ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

- και -

Δημοκρατίας

Για τους εφεσείοντες: κ.Μ.Σταματάρης

Για την Αστυνομία: κα.Ελ.Κλεόπα - δικηγόρος της Δημοκρατίας

--------------------

ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Ο ι 4 υπόδικοι παραπέμφθηκαν στις 2.11.98 σε δίκη ενώπιον του κακουργιοδικείου που συνεδριάζει στη Λεμεσό, κατηγορούμενοι για μεταφορά και κατοχή πυροβόλων όπλων και εκρηκτικών υλών. Η δίκη τους ορίστηκε στις 18.1.99. Το κακουργιοδικείο δέχθηκε αίτημα της Εισαγγελικής Αρχής όπως, μέχρι τη δίκη τους παραμείνουν υπό κράτηση. Στο αίτημα αυτό έφερε ένσταση ο συνήγορος των κατηγορουμένων, αλλά το Δικαστήριο αφού άκουσε την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του αιτήματος της Εισαγγελικής Αρχής. Ο λόγος για τον οποίο το Δικαστήριο αποφάσισε την κράτηση των κατηγορουμένων, όπως διατυπώνεται στην αιτιολογημένη επί του ζητήματος απόφαση του, είναι γιατί έκρινε πως υπάρχει πιθανότητα, λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης οι κατηγορούμενοι να μη εμφανιστούν στη δίκη τους. Το Δικαστήριο έλαβε επίσης υπόψη τη μαρτυρία που θα προσκομίσει η κατηγορούσα αρχή από την οποία διαπίστωσε, για τους σκοπούς βέβαια του αιτήματος που είχε ενώπιον του, πως η υπόθεση είναι ισχυρή με ενδεχόμενο να οδηγήσει στην καταδίκη των κατηγορουμένων.

Οι κατηγορούμενοι καταχώρισαν έφεση εναντίον της απόφασης του κακουργιοδικείου, την οποία υποστήριξε ενώπιον μας συνήγορος που διορίστηκε με νομική αρωγή αναφορικά με τους κατηγορούμενους 2, 3 και 4, ενώ ο πρώτος εξ΄ιδίων του διόρισε τον ίδιο συνήγορο. Ο συνήγορος των εφεσειόντων εισηγήθηκε ενώπιον μας πως το Δικαστήριο δεν άσκησε ορθά τη διακριτική του ευχέρεια γιατί δεν έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στο συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του ατόμου, και τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους τούτο μπορεί να περιοριστεί, όπως διαλαμβάνεται στο άρθρο 11.2(γ) του Συντάγματος. Ο δικηγόρος εισηγήθηκε πως δεν υπήρχε κανένα στοιχείο ενώπιον του Δικαστηρίου που να δικαιολογούσε την κρίση του, πως υπάρχει πιθανότητα οι κατηγορούμενοι να μην εμφανιστούν ενώπιον του, ειδικώτερα μάλιστα για τον δεύτερο ο οποίος, όταν πληροφορήθηκε πως τον αναζητούσε η Αστυνομία, παρουσιάστηκε οικειοθελώς.

Η νομολογία μας επί του θέματος είναι ευθυγραμμισμένη. Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επιβεβλημένη την κράτηση κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του. Η πιθανότητα:

(α) μη προσέλευσης του στη δίκη

(β) διάπραξης του ιδίου ή άλλου εγκλήματος, και

(γ) επηρεασμού μαρτύρων

Το πρώτο στοιχείο εξετάζεται στη βάση, και σε συσχετισμό, με τη σοβαρότητα του εγκλήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και την πιθανότητα καταδίκης του. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα εγκλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, είναι σοβαρά και τούτο έχει επιβεβαιωθεί από τη νομολογία των Δικαστηρίων μας. Οι περιστάσεις υπό τις οποίες διαπράχθηκαν τα εγκλήματα διαδραματίζουν επίσης ρόλο για να κριθεί το στοιχείο της πιθανότητας μη προσέλευσης στη δίκη. Στην υπόθεση που εξετάζουμε τα γεγονότα, όπως εμφανίζονται βεβαίως για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι πως έγινε μεταφορά οπλισμού από ένα αυτοκίνητο σε άλλο. ΄Οταν πλησίασε η Αστυνομία στη σκηνή το δεύτερο αυτοκίνητο απομακρύνθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και ο οπλισμός τελικά δεν ανευρέθη. Η υπόθεση στηρίζεται σε μαρτυρία συναυτουργού που αποκαλύπτει τα γεγονότα της.

Το κακουργιοδικείο, εκδίδοντας την απόφαση του, έκανε, μεταξύ άλλων, και αναφορά στην υπόθεση Κτηματίας ν. Αστυνομίας (1987) 2 Α.Α.Δ.109, όπου στην κατακλείδα της λέγονται τα εξής:

Σε μετάφραση:

Δεν συμφωνούμε με την προσέγγιση του Εφετείου στην υπόθεση Κτηματίας, γιατί το σκεπτικό της βρίσκεται σε αντίθεση με τις συνταγματικές διατάξεις που αναφέραμε πιο πάνω, τις οποίες και αντιστρέφει, δημιουργώντας κανόνα ότι, όπου το έγκλημα είναι σοβαρό, χωρίς άλλο πρέπει να διατάσσεται η κράτηση του κατηγορούμενου, εκτός αν αποδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο όμως δεν έκανε οποιοδήποτε σφάλμα. ΄Εκρινε ορθά, και μέσα στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας, πως η σοβαρότητα των εγκλημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο καταδίκης τους και τις περιστάσεις διάπραξης των εγκλημάτων, καθιστούν την πιθανότητα να μη εμφανιστούν στη δίκη τους ορατή.

Η έφεση ως εκ τούτου απορρίπτεται.

Δ.

Δ.

Δ.

/ΜΑΑ