ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.: 59/2024)
27 Μαΐου 2026
[Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Θ. ΘΩΜΑ, Δ/ΣΤΕΣ]
Α. Π.
Εφεσείουσα
v.
Μ. Α.
Εφεσίβλητου
--------------------
Χ. Καμπούρης για την Εφεσείουσα
Καμμιά εμφάνιση για τον Εφεσίβλητο
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Μ. Τουμαζή, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΤΟΥΜΑΖΗ, Δ.: Το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού, στις 6.3.15, εξέδωσε εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο ο Εφεσίβλητος διατάχθηκε να καταβάλλει στην Εφεσείουσα, από 1.3.15, το ποσό των €575 μηνιαίως ως διατροφή, ήτοι €300 μηνιαίως για τον ανήλικο γιο του, ο οποίος γεννήθηκε στις 2.10.02 και €275 μηνιαίως για την ανήλικη θυγατέρα του, η οποία γεννήθηκε στις 23.12.06. Με τις διαδοχικές αυξήσεις του 10% ανά διετία, με βάση το Άρθρο 38(2) του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Ν.216/90, το συνολικό ποσό ανήλθε, ως καταγράφεται στην κυρίως αίτηση, στα €695,75 μηνιαίως, το οποίο αναλογεί σε €363 μηνιαίως για τον ανήλικο γιο του Εφεσίβλητου, ως είναι παραδεκτό και €332,75 μηνιαίως για την ανήλικη θυγατέρα του (αντί €366,25, το οποίο μάλλον κατεγράφη εκ παραδρομής).
Η Εφεσείουσα καταχώρισε στις 25.11.19 αίτηση για τροποποίηση του διατάγματος διατροφής ημερ. 6.3.15 έτσι ώστε το ποσό της διατροφής να αυξηθεί στα €1.972 μηνιαίως και για τα δύο παιδιά, λόγω της κατ’ ισχυρισμόν αύξησης των εξόδων των ανηλίκων. Ο Εφεσίβλητος καταχώρισε υπεράσπιση και ανταπαίτηση, αρνούμενος ότι τα γεγονότα είχαν διαφοροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να δικαιολογείται αύξηση του ποσού διατροφής και αξιώνοντας αφενός μείωση του ποσού διατροφής που ήδη κατέβαλλε για τη θυγατέρα του στο ποσό των €300 μηνιαίως και αφετέρου ακύρωση του διατάγματος αναφορικά με τον γιο του, επικαλούμενος το ύψος των κρατικών επιδομάτων που λάμβανε ο ανήλικος. Οι διάδικοι καταχώρισαν ένορκες δηλώσεις, εφόσον η υπόθεση ήταν «ταχείας εκδίκασης», με βάση τη Δ.30 θ.6 των τότε ισχυόντων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και αντεξετάστηκαν.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με απόφαση ημερ. 25.1.24, αφού εξέτασε και αξιολόγησε την προσαχθείσα μαρτυρία, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο τροποποίησε το διάταγμα ημερ. 6.3.15, αυξάνοντας αναδρομικά το ποσό που ο Εφεσίβλητος κατέβαλλε για τη διατροφή της θυγατέρας του στο ποσό των €667 μηνιαίως από την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης, ήτοι από 25.11.19. Περαιτέρω, ο Εφεσίβλητος διατάχθηκε να καταβάλει το ήμισυ των εξόδων της ορθοδοντικής θεραπείας της θυγατέρας του, ήτοι το ποσό των €1.400. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε, επίσης, ότι δεν δικαιολογείτο οποιαδήποτε αύξηση στη συνεισφορά του Εφεσίβλητου για τον γιο του για την περίοδο από 25.11.19 μέχρι και την ενηλικίωση του στις 2.10.20, με το σκεπτικό ότι τα περισσότερα έξοδα του καλύπτονταν σε μεγάλο βαθμό από τα επιδόματα που λάμβανε ύψους €1.174,68, αλλά και από το ποσό των €363 μηνιαίως διατροφή που ήδη κατέβαλλε ο Εφεσίβλητος. Ως προς την ανταπαίτηση, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι ο Εφεσίβλητος δεν τεκμηρίωσε μεταβολή των συνθηκών σε τέτοιο βαθμό που να καθιστά αναγκαία τη μείωση του ποσού διατροφής και την απέρριψε.
Η Εφεσείουσα αμφισβητεί την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης αναφορικά με τον ανήλικο γιο της μόνο και προωθεί την ανατροπή της με έναν λόγο έφεσης, με τον οποίο προβάλλει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι τα έξοδα του ανήλικου καλύπτονταν από τα επιδόματα και το ποσό της διατροφής που κατέβαλλε ο Εφεσίβλητος. Στην αιτιολογία αυτού, προβάλλει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά έκρινε ότι τα επιδόματα που λάμβανε η Εφεσείουσα συνυπολογίζονται στα εισοδήματα της, ενώ ακολούθως λανθασμένα έκρινε ότι τα επιδόματα αυτά μαζί με την καταβλητέα διατροφή επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών του γιου των διαδίκων. Ο δεύτερος λόγος έφεσης, με τον οποίο προβαλλόταν ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι τα έξοδα του ανηλίκου ανέρχονταν στο ποσό των €1.990 μηνιαίως, απεσύρθη.
Σύμφωνα με το Άρθρο 33(1) του Ν.216/90, οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του. Η διατροφή, σύμφωνα με το Άρθρο 37 του Νόμου, προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. Περιλαμβάνει δε όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση, ευημερία και εκπαίδευσή του.
Το Άρθρο 38(1) του Ν. 216/90 προνοεί για τη δυνατότητα τροποποίησης του διατάγματος διατροφής, ως ακολούθως:
«Αν αφότου εκδόθηκε η απόφαση που προσδιορίζει τη διατροφή μεταβλήθηκαν οι όροι της, το Δικαστήριο μπορεί να τροποποιήσει την απόφαση του ή και να διατάξει τον τερματισμό της διατροφής».
Στην υπόθεση Αντρέου ν. Τσίρου (2016) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 2888 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά, ως προς την ερμηνεία του πιο πάνω άρθρου:
«Το άρθρο 38, το οποίο είναι προσδιοριστικό της δυνατότητας τροποποίησης υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, ερμηνεύθηκε σε αριθμό υποθέσεων όπως τις Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου (1993) 1 Α.Α.Δ. 195, Αριστείδου ν. Χρυσάνθου (1994) 1 Α.Α.Δ. 711, Δημητρίου ν. Περδίου (2005) 1 Α.Α.Δ. 1418 και άλλες. Η νομολογία έχει καθορίσει ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη προς αναθεώρηση του υφιστάμενου διατάγματος. Είναι η μεταβολή των όρων που καθιστά την αρχική απόφαση μεταρρυθμιστέα. Αυτό σημαίνει ότι οιοσδήποτε των διαδίκων που υπόκειται στο αρχικό διάταγμα διατροφής, μπορεί να υποβάλει αίτηση για τροποποίηση είτε προς τα άνω, είτε προς τα κάτω, ή, ακόμη και να επιδιώξει εξ ολοκλήρου τερματισμό της διατροφής, (δέστε σχετικά και τα όσα αναφέρονται στα συγγράμματα του Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙα, σελ. 144-145, Γιώργου Κουμάντου: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙ, σελ. 123-125 και Βασίλη Βαθρακοκοίλη: Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, σελ. 515-518, που ερμηνεύουν το αντίστοιχο άρθρο 1494 του Αστικού Κώδικα). Ο αιτητής έχει βέβαια το βάρος απόδειξης ότι οι όροι του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής έχουν μεταβληθεί ούτως ώστε να είναι αναγκαία η τροποποίηση του».
Στη Σ. Κ. ν. Ε. Ζ., Έφ. Αρ. 39/16, ημερ. 5.3.20 επαναλήφθηκε η αρχή ότι ο αιτών την τροποποίηση διατάγματος διατροφής έχει υποχρέωση να καταδείξει τις περιστάσεις εκείνες οι οποίες μεσολάβησαν από την έκδοση του διατάγματος και δικαιολογούν την τροποποίηση του.
Οι παράμετροι οι οποίες διέπουν το ζήτημα της τροποποίησης διατάγματος διατροφής επεξηγήθηκαν και στη Λ. Μ. ν. Γ. Τ., Έφ. Αρ. 22/21, ημερ. 23.6.22, ως εξής:
«Η τελευταία παρατήρηση είναι βέβαια ορθή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αναφύονται δυσκολίες, όταν τα δεδομένα στη βάση των οποίων εκδόθηκε το αρχικό διάταγμα δεν έχουν καταγραφεί, πολύ περισσότερο όταν παραμένουν αδιευκρίνιστα ή και αμφισβητούμενα. Σε γενικές γραμμές, το ποσό του διατάγματος διατροφής παιδιού, προκύπτει από την επεξεργασία τριών στοιχείων. Των αναγκών του παιδιού και των οικονομικών δυνατοτήτων των γονέων του ξεχωριστά. Απαιτείται να έχει μεταβληθεί τουλάχιστο ένα στοιχείο για να δικαιολογείται η τροποποίηση του διατάγματος διατροφής του. Αλλά κι' έτσι, υπάρχουν δυσκολίες, γιατί και στο πιο απλό παράδειγμα όπου τα εισοδήματα του γονέα που καταβάλλει διατροφή έχουν μειωθεί, είναι η νέα αναλογία τους προς το αναλλοίωτο εισόδημα του άλλου γονέα που θα καθορίσει το νέο ποσό και τη σχετική μείωση».
Η Εφεσείουσα ανέφερε στη μαρτυρία της ότι συνολικά έπαιρνε βοηθήματα από το Κράτος ύψους €1.174,68 και συγκεκριμένα το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (Ε.Ε.Ε.) ύψους €848,38 μηνιαίως από 1.6.17 στο όνομα του ανήλικου γιου της, λόγω της κατάστασης της υγείας του και €326,30 μηνιαίως επίδομα μονογονιού και για τα δύο παιδιά της. Αντεξεταζόμενη, παραδέχθηκε ότι έπαιρνε και επίδομα φροντίδας για τον γιο της ύψους €800 μηνιαίως, για την περίοδο όμως, σύμφωνα με την ίδια, από 1.1.22 μέχρι 1.6.22, όταν είχαν και δεύτερο βοηθό. Επίσης, παραδέχθηκε ότι έπαιρνε €300 μηνιαίως για κοπέλα που βοηθούσε στο σπίτι τον γιο της. Σε ερώτηση κατά πόσο η κυβερνητική βοήθεια ανερχόταν στα €1.474,68 (€848,38 + €326,30 + €300), απάντησε καταφατικά. Ο Εφεσίβλητος ισχυρίστηκε ότι η Εφεσείουσα λάμβανε για τον γιο τους όχι μόνο Ε.Ε.Ε. ύψους €848,38 μηνιαίως, αλλά και επίδομα φροντίδας €800 μηνιαίως, επίδομα μονογονιού €130 μηνιαίως και επίδομα τέκνου €300 ετησίως, σύνολο επιδομάτων €1.803,28 μηνιαίως. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τη θέση του Εφεσίβλητου, κατέληξε στο εύρημα ότι η Εφεσείουσα έπαιρνε κυβερνητική βοήθεια ύψους €1.174,68 μηνιαίως.
Αναφορικά με τα εισοδήματα της Εφεσείουσας, το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε ότι από την τελευταία φορολογική δήλωση της, που κατέθεσε για το έτος 2022, προέκυπτε ότι ο μισθός της ήταν €2.284 μηνιαίως και πως ο μέσος όρος για τα έτη 2018 – 2022, σύμφωνα με τις φορολογικές δηλώσεις που παρουσίασε, ανερχόταν στα €2.566,61 μηνιαίως. Στο τέλος, το Δικαστήριο πρόσθεσε στις μηνιαίες απολαβές της ύψους €2.284 για το 2022 το ποσό των €1.174,68 το οποίο η Εφεσείουσα ανέφερε ότι έπαιρνε ως κυβερνητική βοήθεια και κατέληξε ότι τα μηνιαία εισοδήματα της ανέρχονταν στα €3.458,68. Υπέμνησε, όμως, ότι δεν είχε δικογραφηθεί από την Εφεσείουσα, ούτε και παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με τα εισοδήματα της από την εργασία της κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος στις 6.3.15, ώστε να εδύνατο το Δικαστήριο να αξιολογήσει αν υπήρξε μεταβολή των εισοδημάτων της από τότε.
Ως προς τα εισοδήματα του Εφεσίβλητου, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη την παραδοχή του ότι ο μισθός του ήταν €2.390 και ότι από 1.9.22 ο ίδιος προήχθη και ο μισθός του αυξήθηκε στα €3.267, πλέον 13ο μισθό. Το Δικαστήριο κατέληξε στο εύρημα ότι ο μισθός του ανερχόταν στο ποσό των €3.539 μηνιαίως, λαμβάνοντας υπόψη και τον 13ο μισθό. Σημείωσε πως ούτε ο Εφεσίβλητος προσκόμισε μαρτυρία αναφορικά με τα εισοδήματα του κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος, καταλήγοντας όμως πως «εντούτοις με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι οι απολαβές του σήμερα είναι αρκετά υψηλότερες από το 2015, συνεπώς έχει μεταβληθεί ένας όρος που προσδιόρισε αρχικά τη συνεισφορά στη διατροφή των τέκνων».
Είναι παραδεκτό από τα δικόγραφα ότι ο γιος των διαδίκων έχει (παιδιόθεν) σοβαρό πρόβλημα υγείας και ότι χρειάζεται ειδική φροντίδα και παρακολούθηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε στο εύρημα ότι τα έξοδα του ανέρχοντο στο συνολικό ποσό των €1.990 μηνιαίως (€1.000 για τη διατροφή και συντήρηση του και €990 έξοδα συνοδού), σημειώνοντας ότι ως προς τα έξοδα συνοδού, δεν είχε παρουσιαστεί ξεκάθαρη εικόνα για την περίοδο εργοδότησης του, αν η εργοδότηση του καλυπτόταν από κρατικό επίδομα συνοδού ή αν η εργοδότηση του συνεχίζετο, εύρημα το οποίο δεν προσβάλλεται πλέον με την έφεση, εφόσον ο δεύτερος λόγος έφεσης έχει αποσυρθεί. Το Δικαστήριο υπέμνησε πως η Εφεσείουσα δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τα έξοδα του ανηλίκου γιου των διαδίκων κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος στις 6.3.15, έτσι ώστε να διαφαίνετο αν αυτά είχαν αυξηθεί από τότε. Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα:
«Να επισημάνω ότι η Αιτήτρια παρέλειψε να παρουσιάσει οποιαδήποτε μαρτυρία και/ή έγγραφο αναφορικά με το είδος και το ύψος των εξόδων του Α.Α. κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος το 2015 και ούτε έχει προσκομίσει αντίγραφο της Αίτησης με αρ. 21/2015, ούτως ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να εξετάσει αν έχουν αυξηθεί τα προβληθέντα έξοδα του από τότε μέχρι και σήμερα, ήτοι αν έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες».
Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι δεν δικαιολογείτο οποιαδήποτε αύξηση του ποσού διατροφής που ο Εφεσίβλητος κατέβαλλε για τον γιο του, με το εξής σκεπτικό:
«Κρίνω ότι τα περισσότερα από τα έξοδα του Α.Α. καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από τα επιδόματα που λαμβάνει ύψους €1.174,68 αλλά και από το ποσό των €363,00 με τις διαδοχικές αυξήσεις, που λάμβανε από τον Καθ’ ου η Αίτηση στην βάση του διατάγματος ημερομηνίας 06/03/2015 μέχρι και την ενηλικίωση του και άρα θεωρώ ότι δεν απαιτείται οποιαδήποτε επιπρόσθετη συνεισφορά από τους γονείς του. Συνεπώς, είναι η θέση μου ότι δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε αύξηση στην συνεισφορά του Α.Α. για την χρονική περίοδο από 25/11/2019 μέχρι και την ενηλικίωση του στις 02/10/20».
Ο πρωτόδικος Δικαστής ορθά πρόσθεσε το συγκεκριμένο επίδομα μονογονιού ύψους €326,30 (το οποίο συμπεριλαμβανόταν στα συνολικά επιδόματα ύψους €1.174,68), στο εισόδημα της Εφεσείουσας. Όπως τονίστηκε στην Μάρκου ν. Μάρκου, Έφ. Αρ. 22/19, ημερ. 24.6.21:
«Θεωρούμε λοιπόν ορθή την προσέγγιση ότι το μονογονεϊκό επίδομα πρέπει να πιστώνεται στα εισοδήματα του γονιού που το λαμβάνει. Το επίδομα αυτό έχει ως στόχο την παροχή οικονομικής βοήθειας στον γονέα που δεν συζεί με άλλο πρόσωπο και που έχει όλο το βάρος συντήρησης του νοικοκυριού. Προϋπόθεση για την χορήγηση του είναι βέβαια να διαμένει με τον γονέα και ένα τουλάχιστον παιδί, ωστόσο, το επίδομα έχει ξεκάθαρο σκοπό την διευκόλυνση του γονέα, έστω προς αντιμετώπιση των εξόδων του παιδιού ή παιδιών που διαμένουν μαζί του. Και η πρόνοια του σχετικού νόμου ότι το επίδομα απαλλάσσεται του φόρου εισοδήματος, προϋποθέτει ότι συνιστά μέρος του εισοδήματος του προσώπου, συνήθως γονέα, που το λαμβάνει».
(βλ. και Π. Α. ν. Α. Κ., Πολ. Έφ. Αρ. 28/25, ημερ. 15.5.26).
Προκύπτει όμως ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο πίστωσε όλο το ποσό των €1.174,68, ήτοι τη συνολική κρατική βοήθεια στα εισοδήματα της Εφεσείουσας, ανεβάζοντας το εισόδημα της στα €3.458,68 και ταυτόχρονα το ίδιο ποσό (των €1.174,68) το αφαίρεσε και από τα έξοδα του ανηλίκου, για να καταλήξει ότι με αυτό το ποσό των €1.174,68 μηνιαίως και τη συνεισφορά του Εφεσίβλητου ύψους €363, τα έξοδα του γιου των διαδίκων καλύπτονταν. Σημειώνουμε ότι σε κανένα σχολιασμό δεν προέβη το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφορικά είτε για το ποσό των €800 μηνιαίως, το οποίο παραδέχθηκε η Εφεσείουσα ότι έπαιρνε ως κυβερνητικό επίδομα για δεύτερο βοηθό για την προαναφερόμενη περίοδο είτε για το ποσό των €300 που επίσης έπαιρνε ως επίδομα για την οικιακή βοηθό. Εν πάση περιπτώσει, το πρωτόδικο Δικαστήριο θα έπρεπε να πιστώσει μόνο το επίδομα μονογονιού στα εισοδήματα της Εφεσείουσας ενώ και το Ε.Ε.Ε. ύψους €848,38, που δίδετο στο όνομα του ανηλίκου, θα έπρεπε να αφαιρείτο από τα έξοδα του.
Η πιο πάνω εσφαλμένη προσέγγιση όμως του Δικαστηρίου ως προς τα κυβερνητικά επιδόματα δεν αλλοιώνει το ορθό, κατά την κρίση μας, συμπέρασμα του ότι η Εφεσείουσα δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τα έξοδα του γιου των διαδίκων το έτος 2015, όταν εκδόθηκε το διάταγμα, ώστε να ήταν το Δικαστήριο σε θέση να εξετάσει αν είχαν αυξηθεί τα έξοδα του. Η γενική αναφορά της ότι από την έκδοση του διατάγματος, τα έξοδα των ανηλίκων διαφοροποιήθηκαν, δεν αρκεί. Χρειαζόταν συγκεκριμένη και εξειδικευμένη μαρτυρία περί μεταβολής των εξόδων του, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορούσε να εξετάσει και ενδεχομένως ικανοποιηθεί ότι υπήρξε αύξηση εξόδων διαβίωσης. Η θέση της ότι το 2019, δηλαδή μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος διατροφής, εργοδότησε έναν άντρα ως βοηθό, στον οποίο κατέβαλλε €990 μηνιαίως, δεν συνεπάγεται ότι ήταν νέο έξοδο, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ως προς το εάν κατά την έκδοση του αρχικού διατάγματος είχε ήδη βοηθούς για τον ανήλικο λόγω των προβλημάτων υγείας του που αντιμετώπιζε από τότε και εάν ναι, σε ποιο ύψος ήταν οι αμοιβές τους. Το βάρος απόδειξης ότι τα έξοδα του ανήλικου είχαν αυξηθεί το είχε η Εφεσείουσα, η οποία απέτυχε να το αποσείσει, εφόσον καμμιά μαρτυρία δεν προσκόμισε για τα έξοδα του το 2015. Η υπό κρίση υπόθεση δεν αφορούσε αρχικό καθορισμό του ύψους της συνεισφοράς του υπόχρεου, αλλά τροποποίηση υφιστάμενου διατάγματος. Χρήσιμη καθοδήγηση αντλείται από την A. O. v. D. T. V., Έφ. Αρ. 19/22, ημερ. 20.10.22, στην οποία λέχθηκαν τα εξής:
«Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο, καθορίζοντας τα επίδικα θέματα, δεν περιέλαβε σε αυτά ζήτημα μείωσης των εξόδων διατροφής της θυγατέρας των διαδίκων. Εφόσον εγειρόταν με την αίτηση τέτοιο ζήτημα το πρωτόδικο Δικαστήριο θα εξέταζε για να διαπιστώσει τα εύλογα έξοδα της θυγατέρας για να τα αντιπαραβάλει με τα έξοδα της κατά το αρχικό διάταγμα και να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρξε μείωση. Δεν ήταν όμως έργο του να τα διαπιστώσει για να καθορίσει το ποσό της διατροφής ως εάν να επρόκειτο για αίτηση διατροφής και όχι μεταβολής υφιστάμενης διαταγής, όπως ήταν η ενώπιον του περίπτωση».
Ως εκ των ανωτέρω, καταλήγουμε ότι η απόφαση του Δικαστηρίου να απορρίψει την αίτηση αναφορικά με τον γιο των διαδίκων δεν ήταν εσφαλμένη και ο πρώτος και μοναδικός λόγος έφεσης απορρίπτεται.
Η έφεση απορρίπτεται.
Καμμιά διαταγή για έξοδα υπέρ του Εφεσίβλητου, εφόσον δεν εμφανίστηκε στην έφεση, ούτε και καταχώρισε περίγραμμα αγόρευσης.
Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.
Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Δ.
Θ. ΘΩΜΑ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο