ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

(Αίτηση Αρ. 21/2007)

6 Ιουνίου, 2007

[ΝΙΚΟΛΑ?ΔΗΣ, Δ/στής]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 152.1 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ 14/60

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 30/4/2007 ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΣΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ 23728/05

_________

Μ. Καραΐσκος για Χρ. Χατζηλοΐζου, για τον Αιτητή.

____________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Στις 30.4.2007 ο δικαστής απέρριψε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού προφορικό αίτημα για εξαίρεσή του στην ποινική υπόθεση υπ΄ αρ. 23728/05. Η εξαίρεση του ζητήθηκε διότι είχε ήδη εκδικάσει μια πανομοιότυπη υπόθεση, την υπ΄ αρ. 25448/05. Και οι δύο υποθέσεις αφορούν την έκδοση και ανάκληση τραπεζιτικών επιταγών.

Η παρούσα αίτηση με την οποία αξιώνεται άδεια για καταχώρηση αίτησης προς έκδοση εντάλματος Certiorari προς ακύρωση της πιο πάνω απόφασης, βασίζεται στη λογική ότι αφού στην υπόθεση υπ΄ αρ. 25448/05 οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν επειδή το δικαστήριο δεν αποδέκτηκε τη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, θα ήταν παράλογο να αναμένεται ότι στην άλλη υπόθεση θα κατέληγε σε διαφορετικό αποτέλεσμα.

Ο ευπαίδευτος δικαστής αρνούμενος να εξαιρεθεί επεσήμανε ότι κάθε υπόθεση κρίνεται με τα δικά της γεγονότα και υπενθύμισε ότι η προηγούμενη δικαστική κρίση δεν αποτελεί εμπόδιο εκδίκασης μεταγενέστερης υπόθεσης (Economides v. The Police (1983) 2 C.L.R. 301). Κατέληξε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας στην υπόθεση υπ΄ αρ. 25448/05 δεν τον καθιστά, με οποιοδήποτε τρόπο, προκατειλημμένο στη νέα υπό εκδίκαση υπόθεση, αφού κάθε περίπτωση κρίνεται πάντοτε με βάση τα δικά της γεγονότα, όπως θα τεθούν στα πλαίσια της συγκεκριμένης ακροαματικής διαδικασίας.

Δεν βρίσκω κανένα λόγο να επέμβω. Το δικαστήριο ενήργησε μέσα στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του, χωρίς νομικό σφάλμα και χωρίς να παραβιάσει τα δικαιώματα του αιτητή. Ο κάθε δικαστής έχει δικαίωμα εκεί όπου πιστεύει ότι κωλύεται να εκδικάσει συγκεκριμένη υπόθεση, να εξαιρεί τον εαυτό του. Όμως, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, η συμμετοχή του δικαστή σε εκδίκαση παρόμοιας ή ακόμα και πανομοιότυπης υπόθεσης δεν συνιστά, από μόνη της, λόγο εξαίρεσής του.

Η κατανομή των υποθέσεων γίνεται απρόσωπα και τυχαία και κανένας διάδικος δεν επιτρέπεται να επιλέγει το δικαστή του. Κριτήριο για εξαίρεση δικαστή μπορεί να είναι η δημιουργία στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος όμως γνωρίζει όλα τα γεγονότα, δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το δικαστή. Εικασίες και καχυποψίες μόνο, δεν είναι αρκετές (Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας (1994) 1 Α.Α.Δ. 268).

Εν όψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι η παρούσα αίτηση είναι εντελώς αβάσιμη και γι΄ αυτό απορρίπτεται.

Φρ. Νικολαΐδης, Δ.

/ΜΔ

---

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο