ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ. Ε185/21)
13 Μαΐου, 2026
[ΣΤΑΥΡΟΥ, ΚΟΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΧΡΥΣΙΚΟΥ
Εφεσείων
και
1. ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
2. ΑΝΝΑΣ ΠΙΤΤΑ
Εφεσίβλητοι
------------------------------------------
Ο Εφεσείων εμφανίζεται αυτοπροσώπως
Μάριος Γεωργίου για Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε., για τους Εφεσίβλητους
------------------------------------------
ΣΤΑΥΡΟΥ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Παπαδοπούλου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Εναντίον του Εφεσείοντος είχε καταχωριστεί αγωγή από τη δικηγορική εταιρεία Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. για δυσφήμιση που έγινε με επιστολή που ο Εφεσείων είχε αποστείλει στον Γενικό Εισαγγελέα. Στο πλαίσιο της εν λόγω αγωγής εξεδόθη στις 21.12.2018 απόφαση υπέρ των προαναφερόμενων εναγόντων και εναντίον του Εφεσείοντος για ποσό €6.000 πλέον τόκους και έξοδα. Ακολούθησε στις 6.3.2019 η καταχώριση αιτήσεως έρευνας και εξέτασης της οικονομικής κατάστασης του Εφεσείοντος για σκοπούς αποπληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους. Μετά από ακροαματική διαδικασία, στις 12.10.2021 εξεδόθη διάταγμα εναντίον του Εφεσείοντος για πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων €20 έκαστη από 1.11.2021 μέχρι 1.1.2022 και €150 έκαστη από 2.1.2022 μέχρι εξοφλήσεως.
Η υπό κρίση Έφεση στρέφεται κατά της απόφασης ημερ. 12.10.2021. Εντούτοις, Εφεσίβλητοι είναι τα δύο φυσικά πρόσωπα που καταγράφονται στον τίτλο. Οι δε λόγοι έφεσης αναφέρονται στα παράπονα του Εφεσείοντος ως προς το γιατί το πρωτόδικο Δικαστήριο «δεν άσκησε ποινική δίωξη» εναντίον τους (α) Για τα αδικήματα της απάτης, της απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις και της ψευδορκίας μέσω της επίδικης αίτησης «για την ύπαρξη της δήθεν αγωγής 2335/2015» εναντίον του (Λόγος Έφεσης 1), (β) Για το αδίκημα της ψευδορκίας με από κοινού συμμετοχή του εκδικάζοντος Επαρχιακού Δικαστή που εξέδωσε εξαήμερο διάταγμα κράτησης του Εφεσείοντος ημερ. 20.11.2020 (Λόγος Έφεσης 2), (γ) Για το αδίκημα της δημοσίευσης ψευδών ειδήσεων που προκλήθηκε με τη θυροκόλληση επί της οικίας του δικαστικών εντύπων (Λόγος Έφεσης 3), και (δ) Για το αδίκημα της γραπτής δυσφήμισης με την έκδοση και θυροκόλληση ανύπαρκτης αγωγής (Λόγος Έφεσης 4).
Ενώπιον του Εφετείου στο στάδιο της προδικασίας τέθηκαν από πλευράς Εφεσίβλητων δύο ζητήματα, ήτοι το γεγονός ότι η Έφεση στρέφεται εναντίον προσώπων που δεν ήταν διάδικοι πρωτοδίκως καθώς και ότι ουδείς εκ των Λόγων Έφεσης συνδέεται με την εκκαλούμενη Απόφαση. Ενεργοποιώντας το Μέρος 41.9 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, η Έφεση ορίστηκε για αγορεύσεις επί του κατά πόσο αυτή είναι προδήλως αβάσιμη.
Το Μέρος 41.9 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 προβλέπει τα ακόλουθα:
«41.9. Διαγραφή ειδοποιήσεων έφεσης και παραμερισμός ή επιβολή όρων
(1) Το Εφετείο δύναται κατόπιν αίτησης ή αυτεπάγγελτα:
(α) να διαγράψει ειδοποίηση έφεσης εν όλω ή εν μέρει·
(β) να επιβάλει ή να διαφοροποιήσει όρους υπό τους οποίους μπορεί να ασκηθεί έφεση.
(2) Το Εφετείο ασκεί τις εξουσίες του, δυνάμει της παραγράφου (1) μόνο όταν υπάρχει επιτακτικός λόγος να το πράξει και αφού ακούσει τον επηρεαζόμενο διάδικο.
(3) Υπάρχει επιτακτικός λόγος για απόρριψη της ειδοποίησης έφεσης όταν αυτή κρίνεται απαράδεκτη, προπετής, προδήλως αβάσιμη ή ως ασκηθείσα προς το σκοπό παρέλκυσης της απονομής της δικαιοσύνης».
Αντίστοιχη πρόνοια περιλαμβάνεται στον Κανονισμό 10(i) του περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβάσιμων Εφέσεων) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1996 (4/1996).
Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, η εξουσία για τη συνοπτική απόρριψη έφεσης πηγάζει από το ίδιο το Σύνταγμα και έχει ως αντικείμενο την περιφρούρηση των διαδικασιών και τη διαφύλαξη των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου από περισπασμούς που επάγεται η εξέταση αβάσιμων δικαστικών μέτρων (βλ. Χρυσοστόμου ν. Μαυρομουστάκη (1998) 3 Α.Α.Δ. 316, Tricor Ltd υπό εκκαθάριση (δια του εκκαθαριστή της Αθανάση Νεοφύτου) ν. Eurobank Cyprus Ltd, Πολ. Έφ. Ε66/2020, ημερ. 12.1.2023, Αλφρέδου ν. Bank of Cyprus Public Company Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. 99/24, ημερ. 28.2.2025).
Έφεση είναι προδήλως αβάσιμη αν από το περιεχόμενο της διαπιστώνεται ότι δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Προς τούτο παραθέτουμε το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην Επί τοις Αφορώσι την αίτηση της Εταιρείας Unibrand Secretarial Services Limited από τη Λευκωσία για εκκαθάριση της Εταιρείας Tricor Limited, Πολ. Έφ. 53/2016, ημερ. 18.4.2024, όπου λέχθηκαν τα εξής:
«Έφεση, θεωρείται ότι είναι προδήλως αβάσιμη όταν διαπιστώνεται, εξ αρχής, ότι αυτή στερείται αντικειμένου ή όταν στην πορεία και πριν από την περάτωση της, με τελική απόφαση, καταλήγει να έχει απωλέσει το αντικείμενο της. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την άσκηση της παρούσας δικαιοδοσίας του, ήτοι ως Εφετείο, επιλαμβάνεται εφέσεων κατά αποφάσεων πρωτόδικων Δικαστηρίων. Στο πλαίσιο αυτό, εφόσον διαπιστώνει την ύπαρξη εφέσεων οι οποίες, εξ αντικειμένου, είναι προδήλως αβάσιμες, προβαίνει άμεσα στην απόρριψη τους. Έχει υποχρέωση ως προς τούτο, με βάση το Άρθρο 163.2(β) του Συντάγματος. Η υποχρέωση αυτή εμπίπτουσα στο δικονομικό πεδίο της εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προβλέπεται και στον Κ.10(i) του περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβάσιμων Εφέσεων) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1996 (4/1996)».
(βλ. επίσης Σεκέρσαββας κ.ά. ν. Τουρκικής Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. 415/19, ημερ. 31.10.2024).
Διαπιστώνουμε ότι τα όσα οι Εφεσίβλητοι προβάλλουν είναι βάσιμα. Ο τίτλος της Ειδοποίησης Έφεσης διαφέρει ουσιωδώς από αυτόν της αγωγής στο πλαίσιο της οποίας εξεδόθη η εφεσιβληθείσα απόφαση, αφού πρόκειται για διαφορετικούς διαδίκους. Αυτό από μόνο του καθιστά την Ειδοποίηση Έφεσης άκυρη.
Στην Έλληνας κ.ά. ν. Χριστοδούλου (1993) 1 Α.Α.Δ. 485 η έφεση είχε υποβληθεί με τον αρχικό τίτλο της αγωγής και όχι αυτόν όπως είχε τροποποιηθεί αργότερα. Καταλήγοντας ότι η Ειδοποίηση Έφεσης ήταν άκυρη, το Εφετείο ανέφερε τα εξής:
«Στην προκείμενη περίπτωση με την ειδοποίηση έφεσης δε θεμελιώνεται το βάθρο της έφεσης, δηλαδή το πλαίσιο της αντιδικίας με τον προσδιορισμό των διαδίκων, ο προσδιορισμός του αντικειμένου της έφεσης με την προσαγωγή της συνταγμένης απόφασης μεταξύ των υφιστάμενων αντιδίκων καθώς και ο προσδιορισμός του Εφεσείοντα∙ παραμένει επίσης απροσδιόριστος ο καθορισμός του εφεσίβλητου ή εφεσιβλήτων. Ο όρος "εναγόμενος" εξ ονόματος του οποίου υποβλήθηκε η έφεση δεν αποκαλύπτει ποιος εκ των δυο φερομένων ως εναγομένων άσκησε την έφεση· αν δε ερμηνευθεί ότι περιλαμβάνει και τους δύο εναγόμενους τότε η ειδοποίηση φέρει ως ασκούντα την έφεση ανύπαρκτο διάδικο».
(βλ. επίσης Θεοδώρου ν. Μαλλούπα κ.ά., Πολ. Έφ. 62/18, ημερ. 5.4.2024).
Πέραν τούτου, παρά το γεγονός ότι αναγράφεται ρητά επί της Ειδοποίησης Εφέσεως ότι ο Εφεσείων προσβάλλει την Απόφαση ημερ. 12.10.2021, ουδείς εκ των Λόγων Έφεσης αφορά σε οτιδήποτε πραγματεύεται η εν λόγω Απόφαση. Πρόκειται για Λόγους Έφεσης παντελώς άσχετους, αφού εκείνο που ουσιαστικά προσβάλλεται είναι το γεγονός ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν άσκησε ποινική δίωξη κατά των Εφεσιβλήτων.
Επισημαίνουμε περαιτέρω ότι στο περίγραμμα αγόρευσης του ο Εφεσείων περιορίζεται σε καταγραφή παραπόνων που έχει κατά της διεύθυνσης των Φυλακών και άλλου φυλακισμένου για παραλείψεις τους που οδήγησαν στο να μη θέσει ενώπιον του Εφετείου δακτυλογραφημένο το κείμενο του περιγράμματος. Ουδόλως πραγματεύεται ή απαντά το γιατί να μην απορριφθεί η Έφεση του ως προδήλως αβάσιμη.
Από τα όσα έχουν καταγραφεί πιο πάνω διαφαίνεται ότι η υπό κρίση Έφεση είναι προδήλως αβάσιμη τόσο λόγω του ότι στρέφεται κατά λανθασμένων διαδίκων όσο και λόγω του ότι ουδείς εκ των προβαλλόμενων Λόγων Έφεσης έχει πιθανότητα επιτυχίας. Υπάρχει συναφώς επιτακτικός λόγος απόρριψης της από το στάδιο αυτό.
Η Έφεση απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη.
Επιδικάζονται υπέρ των Εφεσιβλήτων και εναντίον του Εφεσείοντος έξοδα €1.500 πλέον Φ.Π.Α.
ΣΤ. Ν. ΣΤΑΥΡΟΥ, Δ.
Α. ΚΟΝΗΣ, Δ.
Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο