|
ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
|
|
|
(2006) 4 ΑΑΔ 857
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Υπόθεση Αρ. 791/2004)
19 Σεπτεμβρίου, 2005
[Ε. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 23 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
1. ΕΡΜΙΟΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ,
2. ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗ ΣΧΟΙΝΗ,
3. ΝΕΣΤΩΡΑΣ ΜΕΣΑΡΙΤΗ,
Αιτητές,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ,
Καθ' ων η Αίτηση.
________________________
ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ,
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ, 2005
Κ. Κακουλλή (κα.), για τους Αιτητές.
Ν. Μιχαηλίδης, Νομικός Λειτουργός, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους Καθ' ων η Αίτηση.
________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Με την παρούσα αίτηση, οι αιτητές ζητούν όπως τους δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να προσκομίσουν μαρτυρία προφορική ή δια ενόρκων δηλώσεων, προς το σκοπό απόδειξης αμφισβητούμενου γεγονότος.
Με την κυρίως αίτηση (προσφυγή), οι αιτητές αμφισβητούν τη νομιμότητα διαταγμάτων επίταξης των τεμαχίων τους, με αρ. 360 και 361 του Κυβερνητικού Χωρομετρικού Σχεδίου LIV/25, στο χωριό Αγία Φύλα Λεμεσού. Τα διατάγματα επίταξης, με ισχύ από 25/5/2004, κοινοποιήθηκαν στους αιτητές με επιστολή, ημερομηνίας 14/6/2004. Σύμφωνα με τα γεγονότα, τα τεμάχια των αιτητών βρίσκονται, μαζί με άλλα ιδιωτικά τεμάχια, εντός πεδίου βολής της Εθνικής Φρουράς και θεωρούνται ουσιώδους σημασίας για τη διατήρηση της ετοιμότητάς της. Τα πιο πάνω τεμάχια, με διαδοχικά διατάγματα, επιτάχθηκαν από το 1977 μέχρι 24/8/1996, ημερομηνία λήξης του τελευταίου διατάγματος επίταξης. Δεν είχαν, στη συνέχεια, εκδοθεί διατάγματα επίταξης που να καλύπτουν την περίοδο μέχρι 25/5/2004, το Υπουργείο, όμως, ανέλαβε να αποζημιώσει τους ιδιοκτήτες με την καταβολή ενοικίου.
Μετά τη συμπλήρωση των γραπτών αγορεύσεων στην προσφυγή, καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, με την οποία ζητείται η παρουσίαση μαρτυρίας, για απόδειξη:-
«΄Οτι η επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία κατέχεται και χρησιμοποιείται ως πεδίο βολής από την Κυπριακή Δημοκρατία από τη δεκαετία του 1960, ήτοι προ της Τουρκικής εισβολής.»
Οι αιτητές στηρίζουν την αίτησή τους στους Κανονισμούς 10, 11, 12, 17, 18 και 19 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1962, όπως έχουν τροποποιηθεί, και στη Δ.48, θ.1-4 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.
Σε ένορκο δήλωση, που συνοδεύει την αίτηση εκ μέρους του συζύγου της αιτήτριας 1, εξουσιοδοτημένου από όλους τους αιτητές, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι τα εν λόγω τεμάχια είναι διαμορφωμένα και κατέχονται ως πεδίο βολής από την Εθνική Φρουρά από τη δεκαετία του 1960. Η μαρτυρία, η οποία επιδιώκεται να παρουσιαστεί, είναι σχετική με τα επίδικα θέματα, αφού οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η ανάγκη επίταξης των ακινήτων ήταν αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής και τα διατάγματα επίταξης εκδόθηκαν στη βάση του περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας για Σκοπούς ΄Αμυνας (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου του 1992, (Ν. 10/92). Σκοπός της μαρτυρίας είναι να καταδειχθεί ότι τα ακίνητα κατέχονταν και χρησιμοποιούνταν για σκοπούς ασκήσεων και πριν από το 1974, τόσο από την Αστυνομία όσο και από την Εθνική Φρουρά και, συνεπώς, δεν προέκυψε μετά και λόγω της τουρκικής εισβολής η ανάγκη κατοχής τους από τους καθ' ων η αίτηση. Η μαρτυρία, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, είναι σχετική με το λόγο ακύρωσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατά καταστρατήγηση των προνοιών του Ν. 10/92 και/ή κατά κατάχρηση των εξουσιών που ο Νόμος παρέχει, καθότι οι καθ' ων η αίτηση κατέχουν και χρησιμοποιούν τα εν λόγω ακίνητα, άλλοτε παράνομα και άλλοτε κατ' επίκληση των προνοιών των περί Επιτάξεων Νόμων του 1962-1998, πριν από τη δημιουργία της έκρυθμης κατάστασης. Η επίταξη, στη βάση του Ν. 10/92, σκοπό είχε να νομιμοποιήσει εκ των υστέρων κατάσταση, η οποία παραβίαζε το Νόμο και το Σύνταγμα.
Οι καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην αίτηση και προβάλλουν ότι:-
(α) Το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει κατά πόσο η επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία κατέχεται από τους καθ' ων η αίτηση από τη δεκαετία του 1960, καθότι το ζήτημα εμπίπτει στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. και
(β) Το ζήτημα κατά πόσο η επίδικη ιδιοκτησία κατέχεται από τους καθ' ων η αίτηση από τη δεκαετία του 60 δεν έχει σχέση με τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης, δηλαδή του διατάγματος επίταξης ημερομηνίας 25/5/2004.
Κύριο επιχείρημα των καθ' ων η αίτηση για απόρριψη της αίτησης είναι ότι το δικαστήριο, το οποίο ενεργεί ως αναθεωρητικό δικαστήριο, το μόνο το οποίο εξετάζει είναι τη νομιμότητα του συγκεκριμένου διατάγματος και ότι το ζήτημα, για το οποίο επιδιώκεται η προσκόμιση μαρτυρίας, είναι άσχετο με τα γεγονότα της προσφυγής. Αφορά, επίσης, θέμα ιδιωτικού και όχι δημοσίου δικαίου.
Αντίθετη ήταν η θέση των αιτητών, οι οποίοι υποστήριξαν τη σχετικότητα του γεγονότος, στο οποίο αφορά η επιδιωκόμενη να παρουσιαστεί μαρτυρία, με τα ζητήματα της προσφυγής. Εάν, εισηγούνται, επιτραπεί η προσκόμιση μαρτυρίας και αποδειχθεί ότι τα ακίνητα χρησιμοποιούνταν ως πεδίο βολής πριν από την τουρκική εισβολή, τότε καταδεικνύεται ότι δεν είναι οι αμυντικές ανάγκες που προέκυψαν από την τουρκική εισβολή που κατέστησαν αναγκαία την επίταξη. Η μαρτυρία, υποστηρίζουν, είναι καθ' όλα σχετική, για να καταδειχθεί ότι ο συνολικός χρόνος κατοχής απολήγει σε στέρηση της ιδιοκτησίας. Το μόνο, στο οποίο αποβλέπουν με τη μαρτυρία, είναι απλή διαπίστωση του αδιαμφισβήτητου γεγονότος ότι το πεδίο βολής στην περιοχή Αγίας Φύλας λειτουργεί από το 1965.
Σ' ό,τι αφορά την προσαγωγή μαρτυρίας, σχετική είναι η απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Sportsman Betting Co. Ltd v. Δημοκρατίας (2000 ) 3 Α.Α.Δ. 591, όπου αναφέρονται τα εξής:- (σελ. 595-596)
«Από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει σαφώς η αρχή ότι προϋπόθεση για την προσαγωγή μαρτυρίας στην αναθεωρητική διαδικασία είναι η σχετικότητα της μαρτυρίας προς τα επίδικα θέματα. (Βλέπε: Ρούσος ν. Ιωαννίδης κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 549, Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 106, Τάσου Μιχαηλίδη κ.ά. ν. Συμβούλιο Βελτιώσεως Παλαιχωρίου, Υπόθ. αρ. 530/97, ημερ. 5.7.2000). Στην αναθεωρητική του δικαιοδοσία το Ανώτατο Δικαστήριο έχει την διακριτική ευχέρεια να ελέγχει το δικαίωμα των διαδίκων να προσαγάγουν μαρτυρία σχετική με τα γεγονότα που θέλουν να αποδείξουν, με γνώμονα πάντοτε τη σχετικότητα της μαρτυρίας με τα επίδικα θέματα. Ο διάδικος που ζητά την έκδοση οδηγιών για προσαγωγή μαρτυρίας, είτε προφορικής είτε υπό μορφή ένορκης δήλωσης, οφείλει να προσδιορίσει με εύλογη λεπτομέρεια τα γεγονότα τα οποία επιδιώκει να αποδείξει και να ικανοποιήσει επίσης το Δικαστήριο ότι τα γεγονότα αυτά είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα που εγείρονται στην προσφυγή, λαμβανομένων υπόψη των νομικών σημείων και των γεγονότων πάνω στα οποία βασίζεται η προσφυγή. Επιτρέπεται η προσκόμιση γεγονότων με μαρτυρία μόνο όταν είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα και όταν η απόδειξή τους δυνατό να τεκμηριώσει οποιονδήποτε από τους λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης διοικητικής απόφασης. (Βλέπε: Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού (Αρ. 1) (1992) 4 Α.Α.Δ. 3330, Νικολαΐδης ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1993) 4 Α.Α.Δ. 609, Lordos Hotels Holdings Ltd. v. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Παραλιμνίου, Υπόθ. Αρ. 71/97, ημερ. 18.11.99).»
Επανερχόμενη στα γεγονότα της υπόθεσης, προέχει να εξεταστεί εάν η μαρτυρία είναι σχετική με τους λόγους που επικαλούνται οι αιτητές για ακύρωση των διαταγμάτων επίταξης, αφού, καθώς προκύπτει από την αίτηση, τα γεγονότα, τα οποία επιδιώκεται με τη μαρτυρία να αποδειχθούν, προσδιορίζονται με λεπτομέρεια. Ο λόγος ακύρωσης, τον οποίο οι αιτητές στοχεύουν να τεκμηριώσουν με τη μαρτυρία, είναι ότι:-
«Η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατά καταστρατήγηση των προνοιών του Ν.10/92 και/ή με κατάχρηση των εξουσιών που ο Νόμος παρέχει, καθ' ότι η Κυπριακή Δημοκρατία κατέχει την ιδιοκτησία των Αιτητών και τη χρησιμοποιεί ως πεδίο βολής από τη δεκαετία του 1960, ήτοι προ της δημιουργίας της έκρυθμης κατάστασης και την κατέχει κατά περιόδους παράνομα και κατά περιόδους κατ' επίκληση των προνοιών των Περί Επιτάξεως Νόμων του 1962 έως 1998 και η επίκληση των προνοιών του Ν.10/92 έγινε μόνο για να δικαιολογήσει και/ή νομιμοποιήσει εκ των υστέρων μια κατάσταση που παραβίαζε για δεκαετίες το Νόμο και το Σύνταγμα και χωρίς να ικανοποιούνται ή τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες, προϋποθέσεις και ο σκοπός του Νόμου.»
΄Εχοντας υπόψη τη νομολογία που διέπει το ζήτημα, την προσβαλλόμενη πράξη, τους λόγους που προβάλλονται για ακύρωσή της και το γεγονός ότι για την περίοδο 1977-1996 υπήρχαν διαδοχικά διατάγματα επίταξης, η νομιμότητα των οποίων δεν αμφισβητήθηκε, δε βρίσκω σχετικότητα στην επιδιωκόμενη να παρουσιαστεί μαρτυρία. Κανένα από τους λόγους ακύρωσης δεν μπορεί να τεκμηριώσει. Εάν και κατά πόσο τα τεμάχια των αιτητών, προ της τουρκικής εισβολής, εχρησιμοποιούντο από τους καθ' ων η αίτηση ως πεδίο βολής, δεν επηρεάζει τη νομιμότητα ή μη της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία θα κριθεί υπό το φως των γεγονότων του χρόνου λήψης της. Σχετικά είναι, επίσης, και τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση της Ολομέλειας Adrian Holdings Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 828, αναφορικά με το Ν. 10/92, ότι, δηλαδή, το γεγονός ότι:- (σελ. 835)
«... ο εν λόγω νόμος έγινε όχι σε χρονική εγγύτητα με την εισβολή αλλά πολύ αργότερα, αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε άλλοτε και δεν υπάρχει τώρα ανάγκη αδήριτη που να τον επιβάλλει. Τουναντίον, το ιστορικό αυτής της υπόθεσης δείχνει, με την περιστασιακή και την κατά τα μεγαλύτερα διαστήματα παράνομη αντίκρυση του προβλήματος από μέρους της Δημοκρατίας, πόσο αναγκαία ήταν η εξ αρχής επίσημη ρύθμιση του γενικότερου θέματος».
Ως αποτέλεσμα, η αίτηση απορρίπτεται.
Σ' ό,τι αφορά τα έξοδα, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της αίτησης, καταλήγω να μην εκδώσω διαταγή και δεν εκδίδω.
Ε. Παπαδοπούλου,
Δ.
/ΕΑΠ., ΜΠ