ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ - ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 197/2026)
28 Ιουλίου, 2026
[ΚΟΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ
Εφεσείων
v.
Μ. Α.
Εφεσίβλητης
(Ποινική Έφεση Αρ.: 198/2026)
ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ
Εφεσείων
v.
Π. Β.
Εφεσίβλητης
‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑
Ε. Κωνσταντίνου (κα) και Μ. Ζαρής για Γενικόν Εισαγγελέα, για τον Εφεσείοντα
Ε. Πελοπίδα (κα) για Κούσιος, Κορφιώτης, Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε., για την Εφεσίβλητη στην Ποιν. Εφ. 197/2026
Στ. Αυγουστή, για την Εφεσίβλητη στην Ποιν. Εφ. 198/2026
ΚΟΝΗΣ, Δ: Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί από την Παπαδοπούλου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Η υπό κρίση Έφεση στρέφεται κατά απόφασης του Ε.Δ. Λευκωσίας με την οποία απορρίφθηκε αίτημα του Εφεσείοντος για πενθήμερη κράτηση των δύο Εφεσιβλήτων. Με την Έφεση προσβάλλεται ως εσφαλμένη η πρωτόδικη Απόφαση ένεκα πλημμελούς εφαρμογής του Νόμου και των αρχών που διέπουν το ζήτημα της έκδοσης διαταγμάτων προσωποκράτησης (Λόγος Έφεσης 2) καθώς και λόγω εσφαλμένης κατάληξης ότι η κράτηση των Εφεσιβλήτων δεν ήταν αναγκαία (Λόγος Έφεσης 1). Σημειώνουμε ότι ο πρώτος Λόγος Έφεσης αποσύρθηκε.
Οι αρχές που διέπουν ζητήματα προσωποκράτησης παρατέθηκαν στην υπόθεση Yordanova v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 22/24, ημερ. 19.2.2024, με παραπομπή στις υποθέσεις Αριστοδήμου κ.ά. v. Αστυνομίας (2014) 2(Β) Α.Α.Δ. 667 και Ζαννέτου κ.ά. v. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 652. Από την Αριστοδήμου (ανωτέρω) σημειώνουμε ότι για να εγκριθεί διάταγμα προσωποκράτησης θα πρέπει να καταδειχθεί: (i) Ότι υπάρχει μαρτυρία η οποία αποκαλύπτει πως έχει διαπραχθεί αδίκημα, (ii) Ότι η μαρτυρία δημιουργεί εύλογη υπόνοια περί του ότι ο ύποπτος εμπλέκεται στη διάπραξη του, (iii) Ότι οι ανακρίσεις ευρίσκονται σε εξέλιξη, και (iv) Ότι η κράτηση είναι αναγκαία για τη διευκόλυνση των ανακρίσεων.
Κρίνουμε χρήσιμο να εξετάσουμε πρώτα την ύπαρξη αναγκαιότητας για έκδοση διατάγματος κράτησης. Επισημαίνουμε ότι κατά την 23.7.2026 ο Εφεσείων ζήτησε την κράτηση των Εφεσιβλήτων για περίοδο πέντε ημερών, ενώ σήμερα η ευπαίδευτη συνήγορος ζήτησε όπως το Εφετείο εκδώσει διάταγμα για κράτηση τους για περίοδο πέντε ημερών που να αρχίζει από σήμερα.
Στην πρόσφατη απόφαση Χριστοφή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 185/2026, ημερ. 21.7.2026 επικυρώθηκε ως ορθό το πιο κάτω απόσπασμα από την εκεί πρωτόδικη απόφαση:
«Η αναγκαιότητα για την έκδοση εντάλματος προσωποκράτησης μπορεί να εδράζεται στο δημόσιο συμφέρον της διαφύλαξης της πορείας του ανακριτικού έργου από τον κίνδυνο παρέμβασης του υπόπτου στην περίπτωση που παραμείνει ελεύθερος, σε σχέση με μάρτυρες ή και τεκμήρια της υπό διερεύνηση υπόθεσης και όχι μόνο. Ο κίνδυνος πρέπει να καταφαίνεται υπαρκτός, σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική και εμπειρία σε συνάρτηση με τη μαρτυρία που προσκομίζεται και να είναι τέτοιος που να αντισταθμίζει το ατομικό δικαίωμα του υπόπτου στην ελευθερία του, ικανοποιώντας την αρχή της αναλογικότητας».
Με κάθε σεβασμό δεν έχουμε ικανοποιηθεί για την αναγκαιότητα έκδοσης διαταγής για κράτηση των Εφεσιβλήτων. Το άλλο πρόσωπο που αναζητείτο ως ύποπτο έχει ήδη συλληφθεί και έδωσε κατάθεση. Τα δε στοιχεία του θύματος είναι γνωστά από μέρες στις Αρχές και μπορούσαν να λάβουν τη μαρτυρία του. Τα κινητά τηλέφωνα των Εφεσιβλήτων βρίσκονται στην κατοχή της Αστυνομίας η οποία προέβη και σε σχετικές έρευνες στα σπίτια τους.
Δεν μπορεί να μην σημειωθεί ότι στις μέρες που παρήλθαν από την απόρριψη του αιτήματος πρωτοδίκως η Αστυνομία θα έπρεπε να συνέχιζε το ανακριτικό έργο. Όπως λέχθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Σιαηλή κ.ά. (2014) 2 Α.Α.Δ. 930:
«…Δεν θα μπορούσε βεβαίως να ζητηθεί από το Εφετείο να αποφασίσει αίτηση προσωποκράτησης σήμερα, 9 ημέρες μετά την έκδοση της πρωτόδικη απόφασης και χωρίς το Εφετείο να έχει ενώπιον του απαραίτητα στοιχεία όπως, πόσο μέρος του ανακριτικού έργου έχει παραμείνει, αν έχει παραμείνει, πόσων μαρτύρων τη μαρτυρία, ακόμα, προτίθενται να λάβουν οι ανακριτικές αρχές και κατά πόσον, σήμερα, είναι απαραίτητη η επιθυμητή η κράτηση των εφεσιβλήτων και για πόσο χρόνο με σκοπό την απρόσκοπτη διεκπεραίωση του ανακριτικού έργου».
Τα πιο πάνω τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής και εν προκειμένω με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε στο ότι δεν ικανοποιείται η αναγκαιότητα της κράτησης των Εφεσιβλήτων.
Δεδομένης της κατάληξης μας αυτής, η εξέταση των λοιπών εγειρόμενων ζητημάτων παρέλκει.
Στη βάση όλων των ανωτέρω οι εφέσεις κρίνονται αβάσιμες και απορρίπτονται.
Α. ΚΟΝΗΣ, Δ.
Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο