|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2010) 3 ΑΑΔ 333
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Αναθεωρητική ΄Εφεση Αρ. 129Α/2007)
18 Ιουνίου, 2010
[ΑΡΤΕΜΗΣ, Πρόεδρος]
[ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ,
ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ/στές]
SIGMA RADIO T.V. LTD,
Εφεσείοντες,
ν.
ΑΡΧΗΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ,
Εφεσιβλήτων.
________________________
Αυγουστίνος Τσάρκατζης, για Χρίστο Πατσαλίδη, για τους Εφεσείοντες.
Θάλεια Ραφτοπούλου (κα), για Αλέκο Ευαγγέλου, για τους Εφεσίβλητους.
________________________
ΑΡΤΕΜΗΣ, Π.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει η Δικαστής Ε. Παπαδοπούλου.
________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Αδελφός μας Δικαστής απέρριψε την Προσφυγή Αρ. 971/2006, που καταχώρισαν οι εφεσείοντες εναντίον της απόφασης των εφεσιβλήτων, με την οποία τους επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο για παράβαση του ΄Αρθρου 26(2) του περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμου του 1998, (Ν. 7(Ι)/1998), (όπως τροποποιήθηκε), (ο «Νόμος). ΄Εκρινε, παρά το γεγονός ότι οι εφεσείοντες, μεταξύ άλλων, βρέθηκαν ένοχοι και για παραβάσεις της παραγράφου (4) του Μέρους Ι του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας για τα Ηλεκτρονικά ΜΜΕ - (Παράρτημα VIII - Κ.Δ.Π. 10/2000) - (ο «Κώδικας»), οι οποίες εξετάζονται μόνο μετά από αίτηση της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας - (΄Αρθρο 41(Α)(Ι) του Μέρους ΧΙΑ του Νόμου) - ότι η απόφαση των εφεσιβλήτων ήταν νομικά ορθή. Το επιβληθέν διοικητικό πρόστιμο δεν αφορούσε τις συγκεκριμένες παραβάσεις ούτε αυτές, καθ' οιονδήποτε τρόπο, επέδρασαν στο ύψος του. Περαιτέρω, απέρριψε την προσφυγή και για το λόγο ότι, από το αιτητικό της, απουσίαζε οποιαδήποτε αναφορά σε παράβαση κανονισμών του Κώδικα. Η προσφυγή αφορούσε μόνο παράβαση του ΄Αρθρου 26(2) του Νόμου.
Με την παρούσα, οι εφεσείοντες διατείνονται ότι είναι εσφαλμένη η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Υποστηρίζουν, με αναφορά σε νομολογία, ότι, με την προσφυγή τους, αμφισβητούσαν τη νομιμότητα της απόφασης των εφεσιβλήτων στο σύνολό της και ότι η επιβολή του διοικητικού προστίμου αποτελεί την τελική πράξη σύνθετης διοικητικής ενέργειας, η μόνη που παραδεκτώς προσβάλλεται. Οι προηγηθείσες πράξεις, υπέβαλαν, προπαρασκευαστικές αυτής, όπως η απόφαση περί της ενοχής τους σε διάφορες παραβάσεις, έστω και αν δεν τους έχει επιβληθεί γι' αυτές διοικητικό πρόστιμο, έχουν συγχωνευθεί στην τελική, με επακόλουθο την απώλεια της εκτελεστότητάς τους.
Οι εφεσίβλητοι, χωρίς να διαφωνούν ότι η απόφασή τους για επιβολή διοικητικού προστίμου αποτελεί την τελική πράξη σύνθετης διοικητικής ενέργειας, με αναφορά στον Κ. 4(2)(β)(ιι) του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 και στο αιτητικό της προσφυγής, με το οποίο ζητείται μόνο ακύρωση της απόφασης για την επιβολή του διοικητικού προστίμου ύψους £2.000,00, για παράβαση εκ μέρους των εφεσειόντων του ΄Αρθρου 26(2) του Νόμου, υπεραμύνθηκαν της πρωτόδικης απόφασης. Η απόφαση, υποστήριξαν, με την οποία οι εφεσείοντες κρίθηκαν ένοχοι για παραβάσεις του Κώδικα, για τις οποίες δεν επιβλήθηκε οποιαδήποτε κύρωση, δεν έχει απορροφηθεί από την τελική απόφαση, για να συμπροσβάλλεται. Περαιτέρω, επανέλαβαν ό,τι και πρωτόδικα έθεσαν, δηλαδή ότι οι εφεσείοντες στερούνται εννόμου συμφέροντος να αμφισβητήσουν την απόφασή τους, αφού για τις παραβάσεις του Κώδικα δεν τους έχει επιβληθεί οποιαδήποτε κύρωση και, άρα, δε θα αποκομίσουν οποιοδήποτε όφελος με την ακύρωση της καταδίκης τους.
Στα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929-1959, σελ. 244, σε σχέση με τη σύνθετη διοικητική ενέργεια, αναφέρονται τα εξής:-
«Μετά την έκδοσιν της διοικητικής πράξεως της αποτελούσης το τέρμα της όλης συνθέτου διοικητικής ενεργείας, αύτη αποτελεί έκτοτε ενιαίαν πράξιν, πλήρως συντελεσθείσαν, και συνεπώς εφεξής προσβλητή είναι μόνον η τελευταία πράξις, ουχί δε αυτοτελώς μεμονωμένη και ενδιάμεσος πράξις, ήτις απώλεσε την ιδίαν αυτής αυτοτέλειαν συγχωνευθείσα εις την τελικήν. Προσβαλλομένης όμως της τελικής πράξεως παραδεκτώς προσβάλλονται και λόγοι αναγόμενοι εις τας μερικωτέρας και συγχωνευθείσας πράξεις, η διαπίστωσις δε της ακυρότητος τινός εξ αυτών επιφέρει την ακυρότητα των ακολουθησασών μερικωτέρων πράξεων, διά την έκδοσιν των οποίων η κριθείσα ως παράνομος αποτελεί νόμιμον προϋπόθεσιν.»
Τα ίδια, επίσης, επαναλαμβάνονται στο σύγγραμμα του Π.Δ. Δαγτόγλου - Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, Τέταρτη Αναθεωρημένη ΄Εκδοση, παράγραφος 576:-
«Η σύνθετη διοικητική ενέργεια αποτελεί ε ν ι α ί α διοικητική διαδικασία. Από την ενότητα αυτή προκύπτουν ουσιαστικές και δικονομικές συνέπειες. Ο ι ο υ σ ι α σ τ ι κ έ ς συνέπειες αφορούν τ ο κ ύ ρ ο ς των επί μέρους πράξεων και της όλης διοικητικής ενέργειας: το κύρος καθεμιάς από τις διαδοχικές πράξεις εξαρτάται και από το κύρος ό λ ω ν των προηγούμενων (προπαρασκευαστικών) πράξεων. Το νομικό ελάττωμα μιας προπαρασκευαστικής πράξεως συμπαρασύρει μάλιστα στην ακυρωσία όχι μόνο όλες τις επόμενες πράξεις, συμπεριλαμβανομένης και της τελικής, αλλά κατά κανόνα την όλη διοικητική ενέργεια. ...»
Στην Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 60, αναφέρονται, στη σελ. 68, τα εξής:-
«Η τελική πράξη, γνωστή ως σύνθετη στο διοικητικό δίκαιο, απορροφά μετά την έκδοσή της τα συνθετικά της στοιχεία τα οποία χάνουν την αυτοτέλειά τους.»
΄Εχουμε εξετάσει τις θέσεις των μερών και, με κάθε εκτίμηση προς τον αδελφό μας Δικαστή, δε συμφωνούμε με τη διαπίστωσή του ότι το μόνο το οποίο προσβάλλεται είναι η επιβολή του διοικητικού προστίμου για τη συγκεκριμένη παράβαση. Το αιτητικό της προσφυγής αφορά στην τελική απόφαση των εφεσιβλήτων, στην οποία απορροφήθηκαν όλες οι προηγούμενες προπαρασκευαστικές πράξεις, μεταξύ των οποίων και η καταδίκη για παραβάσεις του Κώδικα, οι οποίες και συμπροσβάλλονται. ΄Αλλωστε, στους λόγους ακυρότητας, προσδιορίζονται με επάρκεια τα όσα οι εφεσείοντες επιθυμούσαν να προωθήσουν και, σαφώς, γίνεται αναφορά στην καταδίκη τους.
Τα περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος των εφεσειόντων, επίσης, δεν ευσταθούν. Οι εφεσείοντες κρίθηκαν ένοχοι για συγκεκριμένες παραβάσεις του Κώδικα, έστω κι αν γι' αυτές δεν τους έχει επιβληθεί ποινή. Η νομιμότητα της ενοχής τους γι' αυτές τις παραβάσεις, που έχει συγχωνευθεί στην τελική απόφαση της ποινής, θα πρέπει να εξεταστεί.
Η έφεση επιτυγχάνει, με €2.000,00 έξοδα, πλέον Φ.Π.Α., υπέρ των εφεσειόντων.
Η πρωτόδικη απόφαση ακυρώνεται.
Θα πρέπει, στη συνέχεια, να ορίσουμε την προσφυγή, για να εξετάσουμε τους εγειρόμενους με αυτήν λόγους ακύρωσης.
Τα έξοδα πρωτόδικα θα αποφασιστούν στο τέλος της υπόθεσης.
Π. Αρτέμης, Π.
Φρ. Νικολαΐδης, Δ.
Ε. Παπαδοπούλου, Δ.
Μ. Νικολάτος, Δ.
Κ. Παμπαλλής, Δ.
/ΜΠ