ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.: 64/2021)
30 Σεπτεμβρίου, 2026
[ΣΤΑΥΡΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ]
[ΚΟΝΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΑΛΕΚΑ (ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ) ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΒΕΡΕΓΓΑΡΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ, ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΑΣ
Εφεσείουσα/Καθ΄ ης η αίτηση
και
ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΠΑΦΟΥ
Εφεσίβλητοι/Αιτητές
‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑
Αίτηση ημερ. 10.3.2026 για διαγραφή και
απόρριψη της έφεσης
Αλέκα Π. Παπακόκκινου προσωπικά και υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Βερεγγάριας Παπακόκκινου και για Αλέκα Παπακόκκινου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για την Εφεσείουσα/Καθ΄ ης η αίτηση
Σάββας Ζαννούπας, για τους Εφεσίβλητους/Αιτητές
‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑‑
ΣΤΑΥΡΟΥ, Π.: Η απόφαση είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΣΤΑΥΡΟΥ, Π.: Η παρούσα έφεση καταχωρίσθεισα στις 4.9.2020, με 53 λόγους έφεσης, προσβάλλει την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ημερ 30.7.2020 στην αγωγή 3058/2012. Με την εν λόγω απόφαση η εφεσείουσα διατάχθηκε να πληρώσει το τότε Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου (ΣΑΠΑ) ποσό €2.457,19 σεντ πλέον τόκους και έξοδα ενώ συνάμα απορρίφθηκε ανταπαίτηση που η εφεσείουσα είχε υποβάλει.
Μέχρι τις 16.2.2026 υπήρξε σιγή. Την ημέρα εκείνη ωστόσο το πρωτοκολλητείο του Εφετείου απέστειλε σχετική ειδοποίηση ότι η έφεση οριζόταν για προδικασία στις 30.3.2026. Στην εφεσείουσα, η ειδοποίηση απεστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Αντίστοιχη ειδοποίηση, επιδόθηκε με δικαστικό επιδότη στο Δήμο Πάφο που προσδιοριζόταν στην Ειδοποίηση Έφεσης ως προτιθέμενος αποδέκτης. Συνάμα η ειδοποίηση απεστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και στον δικηγόρο κ. Σάββα Ζαννούπα, ο οποίος είχε εκπροσωπήσει τον ΣΑΠΑ πρωτόδικα.
Στις 10.3.2026 καταχωρίστηκε η παρούσα Αίτηση με την οποία ο Επαρχιακός Οργανισμός Αυτοδιοίκησης Πάφου (ΕΟΑ Πάφου) ως διάδοχος του ΣΑΠΑ - μέσω του πιο πάνω δικηγόρου κ. Ζαννούπα - ζητά τη διαγραφή και απόρριψη της έφεσης για τον λόγο ότι αυτή ουδέποτε επιδόθηκε είτε στον ΣΑΠΑ είτε στον ΕΟΑ Πάφου (εφεξής οι αιτητές). Η Αίτηση καταχωρίστηκε επί του καθορισμένου εντύπου 34, στο οποίο καταγράφεται και η νομική της βάση και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Χριστίνας Γεωργιάδου η οποία υπηρετεί στον ΕΟΑ επί του εντύπου 53.
Υπήρξε αντίδραση από πλευράς εφεσείουσας (εφεξής η καθ’ ης η αίτηση). Η Ένσταση καταχωρίστηκε επί του καθορισμένου εντύπου 36, στο οποίο καταγράφεται και η νομική της βάση και συνοδεύεται από πολυσέλιδη ένορκη δήλωση της ίδιας της καθ’ ης η αίτηση. Στην ένορκη δήλωση γίνεται επίκληση διαφόρων ζητημάτων, πλείστα εκ των οποίων, με κάθε σεβασμό, θεωρούμε δεν αφορούν την ουσία της επίδικης Αίτησης. Εν πάση περιπτώσει αναφορά σε κάθε τι που θεωρούμε σχετικό θα γίνει στη συνέχεια.
Κατά την ενώπιον μας ακρόαση της Αίτησης στις 3.6.2026, η κα Παπακόκκινου αγόρευσε προφορικά υιοθετώντας κατά μείζονα λόγο το περιεχόμενο της Ένστασης ενώ ο κ. Ζαννούπας παρέδωσε μονοσέλιδη γραπτή αγόρευση.
Ξεκινούμε την εξέταση της Αίτησης από τη νομιμοποίηση του ΕΟΑ Πάφου ή και του δικηγόρου του να εμφανίζονται στην παρούσα διαδικασία, στην από μέρους τους απευθείας καταχώριση της επίδικης Αίτησης, αλλά και στην απουσία λήψης δικονομικών διαβημάτων ή και προγενέστερης εξασφάλισης άδειας του Δικαστηρίου, ζητήματα που προβάλλονται με επίταση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση.
Όπως προαναφέραμε, η πρωτόδικη αγωγή στρεφόταν κατά του ΣΑΠΑ. Με τον περί Επαρχιακών Οργανισμών Αυτοδιοίκησης Νόμο 37(I)/2022, ο ΣΑΠΑ, μεταξύ άλλων, καταργήθηκε και τον διαδέχθηκε ο ΕΟΑ Πάφου. Συγκεκριμένα το άρθρο 101(1)(β) προβλέπει τα εξής:
«Καταργήσεις και διαφυλάξεις
101.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου (2), από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόμου, καταργούνται-
(β) ο περί Αποχετευτικών Συστημάτων Νόμος, καθώς και τα υφιστάμενα Συμβούλια Αποχετεύσεων», και
Στην υποπαράγραφο (στ) της παραγράφου 2 προβλέπονται τα ακόλουθα:
«(στ) οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία ή βάση αγωγής η οποία εκκρεμεί μεταξύ των Συμβουλίων Υδατοπρομήθειας, των Συμβουλίων Αποχετεύσεων και των Συμβουλίων Εκμετάλλευσης Χώρων Διάθεσης ή Αξιοποίησης Οικιακών Αποβλήτων και των υπαλλήλων, εργατών ή οποιουδήποτε άλλου σε σχέση με τις μεταβιβαζόμενες αυτών αρμοδιότητες και λειτουργίες συνεχίζεται ή ασκείται ως εάν ο παρών Νόμος δεν είχε θεσπισθεί».
Τέλος, στην παράγραφο 4 αναφέρονται τα εξής:
«(4) Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 103, ο Επαρχιακός Οργανισμός Αυτοδιοίκησης υπεισέρχεται αυτοδικαίως ως καθολικός διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των καταργηθέντων με τον παρόντα Νόμο Συμβουλίων Υδατοπρομήθειας, Συμβουλίων Αποχετεύσεων και Συμβουλίων Εκμετάλλευσης Χώρων Διάθεσης ή Αξιοποίησης Οικιακών Αποβλήτων, αναλαμβάνοντας τις αρμοδιότητές τους δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου και ανεξαρτήτως οποιουδήποτε άλλου Νόμου:
Νοείται ότι, η καθολική διάδοχή σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις περιλαμβάνει, χωρίς περιορισμό, δικαιώματα και υποχρεώσεις σε σχέση με κινητή και ακίνητη ιδιοκτησία, συμβάσεις, απαιτήσεις, πάσης φύσεως εξασφαλίσεις ή/και εμπράγματα βάρη, υπέρ αυτών ή προς όφελος υφιστάμενων πιστωτών ή άλλων τρίτων και εκκρεμείς δικαστικές και άλλες νομικές διαδικασίες από ή εναντίον των προαναφερόμενων συμβουλίων:
Νοείται περαιτέρω ότι, οποιαδήποτε ποσά εισπραχθούν από τον Επαρχιακό Οργανισμό Αυτοδιοίκησης, τα οποία αφορούν οφειλές από κατανάλωση ή προμήθεια ύδατος ή εγκατάσταση παροχής ύδατος σε δήμους ή σε κοινότητες, πριν από τη ημερομηνία σύστασης του Επαρχιακού Οργανισμού Αυτοδιοίκησης, αποδίδονται στον οικείο δήμο ή στην οικεία κοινότητα».
(η υπογράμμιση είναι δική μας).
Στις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις δεν υποβόσκει κάποια αμφισημία. Είναι ξεκάθαρες. Εφαρμοζόμενες στην προκειμένη περίπτωση οδηγούν στο απαρέγκλιτο συμπέρασμα ότι η δικαστική διαδικασία (περιλαμβανομένης και της έφεσης) μεταξύ της εφεσείουσας και του ΣΑΠΑ συνεχίζει αδιάλειπτα μεταξύ της εφεσείουσας και του ΕΟΑ Πάφου, αφού ο ΕΟΑ Πάφου, δια νόμου, έχει διαδεχθεί τον ΣΑΠΑ. Η διαδοχή σύμφωνα με τη ρητή διάταξη του νόμου υπεισήλθε «αυτοδικαίως» και αφορά «χωρίς περιορισμό» «εκκρεμείς δικαστικές και άλλες νομικές διαδικασίες». Ο ορός «αυτοδικαίως» καθιστά περιττό και αχρείαστο το όποιον διαδικαστικό διάβημα μεταβολής, προσθήκης ή τροποποίησης του τίτλου ή των διαδίκων ή και την εκ των προτέρων λήψη άδειας του Δικαστηρίου. Δεν απαιτείται η λήψη άδειας του Δικαστηρίου για κάτι που υπεισέρχεται αυτοδικαίως από τον ίδιο τον Νόμο.
Συνεπώς, ο ΕΟΑ Πάφου νομιμοποιείται να εμφανίζεται στην παρούσα διαδικασία ως διάδικος, νομιμοποιείται στην καταχώριση της Αίτησης και νομιμοποιείται στη νομική εκπροσώπηση από τον δικηγόρο της επιλογής του.
Επί της ουσίας, η θέση της καθ’ ης η αίτηση είναι ότι η Ειδοποίηση Έφεσης επιδόθηκε στον Δήμο Πάφου αμέσως μετά την καταχώριση της έφεσης και το γεγονός τούτο περιήλθε σε γνώση των αιτητών και του δικηγόρου τους. Η επιλογή του Δήμου Πάφου κατέστη αναγκαία λόγω των πολλών ατασθαλιών και προβλημάτων που λάμβαναν χώρα στον ΣΑΠΑ κατά τον εν λόγω χρόνο και τη δυσκολία εντοπισμού οποιωνδήποτε υπευθύνων για την παραλαβή εγγραφών.
Κατ’ αρχάς θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στον εφετειακό φάκελο δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένορκη δήλωση ή άλλη απόδειξη επίδοσης της έφεσης. Ούτε και στον πρωτόδικο φάκελο. Ακόμα όμως και αν αποδεχτούμε ότι η Ειδοποίηση Έφεσης επιδόθηκε στον Δήμο Πάφου, αυτό δεν αποτελεί καλή και έγκαιρη επίδοση. Ο Δήμος Πάφου δεν ήταν, ούτε κατέστη ποτέ εφεσίβλητος. Όποια και να ήταν η εγγύτητα Δήμου Πάφου και ΣΑΠΑ, σίγουρα δεν ταυτίζονταν για σκοπούς επίδοσης δικαστικών εγγράφων. Η επίδοση θα έπρεπε να γίνει στον ΣΑΠΑ. Το ίδιο βέβαια ισχύει και τώρα για τον ΕΟΑ Πάφου. Η όποια «ακαταστασία» υπήρχε στον ΣΑΠΑ, δεν δικαιολογούσε την επίδοση στον Δήμο Πάφου - ένα νομικά διακριτό πρόσωπο. Αν υπήρχαν δυσκολίες επίδοσης στον ΣΑΠΑ, η καθ’ ης η αίτηση θα μπορούσε να αποταθεί στο Δικαστήριο, να εξηγήσει τις δυσκολίες και να ζητήσει διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της Ειδοποίησης Έφεσης. Ενόψει των προαναφερθέντων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η Ειδοποίηση Έφεσης δεν επιδόθηκε είτε στον ΣΑΠΑ είτε στον ΕΟΑ Πάφου.
Μια άλλη, διαζευκτική θέση που προβάλλει η καθ’ ης η αίτηση είναι ότι κατά τον χρόνο καταχώρισης της έφεσης ίσχυαν οι παλαιοί Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και σ’ αυτούς δεν υπήρχε προθεσμία επίδοσης της Ειδοποίησης Έφεσης. Παρά την, κατά την κρίση μας, έκδηλη παραδοξότητα, η θέση αυτή φαίνεται να είναι ορθή. Σχετική ήταν η τότε Διαταγή 35, Θεσμός 5 που προέβλεπε απλώς ότι:
«Η ειδοποίηση εφέσεως πρέπει, να επιδοθεί μαζί με αντίγραφο της απόφασης ή διατάγματος που εφεσιβάλλεται σε όλους τους διαδίκους που επηρεάζονται άμεσα από την έφεση και δεν θα είναι αναγκαίο να επιδοθεί σε διαδίκους που δεν επηρεάζονται αλλά το Εφετείο μπορεί να δώσει οδηγίες όπως ειδοποίηση εφέσεως επιδοθεί σ’ όλους ή οιουσδήποτε διαδίκους στην αγωγή ή άλλη διαδικασία ή σε οιονδήποτε πρόσωπο που δεν είναι διάδικος και εν τω μεταξύ μπορεί να μεταθέσει ή αναβάλει την ακρόαση της εφέσεως με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και μπορεί να εκδώσει τέτοια απόφαση και να δώσει τέτοιο διάταγμα που θα μπορούσε να εξέδιδε ή εδίδετο εάν τα πρόσωπα που τους έγινε επίδοση ήσαν αρχικά διάδικοι».
Το ότι δεν υπήρχε προθεσμία για επίδοση της Ειδοποίησης Έφεσης επιβεβαιώνεται και νομολογιακά από την υπόθεση Cyprus Popular Bank Public Co Limited v. Πιτσιλλίδης, Πολιτική Έφεση 245/2018, ημερ. 17.7.2020. Στην υπόθεση αυτή το τότε Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση, υπό την πεπλανημένη εντύπωση - η οποία δημιουργήθηκε από τα όσα εσφαλμένα παρουσίασαν ενώπιον του οι δικηγόροι του εφεσίβλητου - ότι υπήρχε επιτακτική πρόνοια για επίδοση της Ειδοποίησης Έφεσης εντός συγκεκριμένης προθεσμίας, η οποία φερόταν να μην τηρήθηκε. Το σφάλμα διορθώθηκε με επαναφορά της έφεσης στη βάση του σκεπτικού που αναπτύσσεται στην εν λόγω απόφαση.
Στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (ΚΠΔ) διορθώνεται αυτή η στρέβλωση αφού στο Μέρος 41.2 (3)(β) προβλέπεται ότι η Ειδοποίηση Εφεσείοντα θα πρέπει να επιδίδεται σε κάθε εφεσίβλητο εντός 28 ημερών από την καταχώριση της. Οι Κανονισμοί σε ό,τι αφορά το Εφετείο τέθηκαν σε ισχύ στις 3 Ιουλίου 2023 (βλ. Μέρος 60.1(1)).
Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση δεν επέδωσε με σωστό και νομότυπο τρόπο την έφεση, τουλάχιστον μέχρι την έναρξη εφαρμογής των ΚΠΔ, το θέμα επίδοσης της Έφεσης, αλλά και οτιδήποτε άλλο αφορά σ’ αυτή διέπεται πλέον από τις πρόνοιες των ΚΠΔ. Η αλληλουχία των παλαιών Θεσμών και των ΚΠΔ, σε άλλο πλαίσιο βέβαια, φαίνεται και στο Μέρος 60.2(1) το οποίο προβλέπει ότι:
«Όταν ασκείται διακριτική ευχέρεια από το δικαστήριο σε διαδικασία η οποία άρχισε πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύoς των παρόντων κανονισμών, το δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη του τις αρχές οι οποίες καθορίζονται στους παρόντες κανονισμούς και, συγκεκριμένα, στο Μέρος 1 (ο πρωταρχικός σκοπός και καθήκον δικαστηρίου να διαχειρίζεται υποθέσεις) και στο Μέρος 30 (Συνήθεις Απαιτήσεις)».
Καθ’ ότι η παρούσα έφεση είναι προγενέστερη της θέσπισης των ΚΠΔ, δεν τυγχάνει εφαρμογής η επιτακτική προθεσμία που θέτει το Μέρος 41.2 (3)(β). Ταυτόχρονα όμως το θέμα της επίδοσης και της προώθησης της έφεσης γενικότερα δεν θα μπορούσαν να παρέμεναν στο διηνεκές. Θα έπρεπε - ενόψει της εφαρμογής πλέον των ΚΠΔ - να υποβληθεί διαδικαστικό διάβημα για καθορισμό και/ή επέκταση του χρόνου επίδοσης, αλλά και για υποκατάστατη επίδοση, αν τούτο κρινόταν αναγκαίο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε με αποτέλεσμα μια έφεση έξι χρόνων να παραμένει μέχρι σήμερα ανεπίδοτη. Η μη επίδοση αντίκειται και στη συνταγματική επιταγή που θέτει το Άρθρο 30 του Συντάγματος περί πληροφόρησης των λόγων που εγκαλείται κάποιος να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου.
Η διαπίστωση αυτή φέρνει στο προσκήνιο το Μέρος 41.9 των ΚΠΔ, το οποίο βρίσκεται στην προμετωπίδα της νομικής πτυχής της Αίτησης.
Με τον Κανονισμό 9 είχαμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε στην υπόθεση Σεκέρσαββας κ.ά. v. Τουρκικής Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση 415/2019, ημερ. 31.10.2024, επισημαίνοντας τα εξής:
«Σύμφωνα με το εδάφιο (3) του Κανονισμού «Υπάρχει επιτακτικός λόγος για απόρριψη της ειδοποίησης έφεσης όταν αυτή κρίνεται απαράδεκτη, προπετής, προδήλως αβάσιμη ή ως ασκηθείσα προς το σκοπό παρέλκυσης της απονομής της δικαιοσύνης».
Προσομοιάζουσα πρόνοια, υπήρχε στον Κανονισμό 10(i) του περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβάσιμων Εφέσεων) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1996. Συνεπώς, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που σχετιζόταν με τον εν λόγω κανονισμό είναι σχετική.
Στη Χρυσοστόμου v. Μαυρομουστάκη (1998) 3 Α.Α.Δ. 316 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Η εξουσία για τη συνοπτική απόρριψη έφεσης πηγάζει από το Σύνταγμα, και έχει ως αντικείμενο την περιφρούρηση των διαδικασιών και τη διαφύλαξη των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου από περισπασμούς που επάγεται η εξέταση αβάσιμων δικαστικών μέτρων. Αυτή τούτη η φύση της εξουσίας, για την απόρριψη έφεσης έξω από το καθιερωμένο θεσμικό πλαίσιο, προσδίδει σ' αυτή το χαρακτήρα εξαιρετικού μέτρου, το οποίο ασκείται με φειδώ αλλά χωρίς δισταγμό, εφόσον διαπιστωθεί το προδήλως αβάσιμο του διαβήματος (βλ. Πίτσιλλος ν. Γενικού Εισαγγελέα (1998) 3 A.A.Δ. 266. Justice Party v. Republic (1985) 3 C.L.R. 1621)».
Πρόσφατα στην TRICOR LTD ΥΠΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ (ΔΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΗ ΝΕΟΦΥΤΟΥ) v. EUROBANK CYPRUS LTD (ΠΡΩΗΝ EUROBANK EFG CYPRUS LTD), Πολιτική Έφεση Ε66/2020, ημερ. 12.1.2023, επαναλήφθηκε ότι:
«...έφεση δυνατόν να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη. Πρόκειται για συνταγματική επιταγή…».
Στην υπόθεση Χρυσικού ν. Δημητρίου κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε185/21, ημερ. 13.5.2026 επαναλάβαμε ότι:
«…η εξουσία για τη συνοπτική απόρριψη έφεσης πηγάζει από το ίδιο το Σύνταγμα και έχει ως αντικείμενο την περιφρούρηση των διαδικασιών και τη διαφύλαξη των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου από περισπασμούς που επάγεται η εξέταση αβάσιμων δικαστικών μέτρων (βλ. Tricor Ltd υπό εκκαθάριση (δια του εκκαθαριστή της Αθανάση Νεοφύτου) ν Eurobank Cyprus Ltd, Πολιτική Έφεση. Ε66/2020, ημερ. 12.1.2023, Χρυσοστόμου ν Μαυρομουστάκη (1998) 3 Α.Α.Δ. 316, Αλφρέδου ν Bank of Cyprus Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση 99/24, ημερ. 28.2.2025)».
Σχετικές είναι και οι υποθέσεις Θεοδώρου ν. Μαλλούπα κ.ά., Πολιτική Έφεση 62/18, ημερ. 5.4.2024, και Αλφρέδου ν. Bank of Cyprus Public Company Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση 99/2024, ημερ. 28.2.2025.
Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, δηλαδή μιας έφεσης που για έξι χρόνια μετά την καταχώριση της, παραμένει ανεπίδοτη και στην οποία, παρά την εφαρμογή των ΚΠΔ στο Εφετείο από τον Ιούλιο του 2023 δεν έχει παρθεί κανένα διάβημα για καθορισμό και/ή επέκταση του χρόνου επίδοσης ή για υποκατάστατη επίδοση, κρίνουμε ότι η έφεση, αν όχι επί της ουσίας, σίγουρα διαδικαστικά, είναι απαράδεκτη.
Συνάδει με την πιο πάνω κατάληξη μας και η επί του προκειμένου προαγωγή του πρωταρχικού σκοπού (Μέρος 1 των ΚΠΔ), η οποία παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα χειρισμού υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος. Το Δικαστήριο επιδιώκει την υλοποίηση του πρωταρχικού σκοπού κατά την άσκηση οποιασδήποτε εξουσίας παρέχεται από τους Κανονισμούς (Μέρος 1.3(1)(α)).
Η Αίτηση συνεπώς πετυχαίνει. Η Ειδοποίηση Έφεσης διαγράφεται και η Έφεση απορρίπτεται. Επιδικάζονται €1.000 έξοδα υπέρ των αιτητών/εφεσίβλητων και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση/εφεσείουσας.
ΣΤ. Ν. ΣΤΑΥΡΟΥ, Π.
Α. ΚΟΝΗΣ, Δ.
Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο