ECLI:CY:AD:2017:A415

Α�ΩΤΑΤ� ΔΙ�ΑΣΤΗΡΙ� �ΥΠΡ�Υ

ΔΕΥΤΕΡ�ΒΑ��ΙΑ ΔΙ�ΑΙ�Δ�ΣΙΑ

Π�ΛΙΤΙ�Η ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 208/2012

Β 

24 �οεμβ�ίου, 2017

Β 

[Π. ΠΑ�ΑΓΗ, �. ΧΡΙΣΤ�Δ�ΥΛ�Υ, Γ. �. ΓΙΑΣΕ�ΗΣ, Δ/Δ]

Β 

�ΕΤΑ�Υ:

1.Β Β Β Β  KOZA MICHAEL DAVID,

2.Β Β Β Β  MITCHELL KRYSTYNA,

Εφεσει�ντων/Εναγομένων,

-      �ΑΙ -

Β 

ΤΡΑΠΕΖΑΣ �ΥΠΡ�Υ ΔΗ��ΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ,

                                                  Εφεσίβλητης/Ενάγουσας,

----------------------

�ά�ιος �υ�ιακίδης για �ά�ιος Ι. �υ�ιακίδης ΔΕΠΕ, για τους Εφεσείοντες.

Αγνή Λιβέ�α (κα) για Α. �ακογιάννης & Συνε�γάτες ΔΕΠΕ, για την Εφεσίβλητη.

----------------------

      ΔΙ�ΑΣΤΗΡΙ�:  Την ομ�φωνη απ�φαση του Δικαστη�ίου θα δ�σει η Δικαστής Π. Παναγή.

Β 

----------------------

Ξ‘ Ξ  Ξ� Ξ¦ Ξ‘ Ξ£ Ξ—

Β 

         Π. ΠΑ�ΑΓΗ, Δ.: �ι εφεσείοντες-εναγ�μενοι 1 και 2, κάτοικοι Αγγλίας, αιτήθηκαν απ� το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο Πάφου, ανεπιτυχ�ς, τον πα�αμε�ισμ� του κλητη�ίου εντάλματος στην αγωγή 1319/2010,  της επίδοσης της ειδοποίησης του κλητη�ίου εντάλματος σε αυτο�ς καθ�ς και του διατάγματος του Δικαστη�ίου ημε�ομηνίας 14.12.2010 με το οποίο δ�θηκε άδεια για την επίδοση εκτ�ς δικαιοδοσίας της ειδοποίησης του κλητη�ίου εντάλματος. 

Β 

�ε��ησε το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο, με αναφο�ά σε νομολογία[1], αποδεχ�μενο ουσιαστικά την ένσταση των εφεσιβλήτων - εναγ�ντων,  �τι η πα�άλει�η καταγ�αφής στο σ�μα της αίτησης των εφεσει�ντων του δικαιοδοτικο� της βάθ�ου -  εν π�οκειμένω της Δ.16, θ.9 των πε�ί Πολιτικής Δικονομίας �εσμ�ν (στο εξής «οι �εσμοί») – την καθιστο�σε νομικά αστή�ικτη και καταδικασμένη σε απ���ι�η.   Πα�άλει�η η οποία δεν μπο�ο�σε να θε�απευθεί ο�τε με αναφο�ά στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστη�ίου ή κατ’ επίκληση της Δ.64 των �εσμ�ν, σημει�νοντας ταυτοχ��νως �τι η θε�απεία αυτή μπο�εί να πα�ασχεθεί υπ� την π�οϋπ�θεση �τι υποβάλλεται απ� το διάδικο που ευθ�νεται για την πα�άλει�η σχετικ� αίτημα, κάτι που δεν έγινε στη συγκεκ�ιμένη υπ�θεση. 

Β 

Πα�ά την πιο πάνω κατάληξη του, το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο π�οχ��ησε στην εξέταση της ουσίας της αίτησης, καταλήγοντας και σε σχέση με την ουσία �τι η αίτηση δεν μπο�ο�σε να επιτ�χει.

Β 

Η π�ωτ�δικη απ�φαση π�οσβάλλεται με επτά λ�γους έφεσης.  Στο στάδιο της συζήτησης της έφεσης αποσ��θηκαν οι λ�γοι 4 και 5.   Απ� τους απομένοντες λ�γους έφεσης π�οέχει η εξέταση των λ�γων έφεσης 2 και 3, στη βάση της άπο�ης �τι ήταν σφάλμα του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου η θε��ηση πως ήταν αναγκαία η αναγ�αφή της Δ.16,θ.9 των �εσμ�ν στη νομική βάση της αίτησης και μοι�αία η πα�άλει�η αναγ�αφής της.  �ε τους λ�γους αυτο�ς συνα�τάται και ο π��τος λ�γος έφεσης με τον οποίο υποστη�ίζεται �τι ήταν εσφαλμένη η θε��ηση του Δικαστη�ίου �τι η καταχ��ηση σημει�ματος εμφάνισης απ� τους εφεσείοντες χω�ίς π�οηγο�μενη άδεια απ� το Δικαστή�ιο ήταν λανθασμένη.

Β 

Εν π�οκειμένω, δεν αμφισβητείται απ� τους εφεσείοντες �τι η Δ.16,θ.9 δεν αναγ�αφ�ταν στη νομική βάση της αίτησης.  Στη βάση �τι δεν απαιτείτο άδεια για καταχ��ηση εμφάνισης υπ� διαμα�τυ�ία, ισχυ�ίζονται �τι η καταχ��ηση εκ μέ�ους τους σημει�ματος εμφάνισης υπ� διαμα�τυ�ία ενε�γοποίησε αφ’ εαυτής και καθ��ισε το δικαιοδοτικ� πλαίσιο του Δικαστη�ίου να εκδικάσει την ταυτοχ��νως καταχω�ηθείσα αίτηση πα�αμε�ισμο�, χω�ίς να απαιτείται μνεία της Δ.16,θ.9 των θεσμ�ν.   Αναφο�ά στην εν λ�γω δικονομική διάταξη θα απαιτείτο, εισηγο�νται, εάν η αίτηση αφο�ο�σε θέμα σχετικ� με το σημείωμα εμφάνισης υπ� διαμα�τυ�ία. 

Β 

Απ� δικής τους πλευ�άς, οι συνήγο�οι των εφεσιβλήτων, με το πε�ίγ�αμμα αγ��ευσης τους, υποστη�ίζουν την π�ωτ�δικη απ�φαση ως ο�θή, επισημαίνοντας �τι «το π��βλημα» για το Δικαστή�ιο δεν ήταν η μη λή�η άδειας για την καταχ��ηση εμφάνισης υπ� διαμα�τυ�ία αλλά η μη αναγ�αφή της σχετικής δικονομικής π��νοιας στο σ�μα της αίτησης των εφεσει�ντων.

Β 

Πα�ατη�ο�με εν π��τοις �τι η π�οσβαλλ�μενη με τον π��το λ�γο έφεσης αναφο�ά του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου δεν αποτελεί μέ�ος του δικαστικο� λ�γου απ���ι�ης της αίτησης των εφεσει�ντων πα�ά μ�νο πα�ατή�ηση αναφο�ικά με την ο�θή διαδικασία που π�έπει να ακολουθείται, κατά τα π�οβλεπ�μενα στη Δ.16, θ.9[2], �ταν υπά�χει διαμα�τυ�ία αναφο�ικά με την έκδοση ή την επίδοση του κλητη�ίου εντάλματος. Σημει�νουμε, εν πάση πε�ιπτ�σει, �τι στην Γεω�γιάδης ν Χάσικου και άλλων (1991) 1 ΑΑΔ 1136 κ�ίθηκε, αντίθετα π�ος Αγγλική νομολογία, �τι η Δ.16 θ.9, πα�έχει τη δυνατ�τητα εμφάνισης υπ� διαμα�τυ�ία ακ�μα και χω�ίς σχετική άδεια ή διάταγμα του Δικαστη�ίου. 

Β 

Ως π�ος την αναγκαι�τητα αναγ�αφής της Δ.16 θ.9, στη νομική βάση της αίτησης πα�ατη�ο�με τα ακ�λουθα: Το δικαίωμα εν�ς εναγομένου να ζητήσει τον πα�αμε�ισμ� της επίδοσης του κλητη�ίου και του διατάγματος επίδοσης εκτ�ς δικαιοδοσίας, �πως στην π�οκειμένη πε�ίπτωση, κατοχυ��νεται με τις διατάξεις της Δ.16 θ.9 των �εσμ�ν, (βλ. S.P.P. Projects Limited v Integral Equipment Sarl (1993) 1 ΑΑΔ 762 και Kozinskaya River Limited κ.ά ν KLCC Holdings Limited, Πολιτική �φεση Α�. Ε43/2013, ημε�ομηνίας 23.3.2017). Η Δ.48, θ.2 π�ονοεί �τι οι ενδιάμεσες αιτήσεις π�έπει απα�αιτήτως να π�οσδιο�ίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Η αναφο�ά στα ά�θ�α και στους θεσμο�ς που στοιχειοθετο�ν το νομικ� υπ�βαθ�ο της αίτησης με βάση το οποίο η αίτηση θα αποφασιστεί, �πως έχει επανειλημμένα τονιστεί απ� τη νομολογία, αποτελεί απα�άβατο ��ο της εγκυ��τητας του δικονομικο� πλαισίου της αίτησης, (βλ. �αχλουζα�ίδης ν. Ιωαννίδη κ.α. (1990) 1 Α.Α.Δ. 965 και Kozinskaya River Limited κ.ά  (ανωτέ�ω)). Επομένως, ο�θά κ�ίθηκε απ� το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο �τι η διαταγή αυτή θα έπ�επε να καταγ�άφεται στο σ�μα της αίτησης και �τι η πα�άλει�η αναγ�αφής της ισοδυναμο�σε με πα�ατυπία.

Β 

Η διαπίστωση αυτή μας φέ�νει αμέσως στη π�οβληθείσα απ� τους εφεσείοντες θέση, στα πλαίσια του τ�ίτου λ�γου έφεσης, �τι το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο ε�μήνευσε και εφά�μοσε λανθασμένα τη Δ.64 των �εσμ�ν. Αυτ� με βάση τα λεχθέντα στην Πεγι�τη ν �ωμοδ��μου (2003) 1 ΑΑΔ 1601 �τι διάδικος αποποιείται του δικαι�ματος να εγεί�ει θέμα πα�έκκλισης απ� τους �εσμο�ς στη διαμ��φωση αιτήματος, εφ�σον λαμβάνει μέτ�α στη διαδικασία.  �πως έπ�αξαν οι εφεσίβλητοι στην π�οκειμένη πε�ίπτωση, οι οποίοι δεν ενε�γοποίησαν τη δικαιοδοτική λειτου�γία του Δικαστη�ίου να επιληφθεί της πα�ατυπίας, ο�τε στή�ιξαν την ένσταση τους στη Δ.16, θ.9.

Β 

Βέβαια, το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο δεν έκ�ινε την ουσία του θέματος, πε�ιο�ιζ�μενο στη θε��ηση �τι δεν ετίθετο ζήτημα «αυτεπάγγελτης θε�απείας», αφο� απαιτείτο, ως π�οϋπ�θεση για την πα�οχή της, η υποβολή σχετικο� αιτήματος απ� το διάδικο που ευθυν�ταν για την πα�ατυπία. Η νομολογία μας, �μως, δεν υποστη�ίζει τέτοια απα�έγκλιτη π�οσέγγιση. Το Δικαστή�ιο διατη�εί τη διακ�ιτική ευχέ�εια, στην κατάλληλη πε�ίπτωση, να π�οβεί το ίδιο, αυτεπαγγέλτως, στη θε�απεία της πα�ατυπίας.  �αθοδηγητική, επί του π�οκειμένου, είναι η υπ�θεση  Wunderlich κ.ά. ν. Παναγι�του (1999) 1(A) Α.Α.Δ. 366 �που το Εφετείο, υιοθετ�ντας τα νομολογηθέντα στην αγγλική απ�φαση Metroinvest Ansalt et al v Commercial Union [1985] 1 WLR 513 υπέδειξε τα εξής:

Β 

«Το θέμα έχει τ�χει αντιμετ�πισης απ� το Αγγλικ� Εφετείο στην Metroinvest Ansalt a.ο. v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521, 522. Στην υπ�θεση εκείνη έχει ε�μηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και απ� τη μελέτη της απ�φασης π�οκ�πτουν τα εξής:

Β 

1. �που διαπιστ�νεται πα�ατυπία λ�γω πα�άλει�ης συμμ��φωσης με τους �εσμο�ς το πα�άτυπο μέτ�ο ή έγγ�αφο πα�αμένει πα�άτυπο inter partes μέχ�ις �του το ζήτημα εξεταστεί απ� το δικαστή�ιο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.2.

Β 

2. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της πα�ατυπίας απ� το δικαστή�ιο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγε�θεί απ� τους διάδικους.

Β 

3. Η πα�αίτηση της άλλης πλευ�άς, με τ��πο �ητ� ή εξυπακου�μενο, απ� το δικαίωμα που της πα�έχεται λ�γω της πα�ατυπίας αποτελεί καλ� λ�γο για να γίνει αποδεκτή η πα�ατυπία.

Β 

4. �νας απ� τους κ��ιους λ�γους που λαμβάνονται υπ��η απ� το δικαστή�ιο στην άσκηση της διακ�ιτικής του ευχέ�ειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επη�εασμ�ς (prejudice) της άλλης πλευ�άς λ�γω της συγκεκ�ιμένης πα�ατυπίας. Ωστ�σο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τ��πο που να πα�έχει στο δικαστή�ιο την ευ��τε�η δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσ�νη.

Β 

5. Στην άσκηση της διακ�ιτικής του ευχέ�ειας το δικαστή�ιο μπο�εί να πα�αμε�ίσει πλή�ως ή με�ικ�ς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η πα�ατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδ�σει τέτοιο διάταγμα αναφο�ικά με τη διαδικασία γενικά �πως κ�ίνει π�έπον"»

Β 

Β 

Β 

�ι πα�απάνω πα�ατη�ήσεις του ευπαίδευτου συνηγ��ου των εφεσει�ντων ως π�ος τη συμμετοχή των εφεσιβλήτων στην π�ωτ�δικη διαδικασία χω�ίς να εγεί�ουν θέμα πα�ατυπίας είναι ο�θή.  �πο�εί δε να λεχθεί, χω�ίς  δυσκολία, �τι η συμμετοχή αυτή με την καταχ��ιση ένστασης στη  διαδικασία της αίτησης των εφεσει�ντων, χω�ίς οι εφεσίβλητοι να εγεί�ουν θέμα πα�ατυπίας, ισοδυναμεί με πα�αίτηση απ� το δικαίωμα που αυτή τους πα�είχε. Εξάλλου, οι εφεσίβλητοι, δεν φαίνεται να έχουν υποστεί οποιοδήποτε δυσμενή επη�εασμ� λ�γω της πα�ατυπίας.  Η αίτηση των εφεσει�ντων ήταν σαφής τ�σο ως π�ος τις επιδιωκ�μενες θε�απείες �σο και το π�αγματικ� τους βάθ�ο. Συμμετέχοντας δε στη διαδικασία, οι εφεσίβλητοι υποστή�ιξαν τις αντίθετες στην αίτηση θέσεις τους.  ��τε επ��κειτο για μείζονα  πα�ατυπία. Δεν μπο�εί, επίσης, να πα�αγνω�ιστεί �τι το θέμα της πα�ατυπίας εγέ�θηκε για π��τη φο�ά και εξετάστηκε απ� το Δικαστή�ιο στο στάδιο της απ�φασης του, και �χι σε α�χικ� στάδιο, με συνέπεια την ταλαιπω�ία των διαδίκων και την α�ξηση των εξ�δων (βλ Wunderlich (ανωτέ�ω)).  Υπ� τις πε�ιστάσεις αυτές, θεω�ο�με �τι απο��ίπτοντας την αίτηση των εφεσειοντων λ�γω πα�ατυπίας, το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο άσκησε εσφαλμένα τη διακ�ιτική του ευχέ�εια π�οκαλ�ντας αδικία στους εφεσείοντες.  �χοντας διαπιστ�σει το ίδιο την �πα�ξη της πα�ατυπίας, το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο έπ�επε να π�οχω�ήσει έγκαι�α στη θε�απεία της εκδίδοντας διάταγμα απαλλαγής απ� την πα�ατυπία.

Β 

�α π�οχω�ήσουμε, λοιπ�ν, στην εξέταση του 6^ου λ�γου έφεσης με τον οποίο π�οσβάλλεται η κ�ίση του Δικαστη�ίου �τι οι εφεσίβλητοι δεν είχαν υποχ�έωση να μεταφ�άσουν στα αγγλικά τα έγγ�αφα που επέδωσαν στους εφεσείοντες. Πα�αθέτουμε το σχετικ� απ�σπασμα απ� την π�ωτ�δικη απ�φαση:

Β 

«Στον κανονισμ� 1393/07 ά�θ�ο 7 αναφέ�εται �τι «η ασφάλεια της διαβίβασης απαιτεί να συνοδε�εται η π�άξη απ� ένα τυποποιημένο έντυπο που συμπλη��νεται στην επίσημη γλ�σσα ή σε μια απ� τις επίσημες γλ�σσες του τ�που �που π��κειται να π�αγματοποιηθεί επίδοση ή κοινοποίηση ή σε κάποια άλλη γλ�σσα δεκτή απ� το κ�άτος μέλος πα�αλαβής». Σ�μφωνα με το ά�θ�ο 3.1 του Συντάγματος της �υπ�ιακής Δημοκ�ατίας επίσημες γλ�σσες της Δημοκ�ατίας είναι η Ελληνική και Του�κική. �άθε διάδικος οφείλει να αναγνω�ίσει πως δικαστική διαδικασία που εκκ�εμεί στην Δημοκ�ατία και η οποία τον αφο�ά θα διεξάγεται σε μια απ� τις γλ�σσες αυτές. �ατά συνέπεια και τα δικαστικά έγγ�αφα θα είναι συνταγμένα είτε στην Ελληνική είτε στην Του�κική γλ�σσα. Η σ�νταξη δικαστικο� εγγ�άφου π�οο�ιζ�μενου να επιδοθεί σε αλλοδαπ� σε γλ�σσα άλλη πλην απ� τις επίσημες γλ�σσες δεν συνάδει με τα πιο πάνω. Η �υπ�ιακή Δημοκ�ατία είναι μέλος της Ευ�ωπα�κής �νωσης απ� το 2004 και κατά συνέπεια η Ελληνική γλ�σσα είναι επίσημη γλ�σσα της �νωσης. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι επίσης μέλος της Ευ�ωπα�κής �νωσης και η Ελληνική γλ�σσα είναι δεκτή απ� το κ�άτος μέλος πα�αλαβής των εγγ�άφων. Ως εκ το�του οι ενάγοντες δεν είχαν κατά την κ�ίση μου καμία υποχ�έωση να μεταφ�άσουν τα έγγ�αφα στην Αγγλική γλ�σσα.»

Β 

Β 

Επισημαίνοντας �τι με την αναφο�ά σε «ά�θ�ο 7» το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο εννοο�σε την πα�άγ�αφο 7 του Π�οοιμίου του �ανονισμο� (Ε�) Α�. 1393/2007 του Ευ�ωπα�κο� �οινοβουλίου και του Συμβουλίου, (στο εξής «ο �ανονισμ�ς»), οι εφεσείοντες εισηγο�νται �τι το πα�απάνω συμπέ�ασμα του Δικαστη�ίου είναι εσφαλμένο καθ�τι συγχ�ζει τη γλ�σσα του εντ�που που, κατά τα π�οβλεπ�μενα στο ά�θ�ο 8 του �ανονισμο�[3], υποχ�εωτικά συνοδε�ει τα π�ος επίδοση έγγ�αφα – το οποίο μπο�εί να είναι η γλ�σσα του κ�άτους μέλους πα�αλαβής ή άλλη γλ�σσα αποδεκτή απ� το κ�άτος αυτ� - με τη γλ�σσα των εγγ�άφων η οποία π�έπει να είναι είτε η γλ�σσα του τ�που επίδοσης είτε η γλ�σσα που αντιλαμβάνεται ο εναγ�μενος.  Διαφο�ετικά ο εναγ�μενος έχει δικαίωμα ά�νησης πα�αλαβής, δηλαδή δεν θεω�είται �τι έγινε επίδοση. Εν π�οκειμένω, εισηγο�νται,  η πα�άλει�η ειδοποίησης τους «στον π�οβλεπ�μενο τ�πο και γλ�σσα» για το δικαίωμα τους να α�νηθο�ν την επίδοση, καθ�ς και η επίδοση δικαστικ�ν εγγ�άφων στην ελληνική γλ�σσα, την οποία δεν αντιλαμβάνονται, καθιστο�ν την επίδοση άκυ�η. Π�ος επί��ωση της θέσης τους, οι εφεσείοντες επικαλο�νται την π��σφατη απ�φαση του Εφετείου στις υποθέσεις Alpha Bank Cyprus Ltd v Si Senh Dau κ.ά, Πολιτικές Εφέσεις Α�. Ε23/2013 μέχ�ι και Ε29/2013 ημε�ομηνίας 12.4.2016, ECLI:CY:AD:2016:A194 με την οποία κ�ίθηκε, μεταξ� άλλων, �τι η διαπιστωθείσα πα�άλει�η επίδοσης μετάφ�ασης του επίδικου διατάγματος δεν οδηγο�σε σε ακυ��τητα, �πως είχε εσφαλμένα αποφασίσει το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο αλλά επ��κειτο για πα�ατυπία η οποία θα μπο�ο�σε να θε�απευτεί.

Β 

Για να μπο�εί το δικαίωμα ά�νησης που π�οβλέπεται στο ά�θ�ο 8(1) του �ανονισμο� να πα�άγει λυσιτελ�ς τα αποτελέσματα του («to usefully produce its effects» κατά το αγγλικ� κείμενο), ο πα�αλήπτης της π�άξης θα π�έπει να είχε ενημε�ωθεί επα�κ�ς, εκ των π�οτέ�ων και εγγ�άφως για το δικαίωμα αυτ�, μέσω του τυποποιημένου εντ�που που π�οβλέπεται στο Πα�ά�τημα ΙΙ του �ανονισμο�.  Ως εκ το�του, με δεδομένο �τι το έντυπο αυτ� συνιστά ουσι�δη τ�πο που αποσκοπεί στην π�οστασία των δικαιωμάτων υπε�άσπισης του πα�αλήπτη της π�άξης, η πα�άλει�η ενημέ�ωσης π�έπει να διο�θωθεί απ� την υπη�εσία πα�αλαβής με την άμεση ενημέ�ωση του πα�αλήπτη της π�άξης για το δικαίωμα ά�νησης πα�αλαβής της, διαβιβάζοντας του π�ος το�το το π�οβλεπ�μενο απ� τον �ανονισμ� έντυπο, (βλ. την απ�φαση του Δικαστη�ίου της Ευ�ωπα�κής �νωσης (ΔΕΕ) στην Andrew Marcus Henderson v Novo Banco SA, C-354/15, ημε�. 2.3.2017).

Β 

Πα�ατη�ο�με �τι δεν φαίνεται απ� το εν�πιον μας υλικ� να εγέ�θηκε απ� τους εφεσείοντες και να απασχ�λησε π�ωτοδίκως ζήτημα μη ενημέ�ωσης τους, με τον τ��πο που π�οβλέπεται απ� το ά�θ�ο 8 του �ανονισμο�, για το δικαίωμα τους να α�νηθο�ν την πα�αλαβή των εγγ�άφων, εφ�σον αυτά δεν είχαν συνταχθεί ή δεν συνοδε�ονταν απ� μετάφ�αση σε γλ�σσα την οποία κατανοο�ν ή στην επίσημη γλ�σσα του κ�άτους πα�αλαβής, εν π�οκειμένω την αγγλική.  Στη δε ένο�κη δήλωση που συν�δευε την αίτηση των εφεσει�ντων για πα�αμε�ισμ�, δεν εγεί�εται τέτοιο θέμα, πα�ά μ�νο π�οβάλλεται γενικά και α��ιστα �τι «οι Ενάγοντες [εφεσίβλητοι] δεν έχουν ακολουθήσει την επιτακτική διαδικασία επίδοσης σε μη ��π�ιο στο εξωτε�ικ� η οποία π�οβλέπεται απ� τον �οινοτικ� �ανονισμ� 1393/2007».  �,τι ακολουθεί στη συνέχεια στην ένο�κη δήλωση διευκ�ινίζει, μάλλον, �τι το πα�άπονο των εφεσει�ντων αφο�ο�σε στην μη επίδοση της μονομε�ο�ς αίτησης και της συνοδευτικής της ένο�κης δήλωσης, βάσει της οποίας εξασφαλίστηκε το διάταγμα ημε�ομηνίας 14.12.2010 για επίδοση εκτ�ς δικαιοδοσίας, και την επίδοση συγκεκ�ιμένων εγγ�άφων στην ελληνική γλ�σσα, δηλαδή του εν λ�γω διατάγματος και της ειδοποίησης του κλητη�ίου εντάλματος. Πέ�αν του �τι το ζήτημα της μη ενημέ�ωσης των εφεσει�ντων σ�μφωνα με το ά�θ�ο 8, δεν ηγέ�θη π�ωτοδίκως, �στε να μπο�εί να συζητηθεί κατ’ έφεση, δεν συνα�τάται ο�τε με τον υπ� εξέταση λ�γο έφεσης, ο οποίος πε�ιο�ίζεται στο θέμα της γλ�σσας των εγγ�άφων.  Πα�ά τα�τα, σημει�νουμε �τι η μη επίδοση τέτοιου εντ�που δεν συνιστά  πα�άλει�η επιφέ�ουσα την ακυ��τητα της διαδικασίας (βλ. τις αποφάσεις του ΔΕΕ στις υποθέσεις Alpha Bank Cyprus Ltd v Dau Si Senh and Others, C-519/13, ημε�. 16.9.2015 και Andrew Marcus Henderson (ανωτέ�ω)).

Β 

Το διάταγμα του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου για επίδοση εκτ�ς δικαιοδοσίας δεν π�οέβλεπε για την επίδοση μεταφ�ασμένων εγγ�άφων.  Ωστ�σο, �που ο πα�αλήπτης δικαστικής π�άξης κατοικεί σε άλλο κ�άτος μέλος της Ευ�ωπα�κής �νωσης, η επίδοση δικαστικ�ν εγγ�άφων π�έπει να διενε�γείται σ�μφωνα με τις απαιτήσεις του �ανονισμο�, στις πε�ιπτ�σεις αυτές που εμπίπτουν στην εμβέλεια εφα�μογής του (βλ. την απ�φαση του ΔΕΕ στην Krystyna Alder and another v Sabrina Orlowska and another, C-325/11, ημε�. 19.12.2012). Ως έχει  αναφε�θεί, π��σωπο στο οποίο απευθ�νονται τα έγγ�αφα μπο�εί, σ�μφωνα με το ά�θ�ο 8(1) του �ανονισμο�,  να α�νηθεί την πα�αλαβή τους είτε κατά το χ��νο της επίδοσης είτε επιστ�έφοντας τα στην υπη�εσία πα�αλαβής, εντ�ς μίας εβδομάδας.  Πε�αιτέ�ω:

Β 

«� πα�αλήπτης εισαγωγικο� της δίκης εγγ�άφου, το οποίο π�έπει να επιδοθεί ή να κοινοποιηθεί, δεν έχει δικαίωμα να α�νηθεί την πα�αλαβή του στην πε�ίπτωση που το έγγ�αφο αυτ� συνοδε�εται απ� συνημμένα που συνίστανται σε αποδεικτικά έγγ�αφα τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλ�σσα του κ�άτους μέλους πα�αλαβής ή σε γλ�σσα του κ�άτους μέλους π�οελε�σεως την οποία ο πα�αλήπτης κατανοεί, αλλά τα οποία επιτελο�ν αποκλειστικ�ς αποδεικτική λειτου�γία και δεν είναι απα�αίτητα για την καταν�ηση του αντικειμένου και των λ�γων της αγωγής, υπ� τον ��ον �τι το έγγ�αφο αυτ� πα�έχει στον πα�αλήπτη τη δυνατ�τητα να επικαλεστεί τα δικαι�ματά του στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας εντ�ς του κ�άτους μέλους π�οελε�σεως».

Β 

(Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR v Industrie- und Handelskammer Berlin, C-14/07, ημε�ομηνίας 8.5.2008).

Β 

�ι π��νοιες αυτές εφα�μ�ζονται και στις πε�ιπτ�σεις  διαβίβασης, επίδοσης ή κοινοποίησης της δικαστικής π�άξης με τ��πο που π�οβλέπεται στο Τμήμα 2 του �ανονισμο�, στο οποίο πε�ιλαμβάνονται, μεταξ� άλλων, η ταχυδ�ομική και η απευθείας επίδοση ή κοινοποίηση, (βλ. ά�θ�ο 8(4)).   

Β 

�ι εφεσείοντες δεν φαίνεται να είχαν α�νηθεί την πα�αλαβή των εγγ�άφων, σ�μφωνα με  τις π��νοιες του ά�θ�ου 8 του �ανονισμο�. ��τε είναι η θέση τους �τι η γεν�μενη σε αυτο�ς επίδοση δεν εμπίπτει στο πλαίσιο εφα�μογής του εν λ�γω ά�θ�ου. Αντιθέτως, επικαλο�νται τις π��νοιες του π�ος επί��ωση της θέσης τους �τι οι εφεσίβλητοι �φειλαν να τους είχαν επιδ�σει μεταφ�ασμένα έγγ�αφα σε γλ�σσα που κατανοο�ν, υποχ�έωση που δεν τη�ήθηκε. Συνακ�λουθα, και υπ� το φως των σχετικ�ν π�ονοι�ν του �ανονισμο� και της νομολογίας, θεω�ο�με �τι οι εφεσείοντες μη έχοντας α�νηθεί την πα�αλαβή των επιδοθέντων σ΄ αυτο�ς εγγ�άφων, �πως π�ονοείται απ� το ά�θ�ο 8, δεν μπο�ο�ν τ��α να αμφισβητο�ν το νομ�τυπο της επίδοσης στη βάση της μη μετάφ�ασης της ειδοποίησης του κλητη�ίου και των λοιπ�ν σε αυτή συνημμένων εγγ�άφων.

Β 

Η απ���ι�η απ� το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο της θέσης των εφεσει�ντων �τι δεν τους επιδ�θηκαν αντίγ�αφα της μονομε�ο�ς αίτησης και της συνοδευτικής ένο�κης δήλωσης της, βάσει της οποίας εκδ�θηκε το διάταγμα επιτ�έποντας την επίδοση της ειδοποίησης του κλητη�ίου εντάλματος εκτ�ς δικαιοδοσίας (στο εξής «η μονομε�ής αίτηση»), αποτελεί το αντικείμενο του 7^ου λ�γου έφεσης.  �ε��ησε, το Δικαστή�ιο, �τι οι εφεσείοντες δεν απέσεισαν το βά�ος των ισχυ�ισμ�ν τους, σημει�νοντας �τι δεν ζήτησαν την αντεξέταση της ομν�ουσας στην ένο�κη δήλωση που συν�δευε την ένσταση των εφεσιβλήτων στην αίτηση των εφεσει�ντων για πα�αμε�ισμ� της επίδοσης, η οποία π��βαλε τον ισχυ�ισμ� �τι είχαν επιδοθεί «αντίγ�αφα της σχετικής αίτησης μετά του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης» στους εφεσείοντες.  

Β 

Εισηγο�νται οι εφεσείοντες �τι δεδομένης της δικονομικής υποχ�έωσης που δημιου�γείται στους εφεσίβλητους, με βάση τη Δ.48,θ.13 των �εσμ�ν, να τους επιδ�σουν αντίγ�αφο της μονομε�ο�ς αίτησης,  το βά�ος απ�δειξης δεν ήταν στους �μους τους να αποδείξουν αυτ� που δεν έγινε, αλλά ήταν στους �μους των εφεσιβλήτων να αποδείξουν �τι έπ�αξαν αυτ� το οποίο �φειλαν. 

Β 

�η αμφισβητ�ντας την υποχ�έωση επίδοσης της μονομε�ο�ς αίτησης, οι εφεσίβλητοι απαντο�ν, υποστη�ίζοντας την επί του π�οκειμένου κ�ίση του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου, �τι αν η ομν�ουσα στην ένο�κη δήλωση που συν�δευε την ένσταση τους αντεξεταζ�ταν κατά την ακ��αση της αίτησης των εφεσει�ντων για πα�αμε�ισμ�, θα μπο�ο�σε να πα�ουσιάσει στα πλαίσια αντεξέτασης της τις ειδοποιήσεις επίδοσης της ταχυδ�ομικής εται�είας που διενή�γησε την επίδοση, μαζί με �λα τα συνημμένα αντίγ�αφα των επιδοθέντων εγγ�άφων. �ε την εμφάνιση τους δε στην αγωγή, οι εφεσείοντες εμποδίζονται απ� του να ισχυ�ίζονται �τι δεν έλαβαν γν�ση �λων των απα�αίτητων εγγ�άφων.

Β 

�ι εφεσείοντες δικαίως πα�απονο�νται.  �ι εφεσίβλητοι είχαν υποχ�έωση δυνάμει των π�ονοι�ν της Δ.48,θ.13 των θεσμ�ν[4] να επιδ�σουν την μονομε�ή αίτηση και τη συνοδευτική ένο�κη δήλωση της στους εφεσείοντες,  με ανάλογο βά�ος, δεδομένης της αμφισβήτησης της επίδοσης απ� τους εφεσείοντες, να την αποδείξουν.  � γενικ�ς ισχυ�ισμ�ς των εφεσιβλήτων, �τι  είχαν επιδοθεί, χω�ίς οτιδήποτε άλλο, δεν συνιστο�σε ικανοποιητική απ�δειξη του γεγον�τος το�του.  Η δε εμφάνιση των εφεσει�ντων στην αγωγή, μάλιστα υπ� ��ους, με �λο το σεβασμ� είναι άσχετη με το ζήτημα που εδ� απασχολεί και ουδ�λως εμποδίζει τους εφεσείοντες στην π�ο�θηση του. Διαπιστ�νεται, λοιπ�ν, πα�άλει�η επίδοσης της υπ� αναφο�ά μονομε�ο�ς αίτησης και της συνοδευτικής ένο�κης δήλωσης της, συνιστο�σα πα�ατυπία, οι συνέπειες της οποίας θα μας απασχολήσουν στη συνέχεια. 

Β 

Πα��μοιο ζήτημα εξετάστηκε στην Alpha Bank Cyprus Ltd v Dau Si Senh κ.ά (2013) 1 ΑΑΔ 1935, �που λέχθηκαν τα ακ�λουθα σχετικά:

Β 

«�ε δεδομένη την πα�άβαση της Δ.48 θ.13 θα π�έπει να αναζητηθο�ν οι συνέπειες. Ενδεχομένως η πα�άβαση της Δ.48 θ.13 να είχε ιδιαίτε�η σημασία στην πε�ίπτωση λή�ης απ�φασης ή σε σχέση με το χ��νο που το διάταγμα καθίστατο δεσμευτικ� για το διάδικο (Δ.48 θ.12). �μως η πα�άβαση της στην π�οκειμένη πε�ίπτωση δεν είναι τέτοια που απ� μ�νη της θα έπ�επε να οδηγήσει σε ακ��ωση της επίδοσης δυνάμει του Ε� 1393/2007. �ε δεδομένο �τι επιδ�θηκαν τα βασικά και πιο σημαντικά ενα�κτή�ια έγγ�αφα που π�οβλέπονται στο διάταγμα, το κεν� θα μπο�ο�σε ε�κολα να θε�απευθεί, εάν δεν διαπιστ�νονταν άλλα σημαντικά κωλ�ματα, με την εκ των υστέ�ων επίδοση του εγγ�άφου που δεν επιδ�θηκε. Διαφο�ετική π�οσέγγιση δεν θα ήταν σε α�μονία με τον Ε� 1393/2007 ο οποίος θέτει ως ��ιστη π�οτε�αι�τητα την καλ�τε�η, ταχ�τε�η και αποτελεσματικ�τε�η διαβίβαση δικαστικ�ν εγγ�άφων, μεταξ� των κ�ατ�ν μελ�ν. Εν πάση πε�ιπτ�σει, η πα�άλει�η συμπε�ίλη�ης αντίγ�αφου της αίτησης και της ένο�κης δήλωσης σ�μφωνα με τη Δ.48 θ.13 δεν έχει τη σημασία που αποδίδει ο ευπαίδευτος συνήγο�ος για τους Εφεσίβλητους. Ειδικά η πε�ίπτωση επίδοσης εκτ�ς δικαιοδοσίας καλ�πτεται απ� τη Δ.6 στην οποία πε�ιέχονται λεπτομε�έστατες π��νοιες ως π�ος την ακολουθητέα διαδικασία. �άλιστα η Δ.6 θ.5 πε�ιέχει και συγκεκ�ιμένες π��νοιες ως π�ος το πε�ιεχ�μενο του ιδίου του διατάγματος. Επομένως στις πε�ιπτ�σεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του �αν. 1393/2007, η Δ.48 θ.13 αποκτά ιδιαίτε�η δυναμική, ανάλογα με το αν η πα�άλει�η διασυνδέεται με ε�ημοδικία του εναγομένου. Στην π�οκειμένη πε�ίπτωση δεν υπά�χει τέτοια διασ�νδεση. �ατά την κ�ίση μας, η διαπιστο�μενη πα�άλει�η ήταν θε�απε�σιμη, δυνάμει της Δ.64 και σ�μφωνα με το πνε�μα του �αν. 1393/2007 και τους τ��πους που π�οβλέπονται στο Τμήμα 2 του �ανονισμο� (βλ. Alder v. Orlowski, C-325/11, ημε�. 19.12.2012, ανωτέ�ω). Εναπ�κειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθο�ν απ� το δικαστή�ιο την κατάλληλη θε�απεία δυνάμει των �εσμ�ν Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχετικά Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιε�ο� �αο� Παναγίας Χ�υσελεο�σης Στ�οβ�λου (Α�. 2) (2009) 1 Α.Α.Δ. 356 και Olympia Designs (Properties) Ltd v. Unique UK Inc (2010)1(Β) A.A.Δ. 1395).  Στην π�οκειμένη πε�ίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για πε�αιτέ�ω θε�απεία, αφο� η μονομε�ής αίτηση έχει πλέον πε�ιέλθει εις γν�σιν των Εφεσιβλήτων και στην π�άξη έχει αυτοθε�απευτεί.»

Β 

Η πα�άλει�η επίδοσης των υπ� αναφο�ά εγγ�άφων, �πως ισχυ�ίστηκαν οι εφεσείοντες π�ωτοδίκως, τους στέ�ησε απ� τη δυνατ�τητα επίκλησης �λων των πιθαν�ν λ�γων ακ��ωσης των επιδοθέντων σε αυτο�ς διαταγμάτων και της ειδοποίησης του κλητη�ίου εντάλματος, καθιστ�ντας τη διεξαγωγή της δίκης μη δίκαιη. 

Β 

�ατά καν�να, η πα�ατυπία πα�αμένει μέχ�ι να θε�απευθεί, με ευθ�νη του υπευθ�νου για την πα�ατυπία. Βέβαια, το Δικαστή�ιο μπο�εί στην κατάλληλη πε�ίπτωση, ασκ�ντας τη διακ�ιτική του ευχέ�εια, να θεω�ήσει �τι διαπιστωθείσα πα�ατυπία έχει θε�απευθεί, κάτι που π�έπει να γίνεται με φειδ� (βλ. ANS Secretaries Ltd v Orianda Management FZ LLC κ.ά , Πολιτική �φεση Α�. 362/2009, ημε�. 3.7.2014). Πα�ατη�ο�με, εν π�οκειμένω, �τι πα��λο που οι εφεσίβλητοι δεν με�ίμνησαν �στε να πε�ιέλθουν εις γν�ση των εφεσει�ντων τα πα�αληφθέντα, τα έγγ�αφα αυτά και τα επισυνημμένα στην ένο�κη δήλωση τεκμή�ια αποτελο�ν μέ�ος των π�ακτικ�ν της έφεσης[5] και, ως εκ το�του, έχουν με το τ��πο αυτ� πε�ιέλθει εις γν�ση των εφεσει�ντων απ� τα α�χικά στάδια της διαδικασίας της έφεσης.  �ι εφεσείοντες, �μως, δεν αναφέ�ουν ο�τε ισχυ�ίζονται, στο πε�ίγ�αμμα αγ��ευσης τους, �τι π�οκ�πτουν π�άγματι απ� τα εν λ�γω έγγ�αφα πε�αιτέ�ω λ�γοι ακ��ωσης που δεν είχαν τη δυνατ�τητα να π�οβάλουν π�ωτοδίκως λ�γω της πα�άλει�ης των εφεσιβλήτων να τους τα επιδ�σουν. �χοντας αυτά υπ��η, και ιδιαιτέ�ως �τι η πα�ατυπία είναι ήσσονος σημασίας και δεν διασυνδέεται με ε�ημοδικία, ο�τε επέφε�ε οποιεσδήποτε δυσμενείς συνέπειες για τους εφεσείοντες ή επη�έασε οποιοδήποτε δικαίωμα τους, μπο�εί να θεω�ηθεί �τι η πα�άλει�η των εφεσιβλήτων έχει θε�απευθεί.

Β 

Π�οτο� αφήσουμε την απ�φαση, θα ήταν πα�άλει�η μας εάν δεν αναφέ�αμε τη διαφο�ετική π�οσέγγιση της πλειο�ηφίας του Εφετείου στην υπ�θεση Consortia Europe Ltd v Fregata Holdings Ltd , Πολιτική �φεση Α�. 387/2011, ημε�ομηνίας 17.10.2014, ECLI:CY:AD:2014:A790 αναφο�ικά με τις συνέπειες μη συμμ��φωσης με τις π��νοιες της Δ.48,θ.13 των �εσμ�ν.  Λέχθηκαν συναφ�ς τα ακ�λουθα:

Β 

«�σον αφο�ά την πα�άβαση της Δ.48 θ.13, η οποία επιβάλλει την επίδοση ταυτ�χ�ονα με το διάταγμα που εκδίδεται μετά απ� μονομε�ή αίτηση, και της ίδιας της μονομε�ο�ς αιτήσεως, μαζί με τη συνοδευτική ένο�κη δήλωση της, το μ�νο που οφείλεται να τονισθεί είναι �τι το λεκτικ� της είναι σαφές και επιτακτικ� και δεν χω�εί απ�κλιση απ� αυτ� �στε η απ�κλιση αυτή να θεω�είται θε�απε�σιμη κάτω απ� τη Δ.64 ως πα�ατυπία.»

Β 

�χοντας ληφθεί κατά πα�αγν��ιση της π�οηγο�μενης απ�φασης του Εφετείου στην Alpha Bank (του 2013, ανωτέ�ω) – το αιτιολογικ� της οποίας μας β�ίσκει σ�μφωνους – η Consortia  θεω�είται �τι αποφασίστηκε  per incuriam, (βλ. Ιωσηφίδης ν Δημοκ�ατίας (1998) 3 ΑΑΔ 490), καθιστ�ντας μη αναγκαία και την πε�αιτέ�ω ενασχ�ληση μας με την πα�ατη�ηθείσα διάσταση.

Β 

Για τους πιο πάνω λ�γους, η έφεση απο��ίπτεται.  Πα�ά το αποτέλεσμα της έφεσης, θεω�ο�με υπ� το φως των πε�ιστατικ�ν της υπ�θεσης �τι είναι ο�θ� και δίκαιο �πως κάθε πλευ�ά επωμισθεί τα έξοδα της.  �αι αυτ�, κυ�ίως, λ�γω της π�οσέγγισης του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου σχετικά με την πα�ατη�ηθείσα πα�ατυπία στην αίτηση των εφεσει�ντων, της συμμετοχής των εφεσιβλήτων στη σχετική διαδικασία χω�ίς να εγεί�ουν θέμα πα�ατυπίας και, τέλος, της πα�άλει�ης των εφεσιβλήτων να με�ιμνήσουν �στε εξ α�χής να πε�ιέλθει η μονομε�ής αίτηση και η συνοδευτική ένο�κη δήλωση της σε γν�ση των εφεσει�ντων.

Β 

Β 

                                                                                    Π. ΠΑ�ΑΓΗ, Δ.

Β 

Β 

                                                                                    �. ΧΡΙΣΤ�Δ�ΥΛ�Υ, Δ.

Β 

Β 

                                                                                    Γ. �. ΓΙΑΣΕ�ΗΣ, Δ.

Β 

Β 

/ΣΓεω�γίου

Β 

Β 

Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β Β