ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

(Πολιτική Έφεση Αρ. 255/2019)

 

19 Φεβρουαρίου, 2026

 

[ΣΤΑΥΡΟΥ, ΚΟΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

ΜΑΡΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑ

Εφεσείων/Αιτητής

 

και

 

                              1.    EUROBANK LIMITED

                              2.    APS DEBT SERVICING CYPRUS LTD

Εφεσίβλητοι/Καθ’ ων η Αίτηση

 

--------------------------------------------

 

Στάλω Στυλιανού με Μαρίνα Πάσιη, για τον Εφεσείοντα

Μάριος Κουνιάς για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε., για τους Εφεσίβλητους

 

--------------------------------------------

 

         ΣΤΑΥΡΟΥ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Παπαδοπούλου, Δ.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

         ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Με Αίτηση - Έφεση ο Εφεσείων αιτείτο τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ ημερ. 21.5.2019 με την οποία η Εφεσίβλητη 1 τον ενημέρωνε για την πρόθεση της να προχωρήσει σε πώληση ακινήτου ιδιοκτησίας του στην Λάρνακα, καθώς και την αναστολή της διαδικασίας πλειστηριασμού. Το πρωτόδικο Δικαστήριο με Απόφαση ημερ. 26.6.2019 απέρριψε την προαναφερόμενη Αίτηση - Έφεση. Με τους τέσσερεις εναπομείναντες Λόγους Έφεσης ο Εφεσείων προσβάλλει την προαναφερόμενη πρωτόδικη Απόφαση ως εσφαλμένη και, ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι: (α) Εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη το Τεκμήριο 10 που επισυνάπτετο στην Ένσταση εξάγοντας από αυτό το συμπέρασμα ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι είχε επιδοθεί σε αυτόν (Λόγος Έφεσης 1), (β) Η πρωτόδικη Απόφαση είναι αναιτιολόγητη (Λόγος Έφεσης 2), (γ) Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε όλους τους λόγους έφεσης που περιέχονταν στην Αίτηση - Έφεση (Λόγος Έφεσης 3), και (δ) Παρέλειψε να εξετάσει το λόγο έφεσης που σχετίζετο με το δικαίωμα του Εφεσείοντος να γνωρίζει επακριβώς το ποσό που επιδιώκεται να εισπραχθεί (Λόγος Έφεσης 4).

 

         Μία απλή ανάγνωση της πρωτόδικης Απόφασης καταδεικνύει το δικαιολογημένο των αιτιάσεων του Εφεσείοντος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο καταγράφει, χωρίς οποιαδήποτε σαφή εξήγηση, ότι από τους 16 λόγους έφεσης της Αίτησης μόνο οι λόγοι 1-6 και 8 μπορούν να εξεταστούν, ενώ σε σχέση με τους λόγους έφεσης 11, 14, 15 και 16 αναφέρει απλώς τα εξής:

 

         «Όσον αφορά την αναδρομικότητα και συνταγματικότητα του Ν.87(Ι)/18 παραπέμπω σε σωρεία αποφάσεων που εξέδωσαν σχεδόν όλα τα πρωτόδικα Δικαστήρια της Κύπρου που απορρίπτουν ισχυρισμούς ότι δεν θα μπορούσε να δοθεί αναδρομικότητα στο Ν.87(Ι)/18 και/ή ότι αυτός είναι αντισυνταγματικός αφού ο ίδιος ο ενυπόθηκος οφειλέτης δια της υπογραφής του στη σύμβαση υποθήκης έδωσε το δικαίωμα στους Καθ’ων η Αίτηση-Εφεσίβλητους να εκποιήσουν το ενυπόθηκο ακίνητο σε περίπτωση που αυτός βρισκόταν σε υπερημερία (βλ. όρο 11(γ) της Σύμβασης Υποθήκης Τεκμήριο 2 στην ένσταση)».

 

         Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν καταγράφει καν ποιες είναι οι πρωτόδικες αποφάσεις στις οποίες παραπέμπει. Σε σχέση δε με τους λόγους έφεσης 6 και 8 το πρωτόδικο Δικαστήριο περιορίζεται στην αναφορά του ότι βρίσκονται σε αντίφαση ο ένας με τον άλλο.

 

         Πρόκειται για απόφαση από την οποία ελλείπει η αιτιολογία. Όπως λέχθηκε πρόσφατα στην απόφαση Αναφορικά με την Ένσταση της Ντόριας Βαρωσιώτου, Αρ. Ένστασης 2/25, ημερ. 6.2.2026:

 

         «Η αιτιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων δεν επιβάλλεται μόνο από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6.1 της ΕΣΔΑ, ως απαραίτητο στοιχείο για την εγκυρότητα της δικαστικής απόφασης, αλλά αποτελεί θεμελιακό κανόνα της δικαστικής διαδικασίας και θεσμικό φραγμό κατά του ανέλεγκτου, ως και εχέγγυο για τη σύννομη άσκηση της δικαστικής εξουσίας (βλ. Guo Shuying v. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ.64/17, 7.11.23 και στις εκεί αναφερόμενες αυθεντίες).

 

            Ως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο σύγγραμμα H. R. Wade, Administrative Law, 5th edition, 1982, 486, «. the giving of reasons is required by the ordinary man' s sense of justice and is also a healthy discipline for all those who exercise power over others». Σε ελεύθερη μετάφραση: «. η αιτιολόγηση απαιτείται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης του μέσου λογικού ανθρώπου όσο και ως μια υγιής πειθαρχία για όλους όσους ασκούν εξουσία πάνω σε άλλους» (βλ. επίσης, Μ.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ.176/18, 10.4.24)».

 

         Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η αιτιολόγηση της απόφασης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εγκυρότητας της δικαστικής διεργασίας. Αυτό διασφαλίζεται και από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος που επιβάλλει την αιτιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων ως απαραίτητο στοιχείο για την εγκυρότητα της δικαστικής λειτουργίας. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κλεάνθους κ.ά. (1999) 2 Α.Α.Δ. 320). Ενώ το τι αποτελεί επαρκή αιτιολόγηση εξαρτάται από τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης, είναι σαφές ότι η αιτιολόγηση πρέπει να είναι τέτοια που να επιτρέπει στον διάδικο ή στον τρίτο που αναγιγνώσκει μίαν απόφαση να αντιληφθεί τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο κατέληξε σε αυτήν.

 

         Στην εφεσιβληθείσα Απόφαση δεν παρέχεται επαρκής αιτιολόγηση του σκεπτικού του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αφήνοντας δυστυχώς την Απόφαση υποκείμενη εξ ολοκλήρου σε ακύρωση.

 

         Έχουμε προβληματιστεί ως προς τον περαιτέρω χειρισμό της υπόθεσης. Το Άρθρο 25(3) του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 παρέχει την εξουσία στο Εφετείο να αναθεωρεί τις προσαχθείσες αποδείξεις και να συνάγει τα δικά του συμπεράσματα. Σύμφωνα δε με τον Κανονισμό 41.12(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, σε σχέση με έφεση, το Εφετείο έχει όλες τις εξουσίες του κατώτερου δικαστηρίου. Η πρωτόδικη ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνόδευαν την Αίτηση - Έφεση και την Ένσταση αντίστοιχα, καθώς και των γραπτών αγορεύσεων των μερών, όλα εκ των οποίων βρίσκονται ενώπιον μας. Θεωρούμε, συνεπώς, ότι η παρούσα αποτελεί περίπτωση όπου το Εφετείο μπορεί να προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της υπόθεσης, αποφεύγοντας έτσι την ανάγκη για επανεκδίκαση.

 

         Στην Αίτηση - Έφεση προβάλλονταν 16 λόγοι έφεσης, εκ των οποίων οι λόγοι 1 έως 6 περιείχαν τους ισχυρισμούς του Εφεσείοντα ότι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου Ν.9/65 ως προς τον τύπο, την αναφορά στους τόκους και του δικαιώματος του παραλήπτη να γνωρίζει επακριβώς το ποσό που επιδιώκεται να εισπραχθεί. Με τους λόγους 8 και 12 προωθείται η θέση ότι ο Εφεσείων δεν ήταν υπερήμερος κατά την αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ σε συνάρτηση με τον ισχυρισμό του περί μη επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου Ι. Προβάλλονται επίσης λόγοι που αφορούν στο καταχρηστικό της επιδίωξης εκποίησης του ακινήτου ένεκα των προσπαθειών που κάνει για διευθέτηση των καθυστερήσεων στον λογαριασμό του και της εκκρεμότητας αιτήσεως για έκδοση προσωρινού διατάγματος (λόγοι 9 και 10), καθώς και ότι το ποσό που αναγράφεται στην Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ είναι εσφαλμένο (λόγος 13). Οι λόγοι 11, 14, 15 και 16 αφορούσαν σε ισχυρισμούς περί αντισυνταγματικότητας, οι οποίοι, με την απόσυρση του Λόγου Έφεσης 5 ενώπιον μας, δεν μπορούν πλέον να εξεταστούν. Όσον αφορά στον λόγο 7 της Αίτησης – Έφεσης δεν προωθήθηκε ούτε με την αγόρευση του Εφεσείοντος πρωτοδίκως αλλά ούτε και ενώπιον μας, συνεπώς δεν θα εξεταστεί.

 

         Το Μέρος VIA του Ν.9/65 προβλέπει τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται για την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου. Επισημαίνουμε περιληπτικά την πρόβλεψη για αποστολή από μέρους του δανειστή Ειδοποίησης Τύπου Θ όταν το χρέος καταστεί υπερήμερο (Άρθρο 27) και για επίδοση Ειδοποίησης Τύπου Ι με την οποία να τάσσεται προθεσμία όχι μικρότερη των 45 ημερών[1] για εξόφληση του οφειλόμενου ποσού (Άρθρου 44Γ(1)). Σε περίπτωση που ο οφειλέτης δεν συμμορφωθεί εντός της πιο πάνω προθεσμίας ο ενυπόθηκος δανειστής επιδίδει σε αυτόν και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ στην οποία αναφέρεται ότι το ακίνητο θα πωληθεί με πλειστηριασμό (Άρθρο 44Γ(2)). Όπως αναφέρετο στο Άρθρο 44Γ(3) (ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη για την υπό εκδίκαση περίπτωση χρόνο):

 

         «(3) Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα (30) ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο (2) να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:

 

            (α)       Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙

            (β)       η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙

            (γ)        η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙

            (δ)       έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙

            (ε)        έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου˙

            (στ)      ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο “ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων” ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο».

 

         (βλ. και Αναφορικά με την Αίτηση του Σωφρονίου Χρίστου Χατζησοφρωνίου, Αρ. Αίτ. 4/23, ημερ. 21.11.2024).

 

         Όπως διαφαίνεται από το λεκτικό του Άρθρου 44Γ(3), οι λόγοι για παραμερισμό τίθενται εξαντλητικά και δεν επιτρέπεται ο παραμερισμός Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ για οποιοδήποτε άλλο λόγο πλην αυτών που προβλέπονται στις υποπαραγράφους (α) έως (στ) πιο πάνω. Αυτό οδηγεί στο ότι ούτε η εκκρεμότητα αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος, ούτε οι προσπάθειες για διευθέτηση του χρέους που καταβάλλει ο Εφεσείων, μπορούν να εξεταστούν στο πλαίσιο Αίτησης - Έφεσης. Ομοίως, δεν εξετάζεται στο πλαίσιο αυτό το ορθό ή εσφαλμένο του αναγραφόμενου επί της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, ποσού.

 

         Κρίνουμε χρήσιμο να εξετάσουμε πρώτα τους ισχυρισμούς του Εφεσείοντος περί μη επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου Ι σε αυτόν. Όπως φαίνεται από το συνημμένο στην Ένσταση Τεκμήριο 10, η Ειδοποίηση Τύπου Ι στάληκε προς τον Εφεσείοντα στη διεύθυνση Ευφροσύνης Ταρσή 12 στη Λάρνακα και σε αυτήν επισυνάπτετο κατάσταση λογαριασμού που καταδείκνυε οφειλόμενο υπόλοιπο ύψους €276.686,40 κατά την 30.9.2018. Η Ειδοποίηση Τύπου Ι παραλήφθηκε από το ταχυδρομείο έναντι της υπογραφής κάποιου Παντελή Χατζηγεωργίου. Ο Εφεσείων με την ένορκη του δήλωση ισχυρίζεται ότι ουδέποτε στάληκε «δυνάμει του νόμου» σε αυτόν τέτοια ειδοποίηση, με αποτέλεσμα να μην καταστούν υπερήμερα τα χρέη. Οι Εφεσίβλητες στην ένσταση τους επισυνάπτουν ως Τεκμήρια 1 έως 5 έγγραφα της τράπεζας υπογραμμένα από τον Εφεσείοντα, όπου σε όλα αναγράφεται ως διεύθυνση του η πιο πάνω. Δεν αμφισβητήθηκε από τον Εφεσείοντα ότι αυτή ήταν όντως κατά τον ουσιώδη χρόνο η ορθή του διεύθυνση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση προβάλλεται επίσης η θέση ότι ο ομνύοντας πληροφορήθηκε από λειτουργό του ταχυδρομείου πως συνιστά πάγια πρακτική όπως η παράδοση σε πρόσωπο άλλο από τον παραλήπτη γίνεται μόνο κατόπιν εξουσιοδότησης. Ούτε η θέση αυτή αμφισβητήθηκε από πλευράς Εφεσείοντος. Πιο σημαντικά, όμως, αναφέρεται (χωρίς να αμφισβητηθεί) ότι τρεις μέρες μετά την παραλαβή της Ειδοποίησης Τύπου Ι ο Εφεσείων επικοινώνησε με συγκεκριμένη υπάλληλο της τράπεζας (την οποία κατονομάζει) της οποίας ανέφερε ότι έλαβε την Ειδοποίηση Τύπου Ι και επιθυμούσε να συζητήσουν για τις καθυστερήσεις που παρουσίαζαν οι πιστωτικές του διευκολύνσεις. Επιπλέον οι Εφεσίβλητες επισημαίνουν ότι με την Αίτηση – Έφεση αμφισβητείται η ορθότητα της κατάστασης λογαριασμού που επισυνάπτετο στην Ειδοποίηση Τύπου Ι.

 

         Στο Άρθρο 44 ΙΕ του Ν.9/65 αναφέρονται τα εξής σε σχέση με επιδόσεις που γίνονται στο πλαίσιο του Μέρους VIA:

 

         «‘επίδοση’ σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο:….».

 

         Συνεπώς η αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου Ι με συστημένη επιστολή στη διεύθυνση της κατοικίας του Εφεσείοντα ήταν η ενδεδειγμένη μέθοδος βάσει του Νόμου. Το ότι ο Εφεσείων έλαβε γνώση της Ειδοποίησης Τύπου Ι προκύπτει αβίαστα από την επικοινωνία που είχε με την υπάλληλο της τράπεζας αλλά και από την αμφισβήτηση στην Αίτηση - Έφεση μίας κατάστασης λογαριασμού η οποία μόνο στην Ειδοποίηση Τύπου Ι είχε επισυναφθεί. Η παραλαβή της δεόντως αποσταλείσας Ειδοποίησης Τύπου Ι σηματοδότησε και την έναρξη της περιόδου των 30 ημερών που προέβλεπε τότε το Άρθρο 44Γ(1), με την πάροδο των οποίων το χρέος του Εφεσείοντος κατέστη υπερήμερο. Δεδομένου ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι παραλήφθηκε από το ταχυδρομείο στις 16.10.2018, κατά τις 21.5.2019 που στάληκε η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ το χρέος είχε ήδη καταστεί υπερήμερο, ικανοποιώντας έτσι την προϋπόθεση για αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ που τίθεται από το Άρθρο 44Γ(2). Οι λόγοι που προβάλλονταν στην Αίτηση - Έφεση με αρ. 8 και 12 δεν ευσταθούν.

 

         Στρεφόμενοι στην Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ, επισημαίνουμε ότι οι λόγοι για παραμερισμό που προβάλλει ο Εφεσείων είναι ουσιαστικά δύο, ήτοι η μη ορθή της επίδοση και ο τρόπος αναγραφής του οφειλόμενου ποσού με τους τόκους και τα έξοδα.

 

         Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του επιδότη κ. Αχιλλέα Τσολιά, ο τελευταίος μετέβηκε στις 27.5.2019 στις Κεντρικές Φυλακές όπου ο Εφεσείων ήταν κρατούμενος με σκοπό να του επιδώσει την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ. Από το Φρουραρχείο ενημερώθηκε ότι τα έγγραφα πρέπει να παραδοθούν στο Γραφείο Παραλαβής Εγγράφων και Απολύσεων. Ο επιδότης επέδωσε τα έγγραφα στην κα Σοφοκλέους, η οποία είναι η υπεύθυνη του προαναφερόμενου Γραφείου. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε που εδράζεται η θέση του Εφεσείοντος περί αντικανονικής επίδοσης. Δεδομένου ότι και ο ίδιος δέχεται ότι ήταν κατάδικος στις Κεντρικές Φυλακές κατά την ημερομηνία επίδοσης, ορθώς ο επιδότης επέδωσε στο πρόσωπο που ήταν υπεύθυνο στις Φυλακές για την παραλαβή εγγράφων και δεν ήταν απαραίτητη η επίδοση στον ίδιο τον Εφεσείοντα προσωπικά. Εν πάση περιπτώσει, ο ίδιος ο Εφεσείων αναφέρει ότι ενημερώθηκε από τον υπάλληλο των Κεντρικών Φυλακών για την επίδοση, επισυνάπτοντας και την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ που του επιδόθηκε. Οι ισχυρισμοί περί αντικανονικής επίδοσης, συνεπώς, στερούνται ερείσματος.

 

         Παραμένει το ζήτημα του τρόπου καταγραφής του ποσού επί της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Παρατηρούμε ότι επί αυτής καταγράφονται τα εξής:

 

         «…Το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάμει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €283.162,83, πλέον τόκοι επί €230.856,66 προς 3,70 επί τοις εκατόν και €49.655,23 προς 4,30 επί τοις εκατόν από της 01/04/2019, πλέον έξοδα, πλέον τόκους».

 

         Με τον Λόγο Έφεσης 4 ο Εφεσείων ισχυρίζεται ότι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ «…ανέφερε το λεκτικό πλέον τόκους, πλέον έξοδα, χωρίς να διευκρινίζει σε πιο (sic) ποσό ανέρχονται τα έξοδα, πιο (sic) είναι το ποσοστό του τόκου και επί ποιου ποσού». Ειδικότερα, στον τέταρτο Λόγο Έφεσης επεξηγείται ότι, θέση του Εφεσείοντος αποτελεί πως η «παρασπονδία» των Εφεσίβλητων εντοπίζεται «στον ακριβή προσδιορισμό των οφειλόμενων εξόδων» καταγράφοντας ότι «οι πρόνοιες περί εξόδων δεν είναι υποδεέστερες εκείνων που αφορούν στην τοκοφορία ή ακόμα στο χρωστούμενο υποτίθεται κεφάλαιο». Το ίδιο ακριβώς λεκτικό, χωρίς περαιτέρω ανάπτυξη, τίθεται και στο διάγραμμα του Εφεσείοντος.

 

         Έχουμε υπόψη ότι στην Michael Tyrimos Constructions Ltd ν. Κυπριακή Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Πολ. Έφ. 237/19, ημερ. 30.4.2025 το Εφετείο υπό άλλη σύνθεση είχε αποφασίσει πως η μη αναγραφή συγκεκριμένου ποσού εξόδων επί της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, καθιστούσε την Ειδοποίηση μη σύμφωνη με τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. Το Εφετείο στην Tyrimos (πιο πάνω) εφάρμοσε κατ’ αναλογία τα αποφασισθέντα κατά πλειοψηφία στην Ιακώβου ν. Gordian Holdings Ltd, Πολ. Έφ. 83/19, ημερ. 11.6.2024, ήτοι ότι η αναγραφή στην Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ ποσοστού του τόκου αντί του ποσού, αποτελούσε μη συμμόρφωση με τον προβλεπόμενο στον Ν.9/65 τύπο της Ειδοποίησης και κατ’ επέκταση λόγο για παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Επισημαίνουμε στο σημείο αυτό ότι σε σχέση με την απόφαση Tyrimos (πιο πάνω) έχει χορηγηθεί άδεια για εκδίκαση σε τρίτο βαθμό επί του νομικού θέματος, μεταξύ άλλων, κατά πόσο, εάν στην Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ δεν αναφέρεται συγκεκριμένο ποσό δίπλα από τη φράση «πλέον έξοδα», αυτό  αποτελεί παραβίαση τύπου που οδηγεί στη διαδικασία εκποίησης υποθήκης σε ακυρότητα άνευ ετέρου (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Κυπριακής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Αρ. Αίτ. 25/25, ημερ. 14.1.2026).

 

         Με κάθε σεβασμό διατηρούμε διαφορετική προσέγγιση από αυτήν στην Tyrimos (πιο πάνω). Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση μειοψηφίας στην Ιακώβου (πιο πάνω), δεν ενδείκνυται η εξέταση του κατά πόσο υπήρξε ακριβής ταύτιση με τον τύπο, πράξη μηχανιστική, που δεν ενέχει δικαστική κρίση. Εκείνο που πρέπει να εξετάζεται από το Δικαστήριο είναι το κατά πόσο η παρέκκλιση είναι τέτοιας μορφής ώστε το έντυπο να μην πληροί συγκεκριμένη προϋπόθεση που απαιτείται από τον τύπο και το περιεχόμενο της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ.

 

         Όπως προβλέπεται στο Άρθρο 36 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1:

 

            «Παρεκκλίσεις από τύπους

            36. Εκτός αν διαφορετικά ρητά προνοείται, όταν καθορίζονται τύποι, μικρές παρεκκλίσεις από αυτούς, ή αναγκαίες αλλαγές σε αυτούς οι οποίες δεν επηρεάζουν την ουσία ή οι οποίες δεν υπολογίζουν να παραπλανήσουν δεν τους καθιστούν άκυρους».

 

         Η ουσία των Ειδοποιήσεων Τύπου Ι και ΙΑ είναι να γνωστοποιείται στον Οφειλέτη το ποσό που αυτός πρέπει να καταβάλει ώστε να μην προχωρήσει ο πλειστηριασμός. Θεωρούμε ότι ο τρόπος διατύπωσης του οφειλόμενου ποσού επί της επίδικης Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ είναι αρκούντως σαφής ώστε να ικανοποιήσει τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Ν.9/65. Εξάλλου, τόσο το ποσό του τόκου όσο και των εξόδων είναι μεταβαλλόμενο και άρα οποιαδήποτε καταγραφή συγκεκριμένου ποσού θα καθίστατο ανακριβής, ενδεχομένως ακόμη και από μέρα σε μέρα.

 

         Ως εκ τούτου καταλήγουμε ότι ούτε και οι λόγοι που προβάλλονται στην Αίτηση - Έφεση με αρ. 1 έως 6 μπορούν να πετύχουν.

 

         Έχουμε προβληματιστεί ως προς το ζήτημα των εξόδων. Αφενός η πρωτόδικη Απόφαση κρίθηκε αναιτιολόγητη. Αφετέρου, όμως, το αποτέλεσμα ως προς την επιτυχία της Αίτησης - Έφεσης παραμένει το ίδιο εφόσον ουδείς εκ των λόγων που προβάλλονται σε αυτήν κρίθηκε βάσιμος. Εν όψει τούτων θεωρούμε ότι η ορθή διαταγή είναι όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της.

 

 

 

                                                                            ΣΤ. Ν. ΣΤΑΥΡΟΥ, Δ.

 

 

                                                                            Α. ΚΟΝΗΣ, Δ.

 

 

                                                                            Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.