CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | Επικοινωνία | Όροι χρήσης

Δεν έχει εντοπιστεί νομοθεσία ή απόφαση ή δικονομικός θεσμός στον οποίο να κάνει αναφορά η απόφαση αυτή

Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:

Δεν έχει εντοπιστεί απόφαση η οποία να κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή

(2002) 3 ΑΑΔ 220

&# 9;Εφεσείοντες

ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ.: Προκηρύχθηκαν πριν από σχεδόν μια δεκαετία εννέα θέσεις μόνιμων Αξιωματικών στο Στρατό της Δημοκρατίας, στο βαθμό Ανθυπολοχαγού. Με απόφαση του Υπουργού Άμυνας η διαδικασία προχώρησε για δέκα. Μια από τις θέσεις ήταν για το Σώμα Υλικού Πολέμου, δύο για το Δικαστικό, πέντε για το Στρατολογικό και δύο για το Οικονομικό. Η 1η εφεσίβλητη υπέβαλε αίτηση για το Δικαστικό και το Στρατολογικό ενώ οι άλλες δύο για το Οικονομικό και το Σώμα Υλικού Πολέμου. Θεωρήθηκε ότι κατείχαν τα τυπικά προσόντα και συμπεριλήφθηκαν στη διαδικασία ως υποψήφιες. Σε πρώτο στάδιο όλοι οι υποψήφιοι εξετάστηκαν από υγειονομική επιτροπή για να κριθεί αν ήταν κατάλληλοι. Προβλέπεται στον Καν. 6(2)(στ) των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών του 1990 (Κ.Δ.Π. 90/90 όπως τροποποιήθηκε), ότι:

Οι εφεσίβλητες, με την προσφυγή αρ. 402/93, προσέβαλαν την απόφαση με αναφορά στον αποκλεισμό τους αλλά και στο ότι, καθώς προέβαλαν, «δεν εφαρμόστηκε ίσο μέτρο κρίσης μεταξύ αιτητριών και ενδιαφερομένων μερών», και επιπλέον ο Υπουργός Άμυνας δεν είχε εξουσία αύξησης των θέσεων από εννέα σε δέκα. Στην προσφυγή εξετάστηκε πρώτα το κατά πόσο οι εφεσίβλητες είχαν έννομο συμφέρον να αμφισβητήσουν τους διορισμούς υποψηφίων σε Σώματα άλλα από εκείνα για τα οποία είχαν αποταθεί. Το Δικαστήριο, με απόφαση ημερ. 13 Σεπτεμβρίου 1995, έδωσε αρνητική απάντηση. Επομένως έκρινε ότι η 1η εφεσίβλητη δεν μπορούσε να προσβάλει το διορισμό των Ε. Χρυσοστόμου, Δ. Θωμά και Μ. Χριστοφή (ενδιαφερόμενα πρόσωπα 1, 2 και 3)^. ενώ η 2η και 3η δεν μπορούσαν να προσβάλουν το διορισμό των Π. Χ"Νικόλα, Λ. Σταύρου, Φ. Κωνσταντινίδη, Τ. Ασπρόφτα, Ε. Ζησίμου, Φ. Παπαδόπουλου και Ε. Μαυρομουστάκη (ενδιαφερόμενα πρόσωπα 4-10). Έπειτα, σε σχέση με τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα της κάθε περίπτωσης, το Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα του αποκλεισμού των εφεσιβλήτων ως μη προσοντούχων. Έκρινε ότι δεν είχε αιτιολογηθεί επαρκώς και ακύρωσε τους διορισμούς.

Η Δημοκρατία, με δύο λόγους έφεσης, έθεσε υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της πρωτόδικης προσέγγισης. Προβάλλει, με τον πρώτο λόγο, ότι δεν χρειαζόταν η ανασύσταση των άλλων επιτροπών αφού εν προκειμένω τα πορίσματα τους δεν επηρεάζονταν από το πόρισμα της υγειονομικής επιτροπής που έκρινε τις εφεσίβλητες ακατάλληλες, και ότι εκείνο που θα έπρεπε να εξεταζόταν ήταν η αιτιολογία για την κατάληξη της υγειονομικής επιτροπής. Προβάλλει δε, με τον δεύτερο λόγο, ότι δεν υπήρχε χώρος για την εν συνεχεία άποψη, πρωτόδικα, ότι η προσβληθείσα τελική απόφαση ήταν ελαττωματική και για άλλους λόγους, αφού τέτοιο ζήτημα θα μπορούσε να απασχολήσει μόνο αν πρώτα κρινόταν ότι οι εφεσίβλητες ήταν προσοντούχες^. και αυτό θα είχε εν πάση περιπτώσει σχέση μόνο με το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 10.

Έχουμε την άποψη, με εκτίμηση προς τον συνάδελφο που πρωτόδικα εξέτασε την υπόθεση, ότι το πρώτο στη σειρά ζήτημα για δικαστική κρίση ήταν το κατά πόσο οι εφεσίβλητες θα μπορούσαν να ήταν προσοντούχες με αναφορά σε ό,τι απασχόλησε την υγειονομική επιτροπή, την κατάληξη της οποίας υιοθέτησε το διορίζον όργανο. Γιατί, αν νόμιμα αποκλείστηκαν δεν θα διατηρούσαν έννομο συμφέρον να αμφισβητήσουν τα περαιτέρω. Ενώ αν ο αποκλεισμός τους ήταν παράνομος, η προσβληθείσα απόφαση θα ήταν ακυρωτέα για αυτό τον λόγο, ο οποίος βρίσκεται στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας, με επακόλουθο την επανεξέταση από εκείνο το σημείο. Καταλήγουμε ότι η προσφυγή θα πρέπει να εξεταστεί εκ νέου, με προτεραιότητα το εν λόγω ζήτημα.