ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.: 92/2025)
15 Ιουνίου 2026
[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
IACOVOU BROTHERS (CONSTRUCTIONS) LIMITED,
Εφεσείοντες/Αιτητές,
v.
1. SEYMOUR EMPORIO LTD,
2. RAINELLE LIMITED,
Εφεσίβλητοι/Καθ’ ων η Αίτηση.
___________________
Αίτηση ημερομηνίας 29.12.2025
___________________
Χ. Θεοδούλου (κα) για HARRIS ΚYRIAKIDES (ΤΩΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε.), για τους Εφεσείοντες/Αιτητές.
Τ. Κουκούνης για Ανδρέας Κουκούνης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για τους Εφεσίβλητους/Καθ’ ων η Αίτηση.
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Με πρωτόδικη απόφαση, ημερομηνίας 15.05.2025, οι εφεσείοντες διατάχθηκαν να καταβάλουν στους εφεσίβλητους 1 τα ποσά των (α) €79.100,00 πλέον Φ.Π.Α., (β) €7.000,00, (γ) €104.000,00 πλέον Φ.Π.Α. και €17.458,00 ως έξοδα της αγωγής με τόκο ως λεπτομερώς αναφέρεται στην απόφαση.
Οι εφεσείοντες εφεσίβαλαν, στις 25.06.2025, την εν λόγω πρωτόδικη απόφαση με έντεκα (11) λόγους έφεσης. Ακολούθως αποτάθηκαν με αίτηση τους, ημερομηνίας 08.08.2025, στο πρωτόδικο Δικαστήριο ζητώντας την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Μετά από ακροαματική διαδικασία το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα κατά τους εφεσείοντες, απέρριψε την εν λόγω αίτηση.
Στη συνέχεια ακολούθησε καταχώριση ενώπιον μας αίτησης ημερομηνίας 29.12.2025 – στο εξής η Αίτηση – με την οποία οι εφεσείοντες – στο εξής οι Αιτητές – ζητούν την αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης ημερομηνίας 15.05.2025 ή και διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εφεσίβλητους 1 να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης για την είσπραξη των προειρημένων χρηματικών ποσών.
Η επίδικη Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Σ. Κώστα, ο οποίος κατέχει, στους Αιτητές, τη θέση του Asphalt Operation Manager (Διευθυντής Λειτουργίας Ασφαλτικών Έργων). Στην εν λόγω ένορκη δήλωση παρατίθεται το ιστορικό της έκδοσης της πρωτόδικης απόφασης ημερομηνίας 15.05.2025, η αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου, με την επίδικη Αίτηση, διατάγματος, με επανάληψη των λόγων έφεσης καθώς και αναφορά στην αίτηση αναστολής, υποβληθείσας ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η οποία απορρίφθηκε. Ως προς την αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, αναφέρεται, πως αν αυτό δεν εκδοθεί, οι εφεσείοντες – Αιτητές – θα υποστούν ανεπανόρθωτη και ανυπολόγιστη ζημιά σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης και δεν θα μπορεί να αποδοθεί πλήρως δικαιοσύνη στο μέλλον. Προωθείται δε ο ισχυρισμός ότι οι Αιτητές εκβιάζονται με την καταχώριση, εναντίον τους, αίτησης εκκαθάρισης, με μη ανατρέψιμες συνέπειες, αν αυτό συμβεί. Αντίθετα, ως λέγουν, αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα οι εφεσίβλητοι 1 – Καθ’ ων η Αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά. Προβάλλεται, ως ειδική περίσταση, το γεγονός ότι οι Αιτητές έχουν λάβει επιστολή απαίτησης, ημερομηνίας 22.12.2025, δυνάμει του Άρθρου 212 του Κεφ. 113, με την οποία ζητείται η καταβολή, εκ μέρους τους, των εξ αποφάσεως επιδικασθέντων ποσών εντός 21 ημερών, αλλιώς θα καταχωριστεί αίτηση εκκαθάρισης εναντίον τους. Αν αυτό συμβεί τότε θα προκληθεί διατάραξη ή και κατάρρευση της επιχειρηματικής δραστηριότητας των Αιτητών, ως και ανεπανόρθωτη βλάβη στην εμπορική τους φήμη, αλλά και απώλεια της πιστοληπτικής τους αξιοπιστίας ή και υπονόμευση της υπόστασης τους.
Ενάντια στην επίδικη Αίτηση οι εφεσίβλητοι – στο εξής Καθ’ ων η Αίτηση – καταχώρισαν Ένσταση προβάλλοντας πολυάριθμους (35) λόγους για τους οποίους ενίστανται στην Αίτηση. Παρατηρούμε ότι, το περιεχόμενο τους, σε κάποιες περιπτώσεις, αποκτά χαρακτήρα επιχειρημάτων και αγόρευσης χωρίς να περιορίζεται σε καθαρά νομικούς λόγους ικανούς ή δυνάμενους να εμποδίσουν την επιτυχία της Αίτησης. Επίσης, διαπιστώνουμε ότι κάποιοι λόγοι ένστασης επαναλαμβάνονται, αχρείαστα, με διαφορετικό λεκτικό. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο τους, προβάλλονται ως λόγοι ένστασης ότι, (1) οι Αιτητές δεν θα υποστούν οποιεσδήποτε επιπτώσεις από την μη έγκριση της Αίτησης, (2) οι Αιτητές δεν κατέβαλαν μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό έναντι των επιδικασθέντων ποσών, (3) οι Αιτητές δεν έχουν καταβάλει ούτε τα επιδικασθέντα, επί της αίτησης τους ημερομηνίας 08.08.2025, έξοδα και δεν παρουσιάζουν οποιοδήποτε στοιχείο για την οικονομική τους κατάσταση, συνεπώς δεν προκύπτει εικόνα ότι είναι φερέγγυοι, (4) η έφεση των Αιτητών δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας, (5) σκοπός της Αίτησης είναι η καθυστέρηση συμμόρφωσης με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.05.2026, (6) επειδή δεν επισυνάφθηκε, στην Αίτηση, η Ειδοποίηση Έφεσης το Εφετείο δεν μπορεί να την λάβει υπόψη του για οποιοδήποτε σκοπό, (7) επειδή δεν επισυνάφθηκε, στην Αίτηση, η πρωτόδικη απόφαση το Εφετείο δεν μπορεί να την λάβει υπόψη του για οποιοδήποτε σκοπό, (8) οι Αιτητές δεν τεκμηριώνουν ότι η έφεση τους έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας και αναφέρονται σε μη δικογραφημένους ισχυρισμούς, προκαλώντας παραπλάνηση, (9) η εκτέλεση της απόφασης δεν θα εξαφανίσει το δήθεν επίδικο θέμα της έφεσης, (10) οι Αιτητές δεν τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό τους ότι δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τα επιδικασθέντα ποσά, αν τα καταβάλουν, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης τους, (11) οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι φερέγγυοι και είναι σε θέση να επιστρέψουν οποιοδήποτε ποσό τους καταβληθεί, (12) οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν κάθε δικαίωμα να εκτελέσουν την προς όφελος τους εκδοθείσα απόφαση, (13) οι Αιτητές δεν δίδουν πειστικές εξηγήσεις γιατί η εκτέλεση της απόφασης, ημερομηνίας 15.05.2025, θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη και μη αναστρέψιμες συνέπειες, (14) τυχόν έγκριση της Αίτησης θα αποστερήσει στους Καθ’ ων η Αίτηση το δικαίωμα να αξιοποιήσουν τον καρπό της επιτυχίας τους, (15) η έγκριση της Αίτησης δεν θα εξυπηρετήσει τη δικαιοσύνη, παρά μόνο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους Αιτητές, (16) οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει εξαιρετικές περιστάσεις, ως επιτάσσει η νομολογία, ώστε να εγκριθεί η Αίτηση τους, (17) οι Αιτητές δεν έχουν θεμελιώσει τους κινδύνους για ανεπανόρθωτη βλάβη, ως απαιτεί η νομολογία, ώστε να εγκριθεί η Αίτηση τους, (18) οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 δικαιούνται να δρέψουν τους καρπούς της επιτυχίας τους, μετά πάροδο 8 ετών δικαστικής διαδικασίας, (19) η εκδίκαση της έφεσης θα πάρει ακόμη 4 χρόνια, οπότε αν εγκριθεί η Αίτηση θα καθυστερήσει η ικανοποίηση της απαίτησης των Καθ’ ων η Αίτηση, (20) στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση γίνεται αναφορά σε αρχές που αφορούν στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και όχι στην αναστολή εκτέλεσης απόφασης, (21) η Αίτηση δεν συνοδεύεται από προσχέδιο διατάγματος, (22) η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, (23) η Αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, (24) η πρωτόδικη απόφαση απόρριψης της αίτησης ημερομηνίας 08.08.2025 είναι ορθή και η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επενεργεί ως έφεση κατά της εν λόγω απόφασης, (25) οι Αιτητές δεν προσκόμισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να δικαιολογείται η έγκριση της Αίτησης, (26) οι Αιτητές δεν προσκόμισαν στοιχεία τα οποία να αποδεικνύουν ότι θα υποστούν μη αναστρέψιμες συνέπειες από την ενδεχόμενη καταχώριση αίτησης εκκαθάρισης εναντίον τους, (27) οι Αιτητές δεν θα υποστούν οποιεσδήποτε συνέπειες από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, (28) η επιστολή απαίτησης που στάλθηκε στους Αιτητές δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, ούτε ακραίο και εξαιρετικά επαχθές μέτρο, ούτε εκβιασμό, (29) η επιστολή απαίτησης στάλθηκε μόνο μετά την απόρριψη της αίτησης αναστολής των Αιτητών από το πρωτόδικο Δικαστήριο στις 19.12.2025, (30) οι Αιτητές δεν σέβονται τα αποτελέσματα των δικαστικών διαδικασιών, (31) οι Αιτητές δεν απέδειξαν ότι έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα, εμπορική φήμη και πιστοληπτική αξιοπιστία, (32) οι Αιτητές δεν έχουν τεκμηριώσει ότι θα υποστούν οποιαδήποτε βλάβη ή και ανεπανόρθωτη βλάβη εάν δεν εγκριθεί η Αίτηση τους, (33) οι Καθ’ ων η Αίτηση νομιμοποιούνται να καταχωρίσουν, εναντίον των Αιτητών, ως εξ αποφάσεως οφειλετών, αίτηση εκκαθάρισης (34) οι Αιτητές είναι αφερέγγυα εταιρεία και αποτελούν κίνδυνο για όλους τους πιστωτές τους, και (35) τυχόν έγκριση της Αίτησης θα καταργήσει τα συνταγματικά δικαιώματα των Καθ’ ων η Αίτηση.
Η Ένσταση υποστηρίζεται από πολυσέλιδη (14 σελίδες) ένορκη δήλωση του Σ. Χατζηκωνσταντή, συζύγου της διευθύντριας των Καθ’ ων η Αίτηση. Πέραν των εισαγωγικών και μη ουσιωδών γεγονότων, στην εν λόγω ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται ουσιαστικά, πλην όμως αχρείαστα, οι λόγοι ένστασης, αλλά, και παρατίθενται, ανεπίτρεπτα, επιχειρήματα προς υποστήριξη τους, καθώς, επίσης, διατυπώνονται νομικές συμβουλές από τους συνηγόρους των Καθ’ ων η Αίτηση, κατά τρόπο απαράδεκτο, ως κρίνουμε, αφού οι ένορκες δηλώσεις προσφέρονται μόνο για μαρτυρία γεγονότων, και αν η φύση της αίτησης το απαιτεί. Όπου τα επίδικα θέματα μίας αίτησης είναι κυρίως νομικά, οι ένορκες δηλώσεις θα πρέπει να περιορίζονται μόνο στα απαραίτητα γεγονότα και όχι σε μεταφορά νομικών συμβουλών ή σε αχρείαστες αναφορές, ως συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση, δεδομένου ότι η διαδικασία προνοεί και περί των αγορεύσεων οι οποίες προσφέρονται για την προώθηση των νομικών επιχειρημάτων.
Όσον αφορά στη νομική βάση της Αίτησης, μεταξύ άλλων νομικών διατάξεων, περιλαμβάνεται το Μέρος 41.7(1)(α) και (β) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023, στο οποίο προνοούνται τα ακόλουθα:
«(1) (α) Εκτός αν το Εφετείο ή το κατώτερο δικαστήριο διατάξει διαφορετικά, η έφεση δεν επενεργεί ως αναστολή οποιουδήποτε διατάγματος ή απόφασης του κατώτερου δικαστηρίου.
(β) Αίτηση για αναστολή διατάγματος ή απόφασης του κατώτερου Δικαστηρίου γίνεται πρώτα στο κατώτερο Δικαστήριο.»
Στην υπόθεση Μαρία – Ραφαέλα Θεοφάνους v. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 207/2021, σχετική με Πολιτική Έφεση Αρ. 206/2021, ημερ. 6.9.2023, το Εφετείο σε σχέση με το Μέρος 41.7 των νέων Κανονισμών, ανέφερε τα εξής:
«Ως διαφαίνεται η ουσία της ρύθμισης της αναστολής δεν άλλαξε. Δεν παραγνωρίζεται ότι στο Μέρος 41.7 δεν γίνεται πρόνοια για εξουσία του Εφετείου να θέσει όρους κατά την έκδοση διατάγματος αναστολής, ωστόσο παρέχεται τέτοια εξουσία δυνάμει του Μέρους 41.12 (1) όπου προνοείται πως «Σε σχέση με έφεση το Εφετείο έχει όλες τις εξουσίες του κατώτερου δικαστηρίου» παραπέμποντας έτσι, σ’ ό,τι αφορά το ζήτημα της έκδοσης διατάγματος υπό όρους, στο Μέρος 3.1 (3) όπου κατώτερο δικαστήριο δύναται να θέτει όρους κατά την έκδοση διατάγματος. Κατ’ επέκταση η μέχρι σήμερα σχετική, επί του θέματος της αναστολής εκτέλεσης αποφάσεων, νομολογία εξακολουθεί να ισχύει και να αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο.»
Τα προλεχθέντα υιοθετήθηκαν και στην, πιο πρόσφατη, υπόθεση Ι.Β. v. Δ.Β., Έφεση Αρ. 6/2023 (i-justice), ημερομηνίας 07.03.2024, στην οποία γίνεται παραπομπή στην πιο παλαιά υπόθεση Penderhil Holdings Limited και Άλλοι v. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων (2011) 1 Α.Α.Δ. 1921, όπου λέχθηκαν τ’ ακόλουθα:
«Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo on Board the Ship "Poly" (1978) 1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o. (1981) 1 C.L.R. 263, "Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. Al Khalaf Exhibition (1981) 1 C.L.R. 673, Μavrochanna a.o. v. Μichael (1984) 1 C.L.R. 760, Αristidou v. Αristidou (1985) 1 C.L.R. 649, Ε.Y.R.I.K. a.o. v. Κotsonis (1986) 1 C.L.R. 617, , Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου (1990) 1 Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147, A.B.P. Holdings Ltd. κ.ά. v. Κιταλίδη κ.ά. (Aρ. 1) (1994) 1 Α.Α.Δ. 287, Θωμά v. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1) (2002) 1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης:
(α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του.
(β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του.
Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. (Bλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου, πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη v. Αριστοδήμου, πιο πάνω σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο πάνω παράγοντες ως εξής:
«Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.»».
(βλ. επίσης Ιωάννης Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης (2002) 1 Α.Α.Δ. 195, Βλάχου v. Οικονόμου (2012) 1 Α.Α.Δ. 1520, Χ’’Ιωάννου v. Gordian Holdings Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 273/2019, ημερ. 8.9.2020, ECLI:CY:AD:2020:A298, DB Technologies BV κ.ά. v. Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors and Developers Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε7/2023, ημερ. 15.01.2024).
Σ’ ότι αφορά στο θέμα της προοπτικής για επιτυχία της έφεσης, αυτό είναι οριακής σημασίας, ως έχει ξεκαθαριστεί από τη νομολογία, και «μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου» (δέστε Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147 και Αυγουστίνου v. Χαραλάμπους, Πολιτική Έφεση Αρ. 239/2023, ημερομηνίας 20.05.2024). Έχοντας διεξέλθει το περιεχόμενο των λόγων έφεσης και της εκκαλούμενης απόφασης κρίνουμε, κατ’ αρχάς, πως δεν βρισκόμαστε ενώπιον μιας Ειδοποίησης Έφεσης προδήλως αβάσιμης και, κατά δεύτερο λόγο, δεν θεωρούμε πως ενώπιον μας βρίσκεται οποιοδήποτε στοιχείο ικανό για συμπέρασμα ότι η επιτυχία της έφεσης είναι βέβαιη ή σχεδόν βέβαιη. Συνεπώς, το εν λόγω ζήτημα παραμένει οριακής σημασίας.
Πριν προχωρήσουμε στην ουσία της Αίτησης, έχουμε αξιολογήσει τους λόγους ένστασης αρ. (6), (7), (21) και (22). Δεν θεωρούμε ότι είναι ορθό να επιτύχουν. Τόσο η εκκαλούμενη απόφαση όσο και η Ειδοποίηση Έφεσης βρίσκονται εντός του φακέλου της υπόθεσης, οπότε, εφόσον γίνεται επίκληση τους, μπορούν να ληφθούν υπόψη. Ούτως ή άλλως μπορούν να ληφθούν υπόψη και αυτεπάγγελτα. Όσον αφορά στο γεγονός ότι η Αίτηση δεν συνοδεύεται από προσχέδιο διατάγματος, κρίνουμε πως πρόκειται για απλή παρατυπία από την οποία δεν θεωρούμε ότι προκύπτει οποιαδήποτε βλάβη ή δυσμενής επηρεασμός στους Καθ’ ων η Αίτηση. Ως εκ τούτου εκδίδουμε σχετικό διάταγμα απαλλαγής από την παρατυπία, δυνάμει των νομολογηθέντων στις υποθέσεις (1) Wunderlich κ.α. v. Παναγιώτου (1999) 1 (Α) Α.Α.Δ. 366, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τα νομολογηθέντα στην αγγλική υπόθεση Metroirest Ansalt et al v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513 και (2) DAVID v. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 208/2012, ημερομηνίας 24.11.2017, ECLI:CY:AD:2017:A415). Τέλος, όσον αφορά στον λόγο ένστασης (22), και δη ότι η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, δεδομένου ότι δεν προωθείται κάτι άλλο συγκεκριμένο, κρίνεται απορριπτέος.
Περαιτέρω, έχοντας αξιολογήσει τους λόγους ένστασης οι οποίοι σχετίζονται με την ουσία της έφεσης, για τους λόγους που θα εξηγηθούν στη συνέχεια, αυτοί απορρίπτονται. Σχετίζονται, άλλωστε, ουσιαστικά με το κατά πόσον συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας ώστε να επιτύχει η Αίτηση. Απορρίπτονται, επίσης, και οι εναπομείναντες λόγοι ένστασης, οι οποίοι δεν διαδραματίζουν ρόλο στην επιτυχία ή αποτυχία της Αίτησης, αφού η έκβαση τους έχει ουδέτερη σημασία, ενόψει των πολύ συγκεκριμένων προϋποθέσεων που η νομολογία υπαγορεύει να εξετάζονται σε τέτοιες αιτήσεις, ως η επίδικη.
Επανερχόμενοι στην ουσία της Αίτησης, έχοντας μελετήσει καθετί που τέθηκε ενώπιον μας, περιλαμβανομένων των θέσεων και επιχειρημάτων που προώθησαν ενώπιον μας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, κρίνουμε πως μέρος των όσων προβάλλουν οι Αιτητές, και δη περί πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς, αποτελούν ουσιαστικό λόγο ώστε οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 να στερηθούν προσωρινά των καρπών της επιτυχίας τους από την εκκαλούμενη απόφαση. Το σοβαρό ενδεχόμενο ανεπανόρθωτης ζημιάς αποκτά σημασία λόγω των ιδιαίτερων περιστάσεων της υπόθεσης, παρ’ ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση παρουσιάζονται φερέγγυοι. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μιχαηλίδης v. Θωμάς Σάββα Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A314, Πολιτική Έφεση Αρ. 285/2016, ημερομηνίας 22.09.2017, ECLI:CY:AD:2017:A314, «Χρηματική ζημιά δεν είναι ανεπανόρθωτη ή δυσεπανόρθωτη ζημιά. Η ζημιά που δυνατό να θέσει σε κίνδυνο εμπορική επιχείρηση, ή την ικανότητα συντήρησης του αιτητή, ή αιφνίδια αποστέρηση των μέσων βιοπορισμού του ίδιου και της οικογένειας του μπορεί να χαρακτηρισθεί, σε μερικές περιπτώσεις, ως ανεπανόρθωτη». Όπως γίνεται, αντιληπτό, η προτιθέμενη αίτηση για εκκαθάριση των Αιτητών, συγκεντρώνει αυξημένες πιθανότητες για πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς, αν τελικά οι Αιτητές επιτύχουν στην έφεση τους. Η θέση των Αιτητών ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν άμεσα, στην πληρωμή της επιστολής απαίτησης, έχει τη σημασία της. Υπό την έννοια αυτή, κρίνουμε, πως αν δεν παραχωρηθεί η αιτούμενη αναστολή, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα οι Αιτητές να στερηθούν της αποτελεσματικότητας του ένδικου μέσου της έφεσης, αφού, εν τω μεταξύ, θα έχει, πιθανότατα, προκληθεί απώλεια της φήμης και της πιστοληπτικής τους ικανότητας, λόγω των μεγάλων χρηματικών ποσών που διατάχθηκαν να καταβάλουν, με ενδεχόμενο επηρεασμό της επιχειρηματικής τους υπόστασης.
Συνακόλουθα των πιο πάνω, ασκώντας τη διακριτική μας ευχέρεια, διατάσσουμε την αναστολή εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης, μέχρι την ολοκλήρωση της έφεσης, όχι όμως για το μέρος – διαταγή που αφορά στα δικηγορικά έξοδα (δέστε Χαραλάμπους v. A. PANAYIDES CONSTRACTING LTD (2001) 1 Α.Α.Δ. 1978), αναμένοντας ότι ο συνήγορος των Καθ’ ων η Αίτηση 1, με δήλωση του, ενώπιον μας, ή με καταχώριση γραπτής δήλωσης, εντός 5 ημερών από σήμερα, στο Πρωτοκολλητείο του Εφετείου, αναλάβει ρητή υποχρέωση συμμόρφωσης με οποιαδήποτε διαταγή του Εφετείου ήθελε εκδοθεί, αναφορικά με τα πρωτόδικα έξοδα που θα έχει εισπράξει.
Ταυτόχρονα, όμως, στο πλαίσιο της εξουσίας του Εφετείου, αλλά, και της υποχρέωσης για εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων των διαδίκων, στη βάση των στοιχείων που βρίσκονται ενώπιον μας, κρίνουμε ότι η προαναφερθείσα αναστολή δεν είναι δίκαιο να παραχωρηθεί άνευ όρων, αφού οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 έχουν κερδίσει έναν δικαστικό αγώνα και νομιμοποιούνται να προβούν σε μέτρα εκτέλεσης, κάτι που αναστάλθηκε. Φρονούμε πως δεν θα ήταν εύλογο και δίκαιο, εξ αιτίας της αναστολής, να προκύψουν αρνητικές συνέπειες στα εκ δικαστικής αποφάσεως ωφελήματα των Καθ’ ων η Αίτηση, και δη σε οτιδήποτε που θα απέδιδε άμεσα η λήψη μέτρων εκτέλεσης, αν δεν διδόταν η αναστολή. Θεωρούμε πως η παροχή εγγύησης, εκ μέρους των Αιτητών, αποτελεί ασφαλή δικλείδα για τη διασφάλιση των εν λόγω ωφελημάτων. Ό,τι απασχολεί, σ’ αυτό το στάδιο, είναι το ύψος της εγγύησης που οι Αιτητές θα πρέπει να παράσχουν ως ασφάλεια. Οι Αιτητές, ειρήσθω εν παρόδω, δεν προτείνουν οποιοδήποτε ποσό, αλλά, ούτε και συντρέχει ενώπιον μας περίπτωση όπου έχει δεσμευθεί, μετά την απόφαση, οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία τους, ούτως ώστε κάτι τέτοιο να προσμετρούσε στο ποσό της ασφάλειας (δέστε υποθέσεις (1) Τσιάτταλος v. Μαρκαντώνη, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε151/2017 (Σχ. με Ε152/2017), ημερομηνίας 29.01.2018 και (2) Τίμιννης κ.α. v. Σιάθα, Έφεση Αρ. 4/2017 (τότε Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου), ημερομηνίας 28.02.2019).
Συνακόλουθα, η παρασχεθείσα αναστολή εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης θα τελεί υπό τον όρο ότι οι Αιτητές θα καταθέσουν στο Πρωτοκολλητείο του Εφετείου, εντός 60 ημερών από σήμερα, τραπεζική εγγύηση για το ποσό των €200.000,00, (που είναι το εξ αποφάσεως χρέος χωρίς τα έξοδα), ως ασφάλεια για το εξ’ αποφάσεως χρέος, δεδομένου ότι το ποσό των εξόδων εξαιρείται της αναστολής.
Όσον αφορά στα έξοδα της Αίτησης, παραπέμπουμε σε σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Τσιάτταλος v. Μαρκαντώνη (ανωτέρω), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου επί του θέματος των εξόδων έχει ασκηθεί στα ορθά πλαίσια και δεν υπάρχει λόγος επέμβασης του Εφετείου κατ΄αυτής της πτυχής. Χρήσιμο είναι το απόσπασμα από το Annual Practice 1958, p.1699 στο οποίο αναφέρονται και τα εξής: "costs of applications. - The costs are in the discretion of the court (see Adair ν. Young (1879), 11 Ch.D.136), but as a rule the applicant will be ordered to pay them (Cooper ν. Cooper (1876), 2 Ch.D. 492". Η πρακτική που ακολουθείται από τα πρωτόδικα Δικαστήρια και στην Κύπρο είναι ότι συνήθως ο αιτητής επιβαρύνεται με τα έξοδα της αίτησης αναστολής, αφού είναι ο ίδιος που επωφελείται από αυτή. {Βλ. Χαραλάμπους ν. Panayides Contraction Ltd (ανωτέρω)}.»
Στην παρούσα υπόθεση ασφαλώς οι Αιτητές επωφελούνται από την παραχωρηθείσα αναστολή, ωστόσο, για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει ανωτέρω, σ’ ότι αφορά στον τρόπο που έχει συνταχθεί η Ένσταση, αλλά, κυρίως η ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, θεωρούμε ότι, δυνάμει του ΜΕΡΟΥΣ 39.2(2)(α), (3)(γ) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023, είναι δίκαιο να μην επιδικάσουμε έξοδα προς όφελος των Καθ’ ων η Αίτηση επί ολόκληρου του ποσού της σχετικής κλίμακας, αλλά επί μέρους αυτών, λόγω της δικονομικής τους συμπεριφοράς, ως την έχουμε καταγράψει πιο πάνω, προκαλώντας δυσκολία και καθυστέρηση στην εκδίκαση - ολοκλήρωση της Αίτησης.
Συνεπώς, μέρος των εξόδων της Αίτησης ύψους €800,00 (μειωμένα στο 1/3) πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, επιδικάζονται προς όφελος των Καθ’ ων η Αίτηση – εφεσίβλητων και εναντίον των Αιτητών – εφεσειόντων.
Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.
Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο