ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
24 Ιουνίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
(Ποινική Έφεση Αρ.: 227/2025)
ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσείων,
v.
YAZAN HASAN,
Εφεσίβλητου.
(Ποινική Έφεση Αρ.: 228/2025)
ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσείων,
v.
TAREK HASAN,
Εφεσίβλητου.
______________________________
Ε. Κωνσταντίνου (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τον Εφεσείοντα στην 227/2025 και 228/2025
Κ. Σοφοκλέους (κα), για τον Εφεσίβλητο στην 227/2025 και 228/2025
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Στυλιανίδου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.: Ο Γενικός Εισαγγελέας προσβάλλει κάποιες από τις ποινές φυλάκισης οι οποίες επιβλήθηκαν σε έκαστο εφεσίβλητο στην Ποινική Έφεση 227/2025 και 228/2025 αντιστοίχως, ως έκδηλα ανεπαρκείς. Οι εφεσίβλητοι αντιμετώπιζαν από κοινού κατηγορίες στην ίδια ποινική υπόθεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, και πρόσθετες κατηγορίες έκαστος ξεχωριστά, τις οποίες παραδέχθηκαν. Λόγω της συνάφειας των δύο εφέσεων θα τις εξετάσουμε μαζί, ενώ στα σημεία στα οποία οι περιστάσεις διαφοροποιούνται, θα γίνει ειδική αναφορά.
Ο εφεσείων επισημαίνει ότι σε σχέση με αμφότερες εφέσεις οι εφεσίβλητοι αντιμετώπιζαν στο ίδιο κατηγορητήριο συνολικά έξι κατηγορίες για αδικήματα όμοιας φύσης. Πρόκειται για αδικήματα κλοπής, διάρρηξης, διάρρηξης κατά τη διάρκεια της νύχτας και για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων τα οποία προήλθαν από τις πιο πάνω παράνομες δραστηριότητες. Ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 (κατηγορούμενος 1) αντιμετώπισε επιπλέον τέσσερεις κατηγορίες για όμοια αδικήματα, ενώ ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 228/2025 (κατηγορούμενος 2) αντιμετώπισε επιπλέον τρεις κατηγορίες για όμοια αδικήματα, δρώντας έκαστος μόνος.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον εφεσείοντα, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση τόσο με το διάγραμμα αγόρευσης όσο και κατά την προφορική της αγόρευση στο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 16 μέχρι 22 μηνών για τα αδικήματα διάρρηξης, και 24 μηνών για το αδίκημα της νομιμοποίησης, δεν προσέδωσε την απαιτούμενη βαρύτητα στο επιβαρυντικό στοιχείο της επαναλαμβανόμενης παραβατικής συμπεριφοράς των εφεσίβλητων.
Παρατηρούμε ότι οι εφεσίβλητοι σε διάστημα μεταξύ της 28.7.2024 μέχρι της 8.11.2024 από κοινού, διέπραξαν αδικήματα της ίδιας φύσης και σε ορισμένες περιπτώσεις κατά παρόμοιο τρόπο, παραβιάζοντας πόρτες ή παράθυρα στη συντριπτική πλειοψηφία κατοικημένων οικιών, και όταν αυτές δεν ήταν ανασφάλιστες, ασκώντας βία και καταστρέφοντάς τις. Επιπλέον, ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 επιδόθηκε στην ίδια δραστηριότητα από μόνος του, από την 29.9.2023 ενώ ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 228/2025, επιδόθηκε από μόνος του στη δραστηριότητα αυτή από την 26.8.2024.
Προσφάτως, στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΑΒΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ.: 232/2025, ημερομηνίας 26.5.2026, λέχθηκαν τα εξής σε υπόθεση η οποία αφορούσε έφεση εναντίον απόφασης για την επιβολή ποινής:
«…δεν έγινε αναφορά σε πρόσφατη Κυπριακή νομολογία στην οποία αυξήθηκε ποινή φυλάκισης, λόγω του ότι παραγνωρίστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο η επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Πρόκειται για την ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΗΡΑΚΛΗ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 264/2024, ημερομηνίας 20.5.2025 και την εκεί αναφερόμενη GHEORGHE κ.ά. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (2013) 2 Α.Α.Δ. 824.
Όπως και στην ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ (ανωτέρω), και εδώ, ο εφεσείων υποστηρίζει ότι ο εφεσίβλητος ενεργούσε με συγκεκριμένο modus operandi και ότι ο τρόπος διάπραξης όλων των αδικημάτων που λήφθηκαν υπόψη καταδείκνυε προμελέτη με την έννοια του προσχεδιασμού και της προετοιμασίας. Παρατηρούμε όμως, ότι στην παρούσα υπόθεση δεν μας έχουν υποδειχθεί τα ανάλογα στοιχεία.
Η παράλειψη, εν πάση περιπτώσει, του πρωτόδικου Δικαστηρίου να προσδώσει βαρύτητα στην επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά του κατηγορούμενου, αποτελεί σφάλμα το οποίο καθιστά αναγκαία την παρέμβαση του Εφετείου, χωρίς να χρήζουν εξέτασης οι λοιπές αιτιάσεις του εφεσείοντα.»
Στην υπό κρίση υπόθεση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε ότι έλαβε υπόψη το σύνολο της παραβατικής συμπεριφοράς των κατηγορουμένων υπό το πρίσμα της αρχής της συνολικότητας της ποινής, ώστε να αποφασίσει όπως οι ποινές συντρέχουν μεταξύ τους. Παρέπεμψε δε στην ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ v. AΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (2007) 2 Α.Α.Δ. 21. Επομένως, μη προσμετρώντας τον παράγοντα αυτόν, ως επιβαρυντικό, προέβη σε σφάλμα αρχής, γεγονός το οποίο αποτελεί λόγο επέμβασης του Εφετείου, ενδεικτικά, βλ. Δ.Α. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 57/2020, ημερομηνίας 6.10.2021, ECLI:CY:AD:2021:B432.
Εισαγωγικά, αναφορικά με την προσέγγιση της νομολογίας στην επιβολή ποινής σε αδικήματα κλοπής και διάρρηξης, λαμβάνουμε υπόψη τα πιο κάτω λεχθέντα σε σχέση με αδικήματα του είδους που αντιμετωπίζει ο εφεσίβλητος στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. SHEH HOUSEIN, Ποινική Έφεση Αρ. 268/2024, ημερομηνίας 13.11.2025:
«Στο σημείο αυτό παραθέτουμε το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Εφετείου ΞΕΝΟΦΟΝΤΩΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση αρ. 9/2024 ημερομηνίας 19/7/2024:
«Μέσα από τη νομολογία τονίζεται η ανάγκη επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών τα οποία δυστυχώς παρουσιάζουν έξαρση, «προκαλώντας ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβρώνουν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών» (βλ. Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 138, Τσιλικίδης ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 272, Ilie κ.ά. ν. Αστυνομίας (2012) 2 A.A.Δ. 280, Bezandidis v. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 785, Gheorghe v. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 824).»
Στην παλαιότερη, επίσης, υπόθεση FEDOROV v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 40/2021, ημερομηνίας 20/7/2021, επεσημάνθηκε η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σημειώνοντας ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο εφεσείων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης (BALAMPANIDIS ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 210/2018, ημερομηνίας 10.5.2019, ECLI:CY:AD:2019:B178) και δημιουργούν ρήγματα στην έννομη τάξη διαβρώνοντας το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών (ILIE Κ.Α. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΊΑΣ (2012) 2 Α.Α.Δ. 280, 283).
Στην υπόθεση SAADI ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (2016) 2 Α.Α.Δ. 572, υπογραμμίστηκε ότι «η νομολογία είναι αυστηρή στην αντιμετώπιση αυτού του είδους τις υποθέσεις. Η ανάγκη για αποτροπή είναι προεξάρχουσα, η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών αποτελεί προτεραιότητα και η έστω κατά κατασταλτικό τρόπο αντιμετώπιση της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κοινού στην εμπέδωση του δικαίου, αδήρητη αναγκαιότητα» (βλ. ΤΖΙΑΜΑ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 17/2017, ημερομηνίας 18.12.2017, ECLI:CY:AD:2017:B468, EKOLE ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 108/2021, ημερομηνίας 15.2.2022, ECLI:CY:AD:2022:B62).
Εξετάζουμε τη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου για τον εφεσείοντα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στην ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής σε αδικήματα της φύσης που παραδέχθηκε ο εφεσίβλητος, με σκοπό την προστασία του κοινωνικού συνόλου και της καταστολής τους ενόψει της ανησυχητικής αύξησης που παρατηρείται σε σχέση με αυτά, αναγνωρίζοντας μόνο λεκτικά την έξαρση που παρατηρείται σε αυτού του είδους τα αδικήματα και συναφώς δεν καθοδηγήθηκε ορθά ως προς το μέτρο της ενδεικνυόμενης ποινής.
Στην απόφαση ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΤΟΚΚΑΛΛΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 264/2023, ημερομηνίας 19/7/2024 αναφέρθηκαν τα εξής:
«Η Νομολογία έχει επανειλημμένα τονίσει τη σοβαρότητα αδικημάτων διαρρήξεων και κλοπών, τονίζοντας ότι η συνήθης ποινή για αδικήματα αυτής της φύσης είναι αυτή της φυλάκισης. Όπως λέχθηκε, μεταξύ άλλων, στην Hussein ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 252/18, ημερ. 31.5.2019, ECLI:CY:AD:2019:B206:
«Υπάρχει πλούσια νομολογία στην οποία τονίστηκε η σοβαρότητα των αδικημάτων της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών.
Στην υπόθεση Ahmed Saadi v. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 308/14 ημερ. 24/6/2016, που αφορούσε επίσης σε κατηγορίες για διάρρηξη κατοικίας και κλοπή, το Εφετείο τόνισε τα εξής:
«Η νομολογία είναι αυστηρή στην αντιμετώπιση αυτού του είδους τις υποθέσεις. Η ανάγκη για αποτροπή είναι προεξάρχουσα, η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών αποτελεί προτεραιότητα και η έστω κατά κατασταλτικό τρόπο αντιμετώπιση της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κοινού στην εμπέδωση του δικαίου, αδήρητη αναγκαιότητα, (Φραντζίδης ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 77, Bezanidis κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 785 και Georghe κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 824)».
Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα επαναλήφθηκε και στην πρόσφατη υπόθεση Balampanidis v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 210/18 ημερ. 10/5/2019, ECLI:CY:AD:2019:B178, όπου αναφέρθηκε επίσης ότι σε υποθέσεις διαρρήξεων και κλοπών «ναι μεν λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής».
Όπως επισημαίνεται σε αριθμό αποφάσεων, οι διαρρήξεις, οι κλοπές και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης (βλ. BANDITS ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (2015) 2 Α.Α.Δ. 717, MANGA EKOLE ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 108/2021, ημερομηνίας 15.2.2022, ECLI:CY:AD:2022:B62). Πρόκειται για αδικήματα τα οποία διαβρώνουν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Χαρακτηριστικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση BEZANIDIS ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2013) 2 Α.Α.Δ. 785:
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διάπραξη τέτοιων αδικημάτων επιφέρει ρήξη στον κοινωνικό ιστό και στην ευόδωση της επίτευξης του στόχου εδραίωσης μιας φιλήσυχης και ειρηνικής κοινωνίας στην οποία δικαιούται να προσβλέπει ο κάθε πολίτης ώστε να νοιώθει ασφάλεια».
[…]
Σε τέτοιας φύσης αδικήματα η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση της αποτελεσματικότητας του νόμου και δη της ανάγκης για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών (βλ. ΚΑΤΤΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (1991) 2 Α.Α.Δ. 498). Όπως τονίστηκε στην GHEORGHE ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ανωτέρω) «Η κατανόηση που το Δικαστήριο οφείλει να επιδεικνύει στις προσωπικές περιστάσεις του δράστη δεν υπερφαλαγγίζει την ανάγκη της αποτροπής υπό το φως των περιστατικών και της φύσης των ιδίων των αδικημάτων.
[….]
Αναδρομή στη νομολογία καταδεικνύει ότι σε υποθέσεις φύσεως όπως η παρούσα, οι ποινές φυλάκισης που επιβάλλονται είναι μεταξύ δύο και τεσσάρων ετών. Σχετικές είναι οι υποθέσεις ΤΣΙΛΙΚΙΔΗΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (ανωτέρω), NTENI BEZANIDIS ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (ανωτέρω), ΙLIE K.A. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (ανωτέρω) και HUSSEIN v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 252/2018, ημερομηνίας 31/5/2019, ECLI:CY:AD:2019:B206.»
Για σκοπούς πληρότητας, θα προσθέταμε ότι στην SAADI (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή πέντε ετών σε κατηγορούμενο που αντιμετώπιζε τέσσερεις κατηγορίες διάρρηξης κατοικίας και κλοπής και μια για παράνομη κατοχή περιουσίας. Δόθηκε βαρύτητα στο ότι η δραστηριότητά του ήταν συνεχής και έλαβε χώραν σε διάστημα τριών ετών. Η ποινή επιβλήθηκε από Επαρχιακό Δικαστήριο και το συνολικό ποσόν το οποίο κλάπηκε ανερχόταν σε €427.990.
Σημειώνουμε ότι από την BEZANDIDIS (ανωτέρω), όπως και σε σωρεία άλλων αποφάσεων, προκύπτει ότι προηγούμενες αποφάσεις είναι ενδεικτικές διότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη ταύτιση των περιστάσεων. Παράλληλα, όμως, αποφάσεις εκτός του μέτρου το οποίο οριοθετεί η νομολογία, ελέγχονται από το Εφετείο.
Στην προκειμένη περίπτωση σημειώνουμε ότι οι εφεσείοντες αποκόμισαν από τις διαρρήξεις δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Οι μετριαστικοί παράγοντες οι οποίοι προέβαλαν ήτοι, η παραδοχή τους, το λευκό ποινικό τους μητρώο, το νεαρό της ηλικίας τους (18 και 20 ετών κατά τη διάπραξη των αδικημάτων), και η ανάγκη τους να βοηθήσουν οικονομικά την άρρωστη μητέρα τους, καθώς και η ανάγκη του κατηγορούμενου 2 να συντηρήσει τη σύζυγό του και τα δύο ανήλικα του τέκνα τα οποία βρίσκονται στη Συρία, μπορεί μεν να λήφθηκαν υπ’ όψιν πρωτοδίκως ως μετριαστικοί παράγοντες, όμως δεν μπορούν να υπερφαλαγγίσουν την ανάγκη για γενική και ειδική αποτροπή. Όσον αφορά το νεαρό της ηλικίας τους σημειώνουμε τα λεχθέντα στην ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΕΣΙΔΗΣ (GEORGIOS KESIDIS) v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 5/2025, ημερομηνίας 13.11.2025:
«Δεν παραβλέπουμε ότι στην El-BEYROYTY & ANOTHER ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (1991) 2 Α.Α.Δ. 543, στην οποία οι δυο εφεσείοντες ήταν νέοι ηλικίας 23 και 25 ετών, αντίστοιχα, κατά τον χρόνο διάπραξης του εγκλήματος, αναφέρθηκε ότι το γεγονός ότι ήταν πρόσωπα νεαρής ηλικίας και προέβησαν σε ομολογία του εγκλήματος, συνιστούσε αδιαμφισβήτητα λόγο μετριασμού της ποινής.
Παράλληλα, όμως, σημειώνουμε και τα πιο κάτω από το σύγγραμμα Sentencing in Cyprus, G.M. Pikis, 2nd edition, 2007, σελίδα 89:
«There is no authority establishing the age limit of individual qualifying as young persons; probably because considerations other than the number of years enter into the equation, such as the person's experience in life. What is certain is that as a person grows older the importance of youth as a mitigating factor diminishes and counts for little, as the cases of Akkarkili v. R and Chanine v. R. involving persons aged 24 committing serious crimes indicate.»
Στην NΙΚΟΛΑΟΥ NΙΚΟΣ AΝΔΡΕΑ ν. AΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (1998) 2 Α.Α.Δ. 412, η οποία αφορούσε άτομο 19 ετών, λέχθηκαν τα εξής, τα οποία, θεωρούμε πως τυγχάνουν εφαρμογής στις περιστάσεις της παρούσας.
«Πρέπει όμως, στο βαθμό που είναι δυνατό, να προειδοποιήσουμε τον εφεσείοντα για τις συνέπειες που θα έχει μελλοντική εγκληματική του δράση και να του πούμε ότι δεν μπορεί να προσμένει ανάλογη επιείκεια στη μεταχείρισή του. Το μητρώο του έχει αμαυρωθεί και το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας του σε μεγάλο βαθμό εξανεμισθεί. Πρέπει να κατανοήσει και για το δικό του καλό, ότι σεβασμός προς το Νόμο αποτελεί προϋπόθεση για ομαλή ένταξη στην κοινωνία. Το αντίδοτο του σοβαρού εγκλήματος στα πλαίσια που διαγράφει ο νόμος είναι ο περιορισμός της ελευθερίας, που για τον άνθρωπο γενικά, και το νέο ιδιαίτερα συνιστά ύψιστη απώλεια. Το έγκλημα ως τρόπος ζωής είναι αντιπαραγωγικό και τελικά αυτοκαταστροφικό.»
(Η υπογράμμιση έγινε από το Εφετείο)
Εν προκειμένω, ο κατηγορούμενος 1 είναι απόφοιτος Λυκείου στη Συρία και εργάστηκε εκεί για δύο χρόνια. Μετά την έλευσή του στην Κύπρο, εργάζεται ως οικοδόμος. Ο κατηγορούμενος 2, εργάστηκε ένα διάστημα στις οικοδομές με τον πατέρα του, κατατάγηκε στον Συριακό Στρατό όπου και υπηρέτησε, μέχρι και λιποτάκτησε και ήλθε στην Κύπρο. Σε ηλικία 17 ετών, τέλεσε γάμο και απέκτησε δύο τέκνα. Όλες αυτές οι περιστάσεις δεικνύουν ότι οι εφεσίβλητοι, έχουν ζυμωθεί στις δυσκολίες και τις εμπειρίες της ζωής, ενώ είχαν την ευκαιρία να εργαστούν αντί να επιδιώκουν την αποκόμιση εσόδων από εγκληματική συμπεριφορά. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 η απόκτηση οικογένειας τον θέτει ενώπιον των ευθυνών του να ωριμάσει ως προσωπικότητα και να εμφυσήσει στα παιδιά του, τη σημασία της τήρησης των νόμων αλλά και του σεβασμού τόσο του απαραβίαστου της κατοικίας άλλων προσώπων, όσο και του δικαιώματός τους στην περιουσία τους. Αυτών δοθέντων, υπό το φως της ανωτέρω νομολογίας, το νεαρό της ηλικίας του δεν ενέχει τη βαρύτητα που δόθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο.
Ως προς τις ενδείξεις από σχετική νομολογία, αναφέρουμε την ΤΣΙΛΙΚΙΔΗΣ v. ΑΣΤΥΝΟΜΊΑΣ, (2013) 2 Α.Α.Δ. 272 στην οποία το Εφετείο απέρριψε την έφεση κατά της ποινής των τριών ετών που επιβλήθηκε σε άτομο ηλικίας 23 ετών με λευκό ποινικό μητρώο για έξι διαρρήξεις και κλοπές που απέφεραν στον εφεσείοντα τιμαλφή και μετρητά ύψους €64.000 περίπου, από τα οποία τίποτε δεν επιστράφηκε στους δικαιούχους. Το Εφετείο τόνισε εκ νέου ότι κλοπές, διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα παραμένουν στην πρώτη γραμμή εγκληματικότητας, χωρίς σημεία κάμψης. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα εφόσον δημιουργούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαταράσσουν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών.
Καταλήγουμε ότι οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων διάρρηξης, στις οποίες θα αναφερθούμε κατωτέρω, καθώς και η προαναφερθείσα επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά των εφεσίβλητων, επιβάλλει την αύξηση των πρωτοδίκως επιβληθέντων ποινών στην οποία θα προβούμε κατωτέρω.
Στρεφόμαστε στο αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατά παράβαση του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007, (Ν.188(Ι)/2007).
Στην ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 28/2023, ημερομηνίας 28.1.2023, ECLI:CY:AD:2023:D98, είχαμε την ευκαιρία να αναφερθούμε σε μερικούς παράγοντες που επηρεάζουν την ποινή σε σχέση με το εν λόγω αδίκημα. Αναφέρθηκαν τα εξής:
«Ειδικότερα, ο συνήγορος αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΣΤΕΛΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ.: 41/2025, ημερομηνίας 10.4.2025, στην οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών ετών σε σχέση με νομιμοποίηση ποσού €48.640.
Με κάθε σεβασμό, θα διαφωνήσουμε με τη θέση του συνηγόρου. Το ύψος του ποσού το οποίο αποκόμισε ο κατηγορούμενος σε κάθε υπόθεση αυτής της φύσεως, αποτελεί ένα εκ των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής. Σημειώνουμε ότι στην ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ v. ΒΑΚΑΝΑ, Ποινική Έφεση 173/20, ημερομηνίας 20.5.21, ECLI:CY:AD:2021:B200, λέχθηκε, με παραπομπή στην ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 178/2012, ημερομηνίας 3.7.2014 ότι «θα πρέπει να υπάρχει αναλογία μεταξύ του ποσού που αποσπάστηκε και της ποινής». Τονίζουμε όμως, ότι προσεκτική μελέτη της ίδιας της ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ (ανωτέρω) δεικνύει ότι η αναλογία αυτή δεν είναι απαραίτητη, αν υφίσταται «οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία» για τη διαφοροποίηση από τη συνήθη εκτίμησή της.
Στην παρούσα υπόθεση ορθά λήφθηκε υπόψη από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο εφεσείων επέδειξε αντικοινωνική συμπεριφορά, πλήττοντας την πολιτεία, εφόσον εξαπάτησε ασύστολα την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι προφανής η συνάρτηση με αδικήματα που παραβλάπτουν το δημόσιο συμφέρον, για τα οποία επιβάλλονται, ως θέμα αρχής, αυστηρές ποινές.
Επισημαίνουμε ότι στην επιβολή αυστηρής ποινής οδηγεί και η εξέταση της ζημιάς, η οποία προκλήθηκε (βλ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ Κ.Α. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 235/2023, 246/2023, ημερομηνίας 19.7.2024).
Υπό το πρίσμα αυτό, επισημαίνουμε ότι ο εφεσείων έθιξε την ιδιότητα της κυπριακής ιθαγένειας, όπως αυτή προστατεύεται από το Σύνταγμα και τους νόμους. Επινόησε σχέδιο όπως αυτή χορηγηθεί διά ψευδών δηλώσεων σε μη δικαιούχο με σκοπό την αποκόμιση για τον ίδιο οικονομικού κέρδους. Όπως δε έχει προσφάτως επισημανθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από πάγια νομολογία του προκύπτει ότι ο δεσμός ιθαγένειας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ως θεμέλιο την ιδιαίτερη σχέση αλληλεγγύης και πίστης που υπάρχει μεταξύ του κράτους αυτού και των υπηκόων του καθώς και την αμοιβαιότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (βλ. C-181/23, Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Μάλτας, ημερομηνίας 29.4.2025). Συνάγεται ότι ο εφεσείων, πλήττοντας την ιδιότητα της ιθαγένειας, έπληξε αγαθό το οποίο συναρτάται με την ίδια την ύπαρξη του κράτους (βλ. κατ' αναλογία, GHOUNEYM ZYAD ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (2016) 2 Α.Α.Δ. 576.
Περαιτέρω, ο εφεσείων επέδειξε ασέβεια προς την οικογενειακή ζωή του ίδιου του ανηλίκου, η οποία αποτελεί δικαίωμα προστατευόμενο από το Σύνταγμα, προκαλώντας, διά ψευδών δηλώσεων, την καταχώριση σε επίσημα αρχεία και την έκδοση εγγράφων ώστε να φαίνεται, ως φυσικός του πατέρας, πρόσωπο το οποίο ψευδώς δήλωσε περί τούτου, το επώνυμο του οποίου έλαβε στη βάση ψευδών δηλώσεων, και πάλι με σκοπό την αποκόμιση προσωπικού οικονομικού κέρδους για τον εαυτό του.
Επίσης, ο εφεσείων απέσπασε χρηματικό ποσόν από ιδιαιτέρως ευάλωτο άτομο, άνεργη μητέρα βρέφους, αιτήτρια ασύλου, άτομο για το οποίο εξ αντικειμένου το ποσόν αυτό ήταν σημαντικό.»
Κατά παρόμοιο τρόπο ως ανωτέρω, θα υπογραμμίσουμε ότι εν προκειμένω οι περιστάσεις των γενεσιουργών αδικημάτων από τα οποία προήλθε το επίδικο ποσόν των €43.780, είναι σχετικές. Όπως προαναφέραμε, πρόκειται για αδικήματα προσβολής του απαραβίαστου της ιδιωτικής κατοικίας, δικαίωμα προστατευόμενο από το Σύνταγμα, τα οποία επηρεάζουν την ασφάλεια των ενοίκων. Συνεπώς, δικαιολογείται η αύξηση της πρωτοδίκως επιβληθείσας ποινής, στην οποία θα προβούμε κατωτέρω.
Εν όψει όλων των ανωτέρω, οι πιο κάτω ποινές αυξάνονται ως εξής:
Στην κατηγορία 2 οι εφεσίβλητοι διέρρηξαν κατοικία κατά τη διάρκεια της νύχτας και έκλεψαν κοσμήματα συνολικής αξίας €20.230 και το χρηματικό ποσόν των €4.400. Η ποινή φυλάκισης 22 μηνών αυξάνεται σε 36 μήνες.
Στην κατηγορία 8 οι εφεσίβλητοι διέρρηξαν κατοικία και έκλεψαν κοσμήματα αξίας €9.450. Η ποινή φυλάκισης 18 μηνών αυξάνεται σε 22 μήνες.
Στην κατηγορία 11 οι εφεσίβλητοι διέρρηξαν κατοικία κατά τη διάρκεια της νύχτας και δεν έκλεψαν οτιδήποτε. Η ποινή φυλάκισης 20 μηνών αυξάνεται σε 24 μήνες.
Στην κατηγορία 14 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 διέρρηξε ακατοίκητη οικία χωρίς να κλέψει οτιδήποτε. Η ποινή φυλάκισης 12 μηνών αυξάνεται σε 15 μήνες.
Στην κατηγορία 15 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 κατά τη διάρκεια της νύχτας διέρρηξε οικία ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν στο σαλόνι της και έκλεψε το ποσό των €5.160. Η ποινή φυλάκισης 22 μηνών αυξάνεται σε 30 μήνες.
Στην κατηγορία 17 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 διέρρηξε ακατοίκητη οικία χωρίς να κλέψει οτιδήποτε. Η ποινή φυλάκισης 12 μηνών αυξάνεται σε 15 μήνες.
Στην κατηγορία 18 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 διέρρηξε κατά τη διάρκεια της νύχτας οικία ενώ η ιδιοκτήτρια ηλικίας 96 ετών και η οικιακή βοηθός της βρίσκονταν εντός αυτής. Έκλεψε αντικείμενα συνολικής αξίας €200, συμπεριλαμβανομένης της άδειας παραμονής της οικιακής βοηθού. Η ποινή φυλάκισης 22 μηνών αυξάνεται σε 36 μήνες.
Στην κατηγορία 20 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 227/2025 διέρρηξε γραφείο και έκλεψε χρυσή πλακέτα άγνωστης αξίας και το χρηματικό ποσό των €60 προκαλώντας ζημιές και ακαταστασία. Η ποινή φυλάκισης 16 μηνών αυξάνεται σε 20 μήνες.
Στην κατηγορία 22 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 228/2025 κατά τη διάρκεια της νύχτας διέρρηξε οικία αφαιρώντας με φυσική βία δύο από τα εξωτερικά σιδερένια ανοιγόμενα φυλλαράκια του μπάνιου, χωρίς να κλέψει οτιδήποτε. Η ποινή φυλάκισης 16 μηνών αυξάνεται σε 20 μήνες.
Στην κατηγορία 23 ο εφεσίβλητος στην Ποινική Έφεση 228/2025 κατά τη διάρκεια της νύχτας, διέρρηξε κατοικία ασκώντας βία στο εξωτερικό ρολό σκίασης και στην μπαλκονόπορτα του κυρίως υπνοδωματίου της παραπονούμενης. Έκλεψε κοσμήματα συνολικής αξίας €1.780. Η ποινή φυλάκισης 20 μηνών αυξάνεται σε 24 μήνες.
Στην κατηγορία 6 για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, η ποινή φυλάκισης 24 μηνών η οποία επιβλήθηκε στους εφεσίβλητους αυξάνεται σε ποινή φυλάκισης 36 μηνών.
Με δεδομένη την έμφαση που δόθηκε τόσο με το διάγραμμα του εφεσείοντα όσο και κατά την ακρόαση στις ποινές για τα πιο πάνω αδικήματα, οι οποίες αυξήθηκαν, δεν θα επέμβουμε στις ελαφρότερες ποινές για τα λοιπά αδικήματα.
Η έφεση επιτυγχάνει μερικώς. Η πρωτόδικη απόφαση τροποποιείται με τις ανωτέρω αυξήσεις των ποινών.
Κατά τα λοιπά παραμένει ως έχει.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο