|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2006) 2 ΑΑΔ 56
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Εφεση Αρ. 7423)
31 Ιανουαρίου, 2006
[ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, ΦΩΤΙΟΥ Δ/στές]
ΒΑΓΓΕΛΩ ΑΝΘΙΜΟΥ,
Εφεσείουσα,
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσιβλήτης.
― ― ― ― ―
Α. Ιντιάνος, για την Εφεσείουσα.
Ν. Κέκκος, για την Εφεσίβλητη.
― ― ― ― ―
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Πλειοψηφία)
ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ.: Η εφεσείουσα κρίθηκε ένοχη σε τρεις κατηγορίες που αντιστοίχως αφορούσαν στη διάπραξη των αδικημάτων της πλαστογραφίας εγγράφου, της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και της απόσπασης περιουσίας με ψευδείς παραστάσεις και της επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης.
Με την υπό κρίση έφεση, αμφισβητείται η ορθότητα της απόφασης για την καταδίκη. Η εφεσείουσα λέγει ότι το πρωτόδικο δικαστήριο λανθασμένα έλαβε υπόψη μαρτυρία που αφορούσε στο περιεχόμενο ενός δελτίου πώλησης (τεκμ. 3) το οποίο, σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, είχε εκδώσει η Ελενα Νικηφόρου (ΜΚ13) προς την εφεσείουσα, όταν η τελευταία, πλήρωσε για τα εμπορεύματα (καλλυντικά) που αγόρασε με πιστωτική κάρτα η οποία ανήκε στη Γιούλα Γεωργίου, πλαστογραφώντας την υπογραφή της για να αποσπάσει με ψευδείς παραστάσεις τα εμπορεύματα.
Ο ειδικός γραφολόγος της αστυνομίας Ελ. Χριστοδούλου (ΜΚ1) ο οποίος είχε παραλάβει από άλλο αστυφύλακα το πιο πάνω δελτίο πώλησης (τεκμ. 3) καθώς και άλλα παρόμοια έγγραφα, επιχείρησε να τα παρουσιάσει προκειμένου να καταστούν τεκμήρια στην υπόθεση. Ο συνήγορος της εφεσείουσας ήγειρε ένσταση. Υστερα από δήλωση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, το δικαστήριο αποδέχθηκε όπως το έγγραφο κατατεθεί ως τεκμήριο για περιορισμένο σκοπό. Η προαναφερθείσα δήλωση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής και ό,τι ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής ανέφερε, αποδεχόμενος την κατάθεση του δελτίου πώλησης (τεκμ. 3) για περιορισμένο σκοπό, παρατίθενται:
«κ. Παπανικολάου: Να αναφέρω κ. Πρόεδρε ότι τα εν λόγω τεκμήρια κατατίθονται ως τεκμήρια ως αυτά που παρέδωσε ο Αστυφύλακας Ψευδιώτης στον μάρτυρα, τα οποία εξέτασε και έβγαλε το συμπέρασμα του. Δεν είπε ο μάρτυρας εάν είναι αντίγραφα, εάν είναι διπλότυπα ή φωτοαντίγραφα. Είναι αυτά που εξέτασε και έβγαλε το αποτέλεσμα του. Ως εκ τούτου μπορούν να κατατεθούν ως τεκμήρια με την δήλωση αυτή. Εκτός τούτου κ. Πρόεδρε εάν προσέξετε υπάρχουν κάποια μαυρίσματα από πάνω. Οποιος γνωρίζει από κάρτες, βγαίνουν από την μηχανή δύο κόλες, η μια μένει στο ταμείο και την άλλη την πιάνει ο χρήστης της κάρτας.
Δικαστήριο: Τα έγγραφα αυτά μετά από τα όσα έχει αναφέρει ο μάρτυρας ότι είχε κάμει επιστημονικές εξετάσεις με βάση έγγραφα που του παραδόθησαν, θα γίνουν δεκτά ως τεκμήρια στο Δικαστήριο μόνο για τον λόγο αυτόν. Δηλαδή ότι είναι έγγραφα βάση των οποίων έκαμε τις επιστημονικές του εξετάσεις και όσο μέρος αφορούν οι επιστημονικές εξετάσεις. Μόνο γι΄ αυτό τον λόγο θα γίνουν δεκτά ως τεκμήρια στο Δικαστήριο. Δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά πόσο είναι πρωτότυπα ή αντίγραφα κάποιων άλλων εγγράφων.
Δελτίο πώλησης με αρ. 3221 ημερ. 29.3.2001 για το ποσό των ΛΚ44,97 με το χαρακτηριστικό 1.2 που έχει θέσει ο μάρτυρας όπως είπε, κατατίθεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 2.
Δελτίο πώλησης με αρ. 6435 ημερ. 29.3.2001 για το ποσό των ΛΚ73,15 με το χαρακτηριστικό 1.3 που έχει θέσει ο μάρτυρας όπως είπε, κατατίθεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 3.»
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του πιο πάνω ειδικού γραφολόγου (ΜΚ1), η υπογραφή επί του δελτίου πώλησης (τεκμ. 3) δεν ήταν γνήσια υπογραφή της νόμιμης κατόχου της πιστωτικής κάρτας κας Γιούλας Γεωργίου που σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, χρησιμοποίησε παράνομα η εφεσείουσα για να αποσπάσει τα εμπορεύματα.
Η Ελενα Νικηφόρου (ΜΚ13), στην κύρια εξέτασή της, αναγνώρισε, χωρίς ένσταση της υπεράσπισης, το πρωτότυπο του δελτίου πώλησης (τεκμ. 3) που εξέδωσε στην εφεσείουσα για τη συγκεκριμένη πώληση και το οποίο η τελευταία, υπέγραψε στην παρουσία της. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της κας Νικηφόρου, το πρωτότυπο του δελτίου πώλησης (τεκμ. 3) παρέμεινε στην κατοχή της το δε αντίγραφο, παρέλαβε η εφεσείουσα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της εφεσείουσας αντεξετάζοντας την Ελενα Νικηφόρου έθεσε ενώπιόν της το δελτίο πώλησης (τεκμ. 3) και της υπέβαλε ερωτήσεις που αφορούσαν στο περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου. Οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στη μάρτυρα αφορούσαν:
(α) Αν αναγραφόταν στο τεκμήριο 3 το όνομά της. Η απάντηση ήταν αρνητική.
(β) Αν στο ίδιο τεκμήριο αναγραφόταν το όνομα της Γιούλας Γεωργίου. Η απάντηση ήταν: «Ετσι γράφει».
(γ) Αν ήταν τυπωμένο από το κομπιούτερ. Η απάντηση ήταν «όχι».
(δ) Αν υπήρχε στο τεκμήριο 3 εκτυπωμένο από το κομπιούτερ το όνομα Γιούλα Γεωργίου. Η απάντηση ήταν «όχι».
(ε) Αν αναγραφόταν στο τεκμήριο 3 ότι «είναι ταμείο του Woolworth τερματικό του Woolworth». Η απάντηση ήταν «όχι».
(στ)Αν αναγραφόταν στο τεκμήριο 3 ότι είναι το ταμείο 1-2. Η απάντηση ήταν επίσης αρνητική.
(ζ) Αν αναγραφόταν στο τεκμήριο 3 «τί εμπορεύματα αγοράστηκαν» και η απάντηση ήταν και πάλι αρνητική.
Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης της Ελενας Νικηφόρου (ΜΚ13) ο συνήγορος της υπεράσπισης υπέβαλε στη μάρτυρα ότι η εφεσείουσα ουδέποτε υπέγραψε ενώπιόν της το τεκμήριο 3 και η απάντηση ήταν ότι η εφεσείουσα υπέγραψε μπροστά της το εν λόγω τεκμήριο.
Επί του περιεχομένου του τεκμηρίου 3, αντεξετάστηκε και ο κ. Χαράλαμπος Σωτηρίου, υπάλληλος του κέντρου κάρτας της Τράπεζας Κύπρου και επανεξετάστηκε από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής. Χωρίς ένσταση της υπεράσπισης αντεξετάστηκε και η εφεσείουσα επί του περιεχομένου του εν λόγω τεκμηρίου και επανεξετάστηκε για το ίδιο θέμα.
Το τεκμήριο 3 έγινε αρχικά δεκτό ως τεκμήριο για περιορισμένο σκοπό, ότι δηλαδή, υπήρξε αντικείμενο επιστημονικής εξέτασης για τους σκοπούς της υπόθεσης. Στη συνέχεια όμως, χρησιμοποιήθηκε από την υπεράσπιση κατά την αντεξέταση μαρτύρων για σκοπούς έξω και πέρα από τον περιορισμένο σκοπό για τον οποίο κατατέθηκε. Η υπεράσπιση είχε κάθε δικαίωμα να διευρύνει την αποδεικτική εμβέλεια του τεκμηρίου και να ενεργήσει όπως ενήργησε. Το πεδίο της αντεξέτασης είναι ευρύ. Μέσω της αντεξέτασης, καθίσταται δυνατή η διερεύνηση της αξιοπιστίας του μάρτυρα αλλά και των γεγονότων για τα οποία ο μάρτυρας κατέθεσε στην κύρια εξέταση. Καθίσταται επίσης εφικτή η προβολή της εκδοχής του διάδικου που αντεξετάζει το μάρτυρα και παρέχεται η δυνατότητα παρουσίασης γεγονότων που δεν έχει καταθέσει ο μάρτυρας τα οποία όμως θα μπορούσε να είχαν κατατεθεί.
Στην προκείμενη περίπτωση, η επιλογή του συγκεκριμένου χειρισμού, από πλευράς υπεράσπισης, κατέστησε ολόκληρο το έγγραφο (τεκμ. 3) αποδεικτικό στοιχείο ενάντια στο διάδικο που αντεξέτασε. Βλ. Γ.Π. Κακογιάννη «Η Απόδειξη», σελ. 178, παρ. 9.01-0.09. Και εφόσον η μαρτυρία που δόθηκε ήταν απαλλαγμένη από παρανομία και σχετική με τα επίδικα θέματα, ορθά λήφθηκε υπόψη από το πρωτόδικο δικαστήριο. Επιγραμματικά υπενθυμίζω ότι η Ελενα Νικηφόρου, η μαρτυρία της οποίας κρίθηκε αξιόπιστη, αναγνώρισε την εφεσείουσα ως το πρόσωπο που στην παρουσία της υπέγραψε επί του τεκμηρίου 3 με το όνομα Γιούλα Γεωργίου και παρέλαβε τα εμπορεύματα που αφορούσε το εν λόγω δελτίο πώλησης. Η πιστωτική κάρτα της Γιούλας Γεωργίου που χρησιμοποιήθηκε στην πιο πάνω συναλλαγή έχει επίσης συνδεθεί με το επίμαχο τεκμήριο 3.
Προβάλλεται ως λόγος έφεσης ότι η μαρτυρία που αφορά στη φύλαξη του τεκμηρίου 3 από την αστυνομία και τη διακίνησή του μέχρι την κατάθεσή του στο δικαστήριο, αποκαλύπτει σπάσιμο της αλυσίδας της διακίνησης του που καθιστά τρωτή την απόφαση αφού το πρωτόδικο δικαστήριο, έλαβε υπόψη το εν λόγω τεκμήριο και στηρίχθηκε πάνω σ΄ αυτό για να καταδικάσει την εφεσείουσα. Θεωρώ αβάσιμο τον πιο πάνω λόγο έφεσης. Καθώς έχει ειπωθεί το τεκμήριο 3 αναγνωρίστηκε ευθέως ως το έγγραφο που εκδόθηκε στα πλαίσια της παράνομης συναλλαγής και ότι επ΄ αυτού υπέγραψε η εφεσείουσα με το όνομα της νόμιμης κατόχου της κάρτας που η εφεσείουσα χρησιμοποίησε για να αποσπάσει τα εμπορεύματα. Οπως διαμορφώθηκε η εικόνα των γεγονότων δεν υπήρχαν περιθώρια για ανεπίτρεπτες υποθέσεις από το δικαστήριο αναφορικά με την προέλευση ή την ταυτότητα του τεκμηρίου όπως συνέβηκε στη Λοΐζου ν. Αστυνομίας (1989) 2 ΑΑΔ 363 και Πέγκερος ν. Δημοκρατίας (1995) 2 ΑΑΔ 143. Σχετική επί του προκειμένου είναι και η Sener Erbekci v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. αρ. 25/2005, ημερ. 7.7.2005.
Το κατηγορητήριο εναντίον της εφεσείουσας περιλάμβανε και κατηγορία για κλοπή της πιστωτικής κάρτας που χρησιμοποιήθηκε στην παράνομη συναλλαγή. Η εφεσείουσα πρόβαλε ως λόγο έφεσης ότι η απαλλαγή και αθώωση της στην κατηγορία της κλοπής της πιστωτικής κάρτας, καθιστούσε αυτοδικαίως μετέωρο και ανεδαφικό το συμπέρασμα της κατοχής και χρήσης της συγκεκριμένης κάρτας κατά τη διεξαγωγή της παράνομης συναλλαγής. Ούτε αυτός ο λόγος έφεσης ευσταθεί. Η κλοπή δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο των αδικημάτων για τα οποία κρίθηκε ένοχη η εφεσείουσα. Το γεγονός ότι δεν αποδείχθηκε ο τρόπος με τον οποίο η πιστωτική κάρτα περιήλθε στην κατοχή της εφεσείουσας δεν αποκλείει τη διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία αυτή κρίθηκε ένοχη.
Η εφεσείουσα ισχυρίζεται ότι το δικαστήριο δεν έπρεπε να πιστέψει την Ελενα Νικηφόρου (ΜΚ13) για τους λόγους που εκτενώς παρατίθενται στο διάγραμμα αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου της. Το δικαστήριο επιμελώς και σχολαστικά αξιολόγησε τη μαρτυρία που είχε ενώπιόν του συμπεριλαμβανομένης και της μαρτυρίας της κας Ελενας Νικηφόρου. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε το πρωτόδικο δικαστήριο συνάδουν με τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί αλλά και με την κοινή λογική και συνεπώς δεν υπάρχει ούτε και έχει καταδειχθεί βάσιμος λόγος επέμβασης του Εφετείου.
Για τους πιο πάνω λόγους η έφεση απορρίπτεται.
Α. ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ.
Μ. ΦΩΤΙΟΥ, Δ.
ΣΦ.