ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 132/2026)
4 Ιουνίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
NITESH PATEL,
Εφεσείων,
v.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
__________________________________
Μ. Παυλίδου (κα), για τον Εφεσείοντα
Ε. Παπαλοΐζου (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Στυλιανίδου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.: Ο εφεσείων αντιμετωπίζει ενώπιον του Κακουργιοδικείου Αμμοχώστου κατηγορίες βιασμού, σεξουαλικής παρενόχλησης και αρπαγής ή απαγωγής.
Το θέμα της κράτησης του εφεσείοντα κατά τη διάρκεια της πρωτόδικης διαδικασίας, στο στάδιο της παραπομπής του σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, αποτέλεσε αντικείμενο της απόφασής μας στην PATEL v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 293/2025, ημερομηνίας 1.12.2025. Με την απόφαση αυτή επικυρώθηκε η πρωτόδικη κρίση περί αναγκαιότητας κράτησης του εφεσείοντα.
Όπως καταγράφηκε στην εκκαλούμενη απόφαση εκδιδόταν από το Κακουργιοδικείο διάταγμα κράτησης του εφεσείοντα, χωρίς ένσταση από πλευράς του σε κάθε ημερομηνία ορισμού της υπόθεσης μέχρι μετά την απάντηση του εφεσείοντα στις κατηγορίες, οπότε παρά την ένσταση που ηγέρθη εκ μέρους του, διατάχθηκε η κράτησή του με την εκκαλούμενη απόφαση.
Ο εφεσείων προσβάλλει την εν λόγω πρωτόδικη απόφαση με πέντε λόγους έφεσης. Ο πρώτος λόγος έφεσης προβάλλει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, εσφαλμένα δεν εντόπισε, από τα νέα δεδομένα που παρουσιάστηκαν ενώπιόν του και το σύνολο της μαρτυρίας, την αποδυνάμωση της μαρτυρίας ως σύνολο και της αποδεικτικής της δύναμης, με συνακόλουθο να μειώνεται η πιθανότητα καταδίκης και κατ' επέκταση ο κίνδυνος φυγοδικίας του εφεσείοντα. Οι λοιποί λόγοι έφεσης, πλην του τρίτου, πραγματεύονται επιμέρους πτυχές της θέσης που προβάλλεται με τον πρώτο λόγο έφεσης, προωθώντας ουσιαστικά την ίδια θέση, με διαφορετικό λεκτικό. Εν όψει της συνάφειάς τους, θα εξεταστούν μαζί.
Έχουμε με προσοχή μελετήσει καθετί σχετικό με την υπό κρίση διαδικασία, περιλαμβανομένης και της επιχειρηματολογίας των δύο συνηγόρων ενώπιόν μας, αλλά και των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου.
Με την έφεση προσβάλλεται η ορθότητα της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου επί του θέματος. Ως προς το πεδίο επέμβασης του Εφετείου σε τέτοιες περιπτώσεις παραπέμπουμε στα πιο κάτω λεχθέντα στην A.A.S. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 193/2022, ημερομηνίας 14.9.2022:
«Υπενθυμίζουμε ότι η κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη ή η επιβολή όρων για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του στο Δικαστήριο, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με αφετηρία, βεβαίως, την ατομική ελευθερία και ότι η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ' εξαίρεση (Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 130, 134). Επέμβαση του Εφετείου χωρεί αν διαπιστωθεί ότι αυτή η εξουσία δεν ασκήθηκε κατά τρόπο δικαστικό, είτε διότι εμφιλοχώρησαν εξωγενή στοιχεία, είτε γιατί παραγνωρίστηκαν κριτήρια που καθορίστηκαν από τη νομολογία ως προαπαιτούμενα (Dydi v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 103/2020 [σχ. Με 104/2020], ημερ. 3/9/2020 και Γεωργίου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 131/2021, ημερ. 1/9/2021). Στην Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997)2 Α.Α.Δ. 109 λέχθηκε ότι «το Εφετείο δεν επεμβαίνει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στα πρωτόδικα Δικαστήρια εκτός για πολύ σοβαρούς λόγους και σε εξαιρετικές περιπτώσεις». (Βλ. Επίσης Μαυρομιχάλης ν. Αστυνομίας (2014) 2 Α.Α.Δ. 256 και Suleyman v. Αστυνομίας, ποιν. Εφ. 120/20, 11.8.20), ECLI:CY:AD:2020:B286.»
Το νομικό πλαίσιο εξέτασης της παρούσης έχει τεθεί στην KOMI DEMAGNA FABRICE v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 125/2026, ημερομηνίας 29.5.2026, ως ακολούθως:
«Πολύ συνοπτικά, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι με το ζήτημα της κράτησης να έχει τελεσίδικα αποφασιστεί, η εξέταση ένστασης σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης, διενεργείται με αφετηρία το τελευταίο διαφοροποιητικό γεγονός, εάν υπάρχει. Σχετική είναι, μεταξύ άλλων, η υπόθεση ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 165/20 και 166/20, ημερομηνίας 22.10.2020. Στην απουσία οποιουδήποτε άλλου νέου δεδομένου, το οποίο θα μπορούσε να καταστήσει αναγκαία την επανεξέταση του θέματος κράτησης, το τι παραμένει να πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο είναι ο ουσιαστικός λόγος της επιμήκυνσης του χρόνου κράτησης του κατηγορουμένου.»
Στην υπό κρίση υπόθεση, η Υπεράσπιση προέβη σε παρουσίαση συγκεκριμένων στοιχείων μαρτυρίας που, κατά την άποψή της, αποδυναμώνουν τη μαρτυρία της παραπονούμενης και, κατ' επέκταση της Κατηγορούσας Αρχής, σε βαθμό που να αποδυναμώνεται η πιθανότητα καταδίκης και συνακόλουθα ο κίνδυνος διαφυγής του. Τα στοιχεία αυτά αφορούν απουσία σπερματικών κυττάρων του εφεσείοντα στην παραπονούμενη, σε στοιχεία που προκύπτουν από τη ιατροδικαστική εξέταση τόσο του εφεσείοντα, όσο και της παραπονούμενης, καθώς και από πλάνα από σύστημα παρακολούθησης σε περίπτερο, τα οποία παρουσιάζουν την παραπονούμενη πριν τη φερόμενη διάπραξη των αδικημάτων.
Το Κακουργιοδικείο, αναφέρθηκε λεπτομερώς στα όσα προβλήθηκαν ως νέα στοιχεία μαρτυρίας, και αφού σημείωσε ότι αυτά δεν μπορούν να ιδωθούν αποσπασματικά αλλά χρειάζεται να ενταχθούν στο σύνολο του μαρτυρικού υλικού που βρίσκεται ενώπιόν του, κατέληξε ότι δεν διαφοροποιείται εξαιτίας αυτών η εικόνα επί της οποίας στηρίχθηκε η δικαστική κρίση ως προς την κάθε πτυχή που δικαιολογεί την κράτηση.
Προφανώς, το Κακουργιοδικείο με την πιο πάνω αναφορά του και αιτιολόγηση, περιεκτικά και με λιτό τρόπο, έθεσε το ζήτημα στο ορθό πλαίσιο. Και αυτό δεν είναι άλλο, από το ότι η βαρύτητα των στοιχείων τα οποία προβλήθηκαν θα ληφθούν υπ' όψιν κατά την ακροαματική διαδικασία και θα πρέπει να τύχουν αξιολόγησης σε αντιπαραβολή με τη μαρτυρία της παραπονούμενης. Η εισήγηση της Υπεράσπισης, ουσιαστικά απέληγε σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης και της επιστημονικής μαρτυρίας, πράγμα το οποίο δεν είναι επιτρεπτό στο στάδιο αυτό της διαδικασίας, εφόσον είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα η διαπίστωση του βάρους της μαρτυρίας στην όψη του, η οποία απαιτείται στο στάδιο της λήψης απόφασης για κράτηση, βλ. FABRICE (ανωτέρω).
Δεν εντοπίζουμε σφάλμα στον τρόπο που το Κακουργιοδικείο προσέγγισε και αποφάσισε το θέμα, ούτε θεωρούμε ότι παρέλειψε να λάβει υπόψη, στο ορθό πλαίσιο, οτιδήποτε τέθηκε ενώπιόν του από την Υπεράσπιση. Ούτε και η αιτιολόγηση της εκκαλούμενης απόφασης είναι ελλιπής, εφόσον οι νομικές αρχές οι οποίες εφάρμοσε, διαφαίνονται στο σκεπτικό της και είναι εξάλλου, διατυπωμένες σε σωρεία αποφάσεων, μερικές εκ των οποίων αναφέρθηκαν και από την Υπεράσπιση.
Είναι δε, με κάθε σεβασμό που αναφέρουμε ότι ούτε η WAHEL v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (2004) 2 Α.Α.Δ. 508, αλλά ούτε και η MARIUTA IFTIME v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (2009) 2 Α.Α.Δ. 51, στις οποίες παραπεμφθήκαμε, υποστηρίζουν τις προβαλλόμενες θέσεις του εφεσείοντα.
Εν όψει όλων των ανωτέρω, κρίνουμε, ότι δεν παρέχεται πεδίο επέμβασής μας στην πρωτόδικη κρίση. Οι πιο άνω υπό εξέταση λόγοι έφεσης, στο σύνολό τους κρίνονται, αβάσιμοι.
Στρεφόμαστε στον τρίτο λόγο έφεσης με τον οποίο προβάλλεται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη του την εισήγηση της Υπεράσπισης για αύξηση των εγγυήσεων που είχε σε προηγούμενο στάδιο της διαδικασίας εισηγηθεί.
Κρίνουνε πως, με δεδομένη την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν μεταβλήθηκε η εικόνα η οποία δικαιολογούσε την κράτηση του εφεσείοντα, ορθά θεώρησε ότι ούτε η πρόταση για νέους όρους άλλαξε την τελική δικαστική του κρίση.
Το ζήτημα έχει εξεταστεί και προσφάτως από το Εφετείο στην υπόθεση EWA IZABELA KUENZEL v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 87/2026, ημερομηνίας 6.4.2026 στην οποία λέχθηκαν τα εξής:
«Επομένως, δεν εντοπίζουμε σφάλμα στον τρόπο που το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε και αποφάσισε το υπό κρίση ζήτημα. Ούτε η ενδεχόμενη ποινή σε περίπτωση καταδίκης (λόγω του λευκού ποινικού μητρώο της εφεσείουσας), ούτε οι ρυθμίσεις της εφεσείουσας για χώρο διαμονής και άλλους όρους εγγύησης, αλλά ούτε και η διεργασία πιθανολόγησης για τον χρόνο αποπεράτωσης της υπόθεσης θα δικαιολογούσαν διαφοροποίηση της πρωτόδικης κρίσης, ιδιαιτέρως, δεδομένου ότι η αναγκαιότητα κράτησης είχε ήδη τελεσίδικα κριθεί (επανειλημμένως), ενώ το στοιχείο του χρόνου, υπό τις περιστάσεις εξετάστηκε στην ορθή του βάση και δεν δικαιολογούσε διαφορετική θεώρηση.»
(Η υπογράμμιση έγινε από το Εφετείο)
Καταλήγουμε ότι και ο τρίτος λόγος έφεσης είναι αβάσιμος.
Εν όψει όλων των ανωτέρω, η έφεση απορρίπτεται. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο