ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

(Άρθρο 23(3)(δ) του Ν. 33/64 - Μεταβατικές Διατάξεις)

 

 

(Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 161/2021)

 

29 Απριλίου, 2026

 

[ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, ΣΑΝΤΗΣ, ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

 

ΝΙΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ,

Εφεσείοντα,

v.

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

 ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ,

Εφεσίβλητων.

_________________

 

Δ. Μιχαήλ, για Δημήτρης Μιχαήλ & Σία ΔΕΠΕ, για τον Εφεσείοντα.

 

Γ. Χατζηπροδρόμου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Εφεσίβλητους.

 

Ξ. Ευγενίου (κα), για Α.Σ. Αγγελίδης ΔΕΠΕ, για Ενδιαφερόμενο Μέρος Ελπίδα Γεωργιάδου.

 

Το Ενδιαφερόμενο Μέρος Γκλόρια Καραολίδου εμφανίζεται προσωπικά.

_________________

 

ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου

θα δοθεί από τον Σάντη, Δ.

_________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

          ΣΑΝΤΗΣ, Δ.: Η παρούσα είναι μία εκ των τριών Εφέσεων Διοικητικού Δικαστηρίου («Ε.Δ.Δ.») που τέθηκαν ενώπιον μας ως συνεκδικαζόμενες, προς εκδίκαση από το τότε Εφετείο και σήμερα Διοικητικό Εφετείο (με τις άλλες δύο να είναι η Ε.Δ.Δ.13/22 και η Ε.Δ.Δ.15/22).

Στην πορεία, η Ε.Δ.Δ.13/22 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε την 18.3.26  κατόπιν αποσυνένωσης της από τις υπόλοιπες. Κατά την ίδια ημερομηνία, οι διάδικοι στην Ε.Δ.Δ.161/21 (παρούσα έφεση) και Ε.Δ.Δ.15/22, δήλωσαν, μετά από σχετική επισήμανση μας ημερομηνίας 12.1.26, πως ελλείψει δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου, στη Δευτεροβάθμια Δικαιοδοσία του - κατά τις πρόνοιες της μεταβατικής διάταξης στο Άρθρο 23(3)(δ) του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης Νόμου 33/64, ως τροποποιήθηκε [1] - να εκδικάσει την Ε.Δ.Δ.15/22 (αλλά και την Ε.Δ.Δ.13/22), η Ε.Δ.Δ.15/22 θα παραπεμπόταν στο Διοικητικό Εφετείο ύστερα από την έκδοση απόφασης στην παρούσα έφεση, με τα μέρη να δεσμεύονται από το αποτέλεσμα της έφεσης.

          Σε ό,τι λοιπόν άπτεται της υπό εκδίκαση έφεσης, ο Εφεσείων αντιτίθεται στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.12.21, στο πλαίσιο της Προσφυγής 212/17 («η Προσφυγή»), με την οποία το Διοικητικό Δικαστήριο απέρριψε αίτημα των εκεί αιτητών για ακύρωση της απόφασης των Καθ’ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητων με την οποία προάχθηκαν στη θέση Ανώτερου Λειτουργού Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, Τμήμα Φορολογίας, από 1.1.17, τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Ελπίδα Γεωργιάδου και Γκλόρια Καραολίδου («τα ΕΜ»).

          Οι λόγοι ακύρωσης σε σχέση προς την επιλογή των ΕΜ, αφορούσαν - και τους προσδιορίζουμε αδρομερώς - στη φερόμενη υπεροχή του Εφεσείοντα σε προσόντα, στην κατ’ ισχυρισμό πάσχουσα σύσταση του Διευθυντή εξαιτίας της σύγκρουσης της με τα στοιχεία των φακέλων, στην παράλειψη των Εφεσίβλητων να αξιολογήσουν τα προσόντα του Εφεσείοντα, στην απόδοση υπέρμετρης βαρύτητας στην αρχαιότητα των ΕΜ, και στην έλλειψη αιτιολογίας.

          Το πρωτόδικο Δικαστήριο, μετά από την προκαταρκτική επεξήγηση των επίδικων θεμάτων στην απόφαση, ανέπτυξε τη συλλογιστική του έχοντας κατά νουν το «... σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης ...», αναφέροντας και αυτά (το απόσπασμα είναι αυτούσιο όπως και τα υπόλοιπα):

«[...] Τα απαιτούμενα προσόντα σύμφωνα με το σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης είναι τα εξής:

«Απαιτούμενα προσόντα:

(1) Πανεπιστημιακό δίπλωμα ή τίτλος ή ισότιμο προσόν σε ένα τουλάχιστον από τα ακόλουθα θέματα ή συνδυασμό των θεμάτων αυτών: Οικονομικά, Εμπορικές Επιστήμες, Νομικά (συμπεριλαμβανομένου του Barrister – at Law), Διοίκηση Επιχειρήσεων, Λογιστική, Δημόσια Διοίκηση, Στατιστική ή μέλος ανεγνωρισμένου Σώματος Επαγγελματιών Λογιστών).

(2)(α) Οκταετής τουλάχιστο πείρα σε καθήκοντα σχετικά με άμεση ή/και έμμεση φορολογία από την οποία 5ετής τουλάχιστο διοικητική ή άλλης υπεύθυνης φύσεως πείρα,

ή

(β) οκταετής τουλάχιστο πείρα σε καθήκοντα υπεύθυνης φύσεως από την οποία τριετής τουλάχιστο διοικητική πείρα και πολύ καλή γνώση θεμάτων άμεσης ή/και έμμεσης φορολογίας,

ή

(γ) οκταετής τουλάχιστον πείρα σε δημοσιονομικά θέματα ή/και θέματα οικονομικής διαχείρισις/φορολογικής πολιτικής/οικονομικής έρευνας ή/και μελέτης.

Σημείωση: «Ο όρος Πανεπιστημιακό δίπλωμα ή τίτλος καλύπτει και μεταπτυχιακό δίπλωμα ή τίτλο»[...]».

 

Αναφορικώς προς τα προσόντα του Εφεσείοντα και των ΕΜ, το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέγραψε και τα πιο κάτω:

«[...] Αιτητής Σταύρου:

 

«Απολυτήριο Λυκείου XXXXX (16 9/12) (XXXXX),

Δίπλωμα Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών (XXXXX),

The Association of Chartered Certified Accountants:

 

(1) Associate (XXXXX),

 

(2) Fellow (6/2001).

 

Εξετάσεις στον Περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμο (Βασικό και Τροποποιητικούς ) Κανονισμούς, Διατάγματα, Γνωστοποιήσεις και Οδηγίες, όπως ίσχυαν τέλος Μαΐου 1997, για Λειτουργούς Φ.Π.Α. (XXXXX),

Master in Public Sector Management, Cyprus International Institute of Management (2008) »

 

[...]

 

Ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδου:

 

«Απολυτήριο Γυμνασίου XXXXX (18) (XXXXX),

Δίπλωμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστημίου Koln Γερμανίας (Λίαν Καλώς) (XXXXX),

 

Εξετάσεις στον Περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμο (Βασικό και Τροποποιητικούς) Κανονισμούς, Διατάγματα, Γνωστοποιήσεις και Οδηγίες, όπως ίσχυαν τέλος Απριλίου 1996, για Λειτουργούς Φ.Π.Α. (XXXXX).»

 

Ενδιαφερόμενο μέρος Καραολίδου:

 

«Απολυτήριο XXXXX (17) (XXXXX),

Δίπλωμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Αθηνών (Λίαν Καλώς) (XXXXX),

 

Εξετάσεις στον Περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμο (Βασικό και Τροποποιητικούς) Κανονισμούς, Διατάγματα, Γνωστοποιήσεις και Οδηγίες, όπως ίσχυαν τέλος Νοεμβρίου 1998 για Λειτουργούς Φ.Π.Α. (XXXXX)» [...]».

 

Εν σχέσει προς την αρχαιότητα «... των ιδίων προσώπων ...», το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέγραψε και τούτα:

«[...] Αιτητής Σταύρου:

 

«1.7.08 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Α΄

2.4.96 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

Ημερ. Γέννησης: XXXXX 68»

 

[...]

 

Ενδιαφερόμενο μέρος Γεωργιάδου:

 

«1.7.08 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Α΄

1.7.92 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

Ημερ. Γέννησης: XXXXX 62»

 

Ενδιαφερόμενο μέρος Καραολίδου:

 

«15.3.07 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Α΄

1.7.92 Λειτουργός Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

Ημερ. Γέννησης: XXXXX 60» [...]».

 

 

          Διά τριών λόγων έφεσης, ο Εφεσείων προτάσσει ότι εσφαλμένα και πεπλανημένα είναι που το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέγραψε άλλο Σχέδιο Υπηρεσίας της επίδικης θέσης «... που ήταν εκτός ουσιώδους χρόνου» (λόγος έφεσης 1), πως εξίσου λαθεμένα κρίθηκε ότι ο Εφεσείων υστερούσε σε αρχαιότητα έναντι των ΕΜ κατά τρία έτη και εννέα μήνες (λόγος έφεσης 2), όπως και το ότι, ομοίως άστοχα, ο Διευθυντής και η ΕΔΥ συνυπολόγισαν τα κριτήρια επιλογής των πρόσθετων ακαδημαϊκών και επαγγελματικών προσόντων του Εφεσείοντα έναντι των ΕΜ (λόγος έφεσης 3).

          Μελετήσαμε με την αρμόζουσα προσοχή καθετί που τέθηκε ενώπιον μας.

          Αποτέλεσε βασική θέση του Εφεσείοντα πως η - κατά παραδοχή των Εφεσίβλητων και των ΕΜ στο στάδιο των αγορεύσεων λανθασμένη αναφορά από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε Σχέδιο Υπηρεσίας διαφορετικό από εκείνο της επίδικης θέσης - δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ανατροπή.

Αυτό, διότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, το ορθώς ισχύον (από 8.3.96) Σχέδιο Υπηρεσίας, αφορούσε σε θέση προαγωγής και δεν απαιτούσε πτυχίο ή μεταπτυχιακό, ενώ το Σχέδιο Υπηρεσίας στο οποίο αναφέρθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ίσχυε από την 25.2.92, έχοντας καταργηθεί με τη θεσμοθέτηση του νέου Σχεδίου Υπηρεσίας την 8.3.96.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο είπε και αυτά κατά την ανάλυση συγκεκριμένων επίδικων ζητημάτων στην Προσφυγή, προβαίνοντας σε σαφή μνεία (στο λανθασμένο) Σχέδιο Υπηρεσίας:

«[...] Δεν διαπιστώνω κάποια παρατυπία στη σύσταση του διευθυντή ούτε στην απόφαση της καθ' ης η αίτηση. Όπως ρητώς ορίζει το σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης ο όρος πανεπιστημιακό προσόν καλύπτει και μεταπτυχιακό προσόν. Συνεπώς τα μεταπτυχιακά προσόντα των αιτητών δεν μπορεί να προσθέτουν παρά μόνο μικρή αξία στην κατά τα άλλα υπεροχή των ενδιαφερόμενων μερών σε αρχαιότητα. Σε ότι αφορά το πρόσθετο προσόν των επαγγελματικών εξετάσεων του αιτητή Σταύρου και τον διδακτορικό τίτλο της αιτήτριας Κωνσταντίνου, φαίνεται να έχουν συνυπολογιστεί από τον διευθυντή και την καθ' ης η αίτηση και συνεπώς, δεν χωρεί επέμβαση από το Δικαστήριο στην εκφρασθείσα κρίση της διοίκησης [...]».

 

Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι, ως εκ του πρωτόδικου τούτου σφάλματος, εφαρμόστηκε κατ’ ακολουθίαν και λανθασμένο δικαστικό μέτρο κρίσης για τα αφορώντα θέματα. Ως ορθώς επεσήμαναν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι του Εφεσείοντα, εάν το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε την Προσφυγή στη βάση του ορθού Σχεδίου Υπηρεσίας - στο οποίο δεν απαιτείται πανεπιστημιακό ή μεταπτυχιακό προσόν παρά μόνο τριετής τουλάχιστον υπηρεσία στη θέση Λειτουργού ΦΠΑ Α΄ - τόσο το μεταπτυχιακό προσόν του Εφεσείοντα όσο και το επαγγελματικό προσόν του (Chartered Certified Accountant), θα μπορούσαν, κατά εύλογη και αντικειμενική προσδοκία, να αξιολογηθούν ως έχοντα μεγαλύτερη, ίσως, αξία από εκείνη που προσδιόριζε το λανθασμένο Σχέδιο Υπηρεσίας, μια και τα μη προβλεπόμενα ακαδημαϊκά του προσόντα σχετικώς προς τα καθήκοντα της θέσης, θα μπορούσαν πιθανώς να του παράσχουν, πλεονέκτημα έναντι των ΕΜ.

Υπό τα δεδομένα της υπόθεσης, το πρωτόδικο σφάλμα δεν μπορεί να θεωρηθεί περιθωριακό ή επουσιώδες, όπως εισηγήθηκαν οι Εφεσίβλητοι και τα ΕΜ, ούτε και αίρεται εν προκειμένω από τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας βασίστηκε στο ορθό Σχέδιο Υπηρεσίας, ακόμη και αν τούτη η πτυχή ήθελεν θεωρηθεί ως αποδεκτό γεγονός.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσον η πρωτόδικη κρίση ερείδεται επί ορθής νομικής και πραγματικής βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη ως προς το εφαρμοστέο Σχέδιο Υπηρεσίας, επί της οποίας θεμελίωσε τη συλλογιστική του, επηρεάζοντας καταλυτικά την αξιολόγηση των επίδικων ζητημάτων και την τελική κατάληξη.

Συνεπώς, ο λόγος έφεσης 1 ευσταθεί.

Από τη συνολική ανάγνωση της πρωτόδικης απόφασης αναφύεται ότι το επίμαχο σφάλμα διαπερνά τη συλλογιστική του Δικαστηρίου. Υπό τη θεώρηση αυτή, η επιτυχία του λόγου έφεσης 1 - και η εκ των πραγμάτων αναμενόμενη διαταγή επανεκδίκασης της υπόθεσης - καθιστούν απρόσφορη την ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και το θέμα της αρχαιότητας (λόγος έφεσης 2).

Η παρούσα έφεση αποσυνενώνεται από την Ε.Δ.Δ.15/22.

 Η Ε.Δ.Δ.15/22 παραπέμπεται προς εκδίκαση στο Διοικητικό Εφετείο, με ισχύουσα τη δήλωση των διαδίκων ότι η ενεστώσα απόφαση μας «... θα δεσμεύει το Εφετείο για την Ε.Δ.Δ.15/2022».

Η έφεση επιτυγχάνει, στην έκταση που προαναφέρθηκε.

Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται, μαζί με τη διαταγή για τα έξοδα.

Η υπόθεση παραπέμπεται στο Διοικητικό Δικαστήριο, ούτως ώστε, υπό το φως της απόφασης μας και του σκεπτικού που τη συνθέτει, να κριθούν εκεί, το συντομότερο δυνατόν, υπό διαφορετική σύνθεση, οι λόγοι ακύρωσης στην Προσφυγή 212/17.

Επιδικάζουμε υπέρ του Εφεσείοντα και εναντίον των Εφεσίβλητων, συνολικό ποσό εξόδων ύψους €5.000,00, τα οποία συμπεριλαμβάνουν και τα μέχρι τώρα πρωτοδίκως και εφετειακώς δημιουργηθέντα έξοδα.

 

 

 

 

Τ. ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ.

 

Ν.Γ. ΣΑΝΤΗΣ, Δ.

 

ΣT. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ, Δ.

 

 

 

 

 

 

/μκε