|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:
Δεν έχει εντοπιστεί απόφαση η οποία να κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή
(1999) 1 ΑΑΔ 360
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Αίτηση αρ. 111/98.
Σύνθεση Δικαστηρίου: ΠΙΚΗΣ, Π., ΝΙΚΗΤΑΣ, ΚΑΛΛΗΣ, ΔΔ.
Αναφορικά με την Διαταγή 35 Θεσμός 20 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και το άρθρο 3 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964.
Αναφορικά με την αίτηση χωρίς ειδοποίηση του Μάριου Ρούσου και Τασούλλας Χριστοφή, από τη Λεμεσό για παραχώρηση άδειας για καταχώρηση Έφεσης εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αγωγή 4769/95 λόγω λανθασμένων οδηγιών ως προς τα έξοδα.
Αναφορικά με την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 30.10.98 με την οποία απέρριψε την αίτηση για ακύρωση της μεταβίβασης του οχήματος στην αγωγή 4769/95 χωρίς να επιδικάσει τα έξοδα προς όφελος των καθ΄ ων η αίτηση.
- - -
Ημερομηνία: 22 Μαρτίου 1999.
Για τους αιτητές: Χρ. Ν ικολάου, εκ μέρους Π. Παύλου.
Για τους καθ΄ ων η αίτηση: Ε. Πουργουρίδης.
- - -
Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου
θα δώσει ο Γ. Μ. Πικής, Π.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΙΚΗΣ, Π.: Δικαστική απόφαση υπέρ του Γεώργιου Ευαγόρου για χρηματικό ποσό εναντίον του Π. Παναγή παρέμεινε ανεξόφλητη. Ένταλμα κινητών εναντίον του τελευταίου απέβη άκαρπο. Αυτοκίνητο το οποίο ο εξ αποφάσεως δανειστής θεωρούσε περιουσία του εξ αποφάσεως χρεώστη, εντοπίστηκε στην κατοχή του Μάριου Ρούσου με εγγραφή στο όνομα της Τασούλλας Χριστοφή.
Με αίτησή του στο Επαρχιακό Δικαστήριο στρεφόμενη, τόσο εναντίον του Παναγή όσο και του Ρούσου και της Χριστοφή, ο Γεώργιος Ευαγόρου αξίωσε την έκδοση (σελ. 15):
«διατάγματος και/ή οδηγιών προς τον αρμόδιο δικαστικό επιδότη όπως κατάσχει το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής CAW 692 και προβεί στα ενδεδειγμένα διαβήματα για την πώληση του προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους προς τον αιτητή.»
Η αίτηση απορρίφθηκε. Παρά την απόρριψή της το Δικαστήριο δεν επεδίκασε έξοδα υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση. Οι λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο δεν ακολούθησε το συνήθη κανόνα - τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα - περιέχονται στο ακόλουθο καταληκτικό απόσπασμα της απόφασής του: (σελ. 18)
"Όσον αφορά τα έξοδα, αφού λαμβάνω υπόψη τους λόγους απορρίψεως της και ότι οι διάδικοι δεν ασχολήθηκαν ουσιαστικά με αυτούς, κρίνω ότι είναι δικαιότερο να μή γίνει καμιά διαταγή για έξοδα.»
Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι το τεθέν προς επίλυση θέμα, δεν μπορούσε να εξεταστεί στο πλαίσιο της αίτησης που υποβλήθηκε. Το γιατί, διευκρινίζεται στην απόφαση του Δικαστηρίου. Η ιδιοκτησία του αυτοκινήτου, το κύριο θέμα της αντιδικίας, δεν μπορούσε να αποφασιστεί στο πλαίσιο της αίτησης. Σε άλλο πλαίσιο έπρεπε να αναζητηθεί η επίλυση της διαφοράς. Η αίτηση απορρίφθηκε ως ατελέσφορη. Το ανέφικτο της κρίσης του επιδίκου θέματος δεν ηγέρθη από τους καθ΄ ων η αίτηση. Αφήνεται να νοηθεί, ειδικά σ΄ ότι αφορά τη θέση του Ρούσου και της Χριστοφή, ότι όχι μόνο δεν αντέστησαν στην αίτηση αλλά και συμφώνησαν στην επίλυση του ζητήματος της ιδιοκτησίας του αυτοκινήτου στο πλαίσιο της αίτησης του Γεώργιου Ευαγόρου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου χαρακτηρίζει την αντίληψη του Δικαστηρίου ως προς τη στάση των δύο καθ΄ ων η αίτηση έναντι του αιτήματος: (σελ.17)
«Ο ευπαίδευτος δικηγόρος για τους Καθ΄ ων η Αίτηση κ. Παύλου, εις την αγόρευση του ανέφερε ότι συμφωνήθηκε με την άλλη πλευρά, αντί να καταχωρηθεί interpleader να καθορισθούν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας σε σχέση με το όχημα εις την παρούσα διαδικασία.»
Είχε προσαχθεί μαρτυρία και από τις δύο πλευρές ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, σχετικά με την ιδιοκτησία του αυτοκινήτου, από την οποία διαφαίνονται οι διϊστάμενες θέσεις των διαδίκων.
Ο Μάριος Ρούσου και η Τασούλλα Χριστοφή εξαιτούνται την άδεια του Εφετείου να υποβάλουν έφεση εναντίον της απόφασης για τα έξοδα.
Το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη χορήγηση άδειας υποβολής έφεσης μεμονωμένα, εναντίον της διαταγής ως προς τα έξοδα, προσδιορίζεται στη Δ.35 θ.20, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει:
«An appeal from a decision solely on the ground of a wrong direction in regard to costs, or from an order made on taxation or review of taxation, shall not be entertained except with the leave of the Court of Appeal or a Judge thereof, which shall not be given unless it is made to appear that the direction or order is contrary to the provisions of any law or rule, or is based on a misconception of fact, or directs any party to pay costs incurred or occasioned, without sufficient reason, by another party.»
Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιτρέψει έφεση αποκλειστικά σε σχέση με τα έξοδα είναι περιορισμένη. Δικαιολογείται η παροχή άδειας, όπως προκύπτει από το κείμενο της Δ.35 θ.20, μόνο εφόσον καθίσταται εμφανές (it is made to appear), ότι η απόφαση για τα έξοδα, (α) αντίκειται προς το νόμο ή διαδικαστικό κανονισμό, ή, (β) βασίζεται σε παρανόηση των γεγονότων, ή (γ) όπου διατάσσεται ο ένας διάδικος να καταβάλει τα έξοδα του άλλου χωρίς επαρκή λόγο.
Η παροχή άδειας δεν αφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. συναρτάται με τη στοιχειοθέτηση μιας ή περισσότερων των προϋποθέσεων που καθορίζει η Δ.35 θ.20, από τον αιτητή. Η αίτηση θεμελιώνεται στον ισχυρισμό ο οποίος περιέχεται στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει σύμφωνα με τον οποίο, σε αντίθεση προς τις διαπιστώσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου, οι αιτητές αμφισβήτησαν το παραδεχτό της αίτησης και την ύπαρξη δικαιοδοσίας για την επίλυση, στο πλαίσιο της διαφοράς ως προς την ιδιοκτησία του αυτοκινήτου. τις αντιρρήσεις τους στην νομική ευχέρεια του Δικαστηρίου να επιληφθεί του θέματος, πρόβαλαν στην ένστασή τους ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και έκαμαν αναφορά σ΄ αυτή στην ένορκη δήλωσή τους. Σημειωτέον ότι η ένσταση στο πρωτόδικο Δικαστήριο δεν επισυνάφθηκε στην αίτηση παρόλον που αναφέρεται ως τεκμήριο. Γίνεται όμως σ΄ αυτή (αίτηση), σαφής αναφορά στην ένστασή τους στο πρωτόδικο Δικαστήριο και ιδιαίτερα στις παραγράφους 3 και 4, όπου προβάλλεται η θέση τους. Στην ένσταση του καθ΄ ου η αίτηση (Γεώργιου Ευαγόρου), στην ενώπιόν μας διαδικασία, δεν αμφισβητείται ο ισχυρισμός αυτός. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε καθίσταται εμφανές ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρανόησε τη θέση των αιτητών, Μάριου Ρούσου και Τασούλλας Χριστοφή, ως προς το παραδεχτό της αίτησης, οπόταν τεκμηριώνεται μια από τις προϋποθέσεις για την παροχή άδειας προς υποβολή έφεσης μεμονωμένα εναντίον της διαταγής που αφορά τα έξοδα.
Οι προϋποθέσεις που τίθενται από τη Δ.35 θ.20, για την υποβολή έφεσης κατά της διαταγής για έξοδα, εξετάστηκαν στη Φιλίππου ν. Φιλίππου (1990)1 Α.Α.Δ. 890. Στην απόφαση του Εφετείου που έδωσε ο Σαββίδης, Δ., γίνεται λεπτομερής αναφορά στην Κυπριακή και Αγγλική νομολογία που φωτίζει το επίμαχο ζήτημα. Σημείο εκκίνησης αποτελεί η Δ.59 θ.1, που αφήνει τα έξοδα στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια αυτή ασκείται δικαστικά με αναφορά τους εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν το αποτέλεσμα της υπόθεσης και κάθε γεγονός που άπτεται του χειρισμού της από τους διαδίκους, όπως εξηγείται στη Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd (1993)1 A.A.Δ.12.
Εφόσον το σφάλμα, το οποίο επικαλείται ο αιτητής, υπέρ του αιτήματός του, ανάγεται σε εσωγενή παράγοντα, το Δικαστήριο δεν επιτρέπει την έφεση. Στο στάδιο αυτό το Εφετείο δεν υπεισέρχεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Αυτό θα είναι το αντικείμενο της έφεσης εφόσον επιτραπεί η υποβολή της. Αποκλειστικό κριτήριο για την παροχή άδειας είναι η θεμελίωση μιας ή περισσοτέρων των προϋποθέσεων που θέτει η Δ.35 θ.20.
Έχει καταστεί εμφανές από τα τεθέντα ενώπιόν μας γεγονότα ότι παρανοήθηκε η θέση των αιτητών ως προς τη δυνατότητα επίλυσης του θέματος ιδιοκτησίας του αυτοκινήτου στο πλαίσιο της αίτησης. Τούτου δοθέντος παρέχεται άδεια στους αιτητές να υποβάλουν έφεση κατά του μέρους της πρωτόδικης απόφασης που αφορά τα έξοδα. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της έφεσης, δεν θα βαρύνουν όμως κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τους αιτητές.
Π.
Δ.
Δ.
/ΑυΦ.