ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 179/2023)
30 Μαρτίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ,
Εφεσείων,
v.
ΕΡΑΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ,
Εφεσίβλητης.
________________________
Δρ Α. Ποιητής με Φ. Χατζηνικολή (κα) για Δρ Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για Εφεσείοντα.
Α. Κλαΐδη (κα) για TTC Temple Court Chambers, για Εφεσίβλητη.
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Χριστοδουλίδου‑Μέσσιου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.: Η εφεσίβλητη και άλλοι τρεις κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν πρωτόδικα ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε από το Δήμο Λάρνακας. Ειδικότερα, τους αποδόθηκαν τα αδικήματα της χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια Αρχή και της κατοχής οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια Αρχή, κατά παράβαση Άρθρων του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96.
Αρχικά το κατηγορητήριο περιλάμβανε έξι κατηγορίες αλλά οι κατηγορίες 2, 3, 5 και 6 αποσύρθηκαν πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Ακολούθως η υπόθεση αποσύρθηκε αναφορικά με την κατηγορούμενη 3, καθότι αυτή απεβίωσε. Οι κατηγορούμενοι 2 και 4 απαλλάχθηκαν και αθωώθηκαν μετά από ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, στο στάδιο της εξέτασης του κατά πόσο είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. Η κατηγορούμενη 1 κρίθηκε ένοχη μετά από ακρόαση και στις δύο κατηγορίες που αντιμετώπιζε.
Στο στάδιο επιβολής ποινής ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε από το Δικαστήριο όπως εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης της παράνομης οικοδομής. Το πρωτόδικο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη του κυρίως την καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης, η οποία κατά την κρίση του ήταν μεγάλη, επέβαλε στην κατηγορούμενη 1 χρηματική ποινή ύψους €50 σε κάθε μία από τις κατηγορίες 1 και 4. Προχώρησε ακολούθως να εξετάσει κατά πόσο θα εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα κατεδάφισης.
Αφού ανέφερε ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και κάνοντας αναφορά σε σχετική νομολογία, κατέληξε όπως μη εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα κατεδάφισης.
Ο Δήμος Λάρνακας με την υπό κρίση έφεση αμφισβητεί με ένα λόγο έφεσης την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος κατεδάφισης. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε εσφαλμένα τη διακριτική του ευχέρεια όσον αφορά το θέμα της έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης, προβάλλοντας τη θέση ότι παρά του ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά ανέφερε, αναφερόμενο σε νομολογία, ότι ο πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι η διασφάλιση της νομιμότητας της πολεοδομικής νομοθεσίας ούτως ώστε με την έκδοση του διατάγματος να αποκαθίσταται η νομιμότητα, με την απόφασή του διαιώνισε την παρανομία. Δεν έλαβε επίσης υπόψη του ότι η νομιμότητα δεν μπορούσε να αποκατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο τρόπο παρά μόνο με την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης και επίσης δεν έλαβε υπόψη του ότι δεν μπορεί να καταχωρηθεί νέα υπόθεση εναντίον οποιουδήποτε άλλου προσώπου και να εκδοθεί το διάταγμα γιατί για την κατηγορούμενη 1 - εφεσίβλητη θα υπάρχει res judicata.
Σύμφωνα με τα αναντίλεκτα γεγονότα της υπόθεσης και τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου η παράνομη οικοδομή περί ης ο λόγος πρόκειται για κάλυψη του φωταγωγού, κλείσιμο παραθύρων και πορτών, εμποδίζοντας τη διέλευση στον φωταγωγό/αυλή και ενσωμάτωση του φωταγωγού/αυλής του καταστήματος αρ.11 στα καταστήματα αρ.10, 12, 13 και 14.
Ο εκπρόσωπος του Δήμου Λάρνακας εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι τα πιο πάνω αποτελούν κατάφορη παρανομία και είναι τέτοιας έκτασης που το Δικαστήριο πρέπει να εκδώσει το διάταγμα παρόλο που το ακίνητο κατέχεται από ενοικιαστή ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο πέραν του ιδιοκτήτη. Η κατάσταση παρανομίας στο συγκεκριμένο υποστατικό διαρκεί εδώ και 25 χρόνια και θα πρέπει να διαφυλαχθεί το κύρος της οικείας νομοθεσίας.
Η συνήγορος της κατηγορούμενης 1 - εφεσίβλητης αντέταξε ότι υπάρχει έκδηλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης, δεν είναι η κατηγορούμενη 1 - εφεσίβλητη που είχε ανεγείρει την παράνομη οικοδομή αλλά ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ο οποίος ήταν ο πατέρας της, και ανέφερε ότι ο Δήμος Λάρνακας με επιστολή του το 2006 είχε αντικρύσει θετικά την επέκταση στον χώρο του τότε ακάλυπτου φωταγωγού καθότι η επέκταση αυτή συνέτεινε στο να επιλυθούν προβλήματα σε σχέση με την αποχέτευση ολόκληρης της υποδομής αλλά και στην άρση της οχληρίας που δημιουργείτο.
Πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην απόφασή του τα οποία δεν αμφισβητούνται:
«Στην παρούσα υπόθεση, μεγάλο μέρος της μαρτυρίας και της μακράς αντεξέτασης των ΜΚ1 και ΜΚ2 αναλώθηκε σε ζητήματα της ιδιοκτησίας του φωταγωγού τον οποίον περικλείουν τα επίδικα καταστήματα. Δεν αφορά ζητήματα ιδιοκτησίας όμως η παρούσα αλλά κατοχής και χρήσης.
Το κατά πόσον υπάρχουν διαφορές ή και αντιδικίες μεταξύ των κληρονόμων, ή δικαστικές διαμάχες μεταξύ τους ή εκκρεμοδικίες μεταξύ αυτών και της Evsa Shoes Ltd δεν είναι ζήτημα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο, ούτε η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάλληλη διαδικασία για διαπίστωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των καταστημάτων.
Ότι η αρμόδια αρχή είναι ο Δήμος Λάρνακας και ότι η οικοδομή βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λάρνακας δεν αποτέλεσαν αμφισβητούμενα γεγονότα.
Το γεγονός ότι η κάλυψη του φωταγωγού, το κλείσιμο παραθύρων και πορτών και η ενσωμάτωση του φωταγωγού/αυλής του καταστήματος αρ. 11 στα καταστήματα αριθμός 10, 12, 13 και 14, ως περιγράφεται στο κατηγορητήριο αποτελεί οικοδομή εντός της έννοιας που αποδίδει σε οικοδομή το άρθρο 2 του οικείου Νόμου ουδέποτε αποτέλεσε αμφισβητούμενο γεγονός.
Δεν παρουσιάστηκε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από οποιοδήποτε μάρτυρα, ούτε αποτέλεσε θέμα προς διαπίστωση εάν υπάρχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.
Συνακόλουθα, απομένει να εξεταστεί κατά πόσο η Κατηγορούμενη κατέχει και χρησιμοποιεί παράνομα την οικοδομή μέσω της εταιρείας Mary's Tourist Shop Ltd, είτε υπό μορφή ενοικίασης, είτε υπό μορφή άδειας είτε άλλως πως, ως ήταν και οι λεπτομέρειες που δόθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή ανωτέρω και για ποια περίοδο. Σημειώνω ότι η επίδικη περίοδος ως την καθόρισε η Κατηγορούσα Αρχή ήταν από τις 30.4.2012, ημερομηνία διορισμού της ως διευθυντής της πιο πάνω εταιρείας, μέχρι σήμερα.
Η ενώπιον μου μαρτυρία κατέδειξε την συνεχή παρουσία της Κατηγορούμενης 1 στα καταστήματα η οποία εξυπηρετεί πελάτες. Προκύπτει συναφώς ότι κατέχεται και χρησιμοποιείται η οικοδομή. Από το Τεκμήριο 12 προκύπτει ότι η εταιρεία Mary's Tourist Shop Ltd, στην οποία είναι διευθυντής η Κατηγορούμενη 1 χρεωνόταν με τέλη επαγγελματικής άδειας, τέλη διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού και σκυβάλων για τα έτη 2013-2016. Ότι η εν λόγω εταιρεία ασκούσε κατοχή των καταστημάτων για τα πιο πάνω έτη ήταν θέση την οποία υπέβαλε η ίδια η Υπεράσπιση. Το εγγεγραμμένο γραφείο της πιο πάνω εταιρείας είναι στη διεύθυνση που βρίσκονται τα καταστήματα (Τεκμήριο 13). Επιπρόσθετα, δεν αμφισβητήθηκε ότι το κατάστημα αρ. 12 είναι ιδιοκτησίας της ίδιας εταιρείας. Ούτε αμφισβητήθηκε ότι υπάρχουν ταμπέλες με το όνομα της εταιρείας.
Στην βάση των πιο πάνω έχουν αποδειχθεί οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει η Κατηγορούμενη 1 τουλάχιστο για τις περιόδους 2013- 2016. Για το έτος 2012 ή για προγενέστερο χρόνο δεν έχει καταδειχθεί από την μαρτυρία κατά πόσο η Κατηγορούμενη 1 κατείχε και χρησιμοποιούσε την οικοδομή μέσω της εταιρείας Μary's Tourist Shop Ltd ή μέσω του δικηγορικού της γραφείου ή και άλλως πως.
Η υπεράσπιση επιχείρησε να καταδείξει στο Δικαστήριο ότι για την χρονική περίοδο μετά το 2016 μέχρι σήμερα, υπάρχει άλλη εταιρεία η οποία κατέχει και χρησιμοποιεί την οικοδομή, συγκεκριμένα η εταιρεία Ερατώ Λουκά Λτδ. Προς επίρρωση της θέσης αυτής παρουσίασε το Τεκμήριο 18 το οποίο αποτελεί κατάσταση λογαριασμού επαγγελματικής άδειας, διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού και σκυβάλλων για τα έτη 2017 μέχρι 2020, η οποία έχει ως διεύθυνση την ίδια που χρησιμοποιούσε η εταιρεία Mary's Tourist Shop.
Δεν θα συμφωνήσω με τον κ. Κότροφο ότι η ύπαρξη ακόμη της ταμπέλας της ίδιας εταιρείας μαρτυρεί ότι η Mary' Tourist Shop να κατέχει και να χρησιμοποιεί την οικοδομή. Δεν σημαίνει όμως αυτομάτως ότι δεν την κατέχει και δεν την χρησιμοποιεί. Τα πιο πάνω ισχύουν και σε σχέση με ακύρωση της εγγραφής της από το μητρώο του Φ.Π.Α.. Ειδικά από τη στιγμή που δεν τέθηκε ενώπιον μου ο λόγος για τον οποίο διαγράφηκε. Επιπρόσθετα η διαγραφή της από το μητρώο του Φ.Π.Α. αποτελεί απλά ένδειξη ότι δεν ασκεί εργασίες. Δεν αποτελεί μαρτυρία ότι δεν κατέχει και δεν χρησιμοποιεί οικοδομή.
Ποιά είναι η διάδοχη κατάσταση όμως; Η υπεράσπιση όφειλε να αποδείξει τον ισχυρισμό της αυτό με την προσκόμιση κατάλληλης μαρτυρίας. Η Κατηγορούμενη 1 δεν έδωσε μαρτυρία για να μπορεί το Δικαστήριο να αξιολογήσει την θέση αυτή, ενώ η μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν ήταν κατά την κρίση μου ικανή για να καταδείξει ότι η Ερατώ Λουκά Λτδ ανικατέστησε την Mary's Tourist Shop Ltd στην κατοχή και στην χρήση της οικοδομής.
Ακόμη όμως κι αν κατέληγα στο ότι η Ερατώ Λουκά Λτδ ασκεί κατοχή και χρήση της οικοδομής, δεν θα κατέληγα σε διαφορετικό συμπέρασμα εφόσον και πάλι η Κατηγορούμενη 1 εξακολουθεί να βρίσκεται στον χώρο. Η μόνη διαφορά θα ήταν ότι ασκεί κατοχή και χρήσει μέσω της εταιρείας Ερατώ Λουκά Λτδ αντί της εταιρείας Mary's Tourist Shop Limited, κάτι το οποίο κατά την άποψη μου εμπίπτει στις λεπτομέρειες που έδωσε η Κατηγορούσα Αρχή, εφόσον η Κατηγορούμενη 1 κατηγορείται ότι κατέχει είτε υπό μορφή ενοικίασης, είτε υπό μορφή άδειας είτε άλλως πως.»
Στην απόφαση του Δικαστηρίου αναφορικά με την ποινή, το πρωτόδικο Δικαστήριο σημειώνει ότι ένα από τα καταστήματα τα οποία ενώθηκαν με τον φωταγωγό, ανήκει σε νομικό πρόσωπο το οποίο δεν διώχθηκε χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε δικαιολογία. Μάλιστα σημειώνει ότι το εν λόγω νομικό πρόσωπο θα μπορούσε εύλογα να συμπεριληφθεί στο κατηγορητήριο εφόσον η επίμαχη περίοδος ανάληψης ιδιοκτησίας από πλευράς του ήταν πριν την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης.
Επίσης, αναφέρει ότι επίμαχο θέμα ήταν η κυριότητα του φωταγωγού. Σε σχέση με τα επίμαχα καταστήματα υπάρχει διπλή εγγραφή για κάποιο μέρος, κάτι το οποίο αποτελεί εμπόδιο για εγγραφές, και το πρόβλημα αυτό είναι ο φωταγωγός. Μάλιστα το θέμα ηγέρθη από το 1995 και το Κτηματολόγιο αποφάσισε ότι πρέπει να επιλυθεί από αρμόδιο Δικαστήριο. Σχετικά παρεμβάλει το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι εκκρεμεί η εκδίκαση έφεσης που καταχωρήθηκε μετά από απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στα πλαίσια της αγωγής 3364/2012 η οποία είχε καταχωρηθεί εναντίον του πατέρα της κατηγορούμενης 1 για επέμβαση, μεταξύ άλλων, στον επίδικο φωταγωγό.
Καταλήγει ότι, παρά το γεγονός ότι η παρούσα διαδικασία δεν αφορούσε ζητήματα ιδιοκτησίας αλλά κατοχής και χρήσης, είναι όμως πρόδηλο ότι ζητείται από το Δικαστήριο να διατάξει την κατεδάφιση οικοδομής (στέγαση φωταγωγού) η ιδιοκτησία της οποίας είναι αμφισβητούμενη. Ρόλο στην απόφασή του για μη έκδοση του διατάγματος κατεδάφισης έπαιξε και το γεγονός ότι από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιόν του, υπάρχουν και δύο αγωγές (caveat) σε σχέση με τη διαχείριση της περιουσίας του πατέρα της κατηγορούμενης 1 - εφεσίβλητης. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των καταστημάτων, εκτός από αυτό που ανήκει στην εταιρεία Mary’s Tourist Shop Ltd δεν έχει ξεκαθαρίσει.
Τα πιο πάνω οδήγησαν το πρωτόδικο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχεται από τον Νόμο και να αποφασίσει να μην εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα κατεδάφισης.
Στην απόφαση EΠΑΡΧΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. HIGH PROJECT LIMITED Κ.Α. (2013) 2 Α.Α.Δ. 250, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω:
«Το επίμαχο θέμα στην έφεση είναι η απόρριψη του αιτήματος του εφεσείοντος όπως εκδοθεί και διάταγμα κατεδάφισης ως προς την έκταση της παράβασης. Το Δικαστήριο παρέπεμψε στη σχετική νομολογία που αφορά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του ως προς την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, προκειμένου περί μη νομιμοποιημένης οικοδομής, και, ιδιαίτερα, στην απόφαση Αδελφοί Λαμπριανίδη κ.ά. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου (1989) 2 Α.Α.Δ. 390 και στο σχετικό απόσπασμα ότι:
«O πρωταρχικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης είναι η διασφάλιση της εγκυρότητας της πολεοδομικής νομοθεσίας και η αποκατάσταση της νομιμότητας. Η έκδοση διατάγματος για την κατεδάφιση παράνομων οικοδομών μπορεί να αποφευχθεί μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που η παρέκκλιση από τους όρους οικοδομής είναι ασήμαντη σε τέτοιο βαθμό που η κατεδάφιση του συνόλου της οικοδομής θα συνιστούσε τιμωρία δυσανάλογη προς τη βαρύτητα του πταίσματος.»
[…]
Όμως η νομολογία αναγνωρίζει, συγχρόνως, ότι η έκδοση του διατάγματος είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας, εφόσον μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν θα ήταν λογικό να εκδοθεί το διάταγμα, αν αυτό θα συνιστούσε υπέρμετρη τιμωρία σε σχέση με την παράβαση τη δεδομένη στιγμή που το θέμα κρίνεται από το δικαστήριο.»
Όπως το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά ανέφερε, το όλο ζήτημα με τη στέγαση του φωταγωγού, είχε προκύψει πριν από το 1997. Από το 1997 γίνονταν επιθεωρήσεις από τον Δήμο Λάρνακας και μακρόχρονες συζητήσεις μεταξύ του Δήμου Λάρνακας, της Διαχειριστικής Επιτροπής του κτιρίου, του πατέρα της κατηγορούμενης 1 και του πατέρα του διευθυντή της παραπονούμενης εταιρείας. Από το 1997 μέχρι και το 2011 η Κατηγορούσα Αρχή δεν είχε προχωρήσει σε λήψη δικαστικών μέτρων, αν και ο Μ.Κ.1 είχε αναφέρει ότι υπήρχε δυνατότητα καταχώρησης υπόθεσης από το 1997 τότε που οι άμεσα εμπλεκόμενοι ήταν ακόμη εν ζωή. Η κατηγορούμενη 1 - εφεσίβλητη κρίθηκε ένοχη για το 2013 και μετέπειτα. Στη βάση αυτών των γεγονότων, επιβλήθηκαν στην κατηγορούμενη 1 - εφεσίβλητη ιδιαίτερα χαμηλές ποινές προστίμου, υπενθυμίζουμε €50 σε κάθε μία από τις δύο κατηγορίες.
Αναφορά επίσης έγινε και στην απόφαση ΣΕΡΓΙΟΥ ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΑΜΑΘΟΥΝΤΑΣ (1998) 2 Α.Α.Δ. 22, όπου έχει αναφερθεί ότι διάταγμα κατεδάφισης δεν εκδίδεται όταν η παράβαση δεν είναι ουσιώδης και όταν σε περίπτωση έκδοσης επηρεάζεται ολόκληρη η οικοδομή, με αποτέλεσμα η τιμωρία να καθίσταται δυσανάλογη του αδικήματος.
Στην υπόθεση ΕΠΑΡΧΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ DEVELOPERS LTD Κ.Α., Ποινική Έφεση 173/2014, ημερομηνίας 24.3.2017, ECLI:CY:AD:2017:B112 λέχθηκαν τα εξής:
«Αφού το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε σε νομολογία, σύμφωνα με την οποία το διάταγμα κατεδάφισης είναι μέρος της ποινής Δέστε Savvas Raftis & Co Ltd v. Municipality of Paphos (1982) 2 C.L.R. 1), έκρινε πως, υπό τις περιστάσεις, δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να διατάξει τους Κατηγορούμενους-Εφεσίβλητους να κατεδαφίσουν τις οικοδομές των οποίων ζητήθηκε η κατεδάφιση.
Είναι θεμελιωμένο ότι, η έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, παράνομα ανεγερθείσης οικοδομής, ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά έχοντας υπόψιν, ως πρωταρχικό παράγοντα, τη διασφάλιση της εγκυρότητας της πολεοδομικής νομοθεσίας και την αποκατάσταση της νομιμότητας (Δέστε Μάριος Ανδρέα Σωφρονίου Λτδ v. Δήμου Στροβόλου (1991) 2 Α.Α.Δ. 369). Η έκδοση διατάγματος για την κατεδάφιση παράνομων οικοδομών μπορεί να αποφευχθεί στις περιπτώσεις που η παρέκκλιση από τους όρους οικοδομής είναι ασήμαντη, σε τέτοιο βαθμό, που η κατεδάφιση του συνόλου της οικοδομής να συνιστά τιμωρία δυσανάλογη προς τη βαρύτητα του πταίσματος (Δέστε Αδελφοί Λαμπριανίδη και άλλοι v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου (1989) 2 Α.Α.Δ. 390). Λόγο μη έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης συνιστά και το γεγονός ότι το διάταγμα κατεδάφισης θα επηρεάσει και δικαιώματα τρίτων, οι οποίοι δεν έχουν κατηγορηθεί και δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου στην ποινική δίωξη αναφορικά με αδικήματα που διαπράττονται δυνάμει του Κεφ. 96 (Δέστε Πυριλλή (ανωτέρω)). Δυνατότητα έκδοσης διατάγματος κατεδάφισης εναντίον οποιουδήποτε παραβαίνει τις διατάξεις του άρθρου 3 του Κεφ. 96, όπως ρητά προνοείται στο άρθρο 20 του ιδίου Νόμου, υπάρχει όταν ο Κατηγορούμενος συνεχίζει να έχει κατοχή της παράνομης οικοδομής (Δέστε Σταυρινίδης v. Δήμου Λεμεσού (2000) 2 Α.Α.Δ. 429).
Στην υπόθεση St. George's Car Hire Ltd κ.α. v. Μακεδονίας Γαβριηλίδου κ.α. (2006) 1 Α.Α.Δ. 47, αναγνωρίστηκαν στους αγοραστές διαμερισμάτων, ως δικαιούχων των διαμερισμάτων που αγόρασαν, αλλά και ως των προσώπων που συμπλήρωσαν με έξοδα τους το όλο έργο, προς όφελος και των ιδιοκτητών της γης, ουσιαστικά περιουσιακά δικαιώματα, δυνάμει του δικαίου της επιεικείας, παρόλον που δεν είχαν συμβατικά δικαιώματα έναντι των ιδιοκτητών της γης.»
Το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη του ότι ο Δήμος Λάρνακας στην υπό κρίση υπόθεση δεν προχώρησε στην ποινική δίωξη της εταιρείας Mary’s Tourist Shop Ltd η οποία ήταν ιδιοκτήτρια ενός από τα επίδικα καταστήματα της παράνομης οικοδομής. Έλαβε επίσης υπόψη του, όπως έχει ήδη αναφερθεί, το μακρύ χρονικό διάστημα αδράνειας που πέρασε αλλά και την αμφισβήτηση της κυριότητας του φωταγωγού και το γεγονός ότι βρίσκονται σε εξέλιξη άλλες δικαστικές διαδικασίες σε σχέση με το θέμα αυτό.
Ενόψει όλων των ανωτέρω, δεν θεωρούμε ότι υπάρχει έκδηλο σφάλμα στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ούτως ώστε να δικαιολογείται η παρέμβασή μας. Επρόκειτο για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η οποία ασκήθηκε εντός των επιτρεπτών πλαισίων, μη παρέχοντας μας πεδίο επέμβασης.
Η έφεση απορρίπτεται, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Επιδικάζονται υπέρ της εφεσίβλητης και εναντίον των εφεσειόντων τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
M. AΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο