ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

ΕΝΩΠΙΟΝ: ΝΙΚΗΤΑ, ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗ, ΔΔ.

Μεταξύ:

1. ROUSOUNIDES & SOTERIOU TRADING LIMITED,

εκ Π. Πλατρών

2. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΟΥΣΟΥΝΙΔΗ, εκ Π. Πλατρών

Εφεσειόντων

και

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

από τη Λευκωσία

Εφεσίβλητου

------------------------------

Για τους Εφεσείοντες: κ. Μ. Ιωάννου.

Για τον Εφεσίβλητο: κ. Α. Κίτσιος.

------------------

Νικήτας, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει

ο Δικαστής Δ. Χατζηχαμπής.

------------------

Χατζηχαμπής, Δ.: Στις 20.12.2000 κατεχωρήθη κατηγορητήριο από τον Εφεσίβλητο ΚΟΤ εναντίον των Εφεσειόντων με το οποίο εκατηγορούντο για λειτουργία κέντρου αναψυχής, περιγραφόμενου ως καφετέριας, χωρίς άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ, κατά παράβαση του άρθρου 18(1)(β) των περί Κέντρων Αναψυχής Νόμων του 1985 και 1991, το οποίο προνοεί:

Ταυτόχρονα κατεχωρήθη και αίτηση με την οποία εζητείτο διάταγμα όπως οι Εφεσείοντες αναστείλουν τη λειτουργία του κέντρου μέχρι εκδίκασης της υπόθεσης. Το διάταγμα εζητήθη βάσει του άρθρου 18(6)(α) το οποίο προνοεί:

Ο ευπαίδευτος δικαστής ενώπιον του οποίου ετέθη η αίτηση εξέδωσε το διάταγμα στις 22.3.2001 κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας εφ΄ όσον έκρινε ότι η αίτηση έπρεπε να επιδοθεί και οι Εφεσείοντες κατεχώρησαν ένσταση. Η απόφαση του εφεσιβλήθηκε στις 30.3.2001 και είναι έτσι ενώπιον μας.

Κατά την ακρόαση στις 21.6.2002 διερωτηθήκαμε για την τύχη της όλης υπόθεσης και απευθυνθήκαμε στους ευπαιδεύτους συνηγόρους για να μας πληροφορήσουν σχετικά, εφ΄ όσον, παρελθόντων δεκαπέντε μηνών από της έκδοσης του διατάγματος, θα αναμέναμε ότι η ίδια η υπόθεση θα είχε ήδη εκδικασθεί και ο σκοπός του ενδιάμεσου διατάγματος θα είχε έτσι παύσει να υφίσταται. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι μας πληροφόρησαν όμως ότι η υπόθεση δεν είχε τύχει οποιουδήποτε χειρισμού έκτοτε εφ΄όσον ο φάκελος ήταν στο Εφετείο, έχοντας έτσι, όπως προκύπτει, ουσιαστικά τεθεί εκτός προγράμματος δικαστηρίου και συνηγόρων εν αναμονή του αποτελέσματος της έφεσης.

Δεν προτιθέμεθα να ασχοληθούμε με την ουσία της έφεσης. Προτιθέμεθα να τερματίσουμε την ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος για το λόγο ότι η συνέχισή του θα συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας. Στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α. (1992) 1 ΑΑΔ 1453, υπεδείχθη η ορθή διάσταση ενδιάμεσης θεραπείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο της όλης υπόθεσης. Δίδοντας την απόφαση του Εφετείου, ο Πικής, Δ. (ως ήτο τότε) είπε στις σελίδες 1465-1466:

Θεμελιακής σημασίας ως προς τα ανωτέρω είναι βέβαια και η συνταγματική επιταγή για συμπλήρωση της εκδίκασης των υποθέσεων εντός ευλόγου χρόνου.

Εδώ επρόκειτο για ποινική υπόθεση, η εκδίκαση της οποίας αναμένεται, ως εκ της φύσεως της, να γίνεται ακόμα ταχύτερα από ότι της πολιτικής αγωγής. Τοσούτο μάλλον αφού επρόκειτο για συνεχές αδίκημα, εξ ου και το νόημα της νομοθετικής πρόνοιας για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. Και μάλιστα η ίδια η ύπαρξη του προσωρινού διατάγματος επέβαλλε η εκδίκαση της υπόθεσης να επιταχύνετο ιδιαίτερα, εφ΄ όσον το ενδιάμεσο διάταγμα προνοούσε αναστολή της λειτουργίας του κέντρου, το οποίο εξυπάκουε κρίση, έστω και εκ πρώτης όψης, ότι όντως το αδίκημα υφίστατο. Από αυτή την άποψη θα μπορούσε ακόμα να υπάρξει αμφιβολία για την συμβατότητα τέτοιου διατάγματος προς τη συνταγματική αρχή του τεκμηρίου της αθωότητας, αφού η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση μαρτυρίας ότι επιτελείται αδίκημα βασίζεται, στο βαθμό εκείνο, στην κατ΄ισχυρισμό ενοχή του κατηγορούμενου, απαγορεύοντας του να κάνει εκείνο ακριβώς το οποίο δεν έχει ακόμα διαπιστωθεί νόμιμα ότι αποτελεί ποινικό αδίκημα. Το θέμα βέβαια δεν έχει εγερθεί ενώπιον μας με αυτή τη διάσταση, το θίγουμε όμως για να τονίσουμε ότι ενδιάμεσο διάταγμα το οποίο έχει τέτοιες προεκτάσεις σίγουρα δεν πρέπει να αφήνεται σε ισχύ για περισσότερο χρόνο από όσο είναι εύλογα αναγκαίος για την εκδίκαση της υπόθεσης στα πλαίσια της οποίας εκδίδεται.

Στην περίπτωση αυτή η σπουδή την οποία επέδειξε ο Εφεσίβλητος για εξασφάλιση του διατάγματος ταυτόχρονα με την καταχώρηση της υπόθεσης δεν είχε οποιαδήποτε συνέχεια, όπως όφειλε να είχε, ιδιαίτερα υπό το βάρος για τους κατά τεκμήριο αθώους Εφεσείοντες του πλέον εκδοθέντος διατάγματος. Ευθύνη όλων ήταν να επιδιωχθεί η συντομότατη δυνατή εκδίκαση της υπόθεσης για σκοπούς και οριστικής διάγνωσης της οποιασδήποτε ποινικής ευθύνης των Εφεσειόντων και διασφάλισης ότι το εκδοθέν διάταγμα, που εδόθη ακριβώς για να καταστήσει την εκδίκαση της υπόθεσης αποτελεσματική, δεν καταργούσε το λόγο και τα όρια της ύπαρξής του, καθιστάμενο ουσιαστικά αυτοσκοπός. Ήταν ευθύνη του Εφεσίβλητου να προωθήσει την υπόθεσή του σε ακρόαση, όπως και των Εφεσειόντων να επιδιώξουν όπως τούτο εγίνετο. Αλλά ήταν και ευθύνη του δικαστηρίου, το οποίο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον αποτελεσματικής εφαρμογής των συνταγματικά προνοουμένων ως προς τα θεμελιώδη δικαιώματα, μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα για ταχεία διάγνωση ποινικής ευθύνης, να μην αφήσει την υπόθεση να εκφύγει του ελέγχου του αλλά να την προγραμματίσει για την τάχιστη δυνατή εκδίκαση αμέσως μετά από την έκδοση του διατάγματος. Αντί τούτου, η υπόθεση αφέθη εντελώς αδρανής για δεκαπέντε ολόκληρους μήνες, τιθέμενη ενώπιον διαφόρων δικαστών, όπως μας ελέχθη, ενώ το σημαντικότατο αυτό διάταγμα συνέχιζε να είναι σε ισχύ. Τούτο είναι ανεπίτρεπτο.

Στερείται σοβαρότητας όσο και αξίας η δικαιολογία που επεδιώχθη να δοθεί για τη θεμελιακή αποτυχία εκδίκασης της υπόθεσης, ότι δηλαδή ο φάκελος ήταν στο Εφετείο, ως να μην ήταν δυνατή η τέτοια διευθέτηση, εκκρεμούσας της έφεσης, με κατασκευή υποκατάστατου φακέλου ή άλλως πως, που θα επέτρεπε την εκδίκαση μιας εξ άλλου απλής υπόθεσης με μόλις δύο αναφερόμενους στο κατηγορητήριο μάρτυρες. Ακόμα όμως, παρατηρούμε ότι ο φάκελος της υπόθεσης ήρθε στο Ανώτατο Δικαστήριο στις 27.9.2001, δηλαδή έξι ολόκληρους μήνες μετά από την έκδοση του διατάγματος. Η υπόθεση θα μπορούσε έτσι εν πάση περιπτώσει να είχε εκδικασθεί πολύ πριν ο φάκελος έρθει στο Εφετείο για την έφεση.

Δεν θα υπάρξει βέβαια οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα.

Δ.

Δ.

Δ.

/ΚΧ"Π