MARK KRIS PUB LTD v. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ κ.α., Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 105/21, 9/11/2026
print
Τίτλος:
MARK KRIS PUB LTD v. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ κ.α., Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 105/21, 9/11/2026

ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

(Άρθρο 23(3)(δ) του Ν. 33/64 – Μεταβατικές Διατάξεις)

 

 

(Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 105/21)

 

 

9 Νοεμβρίου, 2026

 

 

[ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

 

MARK KRIS PUB LTD

Εφεσείουσα/Αιτήτρια

v.

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

 

1.    ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ/Ή

2.   ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Εφεσιβλήτων /Καθ’ ων η αίτηση

 

______________________

   

Χρ. Α. Νεοφύτου για Νεοφύτου & Νεοφύτου ΔΕΠΕ, για την Εφεσείουσα/Αιτήτρια.

Σ. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους Εφεσίβλητους/Καθ’  ων η αίτηση.

__________________

 

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

     ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ.:  Αντικείμενο της υπό κρίση έφεσης αποτελεί η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ακύρωσης που είχε καταχωρίσει η εφεσείουσα κατά της απόφασης του Εφόρου Φορολογίας, ημερομηνίας 19.10.2017. Με την τελευταία τροποποιήθηκαν οι λογαριασμοί της εφεσείουσας για τα έτη 2009-2012, διά της αφαίρεσης κεφαλαιουχικών εκπτώσεων και έτσι, ο πληρωτέος φόρος ανήλθε στο συνολικό ποσό των €31.684.

 

Γεγονότα

Η εφεσείουσα είναι εταιρεία της οποίας η επιχειρηματική δραστηριότητα, κατά τον ουσιώδη χρόνο, συνίστατο στη λειτουργία μπυραρίας.

 

   Τον Ιούλιο του 2014 διενεργήθηκε φορολογικός έλεγχος στην εφεσείουσα για να διαπιστωθεί κατά πόσον τηρούνταν ικανοποιητικά λογιστικά βιβλία και αρχεία με βάση τα οποία ετοιμάστηκαν οι εξελεγμένοι λογαριασμοί. 

 

     Από τον φορολογικό έλεγχο για το έτος 2011 διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα: 

(α)     το ποσοστό μικτού κέρδους υπολογίστηκε στο 71% σε αντίθεση με τους λογαριασμούς της εφεσείουσας που υπολογίστηκε στο 69%.

(β)   υπήρχε αδυναμία στην ανάλυση του 30% των πωλήσεων ποτών κατά την καταχώρηση τους στο σημείο πώλησης (point of sale) και στην ταμειακή μηχανή.

(γ)     το μηχανογραφημένο σύστημα σημείου πώλησης (point of sales computerized system) που χρησιμοποιήθηκε από την εφεσείουσα δεν ήταν σφραγισμένο από το Τμήμα Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών, και

(δ)  διεκδικήθηκαν προσωπικά έξοδα των διευθυντών και συγγενικών τους προσώπων τα οποία δεν δικαιολογούντο.      

 

     Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ λειτουργών του Τμήματος Φορολογίας, του γραμματέα της εφεσείουσας και της υπεύθυνης του ελεγκτικού γραφείου της, κατά την οποία συζητήθηκαν τα αποτελέσματα του φορολογικού ελέγχου και στις 4.8.2014 τους επιστράφηκαν τα βιβλία και τα στοιχεία που προσκόμισαν για τα έτη 2009 – 2013, με σκοπό να κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς.

 

    Ακολούθως τούτου, η εφεσείουσα, στις 11.9.2014, προσκόμισε σημειώσεις επί του υπολογισμού του περιθωρίου κέρδους, οι οποίες δεν περιλάμβαναν τις αγορές αναψυκτικών σε μπουκάλια.

 

    Αφού μελετήθηκαν οι σημειώσεις της εφεσείουσας και έγιναν εν μέρει αποδεκτές, έγινε νέα συνάντηση, στις 22.9.2014, στην οποία ανακοινώθηκαν τα τελικά αποτελέσματα του ελέγχου.     

 

    Ενόψει των πιο πάνω, διαπιστώθηκε ότι τα  βιβλία και τα αρχεία  που διατηρούσε η εφεσείουσα για τα έτη 2009 – 2012 δεν ήταν ικανοποιητικά και, ως εκ τούτου, δεν εγκρίθηκε η παραχώρηση κεφαλαιουχικών εκπτώσεων που διεκδικήθηκαν για τα έτη αυτά.

 

    Ακολούθως, στις 30.9.2014 εκδόθηκαν φορολογίες φόρου εισοδήματος και άμυνας για λογιζόμενη διανομή μερισμάτων για τα πιο πάνω έτη, στις οποίες περιλαμβάνονταν επιπρόσθετα αδήλωτα εισοδήματα ύψους €102,458, έξοδα που δεν επιτράπηκαν συνολικού ύψους €8,863 και κεφαλαιουχικές εκπτώσεις που δεν επιτράπηκαν συνολικού ύψους €86,819.  

 

    Στη συνέχεια, η εφεσείουσα, με επιστολή της, ημερ. 15.10.2014, υπέβαλε ένσταση με την οποία θεωρούσε λανθασμένο τον περιορισμό των κεφαλαιουχικών εκπτώσεων, καθότι:

 

«… - Κατά τη διάρκεια του ελέγχου σας για το έτος 2011 δεν υπολογίσατε καθόλου το κόστος αγοράς των αναψυκτικών σε μπουκάλια.  Από την καταμέτρηση που έγινε από τα τιμολόγια αγοράς του 2011 τα τεμάχια καταμετρήθηκαν σε 9408 με κόστος 0.44 σεντ ανά τεμάχιο, τα οποία πωλούνταν και σαν αναψυκτικό και σαν μίξερ.

Επισυνάπτεται τροποποιημένος υπολογισμός περιθωρίου κέρδους που διαφοροποιεί τους υπολογισμούς σας.  Η τροποποίηση αυτή αφορά όλα τα υπό διερεύνηση χρόνια.

 

-      Τα τιμολόγια αγοράς των αναψυκτικών τα είχατε όλα στην διάθεσή σας κατά την διάρκεια του ελέγχου σας, εάν τα χρειάζεστε ξανά για επιβεβαίωση των πιο πάνω είμαστε πρόθυμοι να τα προσκομίσουμε άμεσα.

 

-      Επιπρόσθετα θεωρούμε άδικο και λανθασμένο τον περιορισμό των κεφαλαιουχικών εκπτώσεων. …».   

 

Στην πιο πάνω ένσταση επισυνάφθηκε τροποποιημένος υπολογισμός περιθωρίου κέρδους που, κατά τη θέση της εφεσείουσας,  διαφοροποιούσε τους υπολογισμούς του Εφόρου Φορολογίας.  

    Η πιο πάνω ένσταση εξετάστηκε και ο Έφορος Φορολογίας, στις 19.10.2017, εξέδωσε φορολογίες φόρου εισοδήματος και άμυνας, για τα έτη 2009 - 2012. Κατά την εξέταση του ποσοστού μικτού κέρδους λήφθηκε υπόψη, ότι το ποτό «gin» πωλείτο με «mixer» tonic σε μπουκάλια και η πώληση αναψυκτικών σε μπουκάλια. Οι φορολογίες αυτές περιλάμβαναν επιπρόσθετα αδήλωτα εισοδήματα ύψους €90.427, προσωπικά έξοδα των διευθυντών και συγγενών τους που δεν επιτράπηκαν για σκοπούς προσδιορισμού φορολογητέου εισοδήματος ύψους €8.863 και κεφαλαιουχικές εκπτώσεις ύψους €86.819. Ο πληρωτέος φόρος ανήλθε στο συνολικό ποσό των €31.684.

 

Η πρωτόδικη απόφαση

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού έκανε αναφορά στα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, επισήμανε, μεταξύ άλλων ότι:

 

«… τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αιτητές στο στάδιο της προσφυγής και αφορούν σε εσφαλμένο υπολογισμό του όγκου πωλήσεων ανά είδος με αποτέλεσμα να εξισώνονται είδη που έχουν χαμηλότερη πώληση και ψηλότερο κέρδος με είδη που έχουν ψηλότερη πώληση αλλά χαμηλότερο κέρδος και του ότι δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τα έξοδα των αιτητών σε καύσιμα και άλλα έξοδα συντήρησης κατά τους χειμερινούς μήνες, δεν μπορούν να εξεταστούν εφόσον ουδέποτε τέθηκαν ως επιχειρήματα στην ένσταση που υπέβαλαν οι αιτητές. Το Δικαστήριο δεν ελέγχει πρωτογενώς τέτοιους ισχυρισμούς αλλά ασκεί έλεγχο νομιμότητας στην απόφαση της διοίκησης και συνεπώς, στην έκταση που τέθηκαν υπόψη της διοίκησης συγκεκριμένα επιχειρήματα.

Σε εσωτερικό σημείωμα ημερομηνίας 9.10.2017 που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Ι στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση αναφέρεται ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία λειτουργού των καθ' ων η αίτηση με τη σύμβουλο των αιτητών της επεξηγήθηκε «ότι κατά τον εξωλογιστικό προσδιορισμό των πωλήσεων λήφθηκε υπόψη η πώληση ποτών με mixer μπουκαλάκια αναψυκτικών και το ποσοστό μεικτού κέρδους μειώθηκε και για τα 4 υπό εξέταση έτη κατά μερικά δέκατα».

Όπως επίσης προκύπτει, δόθηκε η ευκαιρία στους αιτητές να υποβάλουν τις σημειώσεις τους επί του υπολογισμού του περιθωρίου κέρδους το οποίο έπραξαν στις 11.9.2014 και οι καθ' ων η αίτηση αφού τις έλαβαν υπόψη, έγιναν μερικώς αποδεκτές προτού εκδοθεί η τελική απόφαση.

Συνεπώς, οι εισηγήσεις των αιτητών περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας δεν ευσταθούν εφόσον φαίνεται οι καθ' ων η αίτηση να διερεύνησαν τους ισχυρισμούς των αιτητών. Ούτε πλάνη περί τα πράγματα διαπιστώνω αφού φαίνεται να λήφθηκαν υπόψη οι εισηγήσεις των αιτητών».

 

Έτσι, το πρωτόδικο Δικαστήριο, για τους πιο πάνω λόγους, απέρριψε την αίτηση ακύρωσης. Η εφεσείουσα με συνολικά τέσσερις λόγους έφεσης αμφισβήτησε την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης.

 

Εξέταση λόγων έφεσης

Η εφεσείουσα προβάλλει ότι λανθασμένα δεν εξετάστηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο - καθότι δεν τέθηκαν στην ένσταση που υπέβαλε: (i) τα όσα τέθηκαν στο στάδιο της αίτησης ακύρωσης και σχετίζονται σε εσφαλμένο υπολογισμό του όγκου πωλήσεων ανά είδος και ότι δεν έλαβαν υπόψη τα έξοδα τους σε καύσιμα και άλλα έξοδα συντήρησης κατά τους χειμερινούς μήνες (λόγος έφεσης αρ. 2) και (ii) τα όσα ισχυρίστηκαν, ότι ο Έφορος Φορολογίας εφάρμοσε λανθασμένα το ποσοστό κέρδους για ολόκληρη την επίδικη περίοδο, βασιζόμενος, λανθασμένα, μόνο στο έτος 2011, αντί να υπολογίσουν το ποσοστό του κέρδους ξεχωριστά για κάθε χρόνο (λόγος έφεσης αρ. 4).

  

Ο ευπαίδευτος συνήγορος της εφεσείουσας εισηγήθηκε ότι δεν υφίσταται οποιοσδήποτε περιορισμός που να απέκλειε την εξέταση αυτών των στοιχείων απευθείας από το πρωτόδικο Δικαστήριο και ότι η παράλειψη του να τα εξετάσει  συνιστά αρνησιδικία. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η θέση της άλλης πλευράς.

 

 Αποτελεί πάγια νομολογία ότι λόγοι ακύρωσης ή ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν τέθηκαν ενώπιον του διοικητικού οργάνου, είτε στα πλαίσια ιεραρχικής προσφυγής είτε στα πλαίσια ένστασης και εγείρονται για πρώτη φορά στην αίτηση ακύρωσης, δεν εξετάζονται από το Δικαστήριο (Βλ. Hermes Airports Ltd v. Δημοκρατίας. ΕΔΔ 162/20, ημερ. 19.5.25, Έπαυλις Κομήτης Λτδ ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 342, Νικηφόρου ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 9/18, ημερ. 17.11.2023 και Κούμουλλου ν. Διευθυντής Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως κ.ά., Ε.Δ.Δ. 26/20, ημερ. 13.12.2024). 

 

   Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην Κούμουλλου (ανωτέρω),  «αν δε στο πλαίσιο της προσφυγής εξετάζονταν, από το πρωτόδικο Δικαστήριο, ισχυρισμοί της εφεσείουσας, που δεν εγέρθηκαν κατά την ιεραρχική προσφυγή, το τελευταίο θα διατύπωνε γνώμη πάνω σε θέμα που δεν ηγέρθη ενώπιον της Υπουργικής Επιτροπής.  Αυτή δε η γνώμη του δεν θα ήταν αναθεωρητική απόφαση της Επιτροπής πάνω στο θέμα, αλλά πρωτογενής».     

 

   Εν προκειμένω, ως έχει ήδη αναφερθεί, με την ένσταση της, η εφεσείουσα, εκείνο που αμφισβήτησε ήταν τον περιορισμό των κεφαλαιουχικών εκπτώσεων, και επίσης ότι κατά τη διάρκεια του ελέγχου δεν υπολογίστηκε το κόστος αγοράς αναψυκτικών σε μπουκάλια. Η ένσταση της περιορίστηκε στα συγκεκριμένα ζητήματα. 

 

Υπό τα δεδομένα αυτά, τα ζητήματα που αποτελούν το αντικείμενο των λόγων έφεσης αρ. 2 και 4 δεν είχαν τεθεί ενώπιον της αρμόδιας αρχής προς εξέταση και κρίση, αλλά προβλήθηκαν μεταγενέστερα, στο πλαίσιο της αίτησης ακύρωσης. Η εξέτασή τους από το πρωτόδικο Δικαστήριο θα συνεπαγόταν, κατ’ ουσίαν, πρωτογενή κρίση επί ζητημάτων επί των οποίων η Διοίκηση δεν είχε κληθεί προηγουμένως να τοποθετηθεί, ενέργεια που εκφεύγει του αναθεωρητικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας του.

 

   Συνεπώς, ορθά, το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν εξέτασε ζητήματα τα οποία δεν εγέρθηκαν στην ένσταση της εφεσείουσας, ημερ. 15.10.2014.  Έτσι, οι πιο πάνω λόγοι έφεσης αρ. 2 και 4 απορρίπτονται.

 

Επιπρόσθετα, η εφεσείουσα προβάλλει ότι, λανθασμένα, το πρωτόδικο Δικαστήριο, θεώρησε ότι της δόθηκε η ευκαιρία να υποβάλει τις σημειώσεις της επί του υπολογισμού του περιθωρίου κέρδους, πράγμα που έπραξε στις 11.09.2014, και ότι ως εκ τούτου δεν ετίθετο ζήτημα έλλειψης δέουσας έρευνας και επαρκούς αιτιολογίας (λόγος έφεσης αρ. 1). 

 

Προς υποστήριξη του πιο πάνω λόγου έφεσης, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η απόφαση της Αρμόδιας Αρχής εκδόθηκε τρία έτη μετά τη διενέργεια του φορολογικού ελέγχου, χωρίς στο μεσοδιάστημα να έχει διεξαχθεί οποιαδήποτε νέα ή συμπληρωματική έρευνα, η οποία, κατά τη θέση της εφεσείουσας, επιβαλλόταν υπό τις περιστάσεις.

 

Περαιτέρω, προβάλλεται ότι στην ένσταση της Δημοκρατίας παρατέθηκαν ελλιπή στοιχεία του διοικητικού φακέλου, με αποτέλεσμα να μην προκύπτει ότι, μετά τη διενέργεια του ελέγχου, η εφεσείουσα είχε ζητήσει από τους εφεσίβλητους την παροχή χρόνου για την προσκόμιση νέων στοιχείων, χωρίς, ωστόσο, ο αιτηθείς χρόνος να της παρασχεθεί.

 

Αναφορικά με το ζήτημα της δέουσας έρευνας επισημαίνουμε ότι οι αρχές του διοικητικού δικαίου υπαγορεύουν τη διεξαγωγή έρευνας με σκοπό τη διαπίστωση όλων των ουσιωδών γεγονότων.

 

Όπως έχει υποδειχθεί στην Ράφτης v. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ 345:  «…η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία που θα ακολουθηθεί ποικίλλει ανάλογα με το υπό εξέταση ζήτημα, ανάγεται δε στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης (Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.ά. (1996) 3 Α.Α.Δ. 503, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου (1997) 3 Α.Α.Δ. 270 και Nicolaou v. Minister of Interior and Another (1974) 3 C.L.R. 189). Η μορφή της έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η τελική εκτίμηση των γεγονότων και η λήψη της σχετικής απόφασης αποτελεί καθήκον και υποχρέωση του αρμοδίου οργάνου. Το κριτήριο για την πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα (Βλ. Ζάμπογλου, πιο πάνω). Η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται (Βλ. Motorways Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 447)». Σχετικές επίσης είναι και οι αποφάσεις Aristidou v. Δημοκρατίας, ΕΔΔ 224/2019, ημερ. 15.11.2024 και ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ ν. Βιολάρη, Ε.Δ.Δ. 97/20, ημερ. 25.2.2025.

 

 Όπως κατ’ επανάληψη έχει νομολογηθεί τόσο η μορφή της έρευνας όσο και η αιτιολογία της απόφασης, είναι άμεσα συνυφασμένες με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης (βλ. Pissas ν. The Republic (1974) 3 CLR 476 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).

 

Αιτιολογία δε, μιας διοικητικής πράξεως αποτελεί την έκθεση των πραγματικών και νομικών λόγων που οδήγησαν τη διοίκηση στην απόφασή της καθώς και παράθεση των κριτηρίων βάσει των οποίων η τελευταία άσκησε τη διακριτική της ευχέρεια (βλ. M.Σ.  ν. Δημοκρατίας, ΕΔΔ 176/18, ημερ. 10.4.2024).

 

Όπως τέθηκε στη Συμεωνίδου κ.ά. v. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ 145, είναι θεμιτή η συμπλήρωση της αιτιολογίας από τα στοιχεία του φακέλου «όταν τα στοιχεία αυτά είναι σαφώς και αρρήκτως συνδεδεμένα με τη ληφθείσα απόφαση, έτσι που να μπορεί να λεχθεί ότι βρίσκονται αναπόφευκτα πίσω της».

 

   Με βάση τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, όπως αυτά εκτέθηκαν ανωτέρω και δεν χρήζουν επανάληψης, καθώς και το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, δεν προκύπτει ότι υποβλήθηκε οποτεδήποτε από την εφεσείουσα αίτημα για πίστωση χρόνου ή για προσκόμιση νέων στοιχείων, ούτε ότι έγινε οποιαδήποτε αναφορά σε προγραμματιστή ο οποίος επρόκειτο να έλθει από το εξωτερικό. Επισημαίνεται ότι στην ένσταση δεν προβλήθηκε τέτοιος λόγος. Ούτε, εξάλλου, ο χρόνος που μεσολάβησε από την υποβολή της ένστασης (15.10.2014) μέχρι την έκδοση των φορολογιών από τους εφεσίβλητους (19.10.2017) είναι, αφ’ εαυτού, ικανός να καταστήσει μη δέουσα τη διενεργηθείσα έρευνα ή να στοιχειοθετήσει έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

   Περαιτέρω, η εφεσείουσα προβάλλει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα παρέλειψε να προβεί σε σαφή αναφορά επί ισχυρισμού που είχε τεθεί με την ένσταση, ημερ. 15.10.2014, και ακολούθως ως λόγος ακύρωσης σύμφωνα με τον οποίο, κατά τον υπολογισμό του περιθωρίου κέρδους για όλα τα έτη, δεν υπολογίστηκε το κόστος αγοράς των αναψυκτικών σε μπουκάλια, αλλά τούτο λήφθηκε υπόψη μόνο σε σχέση με το ποτό «gin» και το αναψυκτικό «tonic», ενώ και άλλα ποτά πωλούντο με αναψυκτικό ως mixer (λόγος έφεσης αρ. 3).

 

   Η εφεσείουσα, με την ένστασή της, αμφισβήτησε, ως εσφαλμένο, τον υπολογισμό του περιθωρίου κέρδους, προβάλλοντας ότι, κατά τη διενέργεια του ελέγχου, δεν είχε συνυπολογιστεί το κόστος αγοράς των αναψυκτικών σε μπουκάλια.

 

Σε σημείωμα λειτουργού του Εφόρου Φορολογίας, ημερ. 9.10.2017, που βρίσκεται στον διοικητικό φάκελο, και στο οποίο γίνεται αναφορά στην πρωτόδικη απόφαση, καταγράφεται ότι εν λόγω λειτουργός επικοινώνησε με αντιπρόσωπο της εφεσείουσας στον οποίο επεξηγήθηκε «ότι κατά τον εξωλογιστικό προσδιορισμό των πωλήσεων λήφθηκε υπόψη η πώληση ποτών με mixer μπουκαλάκια αναψυκτικών και το ποσοστό μεικτού κέρδους μειώθηκε και για τα 4 υπό εξέταση έτη κατά μερικά δέκατα…».

 

   Στη συνέχεια, ο Έφορος Φορολογίας, αφού έλαβε υπόψη τα στοιχεία του φακέλου και όσα είχαν προβληθεί με την ένσταση, κατέληξε στην απόφασή του, ημερ. 19.10.2017, παραθέτοντας τους λόγους επί των οποίων αυτή στηρίχθηκε. Ειδικότερα αναφέρεται ότι:

«…Μετά από προσεκτική μελέτη και ανάλυση των στοιχείων που έχετε προσκομίσει, κατέληξα ότι το ποσοστό μεικτού κέρδους για τα έτη 2009-2012 διαφοροποιείται ως εξής:

2009:    Από 73,84% σε 73,68%

2010:    Από 72,82% σε 72,62%

2011:    Από 71,12% σε 71,01%

2012:    Από 71,14% σε 71,02%

Πιο συγκεκριμένα κατά την τροποποίηση του ποσοστού μικτού κέρδους λήφθηκε υπόψη ότι το ποτό gin (κυπριακό και εισαγόμενο) πωλείται με μπουκαλάκι tonic, καθώς επίσης και ότι τα αναψυκτικά πωλούνται και σε μπουκάλια. …»

 

    Καθίσταται, συνεπώς, σαφές ότι οι θέσεις της εφεσείουσας για την πώληση αναψυκτικών σε μπουκάλια και για το ότι το ποτό «gin» πωλείτο με mixer tonic σε μπουκάλια, δεν παρέμειναν ανεξέταστες, όπως προκύπτει από το σημείωμα ημερ. 9.10.2017. Οι θέσεις αυτές λήφθηκαν υπόψη κατά τον προσδιορισμό των πωλήσεων και οδήγησαν σε  αντίστοιχη τροποποίηση του ποσοστού μεικτού κέρδους,  για κάθε ένα από τα τέσσερα υπό εξέταση έτη, το οποίο, ως εκ τούτου, μειώθηκε.

 

   Συναφώς, από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου προκύπτει περαιτέρω ότι, σε σχετικό σημείωμα αρμόδιου λειτουργού, στο οποίο γίνεται αναφορά και στην ένσταση των εφεσιβλήτων ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αποτυπώνονται οι αδυναμίες που εντοπίστηκαν, καθώς και τα ευρήματα του διενεργηθέντος ελέγχου. Διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι, μέχρι τις 7.7.2011, στα ρολά της ταμειακής μηχανής δεν καταγράφονταν αναλυτικά τα είδη των ποτών που πωλούνταν, ενώ από την ημερομηνία αυτή και εντεύθεν η εφεσείουσα έπαυσε να χρησιμοποιεί ταμειακή μηχανή. Υπό τα δεδομένα αυτά, η εφεσείουσα δεν κατόρθωσε, με βάση τα στοιχεία που τηρούσε και προσκόμισε, να τεκμηριώσει τον πραγματικό όγκο των πωλήσεών της ανά είδος.

 

Υπό αυτά τα δεδομένα, τόσο τα στοιχεία που προσκομίστηκαν από την εφεσείουσα, όσο και όσα τέθηκαν με την ένστασή της, εξετάστηκαν από την αρμόδια αρχή. Η διενεργηθείσα έρευνα υπήρξε δέουσα, αφού διερευνήθηκαν όλα τα ουσιώδη στοιχεία της υπόθεσης, τα οποία παρείχαν επαρκές έρεισμα για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.  Περαιτέρω, η αιτιολογία που δόθηκε ήταν επαρκής ώστε να είναι εφικτός ο δικαστικός έλεγχος.

  

Εν προκειμένω, εφαρμόζεται πλήρως η αρχή, που διατυπώθηκε στην υπόθεση Στυλιανού v. Δημοκρατίας κ.ά. (2000) 3 Α.Α.Δ. 782, σύμφωνα με την οποία «… ο φορολογούμενος οφείλει να διατηρεί και παρουσιάζει στον Έφορο όλα τα στοιχεία για τον προσδιορισμό των φορολογικών του υποχρεώσεων και ότι, ελλείψει επαρκών αποδεικτικών στοιχείων, ο Έφορος έχει το δικαίωμα να απορρίψει τους ισχυρισμούς του και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα στη βάση των στοιχείων που έχει ενώπιόν του, όπως και των αποτελεσμάτων της έρευνας που διεξήγαγε, ….» (βλ. επίσης Μarinos Demetriou Jewellery Ltd v. Δημοκρατίας, ΕΔΔ 58/2020, ημερ. 4.2.2025).

 

   Συνεπώς, και οι λόγοι έφεσης αρ. 1 και 3 είναι έκθετοι σε απόρριψη.

 

Κατάληξη

Για τους λόγους που εξηγούνται ανωτέρω, η έφεση απορρίπτεται, με έξοδα, εκ συνολικού ποσού €4.000 εναντίον της εφεσείουσας και υπέρ των εφεσιβλήτων.

 

Τ. Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.

 

Τ. ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, Δ.

 

Η. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/μσ


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο