|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
GEORGHIADES ν. DIR. OF SOCIAL INSURANCE (1986) 2 CLR 211
Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:
Δεν έχει εντοπιστεί απόφαση η οποία να κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή
(1998) 1 ΑΑΔ 2025
2 Νοεμβρίου, 1998
[NIKOΛAOY, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME THN AITHTH TOY KΛEONTA ΠANTEΛIΔH ΓΙΑ XOPHΓH AΔEIAΣ KATAXΩPHΣHΣ AITHΣHΣ ΓΙΑ EKΔOΣH ΔIATAΓMATOΣ PROHIBITION
KAI
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME THN AΠOΦAΣH ΠOY ΘA ΔOΘEI ΣTIΣ 2.11.98 AΠO TO EΠAPXIAKO ΔIKAΣTHPIO ΣTH ΛEYKΩΣIA ΣTHN ΠOINIKH YΠOΘEΣH ME APIΘMO 10504/98 METAΞY TOY ΦOPOY ΠPOΣTIΘEMENHΣ AΞIAΣ KAI KΛEONTA ΠANTEΛIΔH
(Αίτηση Αρ. 105/98)
NIKOΛAOY, Δ.: O αιτητής ζητά άδεια για κατχώρηση αίτησης προς έκδοση προνομιακού εντάλματος απαγόρευσης (prohibition) το οποίο να απευθύνεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με σκοπό την ανακοπή της ποινικής υπόθεσης 10504/98 που είναι ορισμένη για επιβολή ποινής. Ας σημειωθεί ότι το Δικαστήριο τον είχε βρει ένοχο σε κατηγορίες για αδικήματα αναφορικά με τη μη πληρωμή ποσών που προέκυπταν ως επιβαρύνσεις ή άλλως, δυνάμει του περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμου του 1990 (N. 246/90 όπως τροποποιήθηκε.
Προβάλλεται εδώ με γενικότητα ότι οι διατάξεις επί των οποίων βασίστηκαν οι κατηγορίες είναι "καταστρεπτικής και/ή απαγορευτικής φύσεως" αφού απέληξαν σε οφειλή η οποία είναι, λόγω του ύψους της ανερχομένου σε £24.936,55, δυσανάλογη προς τις οικονομικές δυνατότητες του αιτητή να ανταποκριθεί και ως εκ τούτου αντίκεινται στο Σύνταγμα. Με αυτή τη θεώρηση περί αντισυνταγματικότητας, την οποία ο αιτητής χαρακτηρίζει ως εμφανή νομική πλάνη, διατυπώνεται η τελική θέση ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί πλέον της υπόθεσης για να επιβάλει ποινή.
Κείμενο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου δεν έχει προσκομιστεί. Και δεν κατέστη γνωστό αν τέθηκε κατά τη δίκη ζήτημα συνταγματικότητας. Το κατά πόσο θα μπορούσε να είχε τεθεί δεν παρίσταται ανάγκη να το εξετάσω. Σημειώνω ωστόσο τα εξής σχετικά με την εν λόγω πτυχή. Πρώτο ότι, καθώς υπέδειξε το Εφετείο στην Ηλία ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Ξυλοφάγου (1994) 2 A.A.Δ. 137, όπου η κατηγορία έχει ως βάθρο εκτελεστή διοικητική απόφαση, η νομιμότητα τέτοιας απόφασης δεν μπορεί να ελεγχθεί παρά μόνο στην Αναθεωρητική Δικαιοδοσία δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Και, δεύτερο, ότι στις υποθέσεις Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ν. Γεωργιάδη (1988) 2 A.A.Δ. 74 και Γεωργιάδης ν. Διευθυντού Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1986) 2 C.L.R. 211, το Εφετείο θεώρησε ότι ζητήματα συνταγματικότητας σχετικά με την επιβολή πρόσθετων τελών λόγω παράλειψης πληρωμής κοινωνικών ασφαλίσεων - με βάση νο μοθετικό πλαίσιο όχι ανόμοιο με εκείνο που εδώ ενδιαφέρει - μπορούσαν να εξεταστούν στην ποινική δίκη, παρόλον που, καθώς μου φαίνεται, και εκεί προϋπήρχαν, ως βάθρο των κατηγοριών, εκτελεστές διοικητικές αποφάσεις.
Πάντως, ακόμα και αν το ζήτημα συνταγματικότητας ετίθετο στο Επαρχιακό Δικαστήριο και εξεταζόταν, η σημασία της κρίσης του Δικαστηρίου θα ήταν συναρτημένη με τις εγγενείς ανάγκες της περίπτωσης, δηλαδή με τη στοιχειοθέτηση ή όχι των κατηγοριών, χωρίς καμιά αντανάκλαση στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Ούτε και μπορεί να γίνεται εδώ λόγος για νομικό σφάλμα εμφανές στο πρακτικό. Θα προσφερόταν - εάν το ζήτημα επιδεχόταν εξέτασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο - μόνο η δυνατότητα έφεσης κατά της ορθότητας της κρίσης του.
H υπό αναφορά ποινική υπόθεση παραμένει λοιπόν νόμιμα ενταγμένη στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου την οποία καθορίζει ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960 (N. 14/60 όπως τροποποιήθηκε) και δεν συντρέχει λόγος για μη συνέχιση της προδιαγεγραμμένης δικονομικής πορείας της.
H αίτηση κρίνεται αβάσιμη. Και απορρίπτεται.