ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Άρθρο 23(3)(δ) του Ν.33/64 – Μεταβατικές Διατάξεις)
(Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ.: 10/2021)
29 Μαΐου, 2026
(Τ. Θ. OIKONOMOY, Τ. ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, Η. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ)
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΧΑΡΙΛΑΟΥ,
Εφεσείων,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
― ― ― ― ―
Ν. Χαραλαμπίδου (κα), για Νικολέττα Χαραλαμπίδου ΔΕΠΕ, για τον Εφεσείοντα.
Β. Χριστοφόρου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄, για Γενικό Εισαγγελέα, για την Εφεσίβλητη.
---------------
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Καρακάννα, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, Δ.: Η υπό κρίση έφεση αφορά την απόρριψη προσφυγής του εφεσείοντα, που είχε ως αντικείμενο το αίτημά του για κάλυψη των εξόδων της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του, στο εξωτερικό.
Το 2012, ο εφεσείοντας, Κύπριος υπήκοος και δικαιούχος δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, διαγνώστηκε με καρκίνο στο ήπαρ. Οι θυγατέρες του με επιστολή, ημερομηνίας 05.07.2012, υπέβαλαν, εκ μέρους του, αίτημα προς το Υπουργείο Υγείας, όπως αυτός μεταβεί στο εξωτερικό για να υποβληθεί επειγόντως σε εγχείριση αφαίρεσης όγκου (ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα) από το ήπαρ. Το αίτημα εδράζετο στο γεγονός ότι επρόκειτο για εξειδικευμένη, δύσκολη εγχείρηση και οι γιατροί που διενεργούσαν τέτοιας φύσης εγχειρίσεις στη Δημοκρατία, δεν είχαν την απαιτουμένη πείρα.
Το αίτημα διαβιβάστηκε για απόψεις στην Επιτροπή Ειδικών Χειρουργικής, η οποία με έκθεσή της προς το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας, ημερομηνίας 20.07.2012, εισηγήθηκε τη μη ικανοποίηση του, καθότι η θεραπεία ηπατοκυτταρικού καρκινώματος, στην οποία θα έπρεπε να υποβληθεί ο εφεσείοντας, μπορούσε να παρασχεθεί και στη Δημοκρατία. Παραχωρείτο, σύμφωνα πάντα με την εισήγηση, από διετίας επί συστηματικής βάσεως, στην χειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Η αρμόδια αρχή λαμβάνοντας υπόψη την εισήγηση της Επιτροπής Ειδικών αποφάσισε τη μη ικανοποίηση του αιτήματος και ενημέρωσε σχετικά τις θυγατέρες του εφεσείοντα, με γραπτή επιστολή, ημερομηνίας 31.07.2012. Ο εφεσείοντας υποβλήθηκε τελικά σε εγχείρηση, στο London Clinic, λίγες ημέρες αργότερα, την 20.08.2012, από το γιατρό S.S.M. Υποβλήθηκε στη συνέχεια αίτημα προς το Υπουργείο Υγείας όπως καταβληθεί το κόστος των εξόδων περίθαλψης του και τα έξοδα ταξιδιού του ιδίου και του προσώπου που τον συνόδευσε, που ανήλθαν σε €67.988.
Εναντίον της απόφασης αυτής ο εφεσείοντας καταχώρισε την προσφυγή αρ. 1536/12, η οποία αποσύρθηκε την 2.03.2015, μετά από ανάκληση της προσβαλλομένης διοικητικής πράξης.
Το αίτημα του εφεσείοντα εξετάστηκε εκ νέου από την Επιτροπή Ειδικών Χειρουργικής, τη 27.11.2014, με βάση τα κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 2 του Σχεδίου Οικονομικής Αρωγής για υπηρεσίες υγείας που δεν προσφέρονται στο δημόσιο τομέα. Το άρθρο 2 ορίζει ότι:
«1. Οικονομική Αρωγή σε ασθενή, για διάγνωση ή θεραπεία εκτός δημοσίων νοσηλευτηρίων, όπως αυτά καθορίζονται στο άρθρο 15 του Νόμου 73(1)/2017 (Περί ίδρυσης Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας) ή με τη μετάκληση ειδικού εμπειρογνώμονα στα δημόσια νοσηλευτήρια παρέχεται:
(a) Αν η πάθηση του δεν μπορεί να τύχει αποτελεσματικής διάγνωσης ή θεραπείας στα δημόσια νοσηλευτήρια
(β) Αν η διάγνωση ή θεραπεία δεν μπορεί να παρασχεθεί από τα δημόσια νοσηλευτήρια μέσα στα χρονικά όρια που από ιατρικής άποψης επιβάλλει η κατάσταση και η πιθανή εξέλιξη της υγείας του ασθενούς.
2. Η θεραπεία για την οποία αποστέλλεται ασθενής εκτός δημόσιων νοσηλευτηρίων πρέπει να είναι επαρκώς δοκιμασμένη και αναγνωρισμένη ως έγκυρη από τη διεθνή ιατρική επιστήμη με δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά. Θεραπείες που βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο ή θεραπείες που δεν αναγνωρίζονται από την κλασσική ιατρική αποκλείονται.
3. …»
Η Επιτροπή Ειδικών Χειρουργικής αποφάσισε ομόφωνα ότι η πάθηση του εφεσείοντα μπορούσε να τύχει αποτελεσματικής θεραπείας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, εφόσον οι εγχειρήσεις δεξιάς ηπατεκτομής διεξάγονταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου από εξειδικευμένο ιατρό και συγκεκριμένα από «τον Δρ. Π. με μεγάλη πείρα στο εξωτερικό (London Clinic-Dr. M.)». Στην απόφαση σημειώνεται επίσης ότι η χειρουργική επέμβαση (δεξιάς ηπατεκτομής) είχε προγραμματιστεί να γίνει εγκαίρως, δεδομένης της κατάστασης της υγείας του ασθενούς.
Η Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας με επιστολή, ημερομηνίας 16.02.2015, πληροφόρησε τον εφεσείοντα, μέσω της δικηγόρου του, ότι το αίτημά του δεν έγινε δεκτό. Στην επιστολή καταγράφεται με λεπτομέρεια η απόφαση της Επιτροπής Ειδικών Χειρουργικής και καταλήγει με την ενημέρωση ότι η σύσταση της πιο πάνω Επιτροπής υιοθετήθηκε από την Αρμόδια Αρχή.
Ο εφεσείοντας καταχώρισε την προσφυγή 521/15, με την οποία προσέβαλε την πιο πάνω απόφαση. Στα πλαίσια της πιο πάνω προσφυγής καταχωρήθηκε, εκ μέρους του, αίτηση για προσαγωγή νέων στοιχείων και συγκεκριμένα οκτώ Παραρτημάτων. Στα πιο πάνω στοιχεία συμπεριλαμβάνονταν και τα Παραρτήματα 7 και 8 που αφορούσαν την πείρα του Δρα Π. κατά τον επίδικο χρόνο, ήτοι το 2012. Τα έγγραφα έφεραν ημερομηνία 16.02.2015 και 20.03.2015, αντίστοιχα.
Το παράρτημα 7 είναι έγγραφο που τυπώθηκε από την πλατφόρμα «Linkedin» και σε αυτό καταγράφονται τα προσόντα και η πείρα του Δρα Π., το 2012. Γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων, στην ειδίκευση του για θεραπεία του καρκίνου του ήπατος και τις εκπαιδεύσεις που έτυχε στον πιο πάνω τομέα.
Το παράρτημα 8 είναι επιστολή του γιατρού S.S.M., η οποία απευθύνεται στη θυγατέρα του εφεσείοντα και αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην πείρα που απέκτησε ο Δρα Π. ενώ ήταν ειδικευόμενος (trainee) του στο Royal Marsden Hospital and The London Clinic. Την παραθέτουμε αυτούσια:
«Dear A.
Thank you for your recent email. I have spoken with the oncologists at the Bank of Cyprus Oncology Center.
I am not sure whether the general hospital are performing these kinds of operations at the present time or whether they were doing so at the time of your father’ s operation in 2012.
I think to have this answered, as seems to be the concern in the letter from the medical office, one would need to speak directly with Dr P.
It is true that he has trained in England and including for a short time at the Royal Marsden Hospital and The London Clinic but this was in the position of trainee and that alone would not allow him to treat patients independently in London or indeed elsewhere in the UK.
I hope this helps you in your dialogue with the Health Office.
Yours sincerely
S.S.M.
Consultant Surgeon»
Το Διοικητικό Δικαστήριο, στο εξής «Δικαστήριο», με ενδιάμεση απόφασή του, ημερομηνίας 14.03.2019, έκανε δεκτό το αίτημα για προσκόμιση των Παραρτημάτων 1-6, απέρριψε όμως το αίτημα για προσκόμιση των Παραρτημάτων 7 και 8, με την αιτιολογία ότι οι επιστολές έφεραν ημερομηνία μεταγενέστερη του επίδικου χρόνου.
Το Δικαστήριο εξέτασε την ουσία της υπόθεσης και την 10.12.2020 αποφάνθηκε ότι οι λόγοι ακύρωσης που είχαν προβληθεί δεν ευσταθούσαν και απέρριψε την προσφυγή.
Ο εφεσείοντας καταχώρισε έφεση με την οποία προσβάλλει τόσο την ενδιάμεση απόφαση, ημερομηνίας 14.03.2019, όσο και την τελική απόφαση, ημερομηνίας 10.12.2020. Ο λόγος έφεσης 4 αφορά την ενδιάμεση απόφαση και συγκεκριμένα την απόρριψη παρουσίασης των Παραρτημάτων 7 και 8 και παράλληλα την παράλειψη του Δικαστηρίου να σχολιάσει και να λάβει υπόψη του τα Παραρτήματα 1-6, ενώ οι υπόλοιποι πέντε λόγοι την τελική απόφαση.
Προέχει, λόγω της φύσης του, η εξέταση του λόγου έφεσης 4, στην έκταση που αφορά τα Παραρτήματα 7 και 8. Ο εφεσείοντας προώθησε τη θέση ότι το Δικαστήριο εσφαλμένα δεν έλαβε υπόψη τη σχετικότητα των πιο πάνω εγγράφων με τα επίδικα θέματα. Το περιεχόμενο των πιο πάνω εγγράφων, με βάση την εισήγηση, αποδείκνυε ότι η διοίκηση δεν προέβη σε δέουσα έρευνα, αλλά παραπλανήθηκε ως προς τα γεγονότα.
Ο λόγος έφεσης 4 είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το λόγο έφεσης 5 και ως εκ τούτου θα εξετασθούν από κοινού. Ο λόγος έφεσης 5 αφορά την κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η Διοίκηση ερεύνησε όλα τα ουσιώδη θέματα, δεν υπήρξε πλάνη περί τα πράγματα και η απόφαση της ήταν επαρκώς αιτιολογημένη, θέση την οποία ο εφεσείοντας αμφισβητεί.
Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το περιεχόμενο των Παραρτημάτων 7 και 8 ήταν σχετικό με το επίδικα θέματα, καθότι το κύριο ζήτημα που ηγέρθηκε στην προσφυγή ήταν κατά πόσο η πάθηση του εφεσείοντα μπορούσε να τύχει αποτελεσματικής θεραπείας στη Δημοκρατία, γεγονός άμεσα συνδεδεμένο με τα προσόντα και την πείρα του Δρα Π. Με βάση την επίδικη επιστολή, ημερομηνίας 16.02.2015, η επέμβαση μπορούσε να γίνει στη Δημοκρατία από το Δρα Π., με μεγάλη πείρα στο εξωτερικό στη θεραπεία, στην οποία θα έπρεπε ο εφεσείοντας να υποβληθεί, την οποία απέκτησε στο London Clinic, υπό την καθοδήγηση του Dr S.M..
Εκείνο που παραμένει προς εξέταση είναι κατά πόσο τα υπό κρίση έγγραφα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου, εφόσον φέρουν ημερομηνία μεταγενέστερη της ημερομηνίας που λήφθηκε η προσβαλλομένη απόφαση.
Υπενθυμίζουμε ότι το Δικαστήριο, με την ενδιάμεση απόφαση του, αποφάνθηκε ότι τα Παραρτήματα 7 και 8 δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτά καθότι έφεραν ημερομηνία μεταγενέστερη της επίδικης απόφασης και δεν είχαν τεθεί ενώπιον του διοικητικού οργάνου. Ως καταγράφεται στην πρωτόδικη απόφαση:
«Πηγή πληροφόρησης και υλικό για την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία αποτελεί ο φάκελος και το υλικό που είχε ενώπιον του το διοικητικό όργανο.»
Το Δικαστήριο έθεσε ένα απόλυτο κανόνα ως προς την αποδοχή νέων στοιχείων, ο οποίος δεν υποστηρίζεται από τη νομολογία.
Η νομολογία αναγνωρίζει ότι νέα στοιχεία μπορούν να γίνουν δεκτά νοουμένου ότι πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Ιακωβίδης ν. Ε.Δ.Υ. (1997) 3 Α.Α.Δ. 28, στην οποία αναλύονται οι βασικές αρχές που διέπουν το θέμα. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:
«Ως προς την επιστολή – νέο στοιχείο, δεχόμαστε πως δεν προκύπτει από την υπόθεση Σταύρου (ανωτέρω) πως ως θέμα δικαιοδοτικής τάξης, αποκλείεται γενικά και για οποιοδήποτε σκοπό, η εξέταση στοιχείων που προσάγονται για πρώτη φορά στο Δικαστήριο.
[…]
Είναι, συναφώς, νομολογημένο πως νέα στοιχεία μπορεί να είναι σχετικά, μεταξύ άλλων, στην έκταση που καταδεικνύουν ενδεχόμενο πλάνης. Σ' αυτή την περίπτωση δεν προσδιορίζονται τα γεγονότα και η εν τέλει επίπτωσή τους, αλλά η δυναμική τους.»
Σχετική επί του θέματος είναι και η πιο πρόσφατη απόφαση Χριστόδουλος Καρμιώτης Λτδ ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 5/16 και 104/19, ημερομηνίας 12.05.2025, στην οποία μας παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος του εφεσείοντα. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:
«Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει την προσκόμιση μαρτυρίας, αν αυτή είναι σχετική με τα επίδικα θέματα. Αυτό μάλιστα μπορεί να επιτραπεί σε όλα τα στάδια της δίκης, τόσο κατά την πρωτοβάθμια, όσο κατά την δευτεροβάθμια δικαιοδοσία (Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνου κ.ά. (1994) 3 ΑΑΔ 145, 162). Το Δικαστήριο έχοντας υπόψη τα επίδικα θέματα, τους λόγους ακυρώσεως που υποστηρίχθηκαν καθώς και τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η προσφυγή, κρίνει κατά πόσο η επιδιωκόμενη να προσαχθεί η μαρτυρία είναι σχετική (Petrolina Ltd κ.ά. ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου, υπ. αρ. 223/2000 κ.ά., ημερ. 4/4/2002).
Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να προσκομιστεί μαρτυρία που αλλοιώνει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, προς ενίσχυση του κύρους της προσβαλλόμενης απόφασης (Α.Ε. 125/14 Κ.Δ. μέσω Υπ. Συγκοινωνιών & Έργων ν. D. J. Karapatakis Sons Ltd Consortium, ημερ. 13/7/2015).
Η κρίση του Δικαστηρίου πρωτοδίκως σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ότι δηλαδή δεν επιτρέπεται η προσκόμιση μαρτυρίας που να ανατρέπει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Είναι στους καθ' ων η αίτηση που δεν μπορεί να επιτραπεί η προσκόμιση μαρτυρίας προς συμπλήρωση των ελλείψεων του διοικητικού φακέλου ή και προς αντίκρουση των όσων προκύπτουν από τους διοικητικούς φακέλους προς ενίσχυση του κύρους της απόφασης. Πράγματι το Δικαστήριο κρίνει τη νομιμότητα της διοικητικής πράξης από το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων. Αν όμως οι αιτητές σε προσφυγή επιδιώκουν να αποδείξουν λόγους ακυρώσεως περί πλάνης της Διοίκησης περί τα πράγματα ή και έλλειψης δέουσας έρευνας, μπορούν να προσκομίσουν σχετική μαρτυρία προς υποστήριξη των λόγων ακυρώσεως.»
Στην υπόθεση Χρ. Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 Α.Α.Δ. 228, προέκυψε, από έρευνα που διεξήχθη μετά τον επίδικο διορισμό, ένα νέο στοιχείο. Η έρευνα κατέδειξε ότι ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν κατείχε απολυτήριο, γεγονός που άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο πλάνης ως προς το αν ο διορισθείς κατείχε το απαιτούμενο, από το σχέδιο υπηρεσίας, προσόν. Το νέο αυτό στοιχείο οδήγησε στην ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης και στην ακύρωση του διορισμού. Η Ολομέλεια έκρινε πως δεν μπορούσε να αγνοηθεί η επιστολή του Υπουργείου Παιδείας, μεταγενέστερη της προσβαλλομένης απόφασης. Όπως τονίστηκε από τον Νικήτα, Δ., σελ. 234-235:
«Το υλικό που προσκομίστηκε ήταν τέτοιο που δεν μπορούσε να αγνοηθεί γιατί ήταν άρρηκτα συνυφασμένο με το πραγματικό καθεστώς κάτω από το οποίο λήφθηκε η επίδικη απόφαση. Το τεκμήριο της κανονικότητας κάμπτεται μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό στοιχείο του Υπουργείου Παιδείας που προσκόμισε ο εφεσείων. Παρατηρεί σχετικά την απόφαση Κουμής Χατζημιχαήλ και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (1972) 3 Α.Α.Δ. 246, 252:
«According to the principles of administrative law there exists a presumption that an administrative decision is reached after a correct ascertainment of relevant facts; but such presumption can be rebutted if a litigant succeeds in establishing that there exists at least a probability that a misconception has led to the taking of the decision complained of (see, inter alia, Stasinopoulos on the Law of Administrative Acts-"Στασινοπούλου Δίκαιον των Διοικητικών Πράξεων", 1951, π. 304 et seq.)»
Στην ιδίαν απόφαση τονίζεται ότι η πιθανολόγηση της ορθότητας του ισχυρισμού αρκεί για να ακυρωθεί η επίδικη πράξη, έτσι ώστε να υπάρχει η ευχέρεια για πλήρη διερεύνηση του θέματος από τη διοίκηση. Γίνεται επίκληση της Ζένιος ν. Δημοκρατίας (1983) 3 Α.Α.Δ. 1181, 1183 και 1184, ως προς την πιθανότητα εμφιλοχώρησης πλάνης στη διαδικασία λήψης διοικητικής πράξης σαν λόγος ακύρωσης και συγκεκριμένα του πιο κάτω αποσπάσματος από τις σελίδες 1183 και 1184:
«It is clear from our case-law that in order to succeed, in a case of this nature, in annulling the relevant administrative decision an applicant has only to show that there exists a reasonable probability that a misconception has led to the taking of such decision (see, in this respect, inter alia, Kozakis v. The Council of Ministers (1967) 3 C.L.R. 265, 268, and Mallouros v. The Electricity Authority of Cyprus (1974) 3 C.L.R. 220, 224).»
Η αρχή που υιοθετήθηκε στην Κωνσταντίνου ανωτέρω, αναλύεται ως εξής στο σύγγραμμα του Στασινόπουλου, Δίκαιο των Διοικητικών Πράξεων, (1951), σελ. 304 και 305:
«Όντως η νομολογία δημιουργεί τεκμήριον κατά της πλάνης, ήτοι τεκμήριον υπέρ της ορθής εξακριβώσεων των πραγματικών περιστατικών […]. Το τεκμήριο όμως τούτο είναι ιδιόρρυθμον, διότι κάμπτεται αφ’ ης στιγμής η χαρακτηριστική εις το συζητητικόν σύστημα δραστηριότης του διαδίκου κατορθώση να καταστήση πιθανήν την πλάνη, ήτοι να δημιουργήσει παρά τω δικαστή απλώς αμφιβολίας περί της ορθότητας της διαπιστώσεων του πραγματικού εκ μέρους της Διοικήσεως. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο δικαστής, ευρισκόμενος εν αμφιβολία, δεν κλίνει προς το τεκμήριον, αλλά τρέπεται προς μίας των δύο οδών: ή δηλαδή α) διατάσσει αποδείξεις ή β) ακυροί την πράξιν, ίνα η Διοίκησις διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά κατά τρόπον μη καταλείποντα αμφιβολίας. Η ακύρωσις όμως δεν επέρχεται διότι τεκμαίρεται πλάνη της Διοικήσεως (τότε η πράξις θα ηκυρούτο άνευ ετέρου λόγω της πλάνης), αλλά διότι κρίνεται αναγκαίον όπως απαλλαγή η πράξις της υπόνοιας της πλάνης, χωρίς να απαγορεύεται η επανάληψις αυτής υπό το αυτό περιεχόμενον. Τοιαύτη επανάληψις θα εσήμαινε ότι η Διοίκησις αποδεικνύει ήδη το μη πεπλανημένον της διαπιστώσεως των πραγματικών περιστατικών.»
Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο και στη Ελαιουργία Πεττεμερίδης Λτδ ν. Δημοκρατίας (1994) 3 Α.Α.Δ. 199.
Καταληκτικά, το τεκμήριο υπέρ της ορθότητας της πραγματικής διαπίστωσης από τη διοίκηση κάμπτεται όταν ο προσφεύγων κατορθώσει να καταστήσει πιθανή την πλάνη, να δημιουργήσει δηλαδή απλώς αμφιβολία στο Δικαστήριο για την ορθότητα της διαπίστωσης του πραγματικού υποβάθρου που λήφθηκε υπόψη από τη Διοίκηση. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει πιθανότητα πλάνης της Διοίκησης ως προς τα γεγονότα, ακυρώνει την πράξη για να μπορέσει η Διοίκηση στη συνέχεια να διαπιστώσει τα πραγματικά γεγονότα «… μη καταλείποντα αμφιβολίας». (Βλ. σύγγραμμα του Μ. Στασινόπουλου, «Δίκαιον των Διοικητικών Πράξεων», (ανωτέρω)).
Καθοδηγούμενοι από τις πιο πάνω αρχές, καταλήγουμε ότι τα επίδικα έγγραφα, Παραρτήματα 7 και 8, συνιστούν στοιχεία που είναι άρρηκτα συνυφασμένα με το πραγματικό καθεστώς κάτω από το οποίο λήφθηκε η επίδικη απόφαση και αποκαλύπτουν εξ αντικειμένου ελλιπή έρευνα και το ενδεχόμενο πλάνης σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα. Το θέμα πρέπει να τύχει επανεξέτασης από την Διοίκηση, έχοντας πλέον υπόψη και το περιεχόμενο των Παραρτημάτων 7 και 8, που οφείλει να συνεκτιμήσει μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία, για να μπορέσει να διαπιστώσει, χωρίς να καταλείπονται οποιεσδήποτε αμφιβολίες, τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και να δώσει επαρκή και δέουσα αιτιολογία.
Οι λόγοι έφεσης 4 και 5 γίνονται δεκτοί.
Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μας, περιττεύει η εξέταση των υπολοίπων λόγων έφεσης.
Η έφεση επιτρέπεται. Η απόφαση της Διοίκησης και η πρωτόδικη απόφαση, συμπεριλαμβανομένης της διαταγής για έξοδα, ακυρώνονται. Έξοδα πρωτοδίκης και κατ’ έφεση €4.250, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει, επιδικάζονται υπέρ του εφεσείοντος και εναντίον της εφεσίβλητης.
Τ. Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.
Τ. ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, Δ.
Η. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ.
/ΓΓ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο