CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | Επικοινωνία | Όροι χρήσης

(1997) 2 ΑΑΔ 45

Εφεσείων

Εφεσίβλητης

ΠΙΚΗΣ, Π.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Νικολάου, Δ.

ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Ο εφεσείων παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου για κατηγορίες απλής κλοπής, κλοπής επιταγής, πλαστογραφίας επιταγής και κυκλοφορίας της, πλαστοπροσωπείας και απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Παρά την ένσταση της Κατηγορούσας Αρχής, αφέθηκε στο μεταξύ ελεύθερος με όρους. Τους οποίους τήρησε. Και, συμμορφούμενος, εμφανίστηκε κατά την ορισθείσα ημερομηνία, που ήταν η 11 Φεβρουαρίου 1997, ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Κατηγορήθηκε στη βάση του νέου καταχωρηθέντος κατηγορητηρίου το οποίο εξέφραζε τα όσα εξ αρχής του καταλογίζονταν και δεν παραδέχθηκε ενοχή. Το Κακουργιοδικείο, λόγω φόρτου εργασίας, ανέβαλε τη δίκη για τις 30 Ιουνίου 1997. Με αυτή την εξέλιξη, η Κατηγορούσα Αρχή υπέβαλε και πάλι αίτημα για κράτηση του εφεσείοντα, επικαλούμενη τα όσα είχαν και προηγουμένως τεθεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου, ήτοι, τον κίνδυνο μη προσέλευσης και τον κίνδυνο διάπραξης στο μεταξύ νέων παρόμοιων αδικημάτων. Η προταθείσα πιθανολόγηση περί μη προσέλευσης λάμβανε υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησόμενη ποινή. Η άποψη δε περί κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων είχε ως αιτία μια προηγούμενη καταδίκη του εφεσείοντα. Είχε καταδικαστεί στις 3 Φεβρουαρίου 1993 σε φυλάκιση 15 μηνών με τριετή αναστολή για διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων.

Ο εφεσείων, που εμφανίστηκε εκεί χωρίς συνήγορο, υποστήριξε ότι η προσέλευση του στο Κακουργιοδικείο κατόπιν της προηγούμενης απόλυσης του, καθιστούσε άτοπη την πιθανολόγηση περί μη προσέλευσης του στο μέλλον, υπογράμμισε τη μη παραδοχή του στις κατηγορίες σε σχέση με τις οποίες αμφισβήτησε την ισχύ της μαρτυρίας την οποία επικαλείτο η Κατηγορούσα Αρχή και απέδωσε αλλότρια κίνητρα στη δίωξη του. Το Κακουργιοδικείο κατέληξε, στη βάση των όσων πρότεινε η Κατηγορούσα Αρχή, ότι εδικαιολογείτο η κράτηση μέχρι τη νέα ορισθείσα ημερομηνία.

Καθίσταται εδώ πρώτα αναγκαία η αναδρομή στα όσα καθοδηγητικά εκτίθενται στη νομολογία σχετικά με την άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής εξουσίας. Οι σημαντικότερες από αυτές είναι οι R. v. Solomonides XIV C.L.R. 127, Λαζαρίδης ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 105, Rodosthenous and another v. The Police (1961) C.L.R. 50, Loukaides and others v. The Police (1988) 2 C.L.R. 119, Καραγιώργης και άλλος ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 92, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 6092, ημερ. 26 Ιανουαρίου 1996, Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 6248, ημερ. 10 Ιανουαρίου 1997, Savva and another (No. 2) v. The Police (1977) 2 C.L.R. 292 και Papakleovoulou v. The Police (1978) 2 C.L.R. 446. Έπειτα, αφού τα συνοψίσουμε σε συστηματοποιημένη μορφή, θα προσθέσουμε και μία πτυχή που δεν φαίνεται να απασχόλησε κατ΄ έφεση προηγουμένως. Πρόκειται για τη δυνατότητα επενέργειας της χρονικής διάστασης της εκκρεμοδικίας με ροπή αντίθετη προς την κράτηση.

α) τη μη προσέλευση στο δικαστήριο^.

β) τη διάπραξη στο μεταξύ άλλων αδικημάτων^. και

Έπειτα, οι εγγενείς ενδείξεις είναι τρεις. Τις μνημονεύσαμε ήδη με αναφορά προς τα ερείσματα της εκκαλούμενης απόφασης. Πρόκειται για (α) τη σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται οι κατηγορίες^. (β) την εκτίμηση ότι το διαθέσιμο αποδεικτικό υλικό καθιστά πιθανή την καταδίκη^. και (γ) την αυστηρότητα της επιβληθησόμενης ποινής. Η εικόνα που προκύπτει κατόπιν αποτίμησης και συσχετισμού αυτών των ενδείξεων, θεμελιώνει - υπό την αίρεση πάντοτε του συνυπολογισμού και κάποιου άλλου συγκεκριμένου στοιχείου - την πρόβλεψη για προσέλευση ή μη του υπόδικου. Ιδιαίτερο σχόλιο χρειάζεται μόνο για το πώς αντικρύζεται η δεύτερη ένδειξη. Η πιθανολόγηση περί καταδίκης αποτελεί κατ΄ αρχήν εγχείρημα που δεν περιορίζεται σε μόνο ό,τι εκφράζεται από το γεγονός της παραπομπής στο Κακουργιοδικείο το οποίο υποδηλώνει την ύπαρξη μαρτυρίας η οποία ανάλογα με τη δεκτότητα και την αξιολόγηση της, θα μπορούσε να κατατείνει προς ενοχή. Έτσι, το δικαστήριο που εξετάζει ζήτημα κράτησης υπόδικου λαμβάνει υπόψη και την ισχύ της μαρτυρίας όπου προσφέρεται στην όψη της αυτή η δυνατότητα. Ωστόσο ό,τι εκφράζεται και από μόνο το γεγονός της παραπομπής δεν είναι εντελώς χωρίς συμπερασματική αξία και συνυπολογίζεται: βλ. την υπόθεση Papakleovoulou (ανωτέρω). Εξ άλλου, το ίδιο συνεκτιμάται, στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση: βλ. την υπόθεση Savva and another (No. 2) (ανωτέρω).

Η πρόβλεψη περί του ενδεχόμενου κινδύνου που παρέχει έδαφος για την κράτηση δεν εξαντλεί κατ΄ ανάγκη τα όρια εξέτασης του ζητήματος. Μπορεί κατά περίπτωση να συντρέχουν και άλλοι σχετικοί παράγοντες που θα πρέπει να προσμετρηθούν. Ένας από αυτούς είναι η πιθανότητα παρακώλησης στην ετοιμασία της υπεράσπισης εξ αιτίας της κράτησης: βλ. τις υποθέσεις Savva and another (No. 2) και Καραγιώργης και άλλος (ανωτέρω). Οι προσωπικές περιστάσεις επίσης μπορεί να ληφθούν υπόψη παρόλον που, καθώς υπογραμμίστηκε στην υπόθεση Βασιλείου (ανωτέρω) , "δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης". Αυτό όμως επέρχεται κατά τη στάθμιση. Άλλος παράγοντας - που δεν απασχόλησε μέχρι τώρα και δεν απαντάται στη νομολογία - είναι ο χρόνος κράτησης. Το μήκος του πρέπει να σταθμίζεται έναντι του βαθμού της πρόβλεψης του ενδεχομένου που προορίζεται να αποτελέσει το έρεισμα για κράτηση.