|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2006) 2 ΑΑΔ 56
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ. 7423)
31 Ιανουαρίου, 2006
[ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, ΦΩΤΙΟΥ, Δ/στές.]
ΒΑΓΓΕΛΩ ΑΝΘΙΜΟΥ,
Εφεσείουσα,
ν.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
_________
Α. Ιντιάνος, για την Εφεσείουσα.
Ν. Κέκκος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για την Εφεσίβλητη.
_________________
ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Η απόφασή μας δεν είναι ομόφωνη. Την απόφαση της πλειοψηφίας, που αποτελούν οι Δικαστές Κραμβής και Φωτίου, θα δώσει ο αδελφός Δικαστής Κραμβής. Εγώ θα εκδώσω διιστάμενη απόφαση.
__________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, Δ.: Με όλο το σεβασμό δεν μπορώ να συμφωνήσω με την απόφαση των ευπαιδεύτων συναδέλφων μου. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τους λόγους.
Η εφεσείουσα βρέθηκε ένοχη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας σε κατηγορία πλαστογραφίας εγγράφου, κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και απόσπασης περιουσίας διά ψευδών παραστάσεων, ενώ αθωώθηκε στις υπόλοιπες κατηγορίες. Το δικαστήριο είχε καταλήξει ότι η εφεσείουσα με ψευδείς παραστάσεις απέσπασε από τη Μ.Κ.13 ΄Ελενα Νικηφόρου καλλυντικά αξίας £75, τα οποία πλήρωσε χρησιμοποιώντας την πιστωτική κάρτα κάποιας Γιούλας Γεωργίου, την οποία παρουσίασε ως δική της.
Η καταδίκη της εφεσείουσας βασίστηκε κυρίως στη μαρτυρία της ΄Ελενας Νικηφόρου και σε ένα δελτίο πώλησης που κατατέθηκε ως τεκμήριο 3. Η Νικηφόρου ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο σύμβουλος ομορφιάς και υπεύθυνη πωλήσεων σε εταιρεία. Προωθούσε τα καλλυντικά του εργοδότη της, στο ισόγειο καταστήματος στη Λάρνακα. Εκεί, όπως η ίδια κατέθεσε, στις 29.3.2001, την επισκέφθηκε η εφεσείουσα η οποία και αγόρασε καλλυντικά τα οποία πλήρωσε με πιστωτική κάρτα. Η Νικηφόρου της έδωσε το δελτίο πώλησης που εκδίδεται όταν χρησιμοποιείται πιστωτική κάρτα (το τεκμήριο 3) το οποίο, αφού το υπέγραψε, επιστράφηκε στη Νικηφόρου.
Η κατηγορούσα αρχή επιχείρησε στην αρχή της διαδικασίας να καταθέσει το δελτίο ως τεκμήριο. ΄Υστερα από σχετική ένσταση του συνηγόρου της εφεσείουσας, ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής δήλωσε ότι επιθυμεί την κατάθεση του δελτίου για τον περιορισμένο σκοπό της απόδειξης του γεγονότος ότι κάποιος αστυφύλακας, ονόματι Ψευδιώτης, το είχε παραδώσει στον Μ.Κ.1, υπαστυνόμο Ελευθέριο Χριστοδούλου, ο οποίος είναι ειδικός σε θέματα γραφολογίας και εξακρίβωσης πλαστών εντύπων. Μετά τη δήλωση αυτή το πρωτόδικο δικαστήριο δεν αποφάσισε επί της ένστασης που υποβλήθηκε και δέκτηκε την κατάθεση του τεκμηρίου προς απόδειξη μόνο του γεγονότος ότι ήταν το έγγραφο βάσει του οποίου ο Χριστοδούλου προέβη στις επιστημονικές του εξετάσεις.
Ο πρώτος λόγος έφεσης στρέφεται εναντίον του τεκμηρίου 3. Υποστηρίζεται ότι ενώ είχε κατατεθεί μόνο για κάποιο περιορισμένο σκοπό, στη συνέχεια έγινε από τη Μ.Κ.13 επανειλημμένα αναφορά σ΄ αυτό και απετέλεσε, τελικά, ένα σημαντικό έρεισμα για καταδίκη της εφεσείουσας.
Οι εφεσίβλητοι αντέτειναν ότι το τεκμήριο 3 κατατέθηκε ως κανονικό τεκμήριο και όχι ως τεκμήριο για αναγνώριση. Συνεπώς, η κατηγορούσα αρχή είχε κάθε δικαίωμα να διευρύνει τους σκοπούς για τους οποίους κατατέθηκε και την αποδεικτική αξία και βαρύτητά του με περαιτέρω προφορική μαρτυρία. Εναπόκειτο στο δικαστήριο να αξιολογήσει τη μαρτυρία αυτή. Πράγματι, συνεχίζουν οι εφεσίβλητοι, τέτοια μαρτυρία, αυτή της Μ.Κ.13, προσκομίστηκε και έτσι ο σκοπός για τον οποίο κατατέθηκε το τεκμήριο 3, διευρύνθηκε.
Είναι σαφές από το σχετικό πρακτικό ότι το συγκεκριμένο τεκμήριο κατατέθηκε για περιορισμένο σκοπό:
«Δικαστήριο: Τα έγγραφα αυτά μετά από τα όσα έχει αναφέρει ο μάρτυρας ότι είχε κάμει επιστημονικές εξετάσεις με βάση έγγραφα που του παραδόθησαν, θα γίνουν δεκτά ως τεκμήρια στο Δικαστήριο μόνο για τον λόγο αυτόν. Δηλαδή ότι είναι έγγραφα βάση των οποίων έκαμε τις επιστημονικές του εξετάσεις και όσο μέρος αφορούν οι επιστημονικές εξετάσεις. Μόνο γι΄ αυτό το λόγο θα γίνουν δεκτά ως τεκμήρια στο Δικαστήριο. Δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά πόσο είναι πρωτότυπα ή αντίγραφα κάποιων άλλων εγγράφων.»
Η Μ.Κ.13 αναφερόταν συνεχώς στο τεκμήριο 3. Στο ίδιο τεκμήριο αναφέρεται επανειλημμένα και το δικαστήριο κατά την αξιολόγηση της ενώπιόν του μαρτυρίας. Εν πάση περιπτώσει, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το συγκεκριμένο έγγραφο ήταν ουσιαστικά και το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, αφού η εφεσείουσα αντιμετώπιζε κατηγορίες για πλαστογραφία και κυκλοφορία ως πλαστού, αυτού του εγγράφου. Το τεκμήριο 3, από μόνο του, αποτελούσε ένα σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης, χωρίς να παραγνωρίζω και το ότι παίζει κεντρικό ρόλο στη μαρτυρία της Νικηφόρου στην οποία το δικαστήριο βασίστηκε πάρα πολύ.
΄Ηταν σαφής η πρόθεση της κατηγορούσας αρχής να καταθέσει το έγγραφο μόνο προς απόδειξη της συνέπειας της διαδικασίας και όχι προς απόδειξη του περιεχομένου του. ΄Ετσι δήλωσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής. Και γι΄ αυτό τον περιορισμένο σκοπό έγινε αποδεκτή η κατάθεσή του. Το δικαστήριο μετά τη δήλωση αυτή, παρέλειψε να ασχοληθεί με την ένσταση που ο ευπαίδευτος συνήγορος για την εφεσείουσα είχε εγείρει κατά του αποδεκτού της κατάθεσης του συγκεκριμένου εγγράφου ως τεκμηρίου. ΄Ετσι, αφού το τεκμήριο στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε, εκτός του συγκεκριμένου σκοπού, η εφεσείουσα στερήθηκε της ευκαιρίας εξέτασης από το δικαστήριο της νομιμότητας της κατάθεσης του τεκμηρίου. Αν η ένσταση που διατυπώθηκε εξεταζόταν, δυνατόν το δικαστήριο να μην επέτρεπε την κατάθεσή του.
Χωρίς αμφιβολία έγγραφα μπορούν να κατατεθούν για πολλούς σκοπούς. ΄Εγγραφο μπορεί να είναι αποδεκτό για κάποιο σκοπό και μη αποδεκτό για άλλον. Αποτελεί καθήκον του πρωτόδικου δικαστηρίου, κατά την κατάθεση τέτοιων εγγράφων να βεβαιώνεται για ποιο σκοπό το έγγραφο έχει κατατεθεί και να δίδει βάρος και σημασία σε τέτοια έγγραφα μόνο για το σκοπό που κατατέθηκαν και στην έκταση του σκοπού για τον οποίο έχουν κατατεθεί (Ellinas v. Yianni and Others 23 C.L.R. 22).
Αν έχει κατατεθεί μη αποδεκτή μαρτυρία, με ή χωρίς ένσταση, αποτελεί καθήκον του εκδικάζοντος δικαστή να την απορρίψει κατά τη συγγραφή της απόφασής του. Αν παραλείψει να το πράξει, η μαρτυρία αυτή θα απορριφθεί κατ΄ έφεση, μια και είναι καθήκον των δικαστηρίων να καταλήγουν σε απόφαση βασιζόμενοι μόνο σε αποδεκτή μαρτυρία (Ellinas v. Yianni and Others, ανωτέρω).
Η μαρτυρία της Νικηφόρου που αφορούσε το τεκμήριο 3, μπήκε μεν χωρίς ένσταση, αλλά όπως είδαμε πιο πάνω, η παράλειψη αυτή δεν επιδρά επί του αποδεκτού της μαρτυρίας αυτής. Εξ άλλου, όπως έχει λεχθεί (Ελληνική Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Ε. Τ. Autospares Enterprises Ltd κ.α. (1998) 1 Α.Α.Δ. 843) η μη υποβολή ένστασης δεν έχει, από μόνη της, επίπτωση που υπερβαίνει τον προορισμό της.
Εν όψει των πιο πάνω κρίνω ότι η έφεση θα πρέπει να επιτύχει γιατί το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το πρωτόδικο δικαστήριο βασίζεται σε πολύ μεγάλο, θα έλεγα, βαθμό, στο τεκμήριο 3, είτε αμέσως είτε μέσω της μαρτυρίας της Νικηφόρου. Αφού δεν κατατέθηκε κανονικά προς απόδειξη του περιεχομένου του, αλλά για περιορισμένο μόνο σκοπό, αποτελεί, εκτός του σκοπού για τον οποίο κατατέθηκε, μη αποδεκτή μαρτυρία που δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί από το δικαστήριο.
Για τους πιο πάνω λόγους θα δεχόμουν την έφεση και θα παραμέριζα την πρωτόδικη απόφαση.
ΦΡ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Δ.
/ΜΔ