|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2002) 1 ΑΑΔ 1164
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
Πολιτική Έφεση αρ. 11099.
Σύνθεση Δικαστηρίου: ΠΙΚΗΣ, Π., ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΡΟΝΙΔΗΣ, ΔΔ.
Μεταξύ:
Εφεσειόντων-Εναγομένων,
- και -
Royal Ris Ltd, εκ Λάρνακος,
Εφεσιβλήτων-Εναγόντ ων.
- - -
Ημερομηνία: 24 Ιουλίου, 2002.
Για τους εφεσείοντες: Α. Μυλωνάς προσωπικά και για Α. Δημητρίου.
Για τους εφεσίβλητους: Έλενα Ανδρέου.
- - -
Την ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου θα δώσει ο
Γ. Μ. Πικής, Π.
- - -
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΠΙΚΗΣ, Π.: Εφεσείοντες και εφεσίβλητοι είναι ενοικιαστές ξεχωριστών υποστατικών σε κτιριακό συγκρότημα στη Λάρνακα το οποίο ανήκει στο κληροδότημα Ευανθίας Πιερίδου (εφεξής οι ιδιοκτήτες). Το αντικείμενο της ενοικίασης, δηλαδή τα υποστατικά, προσδιορίζονται σε κάθε περίπτωση στις αντίστοιχες συμβάσεις ενοικίασης.
Το ενοικιαστήριο μεταξύ των εφεσειόντων και των ιδιοκτητών, συνομολογήθηκε στις 3.7.92. Η μεταξύ των εφεσιβλήτων και των ιδιοκτητών σύμβαση ενοικίασης εκτελέστηκε στις 2.3.1988. Και στις δύο περιπτώσεις προσδιορίζονται τα ενοικιαζόμενα υποστατικά καθώς και η χρήση των κοινών χώρων. Τα υποστατικά των εφεσιβλήτων περιλάμβαναν ανώγειο κατοικία με δικαίωμα πρόσβασης σ΄ αυτή κατ΄ ανάλογο τρόπο προς τις ρυθμίσεις για όλα τα ανώγεια διαμερίσματα του συγκροτήματος μαζί με αυλή που μέχρι την ημέρα της ενοικίασης κατείχε και χρησιμοποιούσε σαν εργαστήριο η κα. Λίλη Σεραφείμ.
Τα υποστατικά τα οποία ενοικίασαν οι εφεσείοντες προσδιορίζονται ως το υποστατικό στη Λεωφόρο Αθηνών γνωστό ως «Μέιφεαρ», με έξοδο κινδύνου στην πίσω πλευρά του κτιρίου και «με δικαίωμα χρησιμοποίησης μέρους της αυλής στο πίσω μέρος, πλην εκείνης που δικαιούται να χρησιμοποιεί η Εταιρεία Royal Ris Ltd, και το Εστιατόριο ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ.»
Οι εφεσίβλητοι ενήγαγαν τους εφεσείοντες αξιώνοντας:
Δήλωση ότι οι εφεσείοντες δεν δικαιούνται να κάμνουν χρήση των χώρων οι οποίοι αποτελούν το αντικείμενο της ενοικίασης ημερομηνίας 2.3.88. Αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση στο χώρο τον οποίο κατέχουν και διάταγμα το οποίο να εμποδίζει τους εφεσείοντες προσωπικά ή μέσω των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων τους να κάμνουν χρήση των υποστατικών τα οποία οι ίδιοι κατέχουν.
Αξίωσαν επίσης όπως το δικαστήριο προβεί σε δήλωση ότι οι ένοικοι των ανωγείων υποστατικών είναι οι μόνοι δικαιούμενοι να κάμνουν χρήση της κοινής εισόδου του διαδρόμου που οδηγεί στα ανώγεια υποστατικά και στο εσωτερικό υπαίθριο εστιατόριο των εναγόντων.
Μετά από μονομερή αίτηση των εφεσιβλήτων το δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεσο διάταγμα ανάλογο προς τις διεκδικήσεις τους. Στο διάταγμα και την παράταση της ισχύος του οι εφεσείοντες έφεραν ένσταση. Ακολούθησε η προσαγωγή μαρτυρίας προς υποστήριξη των εκατέρωθεν ισχυρισμών ως προς τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν αντίστοιχα την αίτηση και την ένσταση.
Στην απόφασή του το δικαστήριο κάμνει αναφορά στα υποστατικά τα οποία οι διάδικοι ενοικίασαν και το μέρος που εδικαιούντο να κατέχουν ή να χρησιμοποιούν ως διάβαση ή πρόσβαση εισερχόμενοι ή εξερχόμενοι από τα υποστατικά τους καθώς και τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας με επίκεντρο την απόφαση στην Odysseos v. Pieris Estate (1982) 1 C.L.R. 557. Αντίθετα προς τη θέση των εφεσιβλήτων το δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι εφεσείοντες είχαν δικαίωμα: (α) Χρησιμοποίησης σε περίπτωση κινδύνου της εξόδου η οποία οδηγεί στην αυλή του εστιατορίου. (β) Εγκατάστασης πίνακα παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στον κεντρικό διάδρομο του κτιρίου με δικαίωμα πρόσβασης σ΄ αυτό. (γ) Εγκατάστασης «κομπρεσόρου κλιματισμού» στην άκρη της βεράντας της ανώγειας κατοικίας ύπερθεν των υποστατικών τα οποία κατείχαν. Ακόμα, διαπίστωσε και ως στοιχείο (δ) ότι οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι επέτρεψαν την εγκατάσταση μόνωσης επί της βεράντας της ανώγειας κατοικίας. Εξαιρουμένων αυτών των χρήσεων και λειτουργιών συναφών προς αυτές το δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγορεύει στους εφεσείοντες να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε χώρο τον οποίο κατέχουν οι εφεσίβλητοι (συμπεριλαμβανομένης της αυλής και της κοινής εισόδου για τα ανώγεια υποστατικά). Η αυλή και το δικαίωμα χρήσης της ήταν στο επίκεντρο της διαφοράς, εκτός από τις άλλες διαφορές που κατ΄ ουσία επιλύθηκαν υπέρ των εφεσειόντων.
Το ενοικιαστήριο των εφεσειόντων τους παρέχει δικαίωμα χρησιμοποίησης μέρους της αυλής στο πίσω μέρος εξαιρουμένου εκείνου του οποίου εχρησιμοποιείτο από τους εφεσιβλήτους. Καθώς προκύπτει από τα δύο ενοικιαστήρια συμβόλαια δικαίωμα χρήσης της αυλής παρασχέθηκε και στους δύο διαδίκους με την εξής επιφύλαξη. Το δικαίωμα των εφεσειόντων περιοριζόταν στο μέρος της αυλής το οποίο δεν περιλαμβανόταν στο χώρο που ενοικιάστηκε στους εφεσίβλητους. Ποίο ήτο το μέρος αυτό καθορίζεται στη σύμβαση των εφεσιβλήτων με τους ιδιοκτήτες. Αυτό ήταν το μέρος που μέχρι την ημερομηνία συνομολόγησης της σύμβασης της 2.3.1988, κατείχε η κυρία Λίλη Σεραφείμ ως εργαστήριο. Ποίο ήταν το μέρος αυτό δεν καθορίστηκε, ούτε δόθηκε μαρτυρία επί τούτου. Η διαπίστωση αυτή καταρρίπτει το βάθρο του διατάγματος, πρώτο διότι οι εφεσίβλητοι δεν τεκμηρίωσαν ποίο το αντικείμενο προς προστασία, δηλαδή το μέρος της αυλής του οποίου εδικαιούντο αποκλειστική χρήση και συνακόλουθα το δικαίωμα για την έκδοση διατάγματος, και δεύτερο διότι το εκδοθέν διάταγμα αποκλείει τους εφεσείοντες εξ ολοκλήρου από τη χρήση κάθε μέρους της αυλής κατά παράβαση των δικαιωμάτων τους.
Η απόφαση του δικαστηρίου έχει ως βάση τη θέση ότι οι εφεσίβλητοι έχουν δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης ολόκληρης της αυλής αφενός, και ότι οι εφεσείοντες δεν έχουν δικαίωμα χρήσης της αυλής αφετέρου. Και οι δύο αλληλένδετες θέσεις είναι εσφαλμένες για τους λόγους που εξηγήσαμε. Η διαπίστωση αυτή εκθεμελιώνει το εκδοθέν διάταγμα και το καθιστά ανυπόστατο.
Η έφεση επιτρέπεται με έξοδα. Το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται και η αίτηση για ενδιάμεση θεραπεία απορρίπτεται με έξοδα.
Πικής, Π.
Αρτεμίδης, Δ.
Κρονίδης, Δ.
/Αυ-Φ.