CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | Επικοινωνία | Όροι χρήσης

(1998) 1 ΑΑΔ 1241

Αιτήτριας

Καθ΄ ης η αίτηση

Η αιτήτρια επιχείρησε να εφεσιβάλει την απόφαση. Αποτάθηκε στον προεδρεύσαντα να υποβάλει στο Ανώτατο Δικαστήριο υπόμνημα με το οποίο να εκτίθενται οκτώ προτεινόμενα ως νομικά σημεία. Η δυνατότητα έφεσης με υπόμνημα προβλέπεται στο άρθρο 12(13)(β)(ii) των περί Ετησίων Αδειών μετ΄ Απολαβών Νόμων 1967-1980 και ρυθμίζεται από τον Κανονισμό 17 του Παραρτήματος των περί Διαιτητικού Δικαστηρίου Κανονισμών του 1968. Περιορίζεται σε μόνο λόγους συνεπαγόμενους αμιγώς νομικά σημεία. Για την έννοια των οποίων υπάρχει άφθονη νομολογία στην οποία επισημαίνεται και η δυσχέρεια κάποτε διακρίβωσης τους: βλ. ενδεικτικά τις In re HjiCostas (1984) 1 C.L.R. 513^. Stylianides v. Paschalidou (1985) 1 C.L.R. 49^. και Κυριακίδης (1992) 1 Α.Α.Δ. 26. Ο προεδρεύσας, με απόφαση ημερ. 20 Μαρτίου 1997, απέρριψε το αίτημα για υπόμνημα γιατί, κατά την άποψη του, κανένας από τους προταθέντες λόγους δεν υποδήλωνε αμιγές νομικό ζήτημα.

Ένταλμα mandamus χωρεί εδώ βέβαια μόνο εφόσον προκύψει ανάγκη ελέγχου της απόφασης ημερ. 20 Μαρτίου 1997 του προεδρεύσαντος του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών με την οποία απέρριψε το αίτημα για την υποβολή υπομνήματος στο Ανώτατο Δικαστήριο. Την εμβέλεια του certiorari την υπέμνησε η Ολομέλεια στην Τζεννάρο Περρέλλα (Αρ. 2) (1995) 1 Α.Α.Δ. 692, στη σελ. 701:

Σε προηγούμενη νομολογία αναφέρονται ως εμπίπτουσες στο πεδίο που καλύπτει το ένταλμα και περιπτώσεις προκατάληψης ή συμφέροντος από μέρους του λαμβάνοντος την απόφαση όπως και η λήψη απόφασης με δόλο ή ψευδορκία: βλ. The Attorney-General v. Panayiotis Christou (1962) C.L.R. 129. Αυτές όμως οι περιπτώσεις φαίνεται να κατατάσσονται από την Αγγλική νομολογία ως εκφάνσεις υπέρβασης εξουσίας και εντάσσονται ως εκ τούτου στα όρια που θέτει η Τζεννάρο Περρέλλα (ανωτέρω).

Το ζήτημα που τίθεται με τον λόγο 5, όπως αυτό προσδιορίστηκε με τη δοθείσα άδεια, είναι το κατά πόσο "η μη ύπαρξη ρητού όρου στη συλλογική σύμβαση σχετικά με τη μετάθεση εργοδοτουμένου δίνει το δικαίωμα στον εργοδότη να μεταθέτει μονομερώς τον εργοδοτούμενο". Αυτό το ζήτημα έχει ως υπόβαθρο το εύρημα του δικαστηρίου ότι οι εργοδότες είχαν σε κάποιο στάδιο προτείνει στην αιτήτρια σταθερή απασχόληση σε ένα από δύο άλλα πρατήρια και ότι αυτή δεν αποδέχθηκε. Το εύρημα στηρίζεται σε προσκομισθείσα μαρτυρία που το δικαστήριο θεώρησε αξιόπιστη, παρόλον που υπήρχε και μαρτυρία ότι η πρόταση των εργοδοτών δεν εξασφάλιζε στην αιτήτρια σταθερή απασχόληση σε ένα οποιοδήποτε πρατήριο. Πρόκειται πάντως για πρωτογενές εύρημα που εκφράζει την κρίση του δικαστηρίου επί πραγματικού θέματος και δεν μπορεί να διασαλευθεί. Ο συνήγορος της αιτήτριας υπέβαλε ότι προέκυπτε εμφανές νομικό σφάλμα σχετικά με τον τρόπο που το δικαστήριο αυτοκαθοδηγήθηκε διότι η έλλειψη ρητού όρου στη συλλογική σύμβαση δεν εξαντλούσε τις δυνατότητες. Πρότεινε ότι θα έπρεπε να εξεταζόταν ενώ δεν εξετάστηκε το κατά πόσο υπήρχε εν προκειμένω εξυπακουόμενος όρος με αναφορά είτε προς τη συλλογική σύμβαση είτε προς έθιμο, πρακτική ή κανόνα προκύπτοντα από τη φύση της απασχόλησης. Παρέπεμψε σχετικά στο σύγγραμμα του Cyril Grunfeld "The Law of Redundancy" 3η έκδ. σελ. 118. Σε αυτή τη βάση ήταν που δόθηκε η άδεια σχετικά με τον λόγο 5.

Στην παρούσα διαδικασία διαπίστωσα ωστόσο από τα πρακτικά της δίκης ότι τέτοιο ζήτημα δεν τέθηκε για να απασχολήσει. Εκείνο που απασχόλησε ήταν όχι το κατά πόσο οι εργοδότες διατηρούσαν δικαίωμα μετάθεσης της αιτήτριας από ένα πρατήριο σε άλλο - αυτό έγινε δεκτό από μέρους της - αλλά το κατά πόσο την υποβάθμισαν σε περιστασιακή αντικαταστάτρια άλλων, ιδιαίτερα μάλιστα όταν σε αρχαιότητα υπερείχε κατά πολύ της υπαλλήλου που τοποθετήθηκε στο πρατήριο στο Πλατύ. Αυτό προκύπτει σαφέστατα τόσο από τη μαρτυρία της ιδίας όσο και του μάρτυρα της, κ. Χρ. Τομπάζου. Επομένως το ζήτημα που τίθεται με τον λόγο 5 δεν έχει σχέση με τις ανάγκες της υπόθεσης όπως αυτή παρουσιάστηκε στο κάτω δικαστήριο. Είναι, καθώς φαίνεται τώρα, ζήτημα μόνο θεωρητικό. Και δεν μπορεί ως εκ τούτου να προωθηθεί.

Με τον λόγο 6 εγείρεται ζήτημα δικαιοδοσίας αναφορικά με την έκδοση απόφασης χωρίς συμπληρωθείσα σύσκεψη για διαμόρφωση του αποτελέσματος. Όπως ήδη ανέφερα, όταν παρασχέθηκε η άδεια για καταχώρηση αυτής της αίτησης το υλικό περιοριζόταν σε μόνο την επιστολή του κ. Χ"Στυλλή. Τώρα υπάρχει και η επιστολή του άλλου παρέδρου. Με πρόδηλη τη διάσταση ως προς τις πραγματικές περιστάσεις. Το ζήτημα δικαιοδοσίας καθίσταται αμιγώς νομικό μόνο εφόσον αποκρυσταλλώνεται η βάση πραγμάτων. Μόνο με την επικράτηση της εκδοχής του εκ των παρέδρων κ. Χ"Στυλλή θα μπορούσε να προωθηθεί προς εξέταση νομικό ζήτημα αναφορικά με τη δικαιοδοσία. Στην προκείμενη περίπτωση παραμένουν, χωρίς δυνατότητα επίλυσης, δύο συγκρουόμενες εκδοχές. Μαρτυρία που να επιτρέπει και να δικαιολογεί την επιλογή δεν προσήχθη. Ο λόγος 6 δεν αναδείχθηκε εν τέλει σε λόγο νομικό.