|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2003) 2 ΑΑΔ 90
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική ΄Εφεση Αρ. 7353)
25 Φεβρουαρίου, 2003
[ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ/στές]
SPARTAK PETROSYAN,
Εφεσείων,
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Χρ.Πουργουρίδης, για τον Εφεσείοντα.
Α.Μαππουρίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τον Εφεσίβλητη.
ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Την απόφαση της πλειοψηφίας του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ.Νικολάου. Με αυτή συμφωνεί και ο Δικαστής Δ.Χατζηχαμπής. Εγώ καταλήγω σε διαφορετικό αποτέλεσμα.
----------------------------------- ----
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(ΔΙΙΣΤΑΜΕΝΗ)
ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Προσεγγίζω διαφορετικά, και οδηγούμαι στην αντίθετη κατάληξη από τους αδελφούς Δικαστές. ΄Εχω τη γνώμη πως η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ένοχος ο εφεσείων και στις τρεις κατηγορίες που αντιμετώπιζε, είναι ορθή.
Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται με λεπτομέρεια στην απόφαση του δικαστή Νικολάου, δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω. Συμφωνώ πως ο πρωτόδικος Δικαστής, για τους λόγους που εξηγεί ο Νικολάου Δ., δεν έδωσε στον εαυτό του την καθορισμένη από τη νομολογία προειδοποίηση αναφορικά με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.3, συναυτουργού στα αδικήματα τα οποία αντιμετώπιζε ο εφεσείων. Το ζήτημα όμως αποκτά, στην κρίση μου, θεωρητική σημασία γιατί η μαρτυρία του ΜΚ3 δεν ήταν η μόνη που προσκομίστηκε στο δικαστήριο για να αποδεικτεί η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής εναντίον του εφεσείοντα. Η μαρτυρία των δυο γυναικών ΜΚ1 και ΜΚ2, που ήλθαν στην Κύπρο για να επιδοθούν, βάσει σχεδίου, στην πορνεία και η οποία έγινε αποδεκτή από το πρωτόδικο Δικαστήριο, απέδειξε και τις τρεις κατηγορίες εναντίον του εφεσείοντα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Φρονώ μάλιστα πως η μαρτυρία της κάθε μιας ξεχωριστά οδηγούσε προς το ίδιο αποτέλεσμα, για τους λόγους που εξηγώ παρακάτω:
΄Οταν οι μάρτυρες ΜΚ1 και ΜΚ2 έφθασαν στο αεροδρόμιο Λάρνακας τους παρέλαβαν ο ΜΚ3 και ο εφεσείων, ο οποίος μάλιστα συστήθηκε στη μια απ΄αυτές ως Spartak, το άτομο που τους λέχθηκε στην πατρίδα τους πως θα συναντούσαν με την άφιξη τους στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ο εφεσείων και ο ΜΚ3 οδήγησαν τις δυο κοπέλες σε διαμέρισμα στη Λάρνακα. Εκεί, ο ίδιος ο εφεσείων τις ρώτησε αν γνώριζαν το σκοπό που ήλθαν στην Κύπρο και του απάντησε καταφατικά, για να επιδοθούν δηλαδή στην πορνεία, ασχολία που άρχισαν αμέσως. ΄Οταν οι κοπέλες απάντησαν στον εφεσείοντα πως γνώριζαν το σκοπό της άφιξης τους στην Κύπρο, αυτός τους είπε πως θα έπρεπε να του επιστρέψουν τα χρήματα, που ανέρχονταν σε £700 για το εισιτήριο τους. Η ΜΚ1 ανέφερε στη μαρτυρία της πως από τις εισπράξεις της εκπόρνευση της έδωσε σε μια περίπτωση στον ίδιο τον εφεσείοντα £140 και στον ΜΚ3 £60.
Είναι γεγονός πως το σχέδιο σύνταξης της απόφασης του πρωτόδικου δικαστή δεν είναι ικανοποιητικό. Η επισήμανση των στοιχείων της μαρτυρίας που οδήγησε στην καταδικαστική απόφαση, και που αναμένεται να φαίνονται με καθαρότητα σ΄αυτή, δεν έχει στην προσβαλλόμενη απόφαση αυτό το προσόν. Ιδιαίτερα στα καταληκτικά συμπεράσματα. Τα στοιχεία όμως αυτά αναφέρονται στα ευρήματα του Δικαστή. ΄Ετσι διαβάζουμε στην απόφαση:
«Τις εισπράξεις τις μοίρασε στον κατηγορούμενο και στον Παντελάκη. ΄Εδωσε ΛΚ140 στον κατηγορούμενο και £60 στον Παντελή.»
Η αναφορά αυτή στην απόφαση προέρχεται από τη μαρτυρία της ΜΚ1, που εφόσον έγινε αποδεκτή αποδείκνυε την ενοχή του εφεσείοντα στις κατηγορίες για αποζείν από τα κέρδη πορνείας. Η μαρτυρία επίσης και των δύο κοπέλων, που συνόψισα πιο πάνω, αποδείκνυε και την κατηγορία της συνωμοσίας. Δεν έχει, στην κρίση μου, καμιά σημασία αν το ποσό των £140 δόθηκε έναντι των εισιτηρίων του ταξιδιού των κοπέλων, ή ήταν στη βάση του καταρτισθέντος κοινού σχεδίου εκπόρνευσης τους, για το κοινό όφελος του εφεσείοντα και ΜΚ3. Να σημειώσω εδώ και την εκδοχή του ίδιου του εφεσείοντα, την οποία απέρριψε ο πρωτόδικος Δικαστής για επαρκείς λόγους. Ο εφεσείων ισχυρίστηκε πως λίγο ή πολύ τίποτε δε γνώριζε για τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Το μόνο που έκανε ήταν να αναλάβει ως αντιπρόσωπος φίλου του από τη Ρωσία που είχε ταξιδιωτικό γραφείο να εισπράξει το αντίτιμο των εισιτηρίων από κάποιους ταξιδιώτες που έφτασαν στην Κύπρο. Τηλεφώνησε σε άγνωστες του κοπέλες για να διευθετήσει συνάντηση γι΄αυτό το σκοπό. Τελικά δεν εισέπραξε τίποτε.
Η κατάληξη του Δικαστηρίου ήταν το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας ως σύνολο, και το σχεδίασμα της δομής της απόφασης του, μολονότι μη ικανοποιητικό, εντούτοις αναδύεται σ΄αυτή η ορθή προσέγγιση του Δικαστή στα νομικά σημεία της υπόθεσης, και στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. (Adamos Charitonos and others v. The Republic (1971) 2 C.L.R. 40).
Ο δικηγόρος του εφεσείοντα, πολύ ορθά κατά την άποψη μου, είχε αντιληφθεί τη σημασία της μαρτυρίας των δυο κοπέλων. Γι΄αυτό και εισηγήθηκε ενώπιον μας:
(α) πως πρέπει να θεωρηθούν οι ίδιες ως συναυτουργές στα αδικήματα που αντιμετώπιζε ο εφεσείων, και επομένως να αντικριστεί η μαρτυρία τους σε αυτό το πρίσμα και
(β) λόγω της ιδιότητας τους, ως πόρνες, δεν έπρεπε να γίνουν πιστευτές από το Δικαστήριο.
Για την προώθηση της πρώτης εισήγησης ο δικηγόρος του εφεσείοντα αναφέρθηκε στην υπόθεση John Stewart (1986) 83 Cr.App.R. 327. Υποστήριξε πως, σύμφωνα με τα λεχθέντα στην πιο πάνω απόφαση η πόρνη είναι συναυτουργός του κατηγορουμένου που κατηγορείται για αποζείν από τα κέρδη πορνείας. Δεν είναι ορθή αυτή η θέση, όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence, 14th ed., 14-11, p.309. Στην υπόθεση Steward η μάρτυρας, πόρνη, κρίθηκε ως συναυτουργός του κατηγορουμένου για το λόγο μόνο ότι τον βοηθούσε ως αντιπρόσωπος του, εισπράττοντας τα ενοίκια από άλλες πόρνες που, μαζί με την ίδια, ενοίκιαζαν διαμερίσματα ιδιοκτησίας του κατηγορουμένου. Αναφορικά με τη δεύτερη εισήγηση, απλώς λέγω πως η αξιοπιστία ενός μάρτυρα δεν κρίνεται από την όποια ιδιότητα, κοινωνική υπόσταση ή επαγγελματική του ενασχόληση, αλλά από το σεβασμό και προσήλωση του στην αλήθεια κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του ενώπιον του Δικαστηρίου.
Τελειώνω, επαναλαμβάνοντας, πως η μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 από μόνη της και ξεχωριστά η κάθε μια ορθά οδήγησαν στην καταδίκη του εφεσείοντα. Παρενθεντικά να πω ότι η μαρτυρία τους επιβεβαιώνει και αυτή του ΜΚ3, για την αποδοχή της οποίας, όπως είπα, δέχομαι πως το δικαστήριο δεν έδωσε προηγουμένως την κατά τη νομολογία καθορισμένη προειδοποίηση.
Για τους πιο πάνω λόγους θα απέρριπτα την έφεση.
Υπάρχει και λόγος έφεσης εναντίον της ποινής. Ενόψει της κατάληξης του Δικαστηρίου δεν πρόκειται να αναφέρω τίποτε επ΄αυτού.
Χρ.Αρτεμίδης,
Δ.
/ΜΑ