CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | Επικοινωνία | Όροι χρήσης

(2000) 1 ΑΑΔ 43

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1998 το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε, στην Αίτηση αρ. 40/98 της συζύγου του παρόντος αιτητή, διάταγμα να της καταβάλλει ποσό £500.= μηνιαίως για τη διατροφή των ανήλικων παιδιών τους. Δεν εξελίχθηκε όμως η κατάσταση ομαλά. Κι αυτό προφανώς ενόψει της κλιμακούμενης έντασης στις σχέσεις των συζύγων. Η σύζυγος επανηλειμμένα έλαβε μέτρα προς εκτέλεση του διατάγματος με αποτέλεσμα, μάλιστα, σε κάποιο στάδιο - το Μάρτιο του 1999 - τη σύλληψη και κράτηση του αιτητή μέχρι που κατέβαλε τα ως τότε οφειλόμενα ποσά. Έπειτα αυτός καταχώρησε, στις 17 Νοεμβρίου 1999, την Αίτηση αρ. 357/99 για ακύρωση ή τροποποίηση του διατάγματος διατροφής. Και με μονομερή αίτηση της ίδιας ημερομηνίας ζήτησε την έκδοση προσωρινού διατάγματος "με τ΄ οποίο ν΄ απαγορεύεται ή να εμποδίζεται ή ν΄ αναστάλλεται με οποιοδήποτε τρόπο η εκτέλεση ή περαιτέρω εκτέλεση του διατάγματος διατροφής που εκδόθηκε από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 3/9/98 στην Αίτ. 40/98 είτε με την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητών και/ή οποιουδήποτε άλλου εντάλματος ή μέτρου μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι συμπλήρωσης της εκδίκασης της πιο πάνω Αίτησης."

Κατά εκείνη την ημερομηνία, οι συνήγοροι εξήγησαν, από τη δική του αντίστοιχη σκοπιά ο καθένας, το πως εξελίχθηκε η κατάσταση, ποιές ήταν οι ανάγκες της περίπτωσης και τι θα έπρεπε να γίνει. Επεκτάθηκαν ευρέως. Ο συνήγορος του αιτητή κάλεσε το Δικαστήριο να επιληφθεί της ex parte αίτησης η οποία, όπως πρόσθεσε, μετατράπηκε σε αίτηση διά κλήσεως εκτός αν επρόκειτο, όπως και εισηγήθηκε, να διατηρηθεί το status quo μέχρι την ακρόαση είτε αυτής της αίτησης είτε της κύριας αίτησης. Ο συνήγορος της καθ΄ ης εισηγήθηκε να παραμείνει το διάταγμα διατροφής χωρίς αναστολή και να δοθεί σύντομη ημερομηνία ακρόασης της κύριας αίτησης. Πρόσθεσε ότι αν η άλλη πλευρά δεν το δεχόταν αυτό τότε το Δικαστήριο θα έπρεπε, δεδομένου ότι το διάταγμα αναστολής είχε εκπνεύσει, να προχωρήσει με την ακρόαση της μονομερούς, όπως τη χαρακτήρισε, αίτησης παρόλον που κατά την άποψη του αυτή παρέμεινε άνευ αντικειμένου ενόψει της δικής του εισήγησης για σύντομη ακρόαση της κύριας αίτησης. Το Δικαστήριο αποφάσισε τότε να μη δώσει συνέχεια σε ό,τι είχε τεθεί με τη μονομερή αίτηση. Καθώς ανέφερε:

Με την παρούσα διαδικασία ζητείται άδεια για την καταχώριση αίτησης, πρώτο προς έκδοση ενταλμάτων certiorari το ένα με αναφορά στο χρονικό περιορισμό - μέχρι 16 Δεκεμβρίου 1999 - του διατάγματος αναστολής το οποίο εκδόθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1999· και το άλλο με αναφορά σε ό,τι περιγράφεται ως απόφαση του Δικαστηρίου "με την οποία ακύρωσε το παρεμπίπτον διάταγμα που είχε εκδοθεί στις 26 Νοεμβρίου 1999 χωρίς να το ανανεώσει και με την οποία θεώρησε ουσιαστικά το αίτημα του Αιτητή λήξαν"· δεύτερο, ένταλμα mandamus ώστε το Δικαστήριο "να επιληφθεί της Αίτησης του Αιτητή ημερ. 17/11/99 γι΄ αναστολή οποιουδήποτε εκτελεστικού μέτρου στην Αίτ. Διατρ. 40/98 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας." Επίσης ζητείται όπως, επακόλουθα της χορήγησης άδειας, διαταχθεί η αναστολή της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου, ημερ. 16 Δεκεμβρίου 1999, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη μη συνέχιση ή ανανέωση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη χορήγηση άδειας είναι η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης με την έννοια της συζητήσιμης υπόθεσης, χωρίς αναφορά προς ο,τιδήποτε θα μπορούσε να αντιταχθεί: βλ. In re Kakos (1985) 1 C.L.R. 250. Η ύπαρξη ωστόσο αυτής της προϋπόθεσης δεν προεξοφλεί την έκβαση. Διότι όπου προβλέπεται άλλο ένδικο μέσο, άδεια δεν χορηγείται εκτός αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις ενόψει των οποίων το άλλο ένδικο μέσο να εμφανίζεται μη ευχερές και μη αποτελεσματικό. Όπως εξήγησε η Ολομέλεια στην Ανθίμου (1991) 1 Α.Α.Δ. 41, (στις σελ. 48-49):

Όσο και αν ο τρόπος με τον οποίο το Οικογενειακό Δικαστήριο αντίκρυσε ορισμένες πτυχές υπόκειται σε επίκριση, ήταν εντούτοις ορθή η βασική διαπίστωση ότι δεν απέμενε ο,τιδήποτε προς εξέταση σχετικά με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Εσφαλμένα ήταν βέβαια που το Δικαστήριο συνέχισε να θεωρεί την αίτηση μονομερή. Διότι με τις δοθείσες οδηγίες για επίδοση, ώστε να ακουστεί και η άλλη πλευρά, εν προκειμένω τη μετέτρεψε, στο χρόνο που την όρισε, σε αίτηση διά κλήσεως. Όπως υποστήριξε και ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή. Αυστηρώς βέβαια θα έπρεπε, από τη στιγμή που το Δικαστήριο δεν ήταν διατεθειμένο να επιληφθεί του ζητήματος στη βάση μονομερούς αίτησης, να έδιδε οδηγίες όπως το ζήτημα τεθεί με αίτηση διά κλήσεως όπως ορίζει η Δ.48 κ. 8(3): σύμφωνα με τον Καν. 11 του αναφερθέντος Διαδικαστικού Κανονισμού του 1990, ισχύουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφόσον δεν έχει γίνει άλλη πρόνοια. Προβλέπεται στον κ. 8(3) της Δ.48 ότι:

Το πρόβλημα βέβαια προέκυψε από το ότι κατά τις 26 Νοεμβρίου 1999 το Δικαστήριο περιόρισε την ισχύ του διατάγματος μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου 1999 αντί να το αφήσει, όπως εζητείτο με την αίτηση και όπως θα ήταν άλλωστε το αναμενόμενο, μέχρι το πέρας της κύριας αίτησης. Οι λόγοι για αυτό το χρονικό περιορισμό παραμένουν εδώ άγνωστοι· τέθηκε υπόψη μου το συνταχθέν διάταγμα αλλά όχι και το σχετικό πρακτικό. Εν πάση όμως περιπτώσει, και λόγος καθόλου να μην δόθηκε από το Δικαστήριο, παρεχόταν η δυνατότητα έφεσης για την προσβολή εκείνης της πτυχής της απόφασης της 26 Νοεμβρίου 1999. Δεν αποτελεί το certiorari - και μάλιστα μετά την πάροδο της προθεσμίας για έφεση - εναλλακτικό ένδικο μέσο αφού το δικαίωμα έφεσης εξυπηρετούσε τις ανάγκες της περίπτωσης. Δεν θεωρώ λοιπόν ότι δικαιολογείται η χορήγηση άδειας σε σχέση με ό,τι έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1999.