ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Ποινικές Εφέσεις Αρ. 7702 & 7703

16 Μαϊου, 2005

[ΑΡΤΕΜΗΣ, ΗΛΙΑΔΗΣ, ΦΩΤΙΟΥ, Δ/στές]

AHMET CERKEZ,

Εφεσε ίοντας,

ν.

― ― ― ―

GENGIZ KARASHAHIM,

Εφεσε ίοντας,

ν.

― ― ― ―

Μ. Γεωργίου, για τους εφεσείοντες

Η. Στεφάνου, για την εφεσίβλητη

Π. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων στην Ποινική Έφεση 7703 και ο εφεσείων στην Ποινική Έφεση 7702 ήταν αντίστοιχα κατηγορούμενοι 1 και 3 στην Ποινική Υπόθεση 5041/2004 ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λάρνακας. Μετά από παραδοχή τους, οι εφεσείοντες-κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε κατηγορίες προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β από άλλο πρόσωπο και κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο και τους επιβλήθηκε ποινή συντρέχουσας φυλάκισης 3 χρόνων και 4½ χρόνων αντίστοιχα σε κάθε κατηγορία.

Ο μεν εφεσείων στην 7703 εκπροσωπείτο από ελληνοκύπριο δικηγόρο, τον οποίο άλλαξε σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας και πάλι με ελληνοκύπριο και ο εφεσείων στην 7702 εκπροσωπείτο από τουρκοκύπριο δικηγόρο.

Μετά την καταδίκη τους και οι δύο κατηγορούμενοι υπέβαλαν τις παρούσες εφέσεις προσωπικά.

Οι λόγοι που προβλήθηκαν στην 7703 και υιοθετήθηκαν και αναπτύχθηκαν και για την Ποινική Έφεση 7702 αφορούν τη γλώσσα της διεξαγωγής της διαδικασίας ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Παραπονείται ο συνήγορος των εφεσειόντων εκ μέρους τους ότι η διαδικασία ενώπιον του Κακουργιοδικείου ήταν άκυρη, γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε ως γλώσσα της διαδικασίας η Τουρκική, που είναι μία από τις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας και όφειλε να χρησιμοποιηθεί, αφού οι κατηγορούμενοι ήταν Τουρκοκύπριοι. Περαιτέρω, παραπονείται γιατί το κατηγορητήριο και οι καταθέσεις δεν είχαν δοθεί στους κατηγορούμενους συνταγμένες στην Τουρκική γλώσσα. Ισχυρίζεται έτσι, ότι υπήρξε παραβίαση των Άρθρων 3.1, 3.2 και 3.4 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπήρξε επίσης, όπως υπέβαλε, παραβίαση του Άρθρου 3.8, αφού δεν δόθηκαν οδηγίες όπως χρησιμοποιηθεί η Τουρκική γλώσσα στο Δικαστήριο.

Περαιτέρω, αναφορικά με τον εφεσείοντα στην 7703, κατηγορούμενο 1 στην υπόθεση ενώπιον του Κακουργιοδικείου, υπάρχει ισχυρισμός ότι δεν καταγράφηκε ορθά η απάντηση του στην κατηγορία, η οποία στην ουσία ήταν άρνηση της κατηγορίας και ότι το πρακτικό είναι ελλιπές και λανθασμένο επί του προκειμένου. Επί του σημείου τούτου παρατηρούμε πως το πρακτικό φαίνεται να είναι πλήρες και ουδέποτε πρωτόδικα ηγέρθη τέτοιο θέμα και εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί ένας απλός ισχυρισμός στο εφετήριο ή στην αγόρευση του δικηγόρου να συνιστά βάση αμφισβήτησης της ορθότητας του πρακτικού και αλλοίωσης του επίσημου αυτού πρακτικού, που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρατηρούμε επίσης, επί του προκειμένου, ότι μετά την απάντηση που είχε δώσει ο κατηγορούμενος στις 6.5.2004, για την οποία παραπονείται ο συνήγορος, αργότερα στις 7.5.04, μετά από τροποποίηση του κατηγορητηρίου, οι εφεσείοντες-κατηγορούμενοι ξανακατηγορήθηκαν και έδωσαν και πάλιν απάντηση παραδοχής. Ως εκ τούτου ο λόγος αυτός της έφεσης θα πρέπει να απορριφθεί.

Σύμφωνα με το άρθρο 135(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 πρόσωπο που καταδικάστηκε κατόπιν ομολογίας ενοχής δικαιούται μόνο να ζητήσει άδεια για άσκηση έφεσης ενώπιον του Δικαστηρίου κατά της καταδίκης του για το λόγο ότι τα γεγονότα που εκτίθενται στο κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο και τα οποία αυτός παραδέχθηκε, δεν αποκαλύπτουν ποινικό αδίκημα. Ο συνήγορος των εφεσειόντων δεν βασίζει την έφεση του στις διατάξεις του πιο πάνω άρθρου, αλλά, εν πάση περιπτώσει, με βάση τους λόγους έφεσης δεν είναι δυνατή η υπαγωγή της υπόθεσης στις πρόνοιες του Άρθρου 135(β) του Κεφ. 155. (Σχετικά με το θέμα δέστε και Ορφανίδης και Άλλοι ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. σελ.168 και Ματθαίου και Άλλος ν. Αστυνομίας (1991) 2 Α.Α.Δ. σελ. 149).

Έτσι, η έφεση 7702 δεν μπορεί να εξεταστεί ως έφεση εναντίον της καταδίκης, στη δε 7703 δεν έχει προωθηθεί θέμα υπερβολικής υπό τις περιστάσεις ποινής και φαίνεται ότι έχει εν πάση περιπτώσει εγκαταλειφθεί τέτοια θέση.

Παρόλα τα πιο πάνω, επειδή οι θέσεις που προωθήθηκαν στις εφέσεις αφορούν συνταγματικά θέματα και επειδή αν αυτές οι θέσεις ευσταθούν, δυνατόν να οδηγούν σε ακυρότητα της διαδικασίας ενώπιον του Κακουργιοδικείου, θα πρέπει να εξεταστούν και να απαντηθούν.

Στην Ποινική Έφεση Kasapoglou ν. Αστυνομίας Αρ. 7760, ημερ. 16.5.05, που μόλις έχουμε εκδώσει, εγέρθηκαν μεταξύ άλλων και αποφασίστηκαν πανομοιότυπα θέματα. Παραπέμπουμε στην απόφαση αυτή και επαναλαμβάνουμε και υιοθετούμε τα όσα εκεί παρατηρούμε, καθώς και την κατάληξή μας επί του προκειμένου. Σε συντομία αναφέρουμε πως εν όψει του δικαίου της ανάγκης, όπως αρχικά εκφράστηκε στην Attorney General v. Mustafa Ibrahim (1964) C.L.R. 195 και σε νομολογία που ακολούθησε, δεν είναι δυνατόν πια Τουρκοκύπριοι να δικάζονται από Τουρκοκύπριο Δικαστή και ούτε μπορεί να τύχει εφαρμογής το Άρθρο 3.1 του Συντάγματος που προνοεί για τις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας και συνεπώς ούτε τα επίσημα έγγραφα δεν μπορεί να διατυπώνονται στην Τουρκική γλώσσα, όπως λέχθηκε στην The United Bible Societies (Gulf) v. Χατζηκακού (1990) 1 Α.Α.Δ. 395.

Και εδώ παρατηρούμε πως το Δικαστήριο μερίμνησε να γίνει το μέγιστο δυνατό που στην περίπτωση ήταν και πάλι να μεταφράζεται η όλη διαδικασία στην Τουρκική γλώσσα, έτσι που να μην έχει παραβιαστεί οποιοδήποτε συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των εφεσειόντων, καθώς και τα εχέγγυα για δίκαιη δίκη. Επισημαίνουμε και εδώ πως σε κανένα στάδιο της πρωτόδικης διαδικασίας δεν ηγέρθη θέμα γλώσσας της διαδικασίας.

Με το ίδιο σκεπτικό και με την ίδια κατάληξη, όπως και στην υπόθεση Kasapoglou (πιο πάνω) καταλήγουμε πως οι εφέσεις πρέπει να απορριφθούν.

Δ. Δ. Δ.

/Χ.Π.