ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

13 Ιανουαρίου, 2005

[ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Π., ΚΡΑΜΒΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ Δ/στές]

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΙΤΤΗΣ,

v.

PROGRESS ELECTRONICS CO LTD,

Εφεσιβλήτ ων.

― ― ― ― ―

ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Π.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Α. Κραμβής.

ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ.: Οι εφεσίβλητοι είναι από τη Λεμεσό και ασχολούνται με το εμπόριο ηλεκτρικών ειδών. Με αγωγή που καταχώρισαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού αξίωσαν από τον εφεσείοντα ΛΚ1750,00. Το ποσό της απαίτησης, αντιπροσώπευε τη συμφωνηθείσα τιμή μιας καινούργιας τηλεόρασης που οι εφεσίβλητοι πώλησαν επί πιστώσει και παρέδωσαν στον εφεσείοντα.

Ο εφεσείων, δηλώνοντας άγνοια των γεγονότων που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι, αρνήθηκε εξ ολοκλήρου την απαίτηση των εφεσιβλήτων. Ισχυρίστηκε στην υπεράσπισή του, ότι ουδέποτε παρέλαβε την επίδικη τηλεόραση ούτε υπέγραψε το σχετικό τιμολόγιο που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι. Ωστόσο, πρόβαλε προδικαστική ένσταση περί αναρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού να εκδικάσει την υπόθεση. Ισχυρίστηκε συναφώς ότι ο ίδιος είναι κάτοικος Λευκωσίας και ότι η αθέτηση της συμφωνίας έγινε στη Λευκωσία.

Κατόπιν ακρόασης, το δικαστήριο αποφάσισε ότι ήταν κατά τόπο αρμόδιο και είχε δικαιοδοσία εκδίκασης της υπόθεσης. Και αφού αξιολόγησε τη μαρτυρία αποδέχθηκε την εκδοχή των εφεσιβλήτων και εξέδωσε υπέρ τους απόφαση για το ποσό των £1750,00 πλέον τόκους και έξοδα. Οι διαπιστώσεις του δικάσαντος δικαστηρίου που αφορούν στα γεγονότα επί της ουσίας της υπόθεσης είναι με συντομία οι πιο κάτω:

Κατόπιν τηλεφωνικών συνδιαλέξεων μεταξύ του διευθυντή πωλήσεων των εφεσιβλήτων και του εφεσείοντα συμφωνήθηκε όπως οι εφεσίβλητοι πωλήσουν στον εφεσείοντα μια τηλεόραση μάρκας TOSHIBA στην τιμή των ΛΚ1750,00 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Συμφωνήθηκε επίσης ότι η τηλεόραση θα παραδιδόταν στο κατάστημα του εφεσείοντα στο Δάλι και ότι ο τελευταίος θα πήγαινε ύστερα από λίγες ημέρες στη Λεμεσό για να πληρώσει το τίμημα. Οι εφεσίβλητοι εξέδωσαν το τιμολόγιο αρ. 07220 ημερ. 3.11.00. Το τιμολόγιο εκδόθηκε από το διευθυντή πωλήσεων των εφεσιβλήτων χωρίς όμως να συμπληρώσει το όνομα, τον αριθμό ταυτότητας του αγοραστή και την ημερομηνία. Κατόπιν εντολής των εφεσιβλήτων, η τηλεόραση παραδόθηκε στον εφεσείοντα. Προτού εκφορτωθεί η συσκευή και τοποθετηθεί στο κατάστημα του εφεσείοντα, ο τελευταίος, υπέγραψε το τιμολόγιο στη θέση του αγοραστή και παραλήπτη και ταυτόχρονα ο συνεργάτης (ΜΕ2) των εφεσιβλήτων, με βάση τα στοιχεία που έδωσε ο εφεσείων, συμπλήρωσε το όνομα και τον αριθμό ταυτότητας του εφεσείοντα καθώς και την ημερομηνία. Μετά την πάροδο μερικών ημερών, ο διευθυντής των εφεσιβλήτων, όχλησε τηλεφωνικά τον εφεσείοντα ζητώντας πληρωμή της τηλεόρασης αλλά ο τελευταίος, παρά τις αρχικές υποσχέσεις ότι θα πλήρωνε, τελικά αρνήθηκε.

Με τον πρώτο λόγο της έφεσης προσβάλλεται το μέρος της απόφασης που αναφέρεται στο θέμα της κατά τόπο αρμοδιότητας του δικαστηρίου. Ο εφεσείων λέγει ότι το δικαστήριο λανθασμένα ανέλαβε δικαιοδοσία αφού τόσο η σύναψη όσο και η αθέτηση της συμφωνίας έγιναν στη Λευκωσία όπου και η κατοικία του.

Η κατά τόπο αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων καθορίζεται από τις πρόνοιες του άρθρου 21(1)(α) και (β) του περί Δικαστηρίων Νόμου σε συνάρτηση προς τον όρο «η βάση αγωγής», που σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2 του ιδίου νόμου, περιλαμβάνει,

Διαπιστώθηκε πρωτοδίκως ότι η συμφωνία πώλησης της τηλεόρασης διαλάμβανε όρο ότι η παράδοση της συσκευής θα γινόταν στο κατάστημα του εφεσείοντα στο Δάλι και ότι ο εφεσείων θα πήγαινε αργότερα στη Λεμεσό για να πληρώσει. Και επειδή παρέλειψε να πληρώσει, ορθά κρίθηκε ότι η αθέτηση της συμφωνίας επήλθε στη Λεμεσό, στοιχείο καθοριστικό της κατά τόπον αρμοδιότητας του δικαστηρίου. Η πιο πάνω διαπίστωση, ερείδεται στην κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία του διευθυντή των εφεσιβλήτων η οποία ωστόσο, δεν καλυπτόταν από τη δικογραφία εφόσον στην έκθεση απαίτησης δεν υπήρχε ανάλογος ισχυρισμός. Αυτή, η επί μέρους πτυχή του θέματος, απασχόλησε το δικαστήριο,

Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων, το δικαστήριο ορθά θεώρησε ότι είχε αρμοδιότητα και μπορούσε να αναλάβει δικαιοδοσία για την εκδίκαση της υπόθεσης. Στην έκθεση απαίτησης διευκρινίζεται ότι οι εφεσίβλητοι/πιστωτές είναι από τη Λεμεσό χωρίς όμως να διευκρινίζεται πού ήταν πληρωτέο το ποσό της οφειλής. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, θεωρούμε, σε συμφωνία με το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι υπήρχε ασφαλές υπόβαθρο για τον καθορισμό του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ως του κατά τόπον αρμόδιου δικαστηρίου για την επίλυση της διαφοράς, εφόσον ο εφεσείων/χρεώστης, είχε υποχρέωση να αναζητήσει τον πιστωτή στο χώρο εργασίας ή διαμονής του για να πληρώσει το χρέος του. Βλ. Theophanous v. Georghiou (1969) 1 CLR 203, Stefanidou v. Pirgoti (1975) 1 CLR 100, Πουγιούκα ν. Πουγιούκα (1998) 1 (Α) ΑΑΔ 2014 και Χριστοφόρου κα ν. Paneuropean Insurance Co Ltd, ΠΕ 11072, ημερ. 21.10.2002, Κ. Κυριάκου κα ν. Ιωάννου (1990) 1 ΑΑΔ479 και Θεοχάρους ν. Παστελλή (1993) 1 ΑΑΔ 240.

Με το δεύτερο λόγο έφεσης προσβάλλεται ενδιάμεση απόφαση του δικαστηρίου με την οποία κρίθηκε ότι στην υπεράσπιση δεν προβαλλόταν ισχυρισμός για αντικατάσταση χαλασμένης τηλεόρασης με καινούργια με αποτέλεσμα να μην επιτραπεί η προσαγωγή μαρτυρίας προς υποστήριξη μιας τέτοιας εκδοχής.

Ο λόγος αυτός της έφεσης είναι αβάσιμος. Ο εφεσείων στην υπεράσπισή του, πρόβαλε γενική άρνηση των ισχυρισμών των εφεσιβλήτων. Αρνήθηκε τόσο το επίδικο τιμολόγιο αλλά και ότι παρέλαβε οποιαδήποτε εμπορεύματα. Η διατύπωση της υπεράσπισης δεν άφηνε περιθώριο εισαγωγής νέου ισχυρισμού με τη μαρτυρία προς θεμελίωση άλλης εκδοχής. Στην Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd) (1991) 1 ΑΑΔ 24 ειπώθηκαν τα εξής:

Ο εφεσείων αμφισβητεί την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης και κατά το μέρος που το δικαστήριο δέχθηκε τη γνησιότητα του τιμολογίου (τεκμ. 1). Η διαπίστωση του δικαστηρίου, με την οποία συμφωνούμε, ερείδεται στη μαρτυρία όλων των μαρτύρων που κατέθεσαν για την υπόθεση των εφεσιβλήτων και η οποία κρίθηκε αξιόπιστη. Δύο μάρτυρες (ΜΕ 2 και ΜΕ 3) κατέθεσαν ότι στη παρουσία τους ο εφεσείων υπέγραψε το τιμολόγιο.

Με τον τελευταίο λόγο έφεσης, ο εφεσείων λέγει πως άνκαι η έκθεση απαίτησης δεν χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και καθαρότητα θέσεων, μεμπτότητα που σχολίασε το δικαστήριο, εντούτοις, η διαδικασία αφέθηκε να προχωρήσει στις γραμμές ενός τέτοιου ασαφούς εγγράφου. Δεν διέφυγε της προσοχής του δικάσαντος δικαστηρίου ότι η έκθεση απαίτησης καθορίζει εν προκειμένω τη βάση της αγωγής ως συμφωνία πώλησης εμπορευμάτων η οποία, αποδεικνύεται από το επίμαχο τιμολόγιο οι λεπτομέρειες του οποίου, σε συνάρτηση προς το παρακλητικό της αγωγής για το αντίστοιχο ποσό, αποκρυστάλλωσαν επαρκώς την απαίτηση. Τέλος, το πρωτόδικο δικαστήριο εύστοχα παρατηρεί πως αν ο εναγόμενος είχε οποιαδήποτε αμφιβολία θα μπορούσε να αποταθεί για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες. Βλ. Panayiotou v. Solomou (1979) CLR 779. Βέβαια, η εκδοχή των εφεσιβλήτων, προβλήθηκε διά ζώσης χωρίς να είχε τεθεί ποτέ θέμα από πλευράς υπεράσπισης ότι η μαρτυρία δεν καλύπτεται από τη δικογραφία. Βλ. Παναγή κ.ά. ν. Κακόψιτου κ.ά, (2001) 1(Β) ΑΑΔ, σελ. 839.