ECLI:CY:EDLAR:2015:A58
ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 787/2014
Μεταξύ:
1. ΠΑΤΕΡ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
2. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ενάγοντες
και
1. JOSE CARLOW PINERO GARCIA
2. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED
Εναγόμενοι
13 Φεβρουαρίου, 2015
Εμφανίσεις:
Για Ενάγοντες: κα Δ.Μιχαήλ για Αντωνάκης Ανδρέου & Σια Δ.Ε.Π.Ε.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την παρούσα αγωγή, οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές τις οποίες ισχυρίζονται ότι έχουν υποστεί συνεπεία τροχαίου ατυχήματος.
Στις 24.6.2014 εκδόθηκε από το Δικαστήριο διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος προς τον Εναγόμενο 1 δια της επιδόσεως του στην Εναγόμενη 2 ασφαλιστική εταιρεία.
Στις 6.10.2014 καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες αίτηση με την οποία ζητούν απόφαση εναντίον του Εναγόμενου 1 ένεκα της παράληψης του να εμφανιστεί στη διαδικασία.
Σημειώνω παρενθετικά ότι οι Εναγόμενοι 2 έχουν εμφανιστεί και έχουν καταχωρήσει Υπεράσπιση με την οποία λένε ότι κατά τον επίδικο χρόνο είχαν ασφαλίσει το όχημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1. Ισχυρίζονται όμως ότι οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται σε αποζημίωση από τους Εναγόμενους 2 διότι, όταν συνέβη το ατύχημα, το όχημα οδηγείτο κατά παράβαση των περιορισμών του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, ως προς τη χρήση του.
Στα πλαίσια της εκδίκασης της υπό κρίση αίτησης έδωσε μαρτυρία ο ιδιώτης επιδότης κ. Μιχάλης Νεοφύτου ο οποίος κατέθεσε ότι στις 22.8.2014 επέδωσε το κλητήριο ένταλμα της αγωγής προς τον Εναγόμενο 1, δια την επίδοσης του στους Εναγόμενους 2, μαζί με το σχετικό διάταγμα υποκατάστασης επίδοσης. Σημειώνω ότι αυτό επιβεβαιώνεται και από την ένορκη δήλωση του επιδότη η οποία βρίσκεται καταχωρημένη στον φάκελο του Δικαστηρίου.
Για σκοπούς απόδειξης της απαίτησης των Εναγόντων, έδωσε επίσης μαρτυρία ο Ενάγοντας 1, Πάτερ Παναγιώτης Αθανασίου, ο οποίος κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του ανέφερε ότι κατά τον χρόνο του ατυχήματος ήταν 33 ετών ενώ ο Ενάγοντας 2, που είναι ο πατέρας του, ήταν 67 ετών.
Συνέχισε λέγοντας ότι στις 8.12.2012, περί τις 6μ.μ. επιβιβάστηκε στο όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΚΕ 470, το οποίο ανήκε στον πατέρα του. Οδηγός, είπε, ήταν ο πατέρας του και ο ίδιος ήταν συνοδηγός. Σε κάποιο σημείο του δρόμου και ενώ κατευθύνονταν από Μενόγεια προς Αγγλισίδες, ο Εναγόμενος 1, που οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ZKVK 696 στον ίδιο δρόμο αλλά με αντίθετη κατεύθυνση, εισήλθε στη δική τους λωρίδα, τους ανέκοψε την πορεία και ακολούθησε σύγκρουση.
Σε σχέση με τον Εναγόμενο 1, είπε ότι ήταν επισκέπτης στην Κύπρο και είχε ενοικιάσει το όχημα με αριθμούς εγγραφής ZKVK 696 από την εταιρεία Demstar Rentals (2005) Ltd.
Κατά τον Ενάγοντα 1, το ατύχημα οφειλόταν στην αποκλειστική αμέλεια του Εναγόμενου 1 ο οποίος εισήλθε στη λωρίδα αντίθετης κυκλοφορίας, παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα, ανέκοψε την πορεία του οχήματος ΕΚΕ 470 και προκάλεσε τη μετωπική σύγκρουση των δύο οχημάτων.
Πρόσθεσε ότι έλεγχος αλκοόλης που διενεργήθηκε από την αστυνομία στον Εναγόμενο 1 μετά το ατύχημα, είχε ένδειξη 10% ενώ η ένδειξη σε αντίστοιχο έλεγχο που διενεργήθηκε στον Ενάγοντα 2 ήταν μηδενική. Παρουσίασε στο Δικαστήριο και κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο της αστυνομικής έκθεσης του ατυχήματος για την εξασφάλιση της οποίας κατέβαλε €85,43 που διεκδικεί ως ειδική ζημιά (αντίγραφο της σχετικής απόδειξης πληρωμής κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3).
Συνέχισε λέγοντας ότι μετά το ατύχημα μετέβη στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, όπου μετά από εξετάσεις που του έγιναν παρουσίασε κάκωση αυχένα και υσφύος και του συστήθηκε να χρησιμοποιεί αυχενικό κολάρο. Εξαιτίας έντονου άλγους στον αυχένα και πόνου κατά τις κινήσεις της αυχενικής μοίρας, είπε, υποβλήθηκε σε επιπρόσθετες εξετάσεις στις 11.12.2012 από το Βοηθό Διευθυντή Ορθοπεδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Του συστήθηκε, όπως ανέφερε, φυσιοθεραπεία και του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια από 8.12.2012 μέχρι 31.12.2012. Παρουσίασε αντίγραφο της άδειας ασθενείας που του χορηγήθηκε καθώς και ιατρικό πιστοποιητικό του Δ. Ηρακλέους με απόδειξη πληρωμής τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3 και 4. Στο ιατρικό πιστοποιητικό αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι είναι πιθανό να παρουσιαστεί μετατραυματικό αυχενικό σύνδρομο στο μέλλον.
Ανέφερε ότι σε μεταγενέστερη ιατρική εξέταση που έγινε στις 10.1.2013 παρουσίαζε σημαντική βελτίωση αλλά οι κινήσεις του αυχένα του ήταν ακόμα περιορισμένες, ότι παρουσίαζε πόνο στο δεξιό θώρακα, στις πλευρές και του συστήθηκε συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής. Παρουσίασε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 5. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό, μεταξύ άλλων, ακτινογραφίες θώρακος του Ενάγοντα 1 έδειξαν ότι υπέστη κατάγματα πλευράς. Σχετικές αποδείξεις πληρωμής σε σχέση με την εξέταση και τη λήψη του ιατρικού πιστοποιητικού παρουσιάστηκαν και κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 6 και 7 ενώ αποδείξεις πληρωμής για την αγορά φαρμάκων για τα οποία του είχε χορηγηθεί ιατρική συνταγή κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 8 και 9.
Ο Ενάγοντας 1 συνέχισε λέγοντας ότι πέραν από την πιο πάνω ταλαιπωρία και πόνο που έχει υποστεί, είχε αναγκαστεί να επισκέπτεται και φυσιοθεραπευτή για σκοπούς αποκατάστασης, παρουσιάζοντας σχετικές αποδείξεις πληρωμής, Τεκμήριο 10. Το αντίστοιχα έξοδα ανέρχονται σε €390 ποσό που διεκδικεί από τους Εναγόμενους.
Στα πλαίσια της ακρόασης, παρουσιάστηκε επίσης και κατατέθηκε προς απόδειξη της υπόθεσης των Εναγόντων, ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2, Τεκμήριο 11. Σύμφωνα με αυτήν, ο Εναγόμενος 2 ήταν ο ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΕΚΕ 470 και οδηγός του κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει επίσης ότι κατά τον χρόνο του ατυχήματος ο ίδιος οδηγούσε το όχημα του με τη δέουσα προσοχή και ο Εναγόμενος 1 εισήλθε, από την αντίθετη κατεύθυνση, στη δική του λωρίδα, του ανέκοψε την πορεία και προκλήθηκε σύγκρουση. Το ατύχημα, συνεχίζει, οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια του Εναγόμενου 1.
Σύμφωνα με τον Ενάγοντα 2, μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου υποβλήθηκε σε εξετάσεις, διαπιστώθηκε κάκωση αυχένος με αιμωδίες άνω άκρων και του συστήθηκε η χρήση αυχενικού κολάρου. Στις 11.12.2012, αναφέρει, υποβλήθηκε σε περαιτέρω εξετάσεις και κατέθεσε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 3 επί της ένορκης δήλωσης), με συνημμένη απόδειξη πληρωμής. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό, στις 11.12.12 παρουσίαζε άλγος στις κινήσεις του αυχένα και έκδηλη αυχεναλγία και αιμωδίες άνω άκρων και ότι του δόθηκαν οδηγίες για διατήρηση του κολάρου και φυσιοθεραπεία.
Παρουσίασε επίσης ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 24.1.2013 και σχετική απόδειξη πληρωμής καθώς και απόδειξη αγοράς σχετικών φαρμάκων που του συνταγογραφήθηκαν και αποδείξεις που αφορούσαν έξοδα φυσιοθεραπείας στην οποία υποβλήθηκε για σκοπούς αποκατάστασης (Τεκμήρια 4, 5 και 6 επί της ένορκης δήλωσης). Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό, στις 10.1.2013 ο Ενάγοντας 2 παρουσίαζε περιορισμό κινήσεων αυχένα με πόνο στις στροφικές κινήσεις και πόνο της αριστερής πλευράς θώρακος και του συστήθηκε συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής. Αναμένεται, σύμφωνα με το πιστοποιητικό, σταδιακή υποχώρηση των συμπτωμάτων, χωρίς μόνιμη αναπηρία.
Αναφορικά με το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής ΕΚΕ 470, ο Ενάγοντας 2 ανέφερε ότι αυτό υπέστη ζημιές για την αποκατάσταση των οποίων απαιτήθηκε ποσό €1.604,80 το οποίο διεκδικεί και προσκόμισε σχετικό τιμολόγιο και αποδείξεις (Τεκμήριο 7 επί της ένορκης δήλωσης).
Πριν προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας, σημειώνω ότι από τη μαρτυρία του ιδιώτη επιδότη Μιχάλη Νεοφύτου, η οποία κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή, έχω ικανοποιηθεί ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε δεόντως στον Εναγόμενο 1, δια την επίδοσης προς τους Εναγόμενους 2 σύμφωνα με το εκδοθέν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης.
Ένεκα της μη εμφάνισης του Εναγόμενου 1, η μαρτυρία που παρουσίασε η πλευρά των Εναγόντων, παρέμεινε αναντίλεκτη. Από την πλευρά μου, δεν έχω διαπιστώσει οποιοδήποτε εγγενές πρόβλημα αξιοπιστίας της μαρτυρίας αυτής, την οποία κρίνω ως αξιόπιστη και αποδέχομαι στην ολότητα της.
Με αυτό το δεδομένο, καταλήγω ότι τα πραγματικά γεγονότα που συνθέτουν τη βάση αγωγής και επί των οποίων εδράζεται η αξίωση των Εναγόντων είναι όπως τα κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Ενάγοντας 1 και όπως καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 2, Τεκμήριο 11. Η μαρτυρία αυτή, όπως παρατίθεται πιο πάνω και προς αποφυγή επανάληψης, συνιστά και τις διαπιστώσεις και ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τα γεγονότα.
Επομένως, αυτό που παραμένει προς εξέταση είναι το κατά πόσο η προσκομισθείσα μαρτυρία, η οποία έχει κριθεί ως αξιόπιστη, είναι αρκετή για να αποδείξει την υπόθεση των Εναγόντων στο αναγκαίο επίπεδο[1].
Η βάση της αγωγής των Εναγόντων είναι η αμέλεια[2] που οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι επέδειξε ο Ενάγοντας 1 και ως αποτέλεσμα της οποίας προκλήθηκε το επίδικο τροχαίο ατύχημα και οι συνεπακόλουθες σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές που υπέστησαν.
Τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας, έχουν αναλυθεί ευρέως από τη νομολογία[3]. Όπως προκύπτει από τα ευρήματα, ο Εναγόμενος 1 ενήργησε αμελώς. Η αμέλεια του συνίστατο στο ότι εισήλθε αντικανονικά στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας ανακόπτοντας την πορεία του οχήματος των Εναγόντων. Θεωρώ ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην, και προκλήθηκε από την, αποκλειστική αμέλεια του Εναγόμενου 1 και συνακόλουθα, αυτός ευθύνεται για τις σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές των Εναγόντων 1 και 2.
Αναφορικά με τις αξιούμενες ειδικές αποζημιώσεις, αποτελεί βασικό κανόνα ότι αυτές πρέπει να εξειδικεύονται στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα[4].
Ο Ενάγοντας 1 διεκδικεί ειδικές ζημιές ύψους €709,61, οι οποίες αφορούν ιατρικά έξοδα, έξοδα λήψης ιατρικών πιστοποιητικών, έξοδα φυσιοθεραπείας, φάρμακα, έξοδα λήψης αστυνομικής έκθεσης κ.α., όπως εκτίθενται πιο πάνω.
Ο Ενάγοντας 2 διεκδικεί ειδικές αποζημιώσεις συνολικού ύψους €2.351,64. Όπως αναφέρω πιο πάνω, τα ποσά αυτά, περιλαμβάνουν ιατρικά έξοδα, έξοδα λήψης ιατρικών πιστοποιητικών, έξοδα φυσιοθεραπείας, φάρμακα και διάφορες εξετάσεις. Περιλαμβάνουν επίσης το κόστος αποκατάστασης των ζημιών που υπέστη το αυτοκίνητο του συνεπεία του ατυχήματος.
Θεωρώ ότι οι Ενάγοντες δικογραφούν με την απαιτούμενη ακρίβεια τις ειδικές αποζημιώσεις που αξιώνουν ενώ, έχω ικανοποιηθεί ότι με την μαρτυρία που έχουν προσκομίσει έχουν αποδείξει όλα τα εν λόγω ποσά με τον απαιτούμενο βαθμό αυστηρότητας.
Αναφορικά με τις αξιούμενες γενικές αποζημιώσεις, έχω κατά νου ότι ο σκοπός για τον οποίο επιδικάζονται είναι η δίκαιη αποζημίωση του θύματος για τη ζημιά και τραυματισμούς που έχει υποστεί χωρίς όμως να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα[5]. Έχω επίσης κατά νου ότι το επιδικασθέν ποσό πρέπει να είναι εύλογο[6], «κοινωνικά αποδεκτό»[7] και να αντανακλά την ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο που υπέστη το αθώο μέρος[8]. Επίσης, χωρίς όμως να πρόκειται για απόλυτο κανόνα, διαπιστώνεται μια γενικά αυξητική τάση στα ποσά που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις[9].
Αναφορικά με το ύψος των αποζημιώσεων, οι προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις δεν συνιστούν δεσμευτικό προηγούμενο. Το ποσό των γενικών αποζημιώσεων πρέπει να αποφασίζεται σε συνάρτηση με τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης και δεν υπάρχει απόλυτη φόρμουλα ή κανόνας αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και ταλαιπωρίας. Όμως, νομολογία σε σχέση με ποσά που επιδικάστηκαν σε άλλες υποθέσεις για αντίστοιχους τραυματισμούς είναι καθοδηγητική σε σχέση με τα πλαίσια στα οποία μπορεί να κυμαίνεται το επιδικασθέν ποσό[10].
Έχω λάβει υπόψη επομένως, για σκοπούς καθοδήγησης, το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάστηκαν πρωτόδικως και επικυρώθηκαν κατ’ έφεση σε περιπτώσεις όπου η φύση και έκταση των τραυματισμών και μετα-τραυματική πορεία ήταν αντίστοιχη ή προσομοίαζε με την παρούσα υπόθεση[11].
Αποφασίζοντας το ποσό που θα πρέπει να επιδικαστεί υπέρ του Ενάγοντα 1 ως γενικές αποζημιώσεις για τα τραύματα που έχει υποστεί, έλαβα υπόψη τον πόνο και ταλαιπωρία που έχει υποστεί, την φύση και την έκταση των τραυμάτων του, τη φαρμακευτική και θεραπευτική αγωγή που αναγκάστηκε να ακολουθήσει, περιλαμβανομένης της φυσιοθεραπείας, καθώς και το χρονικό διάστημα που παρήλθε μέχρι την αποκατάσταση του. Έχω λάβει υπόψη αντίστοιχους παράγοντες σε σχέση με τον Ενάγοντα 2, μη παραβλέποντας όμως ότι τα τραύματα του Ενάγοντα 1 ήταν πιο σοβαρά αφού είχε υποστεί και κατάγματα πλευράς.
Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι είναι εύλογο και δίκαιο να επιδικαστεί υπέρ του Ενάγοντα 1 το ποσό των €4.000 και υπέρ του Ενάγοντα 2 το ποσό των €3.000 ως γενικές αποζημιώσεις.
Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα 1 και εναντίον του Εναγόμενου 1 για ποσό €709,61 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον €4.000 ως γενικές αποζημιώσεις.
Εκδίδεται επίσης απόφαση υπέρ του Ενάγοντα 2 και εναντίον του Εναγόμενου 1 για ποσό €2.351,64 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον €3.000 ως γενικές αποζημιώσεις.
Αναφορικά με τον τόκο, με βάση τις καθιερωμένες αρχές[12], εκτός εάν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία εκ μέρους του ενάγοντα, επιδικάζεται νόμιμος τόκος επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων από την ημέρα που προκύπτει το αγώγιμο δικαίωμα. Επί των ειδικών αποζημιώσεων, επιδικάζεται επίσης νόμιμος τόκος, όμως για την περίοδο μεταξύ της έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος και την καταχώρησης της αγωγής, ο τόκος αυτός είναι μειωμένος κατά το ήμισυ έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ειδική ζημιά από την αρχή.
Στην παρούσα περίπτωση η αγωγή καταχωρήθηκε περίπου 15 μήνες μετά το επίδικο τροχαίο ατύχημα χωρίς να έχει παρασχεθεί οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση αυτή. Ένεκα της καθυστέρησης αυτής, θεωρώ ότι θα ήταν πιο ορθό όπως, σε σχέση με τις γενικές αποζημιώσεις, για την περίοδο από την έγερση του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι την καταχώρηση της αγωγής επιδικαστεί νόμιμος τόκος κατά το ήμισυ.
Λαμβάνοντας υπόψη της μεταβολές στο ύψος του νόμιμου τόκου, επιδικάζεται επί των ποσών της απόφασης, τόκος προς 2,75% ετησίως από 8.12.2012 μέχρι 18.3.2014 και νόμιμος τόκος από 19.3.2014.
Τέλος επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 1 και 2 και εναντίον του Εναγόμενου 1 τα έξοδα της αγωγής όπως θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν, πλέον Φ.Π.Α. επί των εξόδων αυτών.
(Υπ.) ………………………….
Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
[1] Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν Γιώργος Οικονόμου, ECLI:CY:AD:2014:A786, Πολιτική Έφεση 335/2009, ημερομηνίας 17.10.2014, Barry White v David Costaki Mavronicola, ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαβίδ Μαυρονικόλα (2009)1 Β Α.Α.Δ.1138
[2] Άρθρο 51(1), περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, Κεφ. 148
[3] Σχετικες οι Φοινικαρίδης ν Γεωργίου κ.α. (1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Elpiniki Panayiotou v Georghios Kyriakou Mavrou (1979)1 C.L.R. 215, Στρατμάρκο Λτδ ν Πέτρου Μιχαήλ (1989) 1 ΑΑΔ (Ε) 453
[4] Ελισάβετ Ηρακλέους ν Ρένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους (1989) 1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v Hadjigeorghiou and Another (1984) 1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15
[5] Χαριλάου ν Νικολάου (2003)1 Α.Α.Δ. 1460, Fletcher v Autocar Transporters Ltd [1968] 1 All E.R. 726, Constantinou v Salahouris (1969) 1 C.L.R. 416
[6] Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν Φίλιος Συκοπετρίτης Λτδ (2000) 1 Α.Α.Δ. 1049, Κώστας Ιακώβου ν Αλέξανδρος Παπαδάκη κ.α. (2000) 1 Α.Α.Δ. 2079
[7] Paraskevaides (Overseas) Ltd v Christofi (1982) 1 C.L.R. 789
[8] Φοινικαρίδης κ.α. ν Γεωργίου κ.α. (1991) 1 Α.Α.Δ. 475, Παναγή ν Θεοδώρου (1992) 1 Α.Α.Δ. 1303, Μαυροπετρή ν Λουκά (1995) 1 Α.Α.Δ. 66
[9] Παναγή ν Θεοδώρου κ.α. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1303, Κωνσταντίνου ν Ιωάννου (1993) 1 Α.Α.Δ. 669
[10] Σπύρου ν Χ’Χαραλάμπους (1989) 1 Ε Α.Α.Δ. 298
[11] Ενδεικτικά, Χαραλάμπους ν Αβραάμ κ.α. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1441, Κωνσταντινίδης ν Παπαμιλτιάδους κ.α. (2007) 1 Α.Α.Δ. 733, Στέλιος Δημητρίου ν Μαρίνα Ιωάννου κ.α. (2003) 1 ΑΑΔ 274, J. Harmsworth v Salamis Glory κ.α. (2003) 1 ΑΑΔ 1617, Γρηγόρης Κεζαρίδης v Κώστα Κωνσταντίνου (2007) 1 Α.Α.Δ. 1373, Linda Austin v Salamis Glory κ.ά.(2003) 1 Α.Α.Δ. 1617
[12] Φοινικαρίδης ν Γεωργίου (1991) 1 Α.Α.Δ. 475 και Θεοδούλου ν. A. Panayides Contracting Ltd (1999) 1 A.A.Δ. 2134, άρθρο 58Α Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148