|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2012) 2 ΑΑΔ 312
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
ΠΟΙΝΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 1/2012
30 Μαΐου, 2012.
[Μ. ΦΩΤΙΟΥ, Δ/ΣΤΗΣ]
ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 43(2) ΤΟΥ ΚΕΦ. 155 (ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ)
- ΚΑΙ -
ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΝΙΚΟΥ ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ ΤΗΝ 27/4/2012 ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ
ΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ 1. ΔΗΜΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ ΚΑΙ 2. ΔΗΜΑΡΧΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ Α. ΑΚΑTHIOTIS DEVELOPERS LTD ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ
ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ
...............................
Γ. Πιττάτζιης με Α. Πιττάτζιη, για τους αιτητές
................................
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Μ. ΦΩΤΙΟΥ, Δ: Με την παρούσα αίτηση ζητείται διάταγμα, σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 με το οποίο να διατάσσεται η καταχώρηση του κατηγορητηρίου (ΠΟΙΝΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΑΡ. 9) που αφορά ποινική υπόθεση με κατήγορους (1) ΔΗΜΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ και (2) ΔΗΜΑΡΧΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ».
Ο Επαρχιακός Δικαστής που παρουσιάστηκε ενώπιον του το πιο πάνω κατηγορητήριο για σκοπούς έγκρισης της καταχώρησης του, αρνήθηκε να εγκρίνει αυτή για το λόγο ότι ο Δήμαρχος Παραλιμνίου δεν νομιμοποιείται ούτε με βάση τον περί Δήμων Νόμο 111/85, ούτε με βάση τον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96 να ασκήσει ποινική δίωξη.
Το σχετικό άρθρο του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 διαλαμβάνει τα εξής:
«43.(1) Κάθε κατηγορητήριο παρουσιάζεται σε Δικαστή του Δικαστηρίου στο οποίο το κατηγορητήριο απαγγέλλεται.
(2) Κατόπιν μελέτης του κατηγορητηρίου ο Δικαστής δύναται να διατάξει όπως αυτό καταχωριστεί ή, αν αρνείται να δώσει τέτοια διαταγή, αυτός πρέπει, αν παρακληθεί με αυτό τον τρόπο από το πρόσωπο που απαγγέλλει την κατηγορία εντός δέκα ημερών από την ημερομηνία της άρνησης, να δώσει σε αυτό βεβαίωση της άρνησης, και το πρόσωπο αυτό δύναται, εντός δέκα ημερών από την ημερομηνία της εξασφάλισης της βεβαίωσης να ζητήσει από το Ανώτατο Δικαστήριο ή Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει την καταχώριση του κατηγορητηρίου και, αν το διάταγμα εκδοθεί, το κατηγορητήριο καταχωρίζεται ανάλογα»
Σχετικά με το άρθρο αυτό στο σύγγραμμα των Α.Ν. Λοϊζου και Γ. Μ. Πικής «Criminal Procedure in Cyprus", σελ. 61-62 διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«Before a charge is filed, it must be approved by a Judge of the Court before which the charge is preferred.
The Judge may, after perusal of the charge, either approve it by directing that the same shall be filed or may withhold approval. In the event of refusal the Judge must, if he is so requested, give within ten days from the date of refusal, a certificate of such refusal whereupon it will be open to an aggrieved party to apply within ten days to the Supreme Court to review the decision. If the Supreme Court decides that the filing of the charge was wrongly refused, they may make an order directing that the charge be filed. A certificate of refusal must be in the form prescribed by the Criminal Procedure Rules."
Παραπέμπει στο Criminal Form 8 σελ. 232 του συγγράμματος.
Ότι η εξουσία αυτή είναι του επαρχιακού δικαστή φαίνεται και από την υπόθεση Police v. Athienitis (1983) 2 C.L.R. 194, σελ. 231 (Στυλιανίδης, Δ. όπως ήταν τότε) όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«Criminal proceedings are instituted by a charge preferred before a Court. The charge is presented to a Judge of the Court who, after perusal, directs that the same shall be filed - (Sections 37 and 43 of the Criminal Procedure Law, Cap. 155). The direction of the Judge for filing or his refusal to give such direction no doubt is a judicial function and not administrative. He has to examine the charge in order to ascertain: (i) that an offence known to law is alleged, (ii) that it is not out of time, (iii) that the Court has jurisdiction, and (iv) that the informant has any necessary authority to prosecute - (See R. v. Gateshead Justices, (1981) 1 All E.R. 1027, per Donaldson, L.J. at p. 1033)."
Με το πιο πάνω άρθρο ασχολήθηκα στην υπόθεση Ευθυμίου (2007) 1 ΑΑΔ 424, όπου μεταξύ άλλων στην σελ. 430 ανάφερα τα ακόλουθα:
«.........................ενόψει του ότι ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 155 και κατ' επέκταση το σχετικό έντυπο βεβαίωσης, είναι νομοθετήματα τα οποία συνέχισαν να ισχύουν στην Κυπριακή Δημοκρατία με βάση το άρθρο 188 του Συντάγματος, αυτά θα πρέπει να διαβάζονται και ερμηνεύονται με τρόπο που να συνάδει με το Σύνταγμα. Επομένως σε περίπτωση που ένας επαρχιακός δικαστής αρνείται να εγκρίνει την καταχώρηση ενός κατηγορητηρίου, είναι ορθό όπως δίδει και λόγους για την άρνηση του όπως απαιτεί το Σύνταγμα. Οι λόγοι αυτοί μπορούν να φαίνονται είτε σε ξεχωριστό πρακτικό, είτε στη σχετική βεβαίωση που προβλέπεται από τον Τύπο 8 (πιο πάνω) η οποία μπορεί να διαμορφωθεί ανάλογα.»
Ακολουθώντας την πιο πάνω διαδικασία ο αιτητής και αφού εξασφάλισε σχετική βεβαίωση άρνησης από τον Επαρχιακό Δικαστή, ο οποίος έδωσε λόγους για την άρνηση του, καταχώρησε την παρούσα αίτηση.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των αιτητών έθεσαν ενώπιον μου νομολογία όπου ως κατήγορος σε υποθέσεις για παραβάσεις προνοιών του Κεφ. 96 ήταν ο Δήμαρχος, Αντιδήμαρχος κ.λ.π. (βλ. Mayor, Deputy Mayor etc., of Nicosia v. Vassilis Pavlicca, (1936) XV C.L.R. 68, Mayor, Deputy Mayor, Councillors and Townsmen of Lefka v. Suleiman Omer, Motor Car Hirer, of Lefka (1939) XVI C.L.R. 1A και The Mayor, Deputy Mayor, Councillors and Townsmen of Kyrenia v. D. Severis and Sons Ltd. (1959-60) 24 C.L.R. 32) για να δείξουν ότι και ο Δήμαρχος μπορεί να είναι κατήγορος.
Σημειώνω ότι οι πιο πάνω αυθεντίες είναι πριν τη θέσπιση του νέου περί Δήμων Νόμου 111/85 (ως έχει τροποποιηθεί). Εφοδίασε επίσης το Δικαστήριο με αριθμό αποφάσεων όπου διάδικος ήταν το Δημοτικό Συμβούλιο (αντί ο Δήμος) π.χ. Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς, Δημοτικό Συμβούλιο Έγκωμης, Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας κ.λ.π.
Εξέτασα τα ενώπιον μου γεγονότα όπως αποκαλύπτονται από την αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει αλλά και από το σχετικό πιστοποιητικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Εφαρμόζοντας τα πιο πάνω κριτήρια από τα οποία προκύπτει ότι μόνο σε αραιές και καθαρά ανυπόστατες υποθέσεις δεν πρέπει να εγκρίνεται η καταχώρηση, κρίνω ότι εσφαλμένα στην παρούσα περίπτωση ο έντιμος πρωτόδικος δικαστής αρνήθηκε την καταχώρηση αφού στο κατηγορητήριο εκτός από τον Δήμαρχο Παραλιμνίου, ως κατήγορος είναι και ο Δήμος Παραλιμνίου για τον οποίο δεν ανέφερε οτιδήποτε.
Ενόψει των πιο πάνω ώφειλε ο πρωτόδικος Δικαστής να εγκρίνει την καταχώρηση και ήταν θέμα της κατηγορούμενης εταιρείας να εγείρει ένσταση, εάν επιθυμούσε, στο κατά πόσο αρμοδίως διατυπώνεται ως υπ' αρ. 2 κατήγορος ο Δήμαρχος Παραλιμνίου, αφού εν πάση περιπτώσει ως κατήγορος 1 είναι ο ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ που κατά κανόνα είναι ο κατήγορος σε τέτοιες περιπτώσεις. (βλ. μεταξύ άλλων Ανδρέας Αντώνη Οικονόμου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 2 ΑΑΔ 614, Δήμος Αγίας Νάπας ν. Χαμάλη (2000) 2 Α.Α.Δ. 241, Δήμος Αγίας Νάπας ν. Καραγιάννη (2001) 2 Α.Α.Δ. 42) Επομένως δεν το κρίνω αναγκαίο να ασχοληθώ με το κατά πόσο ο Δήμαρχος Παραλιμνίου μπορούσε επίσης να είναι κατήγορος πέραν του Δήμου Παραλιμνίου.
Ενόψει των πιο πάνω διατάσσεται η έγκριση και καταχώρηση του κατηγορητηρίου ως έχει και είναι θέμα της διαδικασίας που θα ακολουθήσει το κατά πόσο μπορεί να είναι ή όχι και ο Δήμαρχος Παραλιμνίου ως κατήγορος ή θα είναι μόνο ο Δήμος Παραλιμνίου. Καμιά διαταγή για έξοδα.
Μ. Φωτίου, Δ.
/ΚΑΣ