Μεταξύ -

Παναγιώτη Γωγάκη

- και -

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω

Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

-------------------

Μεταξύ -

Χρυσόστομου Κατσιαμπίρτα από τη Λευκωσία

- και -

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω

Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

---------------------------

Για τον αιτητή στην προσφ. αρ. 791/93: Α.Σ. Αγγελίδης

Για τον αιτητή στην προσφ. αρ. 383/94: Λ. Κληρίδης

Για την καθής η αίτηση: Λ. Κουρσουμπά

Διευκρινίζεται εξαρχής ότι το διάταγμα συνεκδίκασης, που εκδόθηκε στις 5/7/94, περιλάμβανε, εκτός των κρινομένων και τις προσφυγές με αρ. 313/94 και 324/94. Οι τελευταίες όμως απορρίφθηκαν, αφού προηγουμένως οι δικηγόροι των αιτητών τις είχαν αποσύρει. Θα μπορούσε ακόμα να λεχθεί ότι η νεώτερη προσφυγή αρ. 383/94 έχει προκύψει από χωρισμό δικογράφου σε άλλη διαδικασία (προσφυγή αρ. 937/93).

Ο αιτητής στην 791/93 προσβάλλει την προαγωγή (κατά πλειοψηφία) της ενδιαφερόμενης Σ. Κακουλλή στη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α΄, που δημοσιεύθηκε στις 17/9/93 στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας. Η προσφυγή κατά του ενδιαφερόμενου αρ. 2 Α. Χριστοδουλίδη αποσύρθηκε από το δικηγόρο του αιτητή και το δικαστήριο την απέρριψε στις 5/7/94, επικυρώνοντας την προαγωγή του αναφορικά με αυτόν τον αιτητή. Με την ίδια ευκαιρία πληρώθηκε και δεύτερη θέση στην οποία η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ. ή η Επιτροπή) διόρισε (ομόφωνα στην περίπτωση του) τον Α. Χριστοδουλίδη. Διευκρινίζεται ότι ο αιτητής στην 383/94 στρέφεται εναντίον των προαγωγών και των δύο ενδιαφερόμενων μερών.

Πρέπει να λεχθεί πως, όταν εκδικάζονταν οι προσφυγές αυτές, εκκρεμούσε η Α.Ε. 2157 που άσκησε η Δημοκρατία στην προσφυγή 518/94, ανωτέρω. Η δικηγόρος της Δημοκρατίας, με τη συμφωνία των άλλων πλευρών, ζήτησε την αναβολή επ' αόριστον των υποθέσεων αυτών με την προοπτική ότι η απόφαση της Ολομέλειας θα λύσει οριστικά και σφαιρικά τα ζητήματα που συνδέονται με το υπό συζήτηση θέμα. Παρεμπιπτόντως, σε αυτό το λόγο οφείλεται κυρίως η καθυστέρηση στην περάτωση της ακρόασης.

Η απόφαση της Ολομέλειας στην Α.Ε. 2157 Κυπριακή Δημοκρατία ν. Φιλάρετος Στυλιανίδης κ.α. δόθηκε στις 21/6/96. ΄Εγινε δεκτό κατά βάση το σκεπτικό των νεώτερων αποφάσεων που προεκθέσαμε ότι δε χωρεί και δεν είναι επιτρεπτή μεταβίβαση της αρμοδιότητας από τον αξιωματούχο στον οποίο το άρθρ. 35(4) εναπόθεσε την εξουσία των συστάσεων για προαγωγή. Το βασικό δεδομένο της ήταν πως τη σύσταση δεν έκαμε ο Προϊστάμενος αλλά ο Πρώτος Διοικητικός Λειτουργός. Ο Προϊστάμενος δεν παρέστη λόγω άλλων υπηρεσιακών υποχρεώσεων. Η δικαιολογία κρίθηκε ανεπαρκής και απορρίφθηκε.

Επικυρώνοντας την πρωτόδικη ακυρωτική απόφαση η Ολομέλεια έκαμε την εξής παρατήρηση που εμπεριέχει το βασικό κανόνα:

Η δικηγόρος της Δημοκρατίας υπέβαλε ότι το στοιχείο της συγγένειας διαφοροποιεί την παρούσα και δικαιολογεί την πορεία που ακολουθήθηκε. Οι δικηγόροι των αιτητών αντέκρουσαν την άποψη, επιμένοντας ότι ο νόμος δεν παρείχε, υπό τις περιστάσεις, την ευχέρεια αντικατάστασης του Προϊσταμένου. Ο δε κ. Αγγελίδης υπέβαλε, πρόσθετα, ότι ενδεχομένως το ζήτημα που ανέκυψε θα μπορούσε να επιλυθεί είτε από την Ε.Δ.Υ. απευθείας, με βάση τις εξουσίες του αρθρ. 17, που της παρέχουν την ευχέρεια να καλεί οποιοδήποτε δημόσιο λειτουργό που μπορεί να τη βοηθήσει στο έργο της, είτε με την εμπλοκή στη διαδικασία του άρθρ. 35(4) των κορυφαίων στελεχών της ιεραρχίας ως, λ.χ., του Γενικού Διευθυντή. Περαιτέρω, ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι η αναφορά από την κα Κουρσουμπά στην προγενέστερη νομολογία, που ερμήνευσε το άρθρ. 44 (3) του ν. 33/67, δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην προκείμενη περίπτωση που έχουμε νέα νομοθετική πρόνοια.

Έχω την άποψη ότι η πρόσφατη απόφαση Στυλιανίδη (Α.Ε. 2157) έχει εμπεδώσει την αρχή του αντικειμενικού κωλύματος ως παράγοντα που επιτρέπει την παρέκκλιση δεδομένου ότι αυτό είναι ανυπέρβλητο. Η περίπτωση μπορεί να παραλληλιστεί ή ίσως να εξομοιωθεί με την υπόθεση Α.Ε. 1014 Αλίκη Λιμνάτου κ.α. ν. Δημοκρατίας, ημερ. 28/11/90, που έκρινε ότι ήταν συγχωρητή η μη συμμόρφωση με διατάξεις νόμου λόγω της αρχής της "πραγματικής αδυναμίας" τήρησης τους. Στην περίπτωση μας το εμπόδιο του Διευθυντή ήταν αξεπέραστο με την έννοια ότι η συμμετοχή του στην προαγωγική διαδικασία θα παραβίαζε βασικές νομικές μας αντιλήψεις. Αυτή πιστεύω είναι η αληθινή ερμηνεία των σκέψεων της απόφασης Στυλιανίδη, ανωτέρω. Δεν επικροτείται ως νομικά δόκιμη η εκχώρηση εξουσίας του άρθρ. 35(4) αυτή καθαυτή, αλλά προκρίνεται ως συγχωρητή επιλογή "λόγω ανυπέρβλητου αντικειμενικού κωλύματος". Το συμπέρασμα αυτό συνάδει με την παραπάνω συνοπτική έρευνα της νομολογίας μας.

Προχωρώ τώρα να εξετάσω την άλλη όψη του επιχειρήματος νομιμότητας: ότι η σύσταση καθαυτή δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη, κατά παράβαση του άρθρ. 35(4). Το λόγο αυτό ακυρότητας προώθησαν οι δικηγόροι των δύο αιτητών με αρκετές παραπομπές στη νομολογία. Ας σημειωθεί ότι ο κ. Χρυσοχός σύστησε τον ενδιαφερόμενο Α. Χριστοδουλίδη και τρίτο υποψήφιο τον Π. Χριστοφόρου, που δεν είναι διάδικος. Δεν εισηγήθηκε όμως τη Σ. Κακουλλή. Επομένως η νομιμότητα της σύστασης του πρώτου δεν την αφορά. Και όλα τα επιχειρήματα του κ. Αγγελίδη που στοχεύουν στην κατάρριψη της νομιμότητας της σύστασης δεν έχουν τη θέση τους αναφορικά με την ενδιαφερόμενη, που, επαναλαμβάνω, δε συστήθηκε.

Κατά βάση, λοιπόν, η κρίση της Επιτροπής στηρίχθηκε στα άλλα στοιχεία που είχε ενώπιον της. Παρόλο που αναφέρεται και στη σύσταση, ουσιαστικά δε μέτρησε. Αυτό είναι το πνεύμα των σχολίων που έκαμε η Επιτροπή και κατέγραψε στην απόφαση της.

Από τα στοιχεία των φακέλων, που αφορούν τον αιτητή στην προσφυγή 383/94, δεν προκύπτει ότι υπερτερεί σε ακαδημαϊκά προσόντα των δύο ενδιαφερομένων, όπως εισηγείται ο δικηγόρος του. Μάλιστα η Σ. Κακουλλή έχει και μεταπτυχιακό τίτλο Μ.Α. στις Οικονομικές Επιστήμες από Καναδικό πανεπιστήμιο. Ούτε, αναφορικά με τα λοιπά κριτήρια, προκύπτει τέτοια εικόνα που να δημιουργεί έκδηλη υπεροχή του αιτητή Χρ. Κατσιαμπίρτα έναντι των συναδέλφων του, που αποτελεί την προϋπόθεση για ανατροπή της προαγωγής.

Χρειάζεται μια αποσαφήνιση, νομικής υφής, προτού ολοκληρωθεί η εξέταση της προσφυγής αυτής. Η Επιτροπή είχε το δικαίωμα, εφόσον δε θεώρησε τη σύσταση για τον Α. Χριστοδουλίδη αξιόπιστα αιτιολογημένη, να μη της δώσει τη σημασία που επιφυλάσσει γιαυτή η νομολογία. Ήταν θεμιτή πιστεύω η ενέργεια της. Και τέτοια ορθολογική αντιμετώπιση επικροτήθηκε σε άλλες όμοιες περιπτώσεις που διαπιστώθηκε ότι πάσχει η σύσταση: Βλέπε προσφ. αρ. 750/91 Ιωάννα Πουλλή ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου, ημερ. 21/10/92, η οποία επικροτήθηκε στην Α.Ε. 1769 Πόλα Κοφτερού ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου, ημερ. 24/4/96.

Ο αιτητής όπως και η Σ. Κακουλλή δε συστήθηκαν. Το μόνο στοιχείο που η τελευταία υστερεί είναι εκείνο της αρχαιότητας. Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι η αρχαιότητα αυτή προκύπτει από τη χρονολογία πρόσληψης τους και όχι από την τελευταία θέση που κατείχαν. Συγκεκριμένα ο αιτητής διορίστηκε προσωρινός Διοικητικός Λειτουργός 3ης τάξης στις 15/11/76, ενώ η Κακουλλή στις 2/5/78. Έχουμε δηλαδή αρχαιότητα κατά 1 ½ χρόνο. Ανάγεται όμως στο απώτερο παρελθόν. Και είναι ασφαλώς ήσσονος σημασίας: Βλέπε προσφ. αρ. 128/89 Οικονόμου κ.α. ν. Δημοκρατίας, ημερ. 7/11/90, Δημοκρατία ν. Χρίστου (1991) 3 Α.Α.Δ. 56, προσφ. αρ. 694/91 Γρηγοροπούλου ν. Ε.Ε.Υ., ημερ. 23/9/92 και Μάρκου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1993) Α.Α.Δ. 213. Ως προς τις εμπιστευτικές εκθέσεις ο αιτητής κρίθηκε "εξαίρετος" από το 1985-1989 και "πολύ ικανοποιητικός" τα έτη 1990 και 1991. Η Σ. Κακουλλή βαθμολογήθηκε ως "εξαίρετη" από το 1983-1990, πλην του 1988 που βαθμολογήθηκε ως "λίαν καλή" και το 1991 "πολύ ικανοποιητική".

Αναφορικά με τα προσόντα, που έχουν σχέση με τα καθήκοντα της θέσης, ο αιτητής διαθέτει ΒΑ στη Δημόσια Διοίκηση του Αμερικανικού πανεπιστημίου της Βηρυτού, ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος Σ. Κακουλλή δίπλωμα, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και, όπως προελέχθη, μεταπτυχιακό τίτλο Master στις Οικονομικές Επιστήμες. Άλλωστε σε αυτά, μεταξύ άλλων, βασίστηκε η ειδική αιτιολογία που έδωσε η Ε.Δ.Υ. γιατί δεν προτίμησε το συστηθέντα Π. Χριστοφόρου.

Υπό το πρίσμα των δεδομένων, που δε θεώρησα σκόπιμο να παραθέσω σε πλήρη έκταση, η επίδικη απόφαση ήταν λογικά εφικτή. Οι προσφυγές απορρίπτονται. Δε θα επιδικάσω έξοδα.