ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 59/2026)
26 Μαρτίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΑΝΤΖΙΔΗΣ,
Εφεσείων,
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
______________________________
Προσωπικά, για τον Εφεσείοντα.
Μ. Ζαρής για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη.
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(ex tempore)
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Κρίνουμε ότι αυτά που έχουμε ακούσει και αυτά που έχουμε ενώπιόν μας, μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε με την απόφασή μας ex tempore.
Θα πρέπει να λεχθεί ότι με βάση κατηγορητήριο ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ο εφεσείων αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες. Ότι διέρρηξε και εισήλθε εντός της κατοικίας συγκεκριμένου προσώπου με σκοπό να διαπράξει κακούργημα, συγκεκριμένα να κλέψει και ότι έκλεψε από το συγκεκριμένο πρόσωπο κέρματα συνολικής αξίας €300, μια τσάντα αξίας €20 που περιείχε ένα ανδρικό άρωμα άγνωστης αξίας και τα κλειδιά ενός οχήματος άγνωστης αξίας.
Ο εφεσείων δεν παραδέχτηκε τις κατηγορίες και προς τον σκοπό εξέτασης αίτησης για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής, την οποία ο εφεσείων εξέφρασε πρόθεση να καταχωρίσει, το πρωτόδικο Δικαστήριο όρισε την υπόθεση στις 20.4.2026.
Ζητήθηκε η κράτηση του εφεσείοντα στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας αλλά και του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, αφού τέθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου σχετικό μαρτυρικό υλικό αλλά και το πλούσιο, ως διαπιστώθηκε, ποινικό μητρώο του εφεσείοντα.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε τις σχετικές προϋποθέσεις αναφορικά με το θέμα της κράτησης, τόσο ως προς τον κίνδυνο φυγοδικίας όσο και αυτόν της διάπραξης άλλων αδικημάτων και αποφάσισε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της κράτησης του εφεσείοντα, ο οποίος δεν ικανοποιήθηκε με την πρωτόδικη απόφαση και καταχώρισε την παρούσα έφεση προβάλλοντας ως λόγο έφεσης την απλή αναφορά «Υπερβολικός χρόνος κράτησης».
Θέσαμε το ζήτημα της επάρκειας της έφεσης ως τίθεται προς τον εφεσείοντα, ο οποίος απλώς πρόσθεσε επί τούτου και τον ισχυρισμό του, τη θέση του περί αθωότητάς του αναφερόμενος σε συγκεκριμένους λόγους που φανερώνουν κατά τον ίδιο την αθωότητά του αυτή και αναζητώντας από το Δικαστήριο να τον πιστέψει. Επί τούτου, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι και στην πρωτόδικη διαδικασία ο εφεσείων είχε θέσει θέματα τέτοια τα οποία έτυχαν διαχείρισης από το πρωτόδικο Δικαστήριο και προς αποτροπή έλλειψης κατανόησης της διαδικασίας από τον εφεσείοντα θα ήταν ορθό να λεχθεί ότι στο στάδιο αυτό το μόνο που εξετάζεται είναι το θέμα της κράτησης, της διαταγής για κράτησή του, και όχι θέματα ουσίας της υπόθεσης.
Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, αρκεί εκείνο το οποίο εξετάζεται σε αυτό το στάδιο που είναι στην όψη της η μαρτυρία, δηλαδή εάν υπάρχει τέτοια μαρτυρία που να φανερώνει, στην όψη της, την πιθανότητα καταδίκης του εφεσείοντα. Κάτι που το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε πως υπήρχε με βάση το ενώπιόν του μαρτυρικό υλικό ως τυγχάνει αναφοράς και στην πρωτόδικη απόφαση.
Σύμφωνα με το Άρθρο 138 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, κάθε ειδοποίηση έφεσης, μεταξύ άλλων, εκθέτει πλήρως τους λόγους επί τους οποίους αυτή βασίζεται.
Ως η νομολογία καθορίζει, θα πρέπει να τίθεται, με τον δέοντα τρόπο, αφενός το σφάλμα το οποίο αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο και, αφετέρου, οι λόγοι που προβάλλονται να στοιχειοθετούν το προβαλλόμενο σφάλμα. Με άλλα λόγια, προβάλλεται ο λόγος έφεσης και οι λεπτομέρειες, η αιτιολογία αυτού. Θα μπορούσαν να αναφερθούν ως σχετικές οι αποφάσεις ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΜΑΥΡΕΑ, Ποινική Έφεση 13/22 κ.ά., ημερομηνίας 25.2.2025 και ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. AKSAHIN, Ποινική Έφεση 62/2025 ημερομηνίας 29.10.2025.
Σύμφωνα με το Άρθρο 144 του Κεφ. 155, το Εφετείο ακούει και κρίνει την έφεση μόνο επί των λόγων που εκτίθενται στην ειδοποίηση έφεσης.
Από τα προαναφερθέντα, καθίσταται προφανές ότι η παρούσα έφεση είναι ατελής αφού η απλή αναφορά σε υπερβολικό χρόνο κράτησης, ή και η περαιτέρω αναφορά σε αθωότητα, δεν παρέχει ευχέρεια αντίληψης ποιο είναι το σφάλμα που αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο και τον λόγο που αυτό αποτελεί σφάλμα, πάντοτε αναφορικά με τη διαταγή για κράτηση του εφεσείοντα και όχι επί της ουσίας της υπόθεσης.
Δεν αδιαφορήσαμε για το γεγονός ότι ο εφεσείων καταχώρισε ο ίδιος την έφεσή του, όμως αυτό από μόνο του δεν συμπληρώνει το πιο πάνω κενό.
Έχοντας υπ' όψιν την επιφύλαξη του Άρθρου 144 του Κεφ. 155 ότι το τι αυτό προνοεί στο οποίο έχουμε αναφερθεί, δεν εφαρμόζεται αν το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι υπήρξε πλημμελής απονομή της δικαιοσύνης, έχουμε διεξέλθει της πρωτόδικης απόφασης και δεν έχουμε εντοπίσει οτιδήποτε που να μπορούσε να ανατρέψει την επάρκειά της. Ούτε επί του τι ο εφεσείων παραπονείται υφίσταται περιθώριο επέμβασής μας προς ανατροπή της πρωτόδικης κρίσης. Αφενός, αναφορικά με την εισήγησή του για αθωότητά του, δεν είναι το στάδιο αυτό για να αποφασιστεί κάτι τέτοιο. Αφετέρου, δεδομένης της καταχώρισης αίτησης για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής και της αναγκαιότητας ετοιμασίας έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας αναφορικά με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του εφεσείοντα, μεσολαβούντων και των αργιών του Πάσχα, ο χρόνος ορισμού της υπόθεσης στις 20.4.2026 δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικός ώστε να αποτελεί σφάλμα από μέρους του πρωτόδικου Δικαστηρίου.
Ως αποτέλεσμα η παρούσα έφεση απορρίπτεται και η πρωτόδικη κρίση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο