|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2004) 1 ΑΑΔ 670
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
< I>(Αίτηση Αρ. 22/2004)
18 Μαρτίου, 2004
[ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ BILAL AHMED,
ΕΚ ΠΑΚΙΣΤΑΝ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΑΡ. 10
ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΛΕΥΚΩΣΙΑ,
Αιτητή,
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΛΕΥΚΩΣΙΑ
- - - - - -
Γ. Ερωτοκρίτου, για τον Αιτητή.
Λ. Χριστοδουλίδου, για τους Καθ ΄ων η αίτηση.
- - - - - -
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ.: Ο αιτητής ζητά την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus ώστε να αφεθεί ελεύθερος από αστυνομική κράτηση.
Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ότι ο αιτητής αφίχθηκε στην Κύπρο στις 9.7.2002 με άδεια εισόδου για να φοιτήσει στο Intercollege στη Λάρνακα με τα στοιχεία Shahid Mehmood και πακιστανικό διαβατήριο με αριθμό 326926. Στις 30.7.2002 ο αιτητής αποτάθηκε για ανανέωση της άδειας παραμονής του ως φοιτητής και στις 29.11.2002 αναχώρησε από την Κύπρο. Στις 8.3.2003 επέστρεψε με άδεια εισόδου για να φοιτήσει στο Intercollege με το όνομα Shahid Mehmood.
Κατόπιν πληροφοριών, διαπιστώθηκε ότι ο αιτητής αφίχθηκε στην Κύπρο με πλαστό διαβατήριο και ενόψει τούτου, ασκήθηκε εναντίον του ποινική δίωξη. Κατηγορήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας για διάπραξη του αδικήματος της πλαστοπροσωπίας και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης εννέα μηνών. Ενώ εξέτιε την ποινή του στις Κεντρικές Φυλακές, υπέβαλε στις 25.9.2003 αίτηση προς την Αρχή Προσφύγων για να αναγνωριστεί ως πολιτικός πρόσφυγας και να του παραχωρηθεί άσυλο. Η εξέταση της εν λόγω αίτησης δεν έχει ακόμα συμπληρωθεί.
Στις 12.2.2004 ο αιτητής αποφυλακίστηκε και την ίδια ημέρα, επειδή ήταν απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει των προνοιών του άρθρου 6(1)(κ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ. 105, εκδόθηκαν δυνάμει του άρθρου 14 του πιο πάνω νόμου διατάγματα απέλασης και κράτησης του μέχρι την απέλαση. Ωστόσο, την ίδια ημέρα (12.2.2004), η Αν. Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ανέστειλε το διάταγμα απέλασης του αιτητή προφανώς ενόψει της εκκρεμούσας αίτησης του για πολιτικό άσυλο ενώ δεν ανέστειλε το διάταγμα κράτησης το οποίο παρέχει, καθώς λέγουν οι καθ΄ ων η αίτηση, νομιμοποιητικό έρεισμα για την κράτηση του αιτητή.
Οι καθ΄ ων η αίτηση εγείρουν προδικαστική ένσταση ότι το δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας για την εκδίκαση της παρούσας αίτησης καθότι το διάταγμα κράτησης του αιτητή δεν μπορεί να ελεγχθεί με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus εφόσον το θέμα ανάγεται στη σφαίρα του δημόσιου δικαίου. Δεύτερη προδικαστική ένσταση η οποία αναφέρεται σε κατ΄ ισχυρισμό παρατυπία της ένορκης δήλωσης του αιτητή έχει εγκαταλειφθεί και δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο εξέτασης.
Στην Essa Murad Khlaief v. Δημοκρατίας, Αίτηση αρ. 91/03, ημερ. 14.10.03 ο Χατζηχαμπής Δ. έκρινε ότι η κράτηση προσώπου με σκοπό την απέλαση δεν μπορεί να είναι απεριόριστη αλλά περιορίζεται σε εύλογο χρόνο λαμβανομένων προς τούτο υπόψη των περιστάσεων που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση και σε περίπτωση που διαπιστώνεται υπέρβαση του εύλογου χρόνου τότε η κράτηση ελέγχεται με ένταλμα Habeas Corpus.
Στην προκείμενη περίπτωση θεωρώ ότι η αναστολή του διατάγματος απέλασης στις 12.2.2004 αυτοδικαίως κατέστησε άνευ αντικειμένου το διάταγμα κράτησης για σκοπούς απέλασης εφόσον ο σκοπός έκδοσης του εν λόγω διατάγματος έπαυσε να υφίσταται. Διαστέλλοντας επομένως την ορθή προσέγγιση του Χατζηχαμπή, Δ. στην Essa (ανωτέρω), αποφαίνομαι ότι η κράτηση προσώπου ελέγχεται εν πάση περιπτώσει με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus και εφόσον στην πορεία ελέγχου της νομιμότητας διαφανεί ξεκάθαρα ότι η κράτηση στερείται παντελώς νόμιμου ερείσματος τότε εκδίδεται το ένταλμα Habeas Corpus και διατάσσεται η άμεση απελευθέρωση του αιτητή έστω και αν η κράτηση έλκει φαινομενικά ισχύ από πράξη της διοίκησης. Παρενθετικά θα μπορούσε εδώ να ειπωθεί πως αν κατά την κρίση της αρμόδιας αρχής επιβαλλόταν η κράτηση του αιτητή για σκοπούς εξέτασης της εκκρεμούσας αίτησής του για πολιτικό άσυλο τότε έπρεπε να είχαν τύχει εφαρμογής οι σχετικές επί του θέματος της κράτησης αιτητών για πολιτικό άσυλο κλπ πρόνοιες των άρθρων 4, 7(4) και 7(6) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000-2004 (Νόμοι 6(1)/2000, 6(1)/2002, 53(1)/2003, 67(1)/2003 και 9(1)/2004).
Μόλις τώρα έχει περιέλθει στη γνώση μου μια άλλη απόφαση του Χατζηχαμπή, Δ., στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Muhammed Hassan, Αίτηση αρ. 24/04, ημερ. 12.3.2004, τα γεγονότα της οποίας είναι παρόμοια με αυτά της παρούσας αίτησης στην οποία ο Δικαστής αναφέρει τα εξής:
«Είναι φανερό στο μυαλό μου ότι η κράτηση δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να υφίσταται ανεξάρτητα από την απέλαση. Η κράτηση διενεργείται μόνο για σκοπούς απέλασης. Και αν το διάταγμα απέλασης έχει, όπως στην προκείμενη περίπτωση, ανασταλεί δεν νοείται κράτηση προσώπου για σκοπούς απέλασης. Η αναστολή του διατάγματος απέλασης εξυπακούει και αναστολή του διατάγματος κράτησης. Η κράτηση υπό αυτές τις συνθήκες απολήγει να είναι παράνομη, χωρίς να υπεισέρχεται κανείς στη νομιμότητα του διατάγματος απέλασης και κράτησης παρά μόνο στο γεγονός ότι αυτό δεν είναι σε ισχύ. Για το λόγο αυτό, καταλήγω ότι η κράτηση του Αιτητή όπως το έχει θέσει και ο κ. Μαππουρίδης για σκοπούς απέλασής του είναι όντως παράνομη.»
Ο αιτητής να αφεθεί ελεύθερος. Εξοδα υπέρ του αιτητή.
Α. Κραμβής, Δ.
ΣΦ.