CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | Επικοινωνία | Όροι χρήσης

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης (1992) 1 ΑΑΔ 1453

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:

Δεν έχει εντοπιστεί απόφαση η οποία να κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή

(1998) 1 ΑΑΔ 149

Μ. ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ.: Τον Αύγουστο του 1995 οι εφεσείοντες ήγειραν με την έκδοση γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, αγωγή εναντίον των εφεσιβλήτων (εναγομένων) με την οποία αξίωναν διάφορα διατάγματα που να την εμποδίζουν από του να αντιποιείται την εγγεγραμμένη εμπορική επωνυμία των εναγόντων "Akis Express" και/ή την εταιρική επωνυμία τους χρησιμοποιώντας τις λέξεις "Aris Express" σε σχέση με τη διεξαγωγή των εργασιών της εναγομένης, με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να παρουσιάζονται ότι έχουν σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι εφεσείοντες. Περαιτέρω, οι εφεσείοντες αξίωναν και αποζημιώσεις.

Ζυγίζοντας τα ενώπιον του στοιχεία το Δικαστήριο, πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της μαρτυρίας που είχε ενώπιόν του, ασκώντας τη διακριτική του εξουσία, κατέληξε ότι σε περίπτωση έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων οι εφεσίβλητοι θα αναγκαστούν να αλλάξουν την εμπορική τους επωνυμία με πολύ σοβαρά οικονομικά επακόλουθα, όπως είχαν τεθεί ενώπιόν του. Αντίθετα η μη έκδοση των διαταγμάτων, λαμβάνοντας υπ΄ όψη τη μαρτυρία και τον τρόπο λειτουργίας των εφεσιβλήτων, δεν θα επιφέρει στους εφεσείοντες ζημιές τέτοιας έκτασης που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στο στάδιο αυτό της διαδικασίας. Το Δικαστήριο εξετάζοντας το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας (balance of convenience) κατέληξε ότι αυτό έκλινε υπέρ των εφεσιβλήτων. Στην κατάληξη του το Δικαστήριο επισήμανε ότι η έκδοση ή άρνηση έκδοσης προσωρινού διατάγματος σε τέτοιες υποθέσεις, έχει σοβαρή επίδραση στην περαιτέρω πορεία της υπόθεσης γιατί με την έκδοση του διατάγματος ο εναγόμενος θα υποχρεωθεί να προβεί σε άλλες διευθετήσεις που ίσως να καθιστούν πλέον τη διεπεραίωση της υπόθεσης καθαρά θεωρητική.

Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται. Η θέση αυτή διαπιστώνεται, στην παρούσα υπόθεση, από τη συμπεριφορά των εφεσειόντων. Όταν εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, ένα και πλέον χρόνο μετά την καταχώρηση της αγωγής, οι εφεσείοντες δεν έλαβαν κανένα μέτρο για να προχωρήσουν την αγωγή τους προς εκδίκαση, παραλείποντας να υποβάλουν την Έκθεση Απαίτησής τους. Η έκθεση απαίτησης των εφεσειόντων καταχωρήθηκε τελικά λίγες μέρες πριν την ακρόαση της παρούσας έφεσης, 2 1/2 χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής τους. Η στάση αυτή των εφεσειόντων της μη προώθησης της αγωγής τους για τόσο μεγάλο διάστημα, αφήνει να νοηθεί ότι η επιδιωκόμενη έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων αποτελούσε αυτοσκοπό για τους εφεσείοντες. Το κύριο έρεισμα για την παροχή προσωρινής θεραπείας είναι το επείγον του πράγματος, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας της άμεσης διαξαγωγής της δίκης. Το αντικειμενικό αυτό δεδομένο έχει εκλείψει με την παροδο τόσο μακρού διαστήματος, αφού οι εφεσείοντες για 2 1/2 χρόνια δεν προώθησαν την αγωγή τους για τη δίκη, που είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων.