ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
(Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 46/2024)
29 Μαΐου, 2026
[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
M. S.
Εφεσείων,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ
Εφεσίβλητης.
--------------------
A. Παπαϊωάννου, για Α. Σ. ΠΑΥΛΙΔΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε., για Εφεσείοντα.
Α. Αναστασιάδου (κα), για ΒΡΥΩΝΙΔΟΥ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ-ΦΙΛΙΠΠΟΥ, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Εφεσίβλητη.
--------------------
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Δικαστή Δ. Λυσάνδρου.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.: Ο Εφεσείων έλαβε στις 11.3.2024 επιστολή ημερ. 8.3.2024 με την οποία ενημερώθηκε ότι η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε ως απαράδεκτη την από πλευράς του υποβληθείσα (δεύτερη) μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας και ότι παραμένει σε ισχύ η προηγούμενη απόφαση ημερ. 9.3.2022 περί της επιστροφής του στο Μπαγκλαντές (χώρα καταγωγής).
Κατά της άνωθεν πράξης, ο Εφεσείων καταχώρησε (στις 14.3.2024) ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου την Προσφυγή Αρ. Τ447/2024 η οποία ταξινομήθηκε ως ταχείας εκδίκασης, ορισθείσα για ακρόαση στις 5.4.2024.
Κατά την δικάσιμο της ακρόασης στις 5.4.2024, εμφανίστηκε η συνήγορος του Εφεσείοντα, ο ίδιος όμως ήταν απών αν και είχε ειδοποιηθεί για τη δικάσιμο.
Δεδομένου τούτου, εκ της έλλειψης οποιασδήποτε αιτιολόγησης της απουσίας του Εφεσείοντα, το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Προσφυγή, ένεκα της απουσίας του Εφεσείοντα.
Συναφώς, το δικαστικό πρακτικό της ακρόασης ημερ. 5.4.2024 αναφέρει τα εξής:
«Δικαστήριο: Ο Αιτητής που είναι;
Για τον Αιτητή: Δεν είναι παρών ο Αιτητής, έχει ειδοποιηθεί πάντως. Πιθανόν να του έχει συμβεί κάτι.
Δικαστήριο: Κα. Χριστοφορίδου αυτό που ακούμε, επειδή δεν γνωρίζετε τον λόγο που ο Αιτητής δεν είναι παρών και κατά συνέπεια δεν αναφέρεται λόγος που ανάγεται σε ανωτέρα βία, η κατάληξη του Δικαστηρίου θα είναι μονόδρομος, δυνάμει του Διαδικαστικού Κανονισμού 12Α. Η παρούσα είχε ορισθεί ενώπιόν μου σήμερα, απευθείας για Ακρόαση καθότι πρόκειται για υπόθεση ταχείας εκδίκασης στις 08:15 το πρωί, η ώρα είναι 09:25, έχει δοθεί δεόντως το δικαίωμα στον συνήγορό του να επιθεωρήσει τον φάκελο. Ο Αιτητής δεν είναι παρών, ως η ευπαίδευτη συνάδελφος έχει αναφέρει δεν βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν αποκαλύπτεται δε κάποιος λόγος που μπορεί να αναχθεί σε ανώτερη βία που να αιτιολογεί την απουσία του. Δεδομένου τούτου και δεδομένου ότι δεν βλέπω να προκύπτει κάποιο πολύπλοκο νομικό ή πραγματικό ζήτημα που να δικαιολογεί αναβολή της σημερινής δικασίμου, στην απουσία του αιτητή και παρά την επιτακτικότητα του Διαδικαστικού Κανονισμού 12Α, η παρούσα απορρίπτεται με έξοδα €150 (εκατόν πενήντα ευρώ) υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση.».
Ο Εφεσείων βάλλει κατά της πιο πάνω απόφασης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 5.4.2024 με τον εξής ένα και μοναδικό λόγο Έφεσης:
«1ος ΛΟΓΟΣ ΕΦΕΣΗΣ
Η Απόφαση του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου να απορρίψει την Προσφυγή του Εφεσείοντα ήταν καταχρηστική.
Αιτιολογία 1ου Λόγου Έφεσης
Σύμφωνα με την Απόφαση ημερομηνίας 5.4.2024, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εσφαλμένα και/ή καταχρηστικά αποφάσισε να απορρίψει την προσφυγή του Εφεσείοντα.
Συγκεκριμένα το Δικαστήριο απέρριψε την Αίτηση αφού ο Αιτητής – Εφεσείοντας δεν βρισκόταν στο Δικαστήριο στερώντας του το δικαίωμα σε δίκαια δίκη».
Καταρχάς, κρίνουμε τον λόγο έφεσης δικονομικά απαράδεκτο καθότι προβάλλει, άνευ ετέρου, ότι η εφεσιβαλλόμενη απόφαση είναι καταχρηστική (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 39/2024 U.C.E. v. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 11.2.2026).
Ακόμη όμως και αν ο λόγος έφεσης ήταν δικονομικά παραδεκτός, πάλι θα απορρίπτετο για τους ακόλουθους λόγους:
Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Προσφυγή βάσει του «Διαδικαστικού Κανονισμού 12Α» τον οποίο χαρακτήρισε επιτακτικό.
Ώς λέχθηκε στην Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 79/2024 NDIP v. Δημοκρατίας, απόφαση Εφετείου ημερ. 18.7.2025:
«Μπορεί το πρακτικό να μην το διευκρινίζει, αλλά το πρωτόδικο Δικαστήριο ευλόγως άσκησε την εξουσία την οποία του χορηγεί ο Κανονισμός 12 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ως τροποποιήθηκαν.
Συγκεκριμένα, ο ισχύων Κανονισμός 12 παρατίθεται ως εξής στον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ.4) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2022 ο οποίος δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα (Παράρτημα Δεύτερο, Μέρος Ι) και τέθηκε σε ισχύ κατά την 16.9.2022:
«12. (α) Κατά τις διευκρινίσεις ή την ακρόαση της υπόθεσης και κατά την απαγγελία της απόφασης ο αιτητής υποχρεούται να παρίσταται στο Δικαστήριο, είτε αυτός εμφανίζεται αυτοπροσώπως είτε εκπροσωπείται από δικηγόρο, εξαιρουμένης της περίπτωσης ανωτέρας βίας, διαφορετικά η προσφυγή του υπόκειται σε απόρριψη.».
Συνάγεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε την εξουσία να απορρίψει την Προσφυγή υπό το φως των ενώπιόν του δεδομένων, αφού η εκπροσώπηση του Εφεσείοντα από τον δικηγόρο του κατά την ακρόαση δεν αναιρούσε την υποχρέωσή του για αυτοπρόσωπη παρουσία και ούτε υποβλήθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο (περί ανωτέρας βίας) εξήγηση που να δικαιολογούσε την απουσία του Εφεσείοντα.
Η γραμματική διατύπωση του ως άνω Κανονισμού 12 είναι τέτοια που δεν χορηγούσε απλά εξουσία στο πρωτόδικο Δικαστήριο να απορρίψει την Προσφυγή υπό τις περιστάσεις, αλλά το έθετε και υπό δέσμια εξουσία να το πράξει εκτός αν ικανοποιείτο για την ύπαρξη ανωτέρας βίας (η οποία, ως ήδη υποδείχθηκε, δεν υποβλήθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο ως ενδεχόμενο προς εξέταση από πλευράς των ευπαίδευτων συνήγορων του Εφεσείοντα).
Ενόψει των ανωτέρω, ουδέν αναφέρεται στο ενώπιόν μας περίγραμμα του Εφεσείοντα το οποίο να ανατρέπει τα άνω συμπεράσματα και να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου, αφού το περίγραμμα απλώς επαναλαμβάνει τον λόγο έφεσης και, εν συνεχεία, αναλώνεται σε εντελώς άλλο θέμα, ήτοι το κατ' ισχυρισμόν παράνομο της προσβαλλόμενης απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.
Ως έχει νομολογηθεί, η δικανική κρίση δεν θέτει εκ ποδών διατάξεις της πρωτογενούς ή δευτερογενούς νομοθεσίας χωρίς η νομοθεσία να κηρύσσεται ευθέως ως ασύμβατη με αυξημένης ισχύος κανόνα (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 139/2019 Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Ιωσηφίδου, απόφαση Ανώτατου Δικαστηρίου ημερ. 20.1.2022).
Ευλόγως, το ίδιο ισχύει και για τους διαδικαστικούς κανονισμούς (όπως τον προρρηθέντα Κανονισμό 12) αφού η εξουσία προς έκδοση διαδικαστικού κανονισμού είναι νομοθετικού χαρακτήρα (Αναφορά Αρ. 2/2021 Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. της Βουλής των Αντιπροσώπων, απόφαση Ανώτατου Δικαστηρίου ημερ. 11.10.2021).».
Στο περίγραμμα του Εφεσείοντα, η σχετικότερη παράγραφος είναι η εξής:
«11. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα απέρριψε την προσφυγή του Εφεσείοντα καταχρηστικά. Ο Αιτητής κατά την ημερομηνία της Ακρόασης της Προσφυγής του στις 05.04.2024 δεν ήταν παρών και το Σεβαστό Δικαστήριο σύμφωνα με διαδικαστικό κανονισμό του 12Α του Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας και το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του συνεπεία του ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών χωρίς να δώσει χρόνο για να προωθήσει την Αίτηση του Αιτητή ο δικηγόρος που χειριζόταν την υπόθεση, και παρά το γεγονός ότι ο δικηγόρος του γραφείου μας ζήτησε χρόνο για να παρουσιαστεί ο δικηγόρος που χειριζόταν την παρούσα προσφυγή με αποτέλεσμα να απορρίψει την προσφυγή του Αιτητή. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι υπάρχει απόφαση του Εφετείου που επιτρέπει στους δικηγόρους του Αιτητή να προωθήσει την Ακρόαση της προσφυγής του Αιτητή στην απουσία του, είναι η θέση του Εφεσείοντα ότι έχει παραβιαστεί το άρθρο 30 (2) του Συντάγματος για Δίκαια Δίκη και το δικαίωμα του Αιτητή να ακουστεί μέσω των Δικηγόρων του.».
Δύο είναι τα σχόλιά μας επί της άνω παραγράφου:
(α) το δικαστικό πρακτικό είναι η μόνη πηγή γνώσης για τα διαδαματισθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου (Πολιτική Έφεση Αρ. 370/2017 P.S.T. CONTRACTORS & DEVELOPERS LTD ν. ΖBIGNIEW KOZLOWSKI, απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου 16.12.2025), οπότε δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη ισχυρισμοί για τα πρωτοδίκως διαδραματισθέντα οι οποίοι αποκλίνουν από το δικαστικό πρακτικό ημερ. 5.4.2024, πόσω μάλλον που το περίγραμμα δεν συνιστά μέσο απόδειξης γεγονότων (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 94/2022 N. K. SHACOLAS HOLDINGS LTD v. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 30.1.2026)∙
(β) ο Εφεσείων δεν αποσείει το βάρος που έχει προς απόδειξη της έφεσής του (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 71/2023 ABURI v. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 25.9.2025), αφού επικαλείται γενικά και αόριστα νομολογία που είναι αντίθετη από την NDIP v. Δημοκρατίας ανωτέρω την οποία υιοθετούμε.
Ως υποδείχθηκε στην NDIP v. Δημοκρατίας ανωτέρω, στην απουσία ισχυρισμού ενώπιόν μας ως προς την ασυμβατότητα του Κανονισμού 12(α) των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών με αυξημένης ισχύος κανόνα, ουδέν περιθώριο υφίσταται για την από πλευράς μας επέμβαση επί της εφεσιβαλλόμενης απόφασης η οποία λήφθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε συμμόρφωση με επιταγή του άνωθεν Κανονισμού.
Καταληκτική κρίση του Δικαστηρίου:
Η Έφεση απορρίπτεται.
Ουδεμία διαταγή για έξοδα, δεδομένου ότι η Εφεσίβλητη δεν καταχώρησε εμπρόθεσμα το περίγραμμά της (σχετικό αίτημα υποβλήθηκε και απορρίφθηκε) και συνεπώς δεν είχε το δικαίωμα να ακουστεί κατά την ενώπιόν μας ακρόαση (Κανονισμός 41.18(2) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας).
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο