ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΛΥΦΟΜΜΑΤΟΣ v. Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ» κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε101/2025, 30/10/2026
print
Τίτλος:
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΛΥΦΟΜΜΑΤΟΣ v. Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ» κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε101/2025, 30/10/2026

ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

(Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε101/2025)

 

30 Οκτωβρίου 2026

 

[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΛΥΦΟΜΜΑΤΟΣ,

Εφεσείοντας/Καθ’ ου η Αίτηση,

 

-και-

 

1.            Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ».

 

2.            Petru Comanescu, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ».

 

3.    Ιωάννη Θεοδώρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

4.            Κυριακού Ζήνωνος, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ».

 

5.            Ιωάννη Θεοδώρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΛΑΡΝΑΚΑΣ».

 

6.            Ιάκωβου Σταύρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΧΟΙΡΟΚΟΙΤΙΑΣ».

 

7.            Κυριάκου Κάρυου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΥΓΟΡΟΥ».

 

8.            Ματθαίου Τσαγγαρίδη, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

9.            Μάμα Χατζηαντώνη, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

10.  Μόδεστου Μιλτιάδους, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

11. Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ» και αυτοπαρουσιάζεται ως εκπρόσωπος της ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ).

 

12.        Βερονίκης - Αναστασίας Τσαγγαρίδου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

13.        ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΣΙΑΣ ΞΕΝΗΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

14.        ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

15.  ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

Εφεσίβλητοι/ Αιτητές.

 

___________________

 

Αίτηση ημερομηνίας 18.12.2025

για απόρριψη και διαγραφή της Ειδοποίησης Έφεσης

 

___________________

 

Μ. Ζαχκαίος για Patrikios Pavlou & Associates LLC, για τους Εφεσίβλητους/Αιτητές.

Κ. Καλυφόμματος, για τον Εφεσείοντα/Καθ’ ου η Αίτηση.

 

ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον δικαστή Πική.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΠΙΚΗΣ, Δ.:  Με την υπό κρίση Αίτηση (εφεξής «η Αίτηση») επιζητείται η απόρριψη και διαγραφή της Ειδοποίησης Έφεσης που καταχωρίστηκε από τον Εφεσείοντα (Καθ’ ου η Αίτηση), ως απαράδεκτης, προπετούς, προδήλως αβάσιμης ή ως ασκηθείσας προς τον σκοπό παρέλκυσης της απονομής της δικαιοσύνης. Ο κύριος λόγος υποβολής της αίτησης έγκειται στο ότι ο τίτλος της Έφεσης, σε ό,τι αφορά τους Εφεσίβλητους, διαφέρει από τον τίτλο της εκκαλούμενης ενδιάμεσης απόφασης (Αίτηση 1/25). Πρόσθετα, υποστηρίζεται ότι η έφεση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, καθότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, ούτε επιλύουν ακαδημαϊκά ζητήματα ή προχωρούν σε εκδίκαση διαφορών των οποίων το αντικείμενο έχει εκλείψει. Η έφεση δεν στρέφεται κατά του αποτελέσματος της εκκαλούμενης απόφασης το οποίο ήταν υπέρ του Εφεσείοντος αλλά επικεντρώνεται στη διαταγή εξόδων υπερ του Εφεσείοντος και εναντίον των Αιτητών, οι οποίοι, κατ’ ισχυρισμό δεν νομιμοποιούνταν να εκπροσωπούν τους Ιερούς Ναούς και Ιερές Μονές των ΓΟΧ, ενώ αμφισβητείται και η νομιμότητα του τίτλου του Μητροπολίτη και τέως Μητροπολίτη Κιτίου και Έξαρχου Πάσης Κύπρου ΓΟΧ.

 

Στην Ειδοποίηση Έφεσης, ο τίτλος της εκκαλούμενης απόφασης επισυνάπτεται ως Παράρτημα «Α», και οι Εφεσίβλητοι ως Παράρτημα «Β». Για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των εκατέρωθεν θέσεων και της νομικής ανάλυσης η οποία ακολουθεί, παραθέτουμε αυτούσια τα δύο παραρτήματα:

 

«ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α

 

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

 

Αρ. Αίτησης (Πριν την Έγερση Απαίτησης): 1/2025

 

Μεταξύ:-

 

1.      ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΥ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΩΝ ΓΟΧ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ, ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ KOSMA JARRAD.

 

2.      ΤΕΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΥ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΩΝ ΓΟΧ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ, ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ PETRU COMANESCU.

 

3.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ.

 

4.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΕΡΕΩΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΖΗΝΩΝΟΣ.

 

5.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΛΑΡΝΑΚΑΣ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ.

 

6.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΧΟΙΡΟΚΟΙΤΙΑΣ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

 

7.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΥΓΟΡΟΥ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΡΥΟΥ.

 

8.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗ.

 

9.      ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΜΑΜΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗ.

 

10.    ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ.

 

11.    ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΥ ΤΩΝ ΓΟΧ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ KOSMA JARRAD.

 

12.        ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΥΤΗΣ, ΒΕΡΟΝΙΚΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ.

 

13.        ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΟΣΙΑΣ ΞΕΝΗΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΕΡΕΩΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΙΩΑΝΝΟΥ.

 

14.        ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΕΡΕΩΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΙΩΑΝΝΟΥ.

 

15.        ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ), ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΙΕΡΕΩΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΙΩΑΝΝΟΥ.

 

Αιτητές

-και-

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΛΥΦΟΜΜΑΤΟΣ

 

Καθ’ ου η Αίτηση

 

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ B

ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ

 

ΜΕΤΑΞΥ:

Κυριάκου Καλυφόμματου

Εφεσείοντος

και

 

3.            Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ».

 

4.            Petru Comanescu, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ».

 

3.      Ιωάννη Θεοδώρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

10.        Κυριακού Ζήνωνος, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ».

 

11.        Ιωάννη Θεοδώρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΛΑΡΝΑΚΑΣ».

 

12.        Ιάκωβου Σταύρου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΧΟΙΡΟΚΟΙΤΙΑΣ».

 

13.        Κυριάκου Κάρυου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ) ΑΥΓΟΡΟΥ».

 

14.        Ματθαίου Τσαγγαρίδη, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

15.        Μάμα Χατζηαντώνη, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

10.    Μόδεστου Μιλτιάδους, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

11.    Jarrad Kosma, που αυτοτιτλοφορείται ως «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ» και αυτοπαρουσιάζεται ως εκπρόσωπος της ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ).

 

15.        Βερονίκης - Αναστασίας Τσαγγαρίδου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

16.        ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΣΙΑΣ ΞΕΝΗΣ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

17.        ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

15.    ΠαπαΜιχαήλ Ιωάννου, που αυτοπαρουσιάζεται ως «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ)».

 

Εφεσιβλήτων»

 

Η ενώπιον μας έφεση αποτελεί τη συνέχεια μιας ευρύτερης και έντονης αντιδικίας μεταξύ του Εφεσείοντος και των Αιτητών, με επίκεντρο τη διεκδίκηση της δικηγορικής του αμοιβής για προγενέστερες δικαστικές διαδικασίες.  Τα γεγονότα τα οποία περιβάλλουν την αντιδικία με τους εκατέρωθεν αντικρουόμενους ισχυρισμούς καταγράφονται εκτενώς στην εκκαλούμενη ενδιάμεση απόφαση και δεν χρειάζεται να μας απασχολήσουν για σκοπούς της παρούσας.  

 

Με την πρωτόδικη ενδιάμεση Αίτηση 1/25, οι Αιτητές επιδίωξαν την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων πριν από την καταχώρηση απαίτησης, ζητώντας να απαγορευτεί στον Καθ’ ου η αίτηση η είσπραξη ή η λήψη μέτρων εκτέλεσης για έξοδα που του επιδικάστηκαν (ή εκκρεμούσαν προς ψήφιση) στο πλαίσιο προγενέστερων δικαστικών διαδικασιών και εφέσεων (συμπεριλαμβανομένων της Πολιτικής Έφεσης 143/20 και της Ε57/2021), καθώς και η καταχώρηση καταλόγων εξόδων προς ψήφιση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την εν λόγω Αίτηση κρίνοντας ότι δεν πληρούνταν οι δικονομικές προϋποθέσεις του Μέρους 25.2 των ΚΠΔ, δεδομένου ότι δεν υφίστατο «επείγον θέμα» ή άλλες «ιδιαίτερες περιστάσεις» που να δικαιολογούν την έκδοση θεραπείας, καθώς οι διάδικοι βρίσκονταν σε αντιδικία επί μήνες και υπήρχε επαρκής χρόνος για την καταχώρηση Εντύπου Απαίτησης.  Ως αποτέλεσμα της απόρριψης, τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάστηκαν εναντίον των Αιτητών και υπέρ του Καθ’ ου η αίτηση.

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση (Εφεσείων) προέβαλε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι τα πρόσωπα τα οποία εκπροσώπησε στις δικαστικές διαδικασίες με τις οποίες σχετίζεται διεκδίκηση της δικηγορικής του αμοιβής, δεν ταυτίζονται με εκείνα που καταχώρησαν και προώθησαν την Αίτηση 1/25. Κατ’ επέκταση τα πρόσωπα αυτά δεν νομιμοποιούνταν να εκπροσωπούν τους Ιερούς Ναούς και Μονές που αναφέρονται στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης, καθότι αντλούν τις κατ’ ισχυρισμόν εξουσίες τους από τον «Μητροπολίτη Κιτίου και Έξαρχο Πάσης Κύπρου ΓΟΧ Γεράσιμο» (Αιτητή 1), η εκλογή του οποίου υπήρξε παράνομη και αντικαταστατική. Το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι παρήλκε η εξέταση αυτού του ζητήματος εφόσον δεν πληρούνταν οι δικονομικές προϋποθέσεις του Μέρους 25.2.

 

Η βασική θέση των Αιτητών στην ενώπιον μας διαδικασία, είναι ότι τα πρόσωπα τα οποία κατονομάζονται ως Εφεσίβλητοι στην Ειδοποίηση Έφεσης (Παράρτημα «Β») δεν είναι οι διάδικοι της Αίτησης 1/25 (Παράρτημα «Α») με αποτέλεσμα η Ειδοποίηση Έφεσης να στρέφεται κατά ανύπαρκτων διαδίκων συνιστώντας άκυρο δικονομικό μέτρο το οποίο πλήττει το θεμέλιο της διαδικασίας και δεν δύναται να θεραπευτεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Οι Αιτητές στηρίζονται στην ευρεία εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή της έφεσης με βάση το Μέρος 41.9 των ΚΠΔ και συναφή νομολογία. Περαιτέρω, προβάλλουν ότι η Ειδοποίηση Έφεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας.

 

Στην Ειδοποίηση Εφεσίβλητου/Ενδιαφερόμενου Μέρους περιλαμβάνεται Αντέφεση, με την οποία προβάλλεται ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των εξαιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς και πληρούνταν οι προϋποθέσεις του Μέρους 25.2 των ΚΠΔ για να ενεργοποιηθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα για ενδιάμεση θεραπεία πριν την καταχώρηση της Απαίτησης.

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση προβάλλει δώδεκα λόγους ένστασης οι οποίοι έχουν ως ακολούθως:

 

1.              «Οι Αιτούντες κωλύονται από το να καταχωρούν και προωθούν την υπό κρίση αίτηση, καθότι η συμπεριφορά τους αυτή προσκρούει στο δόγμα της ταυτόχρονης επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας· και/ή,

 

2.              Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και/ή προσπάθεια αποκόμισης αθέμιτου δικονομικού πλεονεκτήματος· και/ή,

 

3.              Οι Αιτούντες δεν νομιμοποιούνται να καταχωρούν και/ή προωθούν οποιαδήποτε διαδικασία υπό τις αυτοεπικαλούμενες ιδιότητες τους, τις οποίες δεν κατέχουν· και/ή,

 

4.              Η καταχρηστική δικονομική συμπεριφορά των Αιτούντων στην πρωτόδικη διαδικασία, αντικείμενο της παρούσας Έφεσης, προκαλεί στον Καθ' ου η Αίτηση σοβαρή δικονομική αμηχανία και/ή τον θέτει στο δίλημμα είτε να καταχωρήσει έφεση εναντίον ανύπαρκτων κα/ή ανομιμοποίητων και/ή φανταστικών «διαδίκων» είτε να στραφεί εναντίον των φυσικών προσώπων που οχυρώνονται πίσω από ιδιότητες που δεν κατέχουν· και/ή,

 

5.              Η έφεση στρέφεται εναντίον των ορθών προσώπων και/ή θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου τους πραγματικούς και/ή ουσιαστικούς διαδίκους, οι οποίοι καταχρηστικά οχυρώνονται πίσω από ιδιότητες που δεν κατέχουν, προωθούντες διαδικασίες εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση «εκ του ασφαλούς»· και/ή,

 

6.              Οι Αιτούντες ναοί και μονές δεν είναι οι πραγματικοί και/ή ουσιαστικοί διάδικοι και/ή είναι ανύπαρκτοι διάδικοι, υπό την έννοια ότι τα πρόσωπα που δήθεν τους εκπροσωπούν, στερούνται νομιμοποίησης και/ή δικαιώματος εκπροσώπησης, ενόψει του ότι ο διορισμός τους στις θέσεις αυτές έγινε από τον αυτοαποκαλούμενο «Μητροπολίτη Κιτίου ΓΟΧ Γεράσιμο», ο οποίος δεν κατέχει την αυτοεπικαλούμενη από αυτόν μητροπολιτική ιδιότητα, καθότι δεν εξελέγη σύμφωνα με το καταστατικό της εν λόγω εκκλησίας και συνεπώς, τόσο ο ίδιος όσο τα πρόσωπα που αυτός διορίζει, δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα διαχείρισης ή εκπροσώπησης της περιουσίας της εν λόγω εκκλησίας, περιλαμβανομένης και της λήψης και/ή προώθησης δικαστικών διαβημάτων· και/ή,

 

7.              Η καταχωρηθείσα έφεση στρέφεται εναντίον των ορθών προσώπων, στην βάση του δόγματος της παράβασης διαβεβαίωσης πληρεξουσιότητας (breach of warranty of authority)· και/ή,

 

 

8.              Οι Αιτούντες επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα και/ή να εκμαιεύσουν από το Εφετείο αναγνώριση των αμφισβητούμενων «ιδιοτήτων» τους και/ή να προκαταλάβουν τα δικαιώματα του Καθ' ου η Αίτηση σε άλλες εκκρεμούσες διαδικασίες σε κατώτερα δικαστήρια· και/ή,

 

9.              Οι Αιτούντες επιχειρούν να παραπλανήσουν το δικαστήριο αποκρύπτοντες και/ή διαστρεβλούντες τα γεγονότα και/ή παρουσιάζοντας αυτά με τρόπο τουλάχιστον επιλήψιμο· και/ή,

 

10.          Εάν ήθελε φανεί ότι ο τίτλος της έφεσης είναι λανθασμένος, αυτό δεν θα ήταν μοιραίο, αλλ' αντίθετα θα συνιστούσε θεραπεύσιμη παρατυπία και/ή το Εφετείο δύναται, στην βάση του πρωταρχικού σκοπού και/ή των εξουσιών του, να διορθώσει και/ή θεραπεύσει οποιοδήποτε ελάττωμα και/ή παρατυπία που ενδεχομένως ήθελε φανεί ότι υπάρχει στον τίτλο της Έφεσης· και/ή,

 

11.          Σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου οι ορθοί διάδικοι - εφεσίβλητοι και/ή ότι η έφεση στρέφεται εναντίον λανθασμένων διαδίκων, το Εφετείο κέκτηται ευρείας εξουσίας να διατάξει την τροποποίηση της Έφεσης και/ή την προσθήκη διαδίκων σε αυτή, με σκοπό την ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης ανάμεσα στους διαδίκους· και/ή,

 

12.          Η έφεση εγείρει γνήσια και πρωτότυπα νομικά θέματα που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και ερμηνεία των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023 και τυχόν διαγραφή της θα ήταν άδικη και/ή υπέρμετρη και/ή υπερβολική και/ή δεν θα εξυπηρετούσε την απονομή της δικαιοσύνης».

 

Στην γραπτή του αγόρευση ο Καθ’ ου η Αίτηση διευκρινίζει ότι η συμπεριφορά των Αιτητών προσκρούει στην αρχή της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας ένεκα της καταχώρησης Αντέφεσης. Ακολούθως εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι Αιτητές 3 - 15 στερούνται νομιμότητας να εκπροσωπούν τους Ιερούς Ναούς και Μονές ένεκα του κατ΄ισχυρισμό μη νόμιμου διορισμού τους από τον Μητροπολίτη Κιτίου Γεράσιμο. Τονίζει ότι αυτός υπήρξε ο βασικότερος λόγος ένστασης τον οποίο προέβαλε πλην όμως δεν εξετάστηκε πρωτοδίκως, με αποτέλεσμα να επιδικαστούν έξοδα εναντίον ανύπαρκτων και ανομιμοποίητων διαδίκων. Τούτο, διατείνεται ότι τον έφερε προ αμηχανίας και διλήμματος καθότι εάν καταχωρούσε την ειδοποίηση έφεσης βάσει του τίτλου της πρωτόδικης διαδικασίας θα αναγνώριζε στα φυσικά πρόσωπα τις ιδιότητες τις οποίες σφόδρα αμφισβητεί. Αντ’ αυτού επέλεξε με την έφεση να στραφεί εναντίον των φυσικών προσώπων που «οχυρώνονται» πίσω από τους Ιερούς Ναούς και Μονές καθώς και εναντίον των προσώπων τα οποία, κατά τον ίδιο, αυτοτιτλοφορούνται ως Μητροπολίτης και τέως Μητροπολίτης Κιτίου και Έξαρχος πάσης Κύπρου ΓΟΧ. Στην γραπτή αγόρευση του Καθ’ ου η Αίτηση δεν αναπτύσσεται η θέση περί κατάχρησης διαδικασίας, πέραν των όσων αναφέρονται στην ένσταση.

 

Ως προς το ποιος κατά νόμο δύναται να θεωρηθεί Εφεσίβλητος ή εναντίον ποιου επιτρέπεται να ασκηθεί έφεση, και κατά πόσο δύναται να ασκηθεί έφεση εναντίον προσώπου που δεν ήταν διάδικος πρωτοδίκως, ο Καθ’ ου η Αίτηση επικαλείται τις πρόνοιες του Μέρους 41.1.2(3)(i) και (ii) των ΚΠΔ, και την υπόθεση George Wimpey Uk Ltd v. Tewkesbury Borough Council [2008] EWCA Civ 12, η οποία ερμηνεύει τις ταυτόσημες πρόνοιες του Part 52.1.3(d) & (e) των Αγγλικών CPR. Διατείνεται ότι ο λόγος (ratio) της προαναφερθείσας απόφασης υποστηρίζει τη θέση ότι «Εφεσίβλητος» μπορεί να είναι οποιοδήποτε πρόσωπο επηρεάζεται από τη διαδικασία, είτε ήταν διάδικος πρωτόδικα είτε όχι· και ότι εάν κάποιο πρόσωπο δεν ήταν διάδικος πρωτόδικα και ασκηθεί έφεση που να το εμπλέκει στη διαδικασία, είναι σαφές ότι η διαδικασία θα φέρει διαφορετικό τίτλο από τον πρωτόδικο, ώστε αυτή να αντικατοπτρίζει τα ορθά μέρη. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι τα φυσικά πρόσωπα που ήγειραν την πρωτόδικη διαδικασία, εκ μέρους και για λογαριασμό των Ιερών Ναών και Μονών, είναι τα ίδια με τα πρόσωπα εναντίον των οποίων στρέφεται η Έφεση, με μόνο αμφισβητούμενο τον εκκλησιαστικό τίτλο και αντιπροσωπευτική ιδιότητα βάσει των οποίων προώθησαν την πρωτόδικη διαδικασία. Στο σημείο αυτό παρατηρούμε ότι η θέση αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με εκείνη που προβάλλεται στην ένσταση περί ανύπαρκτων διαδίκων την οποία θεωρούμε ως εγκαταλειφθείσα.

 

Επίσης, ο Καθ’ ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι και να μην ήσαν τα πρόσωπα αυτά διάδικοι πρωτοδίκως, θα μπορούσε εξίσου να στραφεί η έφεση εναντίον τους για το ζήτημα των εξόδων επικαλούμενος την υπόθεση Dymocs Franchise Systems (NSW) Pty Ltd v. Todd [2004] UKPC 390), πράγμα το οποίο αποφασίζεται με γνώμονα το ποιος είναι ο πραγματικός διάδικος, ήτοι ποιος έλεγξε ή χρηματοδότησε τη δικαστική διαδικασία και ποιος επωφελήθηκε από αυτή.  

 

Διαζευκτικά, ο Καθ’ ου η Αίτηση προβάλλει ότι, έστω σε περίπτωση που ο τίτλος της έφεσης ήθελε θεωρηθεί λανθασμένος, τούτο δεν θα απόβαινε μοιραίο για τη τύχη της έφεσης, αλλά αντίθετα θα συνιστούσε θεραπεύσιμη παρατυπία. Προς τούτο επικαλείται την ευρεία εξουσία του Δικαστηρίου να θεραπεύσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή παρατυπία που ενδεχομένως ήθελε φανεί ότι υπάρχει στον τίτλο της έφεσης ακόμη και αυτεπάγγελτα στο πλαίσιο προαγωγής του πρωταρχικού σκοπού (Μέρος 3.2 των ΚΠΔ), καθώς και τη γενική εξουσία του Δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα, όπως παράλειψη συμμόρφωσης με κανονισμό (Μέρος 3.8 των ΚΠΔ). Παραλληλίζει δε την προκείμενη περίπτωση με την ύπαρξη «misnomer» το οποίο ήταν θεραπεύσιμο δυνάμει της Δ.64 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ακόμη και αν η έφεση καταχωρήθηκε εναντίον λανθασμένου ή ανύπαρκτου διαδίκου, επικαλούμενος τις υποθέσεις Καφφά κ.ά. ν. Καφφά (1999) 1 ΑΑΔ 544 και Μιχαήλ ν. Ττούνια (2004) 1 Α.Α.Δ. 113.

 

Στην εξέταση η οποία ακολουθεί έχουμε μελετήσει προσεκτικά και λάβει υπόψη όλες τις θέσεις των δυο πλευρών ως εκτίθενται στις γραπτές τους αγορεύσεις.

 

(i)    Κατά πόσο υπήρξε επιδοκιμασία και αποδοκιμασία εκ μέρους των Αιτητών

 

Το πρώτο κατά λογική σειρά θέμα προς εξέταση είναι κατά πόσον η αίτηση για διαγραφή της ειδοποίησης έφεσης προσκρούει στην αρχή της αποδοκιμασίας και επιδοκιμασίας. Η εν λόγω θέση στηρίζεται στο γεγονός ότι οι Αιτητές καταχώρισαν Αντέφεση και επομένως δεν μπορούν αφενός  να αποδοκιμάζουν την καταχώρηση έφεσης με την Αίτηση για διαγραφή της, και αφετέρου να την επιδοκιμάζουν με την καταχώρηση Αντέφεσης. Κατά την κρίση μας η καταχώρηση ειδοποίησης εφεσιβλήτου (αντέφεση, δέστε Μέρος 41.3) η οποία σημειωτέον φέρει τον ορθό τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης, δεν προσκρούει στην εν λόγω αρχή και δεν δημιουργεί οποιοδήποτε κώλυμα στην Αίτηση για διαγραφή της ειδοποίησης έφεσης.  

 

Οι προϋποθέσεις για ενεργοποίηση της εν λόγω αρχής εξετάστηκαν, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Stella v. Sayias (1983) 1 CLR 186, όπου λέχθηκαν τα εξής από τον Σαββίδη Δ.:

 

«We shall next deal briefly with the contention of counsel for appellant that the respondent by having acted as he did, he both approbated sand reprobated. The principle of approbation and reprobation has been explained in Banque de Moscou v. Kindersley and Another [1950] 2 All E.R. 549 at p. 552 by Evershed M.R. as follows:

 

"The phrases 'approbating and reprobating' or 'blowing hot and cold' are expressive and useful, but if they are used to signify a valid answer to a claim or allegation they must be defined. Otherwise the claim or allegation would be liable to be rejected on the mere ground that the conduct of the party making it was regarded by the court as unmeritorious.

 

From the authorities cited to us it seems to me to be clear that these phrases must be taken to express, first, that the party in question is to be treated as having made an election from which he cannot resile, and, secondly, that he will not be regarded, at least in a case such as the present, as having so elected unless he has taken a benefit under or arising out of the course of conduct which he has first pursued and with which his present action is inconsistent.»

 

(Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Στην προκείμενη περίπτωση οι Αιτητές δεν απέκτησαν οποιοδήποτε όφελος από την άσκηση της Αντέφεσης και επομένως δεν ενεργοποιείται η εφαρμογή της εν λόγω αρχής.  

 

(ii)  H εξουσία του εφετείου για διαγραφή και παραμερισμό ειδοποιήσεων έφεσης

 

Η εξουσία του Εφετείου για διαγραφή και παραμερισμό ειδοποιήσεων έφεσης απορρέει από το Μέρος 41.9 των ΚΠΔ το οποίο προνοεί τα εξής:

 

«41.9. Διαγραφή ειδοποιήσεων έφεσης και παραμερισμός ή επιβολή

όρων

 

(1) Το Εφετείο δύναται κατόπιν αίτησης ή αυτεπάγγελτα:

(α) να διαγράψει ειδοποίηση έφεσης εν όλω ή εν μέρει·

(β) να επιβάλει ή να διαφοροποιήσει όρους υπό τους οποίους μπορεί να

     ασκηθεί έφεση.

(2) Το Εφετείο ασκεί τις εξουσίες του, δυνάμει της παραγράφου (1) μόνο

     όταν υπάρχει επιτακτικός λόγος να το πράξει και αφού ακούσει τον

     επηρεαζόμενο διάδικο.

(3) Υπάρχει επιτακτικός λόγος για απόρριψη της ειδοποίησης έφεσης όταν

     αυτή κρίνεται απαράδεκτη, προπετής, προδήλως αβάσιμη ή ως

     ασκηθείσα προς το σκοπό παρέλκυσης της απονομής της δικαιοσύνης».

 

Στην FARMOKIPIKI LTD v. Χρίστο Γεωργίου κ.ά. Πολ. Εφ. 22/18, ημερ. 24.10.23, σημειώνεται ότι αντίστοιχη πρόνοια περιλαμβάνεται στον Κανονισμό 10(i) του περί Εφέσεων (Προδικασία, Περιγράμματα Αγορεύσεων, Περιορισμός του Χρόνου των Προφορικών Αγορεύσεων και Συνοπτική Διαδικασία για την Απόρριψη Προδήλως Αβάσιμων Εφέσεων) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1996.  Ως εκ τούτου, υπό την αίρεση του πρωταρχικού σκοπού των ΚΠΔ, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία αφορά στην ερμηνεία του εν λόγω Κανονισμού είναι σχετική (βλ. και Σεκκερσάββας κ.ά. ν. Τουρκική Δημοκρατία, Πολ. Εφ. 415/19, ημερ. 31.10.24).  Στην υπόθεση Χρυσόστομου ν. Μαυρομουστάκη (1998) 3 Α.Α.Δ. 316, λέχθηκαν τα ακόλουθα:

 

«Ο Κανονισμός αυτός παρέχει εξουσία στο Εφετείο να απορρίπτει, στο προδικαστικό στάδιο, καταφανώς αβάσιμες εφέσεις, αφού ακούσει τους διαδίκους επί του προκειμένου.

 

Η εξουσία για τη συνοπτική απόρριψη έφεσης πηγάζει από το Σύνταγμα, και έχει ως αντικείμενο την περιφρούρηση των διαδικασιών και τη διαφύλαξη των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου από περισπασμούς που επάγεται η εξέταση αβάσιμων δικαστικών μέτρων. Αυτή τούτη η φύση της εξουσίας, για την απόρριψη έφεσης έξω από το καθιερωμένο θεσμικό πλαίσιο, προσδίδει σ' αυτή  το χαρακτήρα εξαιρετικού μέτρου, το οποίο ασκείται με φειδώ αλλά χωρίς δισταγμό, εφόσο διαπιστωθεί το προδήλως αβάσιμο του διαβήματος. (Βλ. Πίτσιλλος ν. Γενικού Εισαγγελέα (1998) 3 A.A.Δ. 266. Justice Party v. Republic (1985)3 C.L.R. 1621.)»

 

Η αρχή αυτή επαναλήφθηκε στην Tricor Ltd, μέσω του Εκκαθαριστή της Αθανάση Νεοφύτου ν. Eurobank Cyprus Ltd, Πολ. Εφ. Ε66/2020, ημερ. 12.1.23.  Το Μέρος 41.9 των ΚΔΠ αντιστοιχεί στο Part 52.18(1) & (2) των CPR (White Book 2014, παρ. 52.18) το οποίο λειτουργεί «ως επιπρόσθετη ασφαλιστική δικλείδα, αφού στην Αγγλία απαιτείται η εκ των προτέρων λήψη άδειας (leave to appeal) από το Δικαστήριο πριν την καταχώρηση έφεσης, κάτι που δεν ισχύει στην Κύπρο, εκτός για εφέσεις που αφορούν αποκλειστικά τα έξοδα» (Βλ. Σεκερσάββα κ.ά. ν. Τουρκική Δημοκρατία, ανωτέρω).  Σημειωτέον ότι στο Part 52.18 των CPR δεν περιλαμβάνεται εξειδίκευση του επιτακτικού λόγου για απόρριψη της ειδοποίησης έφεσης σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα στο Μέρος 41.9(3) των ΚΔΠ.

 

Στην υπόθεση Turner v. Haworth Associates [2001] EWCA Civ 370, το Αγγλικό Εφετείο επισήμανε ότι η πρακτική η οποία τώρα ενσωματώνεται στο Part 52.18, αντανακλά τη δικαιοδοσία την οποία πρέπει να έχει ένα δικαστήριο για να προστατεύσει τις διαδικασίες του από κατάχρηση και να χειριστεί μια έφεση με συνοπτικό τρόπο εάν θεωρεί τούτο κατάλληλο («reflects the jurisdiction which a court must have in order to safeguard its own proceedings from abuse; and to deal with an appeal in a summary manner if it thinks that appropriate») (βλ. White Book 2024, Vol. 1, παρ. 52.18.3 και Γιώργος και Βαλεντίνα Πενταρά από την Πάφο ως γονείς, κηδεμόνες και τα πρόσωπα που ασκούν τη γονική μέριμνα του ανήλικου Βίκτωρα Πενταρά ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά., Πολ. Εφ. 441/19, ημερ. 4.6.26).    

 

Στην προκείμενη περίπτωση, το αίτημα απόρριψης της έφεσης ερείδεται (α) στην αναντιστοιχία μεταξύ του τίτλου της έφεσης και εκείνου της πρωτόδικης διαδικασίας, και (β) σε κατάχρηση διαδικασίας.  Σύμφωνα με το Μέρος 41.9(3) των ΚΔΠ, η ύπαρξη επιτακτικού λόγου για την απόρριψη ειδοποίησης έφεσης προϋποθέτει ότι αυτή κρίνεται απαράδεκτη, προπετής, προδήλως αβάσιμη ή ότι έχει ασκηθεί προς τον σκοπό παρέλκυσης της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Οι εν λόγω προϋποθέσεις λειτουργούν διαζευκτικά και αυτοτελώς, υπό την έννοια ότι η συνδρομή έστω και μίας εξ αυτών αρκεί για να πληρωθεί το κριτήριο του επιτακτικού λόγου, χωρίς να αποκλείεται η συνύπαρξη μιας ή περισσοτέρων προϋποθέσεων ταυτόχρονα. Ειδικότερα, και χωρίς να επιχειρείται εξαντλητικός ορισμός, οι τέσσερεις προϋποθέσεις συνοψίζονται ως εξής:

 

(α) «απαράδεκτη». Περιλαμβάνει σοβαρά διαδικαστικά σφάλματα τα οποία δεν δύνανται να διορθωθούν βάσει της γενικής εξουσίας του δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα (Μέρος 3.8) - εκτός αν υπάρχει ρητή απαγόρευση από άλλο διαδικαστικό κανονισμό (βλ. Steele v. Mooney, κατωτέρω).

 

(β) «προπετής». Ετυμολογικά σημαίνει θρασύς, προκλητικός ή αυτός που ενεργεί με απερίσκεπτη βιασύνη (βλ. Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, 1998, σελ. 1504). Στη δικονομική ορολογία ταυτίζεται με διαδικασίες επιπόλαιες ή ενοχλητικές (frivolous or vexatious) ή κακόπιστες οι οποίες στερούνται ουσιαστικού νομικού ή πραγματικού ερείσματος, συνιστώντας κατάχρηση διαδικασίας (βλ. κατ΄αναλογία White Book 1999, παρ. 18/19/16, White Book 2024, Vol. 1, παρ. 3.4.4).

 

(γ) «προδήλως αβάσιμη». Έφεση χαρακτηρίζεται ως προδήλως αβάσιμη «αν από το περιεχόμενο της και τους εφαρμοζόμενους, συναφώς, κανόνες δικαίου, διαπιστώνεται ότι δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας. (βλ. μεταξύ άλλων, Χρυσοστόμου ν. Μαυρομουστάκη (1998) 3 Α.Α.Δ. 316, Tricor Ltd v. Eurobank Cyprus Ltd, (ανωτέρω), Πενταρά ν. Γενικού Εισαγγελέα (ανωτέρω)). Στην Μαραγκού ν. Δημοκρατίας (1997) 1 Α.Α.Δ. 1715 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με την εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίψει έφεση ως «προδήλως αβάσιμη» με βάση τον Διαδικαστικό Κανονισμό του 1996: «Πρόκειται, για εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να υιοθετηθεί μόνο εφόσον καταφαίνεται ότι η έφεση στερείται ολοσχερώς ερείσματος».

 

(δ) «προς τον σκοπό παρέλκυσης της ορθής απονομής της δικαιοσύνης». Ο όρος «παρέλκυση» (προερχόμενος από το ρήμα παρελκύω) δηλώνει την άσκοπη παράταση, την κωλυσιεργία και την επιμήκυνση μιας διαδικασίας χωρίς ουσιαστικό δικονομικό έρεισμα. Αποτελεί μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, η οποία εκδηλώνεται όταν το ένδικο μέσο της έφεσης δεν ασκείται καλόπιστα για τη διόρθωση νομικού σφάλματος, αλλά χρησιμοποιείται για αλλότριους σκοπούς, στερούμενο ρεαλιστικής πιθανότητας επιτυχίας, με αποτέλεσμα να επιβαρύνει αδικαιολόγητα το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης.

 

Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι το Εφετείο διατηρεί σύμφυτη εξουσία (inherent jurisdiction) να διακόψει, αναστείλει ή απορρίψει συνοπτικά μια έφεση όταν διαπιστώνεται ότι συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η εν λόγω εξουσία εκπηγάζει απευθείας από την αυτονομία και την αυτοτέλεια της δικαστικής λειτουργίας.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, η εξέταση του υπό κρίση ζητήματος θα πρέπει να επικεντρωθεί, αφενός, στο κατά πόσο η ειδοποίηση έφεσης είναι απαράδεκτη ή προπετής (vexatious) ή κατά πόσο μπορεί να διασωθεί με βάση το Μέρος 3.8 των ΚΔΠ και, αφετέρου, εάν στο κατά πόσο αυτή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας.

 

(iii) Η έννοια του «εφεσείοντος» και «εφεσίβλητου» στο Μέρος 41.1(2) των ΚΔΠ

 

Η έννοια του «εφεσείοντος» και «εφεσίβλητου» καθορίζεται στο Μέρος 41.1(2) των ΚΔΠ ως εξής:

 

«(δ) «εφεσείων» σημαίνει πρόσωπο το οποίο ασκεί ή επιδιώκει να

       ασκήσει έφεση·

  (ε) «εφεσίβλητος» σημαίνει :

  (i) πρόσωπο άλλο από τον εφεσείοντα, το οποίο ήταν διάδικος στη

      διαδικασία στο κατώτερο δικαστήριο και το οποίο επηρεάζεται από την

      έφεση· και 

  (ii) πρόσωπο στο οποίο επιτρέπει το Εφετείο να καταστεί διάδικος στην

      έφεση» 

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση με αναφορά στην υπόθεση George Wimpey UΚ Ltd v. Tewkesbury Borough Council (ανωτέρω) υποστηρίζει ότι εφεσίβλητος δύναται να θεωρηθεί οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από τη διαδικασία, είτε ήταν διάδικος πρωτόδικα είτε όχι.  Δεν συμφωνούμε.  Βάσει του σκεπτικού της George Wimpey εφαρμόζοντας τον κανόνα της γραμματικής ερμηνείας, ο όρος «εφεσίβλητος» σημαίνει πρόσωπο το οποίο ήταν διάδικος στο κατώτερο Δικαστήριο ή στο οποίο το Εφετείο επιτρέπει να καταστεί διάδικος.  O δε ορισμός του εφεσείοντος είναι αρκετά ευρύς ώστε να περιλάβει πρόσωπο το οποίο δεν ήταν διάδικος πρωτοδίκως και το οποίο επηρεάζεται δυσμενώς από το αποτέλεσμα (βλ. White Book 2018, παρ. 52.1.3). Σχετικό είναι το κάτωθι απόσπασμα από την απόφαση του Lord Justice Dyson (υπογράμμιση και έμφαση δική μας):

 

«18.  The inclusion of the words "other than the appellant" in paragraph (e)(i) does  not shed light on the definition of "appellant" in paragraph (d). There are two definitions of "respondent" in paragraph (e). The definition in paragraph (e)(i) is of a person (other than the appellant) who was a party to the proceedings in the lower court and who is affected by the appeal. This definition requires the person to have been a party to the proceedings in the lower court. The reason for adding the words "other than the appellant" is to exclude the appellant from this definition of respondent. It does not imply that an appellant must in all cases have been a party to the proceedings in the lower court. The definition of respondent in paragraph (e)(ii) is of a person who is permitted by the appeal court to be a party to the appeal. There is no requirement for the purposes of this definition that the person must have been a party to the proceedings in the lower court. Paragraph (e)(ii) simply gives the court a wide power to permit any person to be a party to the appeal as a respondent, whether or not he was party to the proceedings in the lower court.

 

19.    In my view, therefore, giving the language its plain and ordinary interpretation, paragraph (d), when interpreted in the light of paragraph (e), does not require an appellant to have been a party to the proceedings in the court below.»

 

(βλ. και Αναφορικά με την εταιρεία East Poin Metals Ltd, Πολ. Αίτηση Αρ. 9/24, ημερ. 28.11.24).

 

Επομένως, δεν είναι επιτρεπτό η έφεση να στραφεί εναντίον προσώπου το οποίο δεν ήταν διάδικος στην πρωτόδικη διαδικασία χωρίς να προηγηθεί άδεια του Δικαστηρίου.

 

Tο ενώπιον μας αίτημα για απόρριψη της έφεσης ως απαράδεκτης εστιάζει εν πρώτοις στην ουσιαστικής μορφής διαφοροποίηση η οποία κατ΄ισχυρισμό υφίσταται στον τίτλο της έφεσης αναφορικά με τους Εφεσίβλητους. Ειδικότερα:

 

(α) Αναφορικά με τους Εφεσίβλητους 1 και 2 η Έφεση στρέφεται εναντίον των κοσμικών προσώπων με ευθεία αμφισβήτηση («αυτοτιτλοφορείται») του τίτλου του Μητροπολίτη και του τέως Μητροπολίτη Κιτίου και Έξαρχου Πάσης Κύπρου των ΓΟΧ, που αναφέρεται στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης.

 

(β) Ως προς τους Ιερούς Ναούς (Παλαιοημερολογιτών), ως Εφεσίβλητοι 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 13, 14, 16, κατονομάζονται τα πρόσωπα τα οποία στον τίτλο της πρωτόδικης διαδικασίας αναφέρεται ότι τους εκπροσωπούν ως Πρόεδροι της Ενοριακής Επιτροπής ενός εκάστου Ιερού Ναού, αμφισβητώντας την αντιπροσωπευτική τους ιδιότητα («αυτοπαρουσιάζεται»).

 

(γ) Το ίδιο ισχύει και για τις  Ιερές Μονές (Παλαιοημερολογητών) όπου στη μεν Ιερά Μονή Παναγίας Ευαγγελίστριας, Εφεσίβλητη 12 είναι το πρόσωπο το οποίο στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης αναφέρεται ως Ηγουμένη της Μονής, αμφισβητώντας την αντιπροσωπευτική της ιδιότητας («αυτοπαρουσιάζεται»), στη δε Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, Εφεσίβλητος 11 είναι το κοσμικό πρόσωπο το οποίο στον τίτλο της πρωτόδικης διαδικασίας αναφέρεται να την εκπροσωπεί με τον τίτλο του Μητροπολίτη Κιτίου και Έξαρχου Πάσης Κύπρου των ΓΟΧ («αυτοτιτλοφορείται). Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, είμαστε της γνώμης ότι η διαφορά στον τίτλο της έφεσης είναι ουσιαστικής μορφής.

 

Στην υπόθεση Έλληνας κ.ά. ν. Χριστοδούλου (1993) 1 Α.Α.Δ. 485 τονίστηκε ότι «ο τίτλος της αγωγής είναι στοιχείο μείζονος σημασίας, εφόσον προσδιορίζει τα πρόσωπα μεταξύ των οποίων υφίσταται η αντιδικία».

 

Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ουσιαστική διαφορά μεταξύ των προσώπων που κατονομάζονται ως Αιτητές στην εκκαλούμενη απόφαση, αφενός, και των Εφεσίβλητων στον τίτλο της έφεσης, αφετέρου.  Συγκεκριμένα, οι Εφεσίβλητοι 3 έως 15 δεν είναι πλέον οι Ιεροί Ναοί και Ιερές Μονές των ΓΟΧ, αλλά τα φυσικά πρόσωπα που τους εκπροσωπούσαν πρωτοδίκως, περιλαμβανομένου του Μητροπολίτη Κιτίου Γεράσιμου ΓΟΧ, του οποίου αμφισβητείται ο εκκλησιαστικός τίτλος. Επιπρόσθετα, οι Εφεσίβλητοι 1 και 2 ενάγονται προσωπικά με τα κοσμικά τους ονόματα αντί υπό τον εκκλησιαστικό τους τίτλο και όνομα.

 

Υπό το φως των ανωτέρω κρίνουμε ότι οι Εφεσίβλητοι δεν είναι οι διάδικοι που αναγράφονται στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης και επομένως δεν υπήρξε συμμόρφωση με το Μέρος 41.1(2)(ε) των ΚΔΠ. Ειρήσθω εν παρόδω το δόγμα της παράβασης πληρεξουσιότητας δεν έχει καμία σχέση με το κατά πόσο οι Εφεσίβλητοι είναι τα πρόσωπα που αναγράφονται στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης, το οποίο καθορίζεται αποκλειστικά από το Μέρος 41.1(2)(ε) των ΚΔΠ.

 

Τέλος, αναφέρουμε ότι η υπόθεση Dymocs Franchise Systems (NSW) Pty Ltd (ανωτέρω), την οποία επικαλείται ο Εφεσείων, δεν μεταβάλλει καθ’ οιονδήποτε τρόπο τον ορισμό του εφεσίβλητου στο Μέρος 41.1(2)(ε), ούτε δίνει δικαίωμα προσθήκης προσώπου άλλου από εκείνο το οποίο ήταν διάδικος στην πρωτόδικη διαδικασία χωρίς να προηγηθεί άδεια του Εφετείου. Πέραν τούτου, ο λόγος της υπόθεσης δεν αφορά την άσκηση έφεσης κατά οποιουδήποτε προσώπου ο Εφεσείων θεωρεί, κατά την κρίση του, ότι συνδέεται με τη διαφορά, αλλά περιορίζεται αποκλειστικά στη δυνατότητα του δικάζοντος Δικαστηρίου να εκδώσει διαταγή εξόδων εναντίον τρίτου προσώπου που δεν ήταν διάδικος στη δίκη, υπό εξαιρετικές και αυστηρές προϋποθέσεις, όταν δηλαδή αποδεικνύεται ότι το εν λόγω πρόσωπο ήλεγχε ουσιαστικά ή χρηματοδοτούσε τη διαδικασία, αποκομίζοντας προσωπικό όφελος, καθιστώντας άδικο να απαλλαγεί από την ευθύνη των εξόδων.

 

(iv) H Γενική εξουσία του Δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα – Μέρος 3.8 των ΚΔΠ.

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση προβάλλει ότι σε περίπτωση διαπίστωσης διαδικαστικού σφάλματος στον τίτλο της Έφεσης, αυτό δύναται να διορθωθεί αυτεπάγγελτα από το Εφετείο δυνάμει του Μέρους 3.8 των ΚΔΠ.  Στην υπόθεση Ελευθέριος Θεοδώρου ν. Κωνσταντίνος Μαλλούπα κ.ά., Πολ. Εφ. 62/18, ημερ. 5.4.24, λέχθηκαν τα ακόλουθα:

 

«Το Μέρος 3.8 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, παρέχει γενική εξουσία στο Δικαστήριο για διόρθωση θεμάτων όταν διαπιστωθεί διαδικαστικό σφάλμα. Καθορίζεται στο Μέρος 3.8 (1) ότι η ύπαρξη διαδικαστικού σφάλματος δεν ακυρώνει οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία εκτός αν διαταχθεί κάτι τέτοιο από το Δικαστήριο και ότι το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα διόρθωσης του σφάλματος. Επιπλέον, όπως προβλέπεται στο Μέρος 3.8 (2), το Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα ακύρωσης της διαδικασίας εκτός αν ικανοποιηθεί ότι το εν λόγω διαδικαστικό σφάλμα ήταν σοβαρό και ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος ακύρωσης, είναι αναγκαία προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τον πρωταρχικό σκοπό των Κανονισμών του 2023».

 

Στην υπόθεση Steele v. Mooney and others [2005] EWCA Civ 96, αναφορικά με το αντίστοιχο Αγγλικό Rule 3.10 CPR, λέχθηκαν τα εξής:

 

«What is a procedural error?


18. A procedural error may take many forms. Rule 3.10 gives a non-exhaustive definition of a procedural error as including a failure to comply with a rule or practice direction. This is not surprising since the rules provide a detailed code of the procedural steps that parties to litigation may and/or must take and the procedural decisions that the court can make. These steps and decisions will sometimes affect the parties' substantive rights, but that does not alter the fact that they are procedural in character.


19. […]


20. But procedural errors are not confined to failures to comply with a rule or practice direction. A party may take a procedural step which is permitted by the rules and practice directions, but which he takes in error. A party may by mistake do X when he intended to do Y, where both X and Y are procedural steps and both are permissible. [....]


21. In our judgment, there are three reasons why there is no need to give the phrase “error of procedure” in CPR 3.10 an artificially restrictive meaning.


22. First, if the phrase “error of procedure” is given a narrow meaning, difficult questions of classification will arise. This will inevitably lead to uncertainty and sophisticated arguments as to how to characterise an error. This would be highly undesirable. It seems to us that a broad common sense approach is what is required.


23. Secondly, rule 3.10 gives the court a discretion. This must be exercised in accordance with the overriding objective of dealing with cases justly: rule 1.1(1). If remedying one party's error will cause injustice to the other party, then the court is unlikely to grant relief under the rule. This gives the court the necessary control to ensure that the apparently wide scope of rule 3.10 does not cause unfairness.


24. Thirdly, the general language of rule 3.10 cannot be used to achieve something that is prohibited under another rule. This is the principle established by Vinos».

 

(Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου)

 

 

Η υπόθεση Vinos που αναφέρεται στο πιο πάνω απόσπασμα είναι η Vinos v. Marks & Spencer plc [2001] 3 All ER 784.

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση (Εφεσείων) επικαλείται περαιτέρω την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η οποία ερμηνεύει τη Διαταγή 64 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Καφφά ν. Καφφά (1999) 1 Α.Α.Δ. 544, Μιχαήλ ν. Ττούνια (2004) 1 Α.Α.Δ. 113), προβάλλοντας ότι το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία εξουσία να θεραπεύει διαδικαστικά σφάλματα και ότι η παρούσα περίπτωση αφορά λανθασμένη αναγραφή του ονόματος των Εφεσιβλήτων.

 

Δεν συμφωνούμε με την πιο πάνω εισήγηση. Τι συνιστά λανθασμένη αναγραφή ονόματος καθορίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Evans Construction Co Ltd v. Charrington & Co Ltd and another [1983] 1 All ER 310 στην οποία αποφασίστηκαν τα εξής:

«On the true construction of RSC Ord 20, r 5, the court's power to allow the name of a party to be corrected was not confined to be the correction of misspellings in the name of a party or the addition of words which had been omitted from the name but extended to permitting a plaintiff who had intended to sue one person but who had named another as the defendant to substitute the name of the one for that of the other if (a) the plaintiff had made a genuine mistake, (b) the mistake was not misleading or such as to cause any reasonable doubt as to the identity of the person intended to be sued, and (c) it would be just to make the amendment».

(Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Αντίστοιχη με την εν λόγω δικονομική διάταξη ήταν η Δ.25, Θ.1 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. Ferro Fashions Ltd v. Fashion Box S.R.L. (1999) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1805, και Λάμπρου ν. Λάμπρου (2002) 1 Α.Α.Δ. 1092).

 

Το κριτήριο παραμένει κατ’ ουσίαν το ίδιο κάτω από το Μέρος 18.7(3) των ΚΔΠ (αντίστοιχο του Rule 17.4.3 CPR - Correcting the name of party) το οποίο προνοεί:

«(3) Το δικαστήριο δύναται να επιτρέψει τροποποίηση για διόρθωση σφάλματος σε σχέση με το όνομα διαδίκου, αλλά μόνο όταν το σφάλμα ήταν γνήσιο και όχι τέτοιο που θα προκαλούσε εύλογη αμφιβολία ως προς την ταυτότητα του εν λόγω διαδίκου»

(Έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου)

(βλ. White Book 2024, Vol. 1, par. 17.4.5, Adelson v. Associated Newspapers Ltd [2007] EWCA Civ 701, Armes v. Geofrey Morgan Solicitors Ltd [2017] EWCA Civ 323).  Στην παράγραφο 17.4.5. του White Book 2024, γίνεται και επίκληση της νομολογίας που ίσχυε πριν την εφαρμογή των Νέων Διαδικαστικών Κανονισμών (pre-CPR) ως σχετικής στην ερμηνεία του Rule 17.(4)(3).  Στην υπόθεση Adelson ν. Associated Newspapers Ltd (ανωτέρω) το Αγγλικό Εφετείο προέβη σε καθοριστικό προσδιορισμό των αρχών οι οποίες τυγχάνουν εφαρμογής.

 

Στην προκείμενη περίπτωση είναι πρόδηλο ότι δεν πρόκειται για λανθασμένη αναγραφή ονόματος διαδίκου. Δεύτερον, το σφάλμα δεν ήταν γνήσιο ή καλόπιστο, αλλά σκόπιμο, προσαρμόζοντας ανεπίτρεπτα τον τίτλο της Έφεσης στις θέσεις τις οποίες ο Εφεσείων προωθούσε πρωτόδικα και προβάλλει κατ΄έφεση. Τρίτον, το σφάλμα δημιουργεί τουλάχιστον εύλογη αμφιβολία ως προς την ταυτότητα των Εφεσίβλητων. Υπό αυτά τα δεδομένα η Αίτηση κρίνεται απαράδεκτη και προπετής.

 

Το επόμενο ερώτημα είναι κατά πόσο το προαναφερθέν σφάλμα μπορεί να διορθωθεί με βάση τη γενική εξουσία του δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα κάτω από το Μέρος 3.8 των ΚΔΠ.

 

Καθοδηγητική επί τούτου είναι η θέση της Αγγλικής πρακτικής και νομολογίας επί του αντίστοιχου Rule 3.10 CPR, ως καταγράφεται στο White Book 2024, Vol. 1. Συγκεκριμένα, στην παρ. 3.10.2 γίνεται αναφορά στη σημασία του διαδικαστικού σφάλματος με αναφορά στην υπόθεση Steele ν. Mooney (ανωτέρω). Στη συνέχεια, αναφορικά με τη διόρθωση διαδικαστικών σφαλμάτων (Rectifying procedural errors other than errors as to the service of claim forms), στην παρ. 3.10.3 αναφέρονται τα εξής:

 

«Under r.10(b) the court has the power to remedy errors of procedure which occur in the conduct of defence of any claim if persuaded that it is just to do so. This power must be exercised in accordance with the overriding objective of dealing with cases justly and at proportionate cost (r.1.1(1)). There are three possible lines the court may take in order to remedy a procedural error; the court may (invalidate (i.e. cancel the effect of) any step, document or order made which is irregular; (ii) make orders or directions on such terms as the court thinks fit in order to correct the error and compensate parties for any injustice it has caused; or (iii) simply waive the error: declaring a step, document or order which is irregular, to be valid despite its irregularity because, for example it has caused no unfairness.

 

An order under r.3.10 which declares a step, document or order to be invalid because of some procedural error is akin to an order under r.3.4(2)(c) (an order striking out a statement of case where there has been a failure to comply with a rule, practice direction or order, as to which see para. 3.4.18). In Walsham Chalet Park Ltd v Tallington Lakes Ltd [2014] EWCA Civ 1607; [2015] C.P. Rep. 15, the Court of Appeal held that, when considering whether to make an order under r.3.4.(2)(c), the court is entitled to have regard to the Denton principles (which apply to applications under r.3.9; and see further para 3.9.3). Thus, save as explained below, when considering whether to invalidate, correct or waive an irregularity, the court might first consider whether the procedural error in question is serious or significant, then consider why the error occurred and, if appropriate, then take into account all the circumstances of the case including: (a) the need for litigation to be conducted efficiently and at proportionate cost; (b) the importance of compliance with rules, practice directions and court orders.

 

The court is likely to invalidate any irregular step, document or order if the error affecting is such as to justify a striking out under r.3.4.(2)(c)».

 

(Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Τα Denton principles στα οποία αναφέρεται το πιο πάνω απόσπασμα, προκύπτουν από την κεφαλαιώδους σημασίας υπόθεση Denton v. TH White Ltd [2014] EWCA Civ 906, όπου διευκρινίζεται και εξηγείται περαιτέρω η καθοδήγηση που δόθηκε στην επίσης σημαντική υπόθεση Mitchell v. News Group Newspapers Ltd [2013] EWCA Civ 1537.  Η εφαρμογή των τριών προαναφερθέντων σταδίων της Denton σχολιάζεται εκτενώς στο White Book 2024, Vol. 1 παρ. 3.9.3. – 3.9.21.  Εξ αυτών επισημαίνουμε τις εξής αναφορές (με υπογραμμίσεις και έμφαση δική μας) - χωρίς βεβαίως να υποβιβάζεται η σημασία του συνόλου όσων αναλύονται και εξηγούνται στις εν λόγω παραγράφους:

 

Πρώτον, αναφορικά με το τρίτο στάδιο των αρχών της Denton (all the circumstances of the case) στην παρ. 3.9.6:

 

“The circumstances which are specifically mentioned in r.3.9 are (a) the need for litigation to be conducted efficiently and at proportionate cost; and (b) the importance of compliance with rules, practice directions and court orders and are referred to in Denton as factors (a) and (b). The court stated that factor (a) makes it clear that the court must consider the effect of the breach in every case. If the breach has prevented the court or parties from conducting the litigation (or other litigation) efficiently and at proportionate cost, that will be a factor weighing in favor or refusing relief. Factor (b) emphasises the importance of complying with the rules, practice directions and orders. The court observed that this factor received insufficient attention in the past. However, the old lax culture of non-compliance is no longer tolerated”

 

Δεύτερον (παρ. 3.9.6):

«Τhe more serious or significant the breach the less likely it is that relief will be granted unless there is good reason for it. Where there is good reason for a serious or significant breach, relief is likely to be granted».

Τρίτον (παρ. 3.9.12):

“A mistake of form rather than substance is one of the examples given in Mitchell (at [40]) of a case where the non-compliance can be regarded “neither serious nor significant”

 

Τέταρτον (παρ. 3.9.13):

«In Denton the Court of Appeal accepted that, in many cases, a court might conclude that a breach is not serious or significant if it does not imperil future hearings and does not disrupt this case or litigation generally. Nevertheless, it declined to adopt this as a test of seriousness and significance, holding that some breaches are serious even though they are incapable of affecting the efficient progress of litigation e.g. a failure to pay court fees (see judgment at [26] and see Joshi and Welch Ltd v Taj Foods Ltd [2015] EWCH 3905 (QB), Green J.)».

 

Πέμπτον (παρ. 3.9.21) (Relevance of “all the circumstances”):

 

«On an application for relief from sanctions, all the circumstances have to be considered but the rule makes express reference to (a) the need for litigation to be conducted efficiently and at proportionate cost; (b) the importance of compliance with rules, practice directions and court orders. In Denton v TH White Ltd [2014] EWCA Civ 906; [2014] 1 W.L.R. 3296 the Court of Appeal decided by majority (Lord Dyson and Vos LJ) that these factors “are of particular importance and should be given particular weight at the third stage when all the circumstances of the case are considered” … Nevertheless, the Court of Appeal in Denton was unanimous in its desire to discourage court from taking an unduly draconian approach to r.3.9(1) …»  

 

Εφαρμόζοντας τις αρχές της υπόθεσης Denton στην προκείμενη περίπτωση, είναι πρόδηλο, για τους λόγους που έχουμε ήδη εξηγήσει, ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός σκόπιμου και σοβαρού διαδικαστικού σφάλματος.

 

Σχετικά με τη Κυπριακή νομολογία την οποία επικαλείται ο Εφεσείων-Καθ’ ου η Αίτηση η οποία άπτεται της ερμηνείας της Δ.64 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είμαστε της γνώμης ότι δεν βοηθά στην ερμηνεία του Μέρους 3.8 των ΚΔΠ. Το κριτήριο το οποίο τίθεται από το Μέρος 3.8 των ΚΔΠ ως προκύπτει από τα διαλαμβανόμενα στο White Book 2024, Vol. 1 και τις αρχές της Denton, φαίνεται να είναι σαφώς αυστηρότερο.

 

Η νέα αυστηρότερη προσέγγιση η οποία ακολουθείται στους νέους Διαδικαστικούς Κανονισμούς σχετικά με την μη διαδικαστική συμμόρφωση (procedural non-compliance), εξηγείται και αναλύεται περαιτέρω στο σύγγραμμα Zuckerman οn Civil Procedure, Principles οf Practice, 4η έκδοση, (2021), παρ.11.171 – 11.181. 

 

Στην Αγγλία η  επίκληση της νομολογίας των παλαιών Θεσμών (pre-CPR) στην ερμηνεία των νέων Κανονισμών (CPR), έτυχε εξέτασης σε αριθμό αποφάσεων. Σχετικό είναι το κάτωθι απόσπασμα από την υπόθεση Hashtroodi v. Hancock [2004] EWCA Civ 652, όπου λέχθηκαν τα εξής από τον Lord Justice Dyson:

 

12. «… The starting point is that the CPR are a "new procedural code" (CPR 1.1(1)). They contain many detailed rules, and the court is required to give effect to the overriding objective when it interprets any rule: CPR 1.2(b). In Biguzzi v Rank Leisure plc [1999] 1 WLR 1926, 1934G, Lord Woolf MR said:

 

"The whole purpose of making the CPR a self-contained code was to send the message which now generally applies. Earlier authorities are no longer generally of any relevance once the CPR applies."

 

13. To similar effect, May LJ in Godwin v Swindon BC [2002] EWCA Civ 1478, [2002] 1 WLR 997 at para [42] said:

 

"…it is not generally helpful to seek to interpret the Civil Procedure Rules by reference to the rules which they replaced and to cases decided under former rules."

 

14. There have been instances where this court has derived assistance from cases decided under the former rules when interpreting the CPR. Thus in Banks v Cox (unreported, 17 July 2000, Court of Appeal (Civil Division) Transcript No 1476 of 2000), Morritt LJ said that the principles reflected in Ladd v Marshall [1954] 1 WLR 1489 remain relevant to any application for permission to rely on further evidence "not as rules but as matters which must necessarily be considered in an exercise of the discretion whether or not to permit an appellant to rely on evidence not before the court below": see para 41. The court adopted and applied the statement by May LJ in Hickey v Marks (unreported, 6 July 2000 Court of Appeal (Civil Division)):

 

"The principle for the future will be that, since the Civil Procedure Rules are a new procedural code, the former body of authority will not apply, although of course the intrinsic persuasiveness of all relevant considerations, including, if they arise, those which were considered persuasive under the former procedure, will be capable of contributing to a just result."

 

15. Other examples are Stewart v Engel [2000] 3 All ER 518, 525F-H, and Garratt v Saxby [2004] EWCA 341, para [18], where I said:

 

"Although it has been said on a number of occasions that decisions on pre-CPR procedural rules are not binding for the purpose of interpreting the CPR, there are circumstances in which they may be of considerable persuasive force."

 

16. But it should usually be possible to interpret the CPR without recourse to case law under the former rules. If the old case law were to be routinely invoked, the fundamental principle that the CPR is a self-contained procedural code would be undermined. … »

 

[Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου]

 

Στο White Book 2024, Vol. 1 στην παράγραφο 3.9.6 (ανωτέρω) επισημαίνεται ότι η παλαιότερη ελαστική νοοτροπία ως προς τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς δεν γίνεται πλέον ανεκτή. Η ανάγκη όπως η δικαστική διαδικασία διεξάγεται αποτελεσματικά και με ανάλογο κόστος καθώς και σημασία συμμόρφωσης με τους διαδικαστικούς κανονισμούς είναι ιδιαίτερης σημασίας παράγοντες και πρέπει να τους δίνεται ιδιαίτερο βάρος στο τρίτο στάδιο εφαρμογής των αρχών της Denton, όπου συνυπολογίζονται όλες οι περιστάσεις της υπόθεσης.  Η ενώπιον μας περίπτωση αγγίζει τα όρια της κατάχρησης διαδικασίας εφόσον ο Εφεσείων, επικαλούμενος δήθεν δικονομικό αδιέξοδο, εντελώς ανεπίτρεπτα, προσάρμοσε τον τίτλο της έφεσης στις θέσεις τις οποίες προωθεί κατ’ έφεση αναφορικά με την αμφισβήτηση του εκκλησιαστικού τίτλου του νυν και τέως Μητροπολίτη Κιτίου και Έξαρχου Πάσης Κύπρου των ΓΟΧ (Εφεσίβλητοι 1 και 2), καθώς και της αντιπροσωπευτικής ιδιότητας των εκπροσώπων των Ιερών Ναών και Ιερών Μονών των ΓΟΧ (Εφεσίβλητοι 3 – 15) (ως προς την αλλαγή ιδιότητας βλέπε Haq v. Singh [2001] 1 W.L.R. 1594, CA, White Book 2024, Vol. 1, παρ. 17.4.6). Είμαστε της γνώμης ότι η σημασία συμμόρφωσης με τους νέους διαδικαστικούς κανονισμούς θα δεχόταν σοβαρό πλήγμα αν τέτοια σοβαρή και ηθελημένη παραβίαση θεωρείτο ότι μπορούσε να διορθωθεί αυτοβούλως από το Εφετείο βάσει της γενικής εξουσίας που του παρέχεται από το Μέρος 3.8 των ΚΔΠ. Μια τέτοια ελαστική προσέγγιση θα ήταν ασυμβίβαστη και αντίθετη προς τον πρωταρχικό σκοπό.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνουμε ότι συντρέχει επιτακτικός λόγος για απόρριψη της Έφεσης ως απαράδεκτης και προπετούς δυνάμει του Μέρους 41.9(3) των ΚΔΠ.

 

(v)  Κατά πόσο η ειδοποίηση έφεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας

 

Στρεφόμαστε τώρα να εξετάσουμε τον έτερο λόγο που προβάλλεται για απόρριψη της έφεσης, ο οποίος άπτεται της κατ’ ισχυρισμό κατάχρησης διαδικασίας και ερείδεται στο ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, ούτε επιλύουν ακαδημαϊκά ζητήματα ή προχωρούν σε εκδίκαση διαφορών των οποίων το αντικείμενο έχει εκλείψει. Η εξουσία του Εφετείου προς τούτο αφενός, προβλέπεται ρητώς στο Μέρος 41.9(3) των ΚΔΠ, εφόσον η άσκηση ή η συνέχιση ενός τέτοιου ένδικου μέσου ισοδυναμεί με πράξη που αποσκοπεί στην παρέλκυση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης· αφετέρου, θεμελιώνεται στο Μέρος 3.3(2)(β) - το οποίο, δυνάμει του Μέρους 41.2(1), παρέχει στο Εφετείο όλες τις εξουσίες του κατώτερου Δικαστηρίου - ενώ επιπρόσθετα ενυπάρχει και η σύμφυτη εξουσία του Εφετείου να απορρίπτει ή να αναστέλλει διαδικασίες που συνιστούν κατάχρηση των δικαιοδοσιών του. Όταν ένα ένδικο μέσο επιβιώνει χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο, η διατήρησή του παύει να εξυπηρετεί την απονομή της δικαιοσύνης και μετατρέπεται σε μέσο σκόπιμης κωλυσιεργίας, εμπίπτοντας ευθέως στην έννοια της παρέλκυσης της δικαστικής λειτουργίας.

 

Η πλευρά των Αιτητών επικαλείται τα αποφασισθέντα στην υπόθεση Αναφορικά με την Luchian Marina Tudor (2011) 1 A.A.Δ. 1176, στην οποία λέχθηκαν τα εξής, υπό του Ναθαναήλ Δ.:

 

«Tα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, ούτε επιλύουν ακαδημαϊκά ζητήματα, ούτε και προχωρούν σε επίλυση διαφορών οι οποίες είτε έχουν εκλείψει, είτε λόγω μεταβολής των συνθηκών, η επίλυση τους δεν θα κατέληγε σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα. Στην υπόθεση Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ v. Eταιρείας Pέϊνμόου Πλήτσιγκ και Nτάϊγκ Kο Λτδ  (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2055, κρίθηκε ότι έφεση που είχε ασκηθεί εναντίον απόφασης με την οποία απερρίφθη ενδιάμεση αίτηση αναστολής της διαδικασίας διάλυσης της εταιρείας, παρέμεινε άνευ αντικειμένου εφόσον στην κυρίως αίτηση είχε στο μεταξύ εκδοθεί διάταγμα διάλυσης και εκκαθάρισης της εταιρείας, απόφαση που κατέστη τελεσίδικη εφόσον δεν ασκήθηκε έφεση εναντίον της. Όπως τέθηκε:

 

«Το θέμα καθίσταται ως εκ τούτου ακαδημαϊκό γιατί δεν θα έχει καμιά συνέπεια για τους διαδίκους. Το Εφετείο ασχολείται μόνο με την ουσιαστική επίλυση διαφοράς μεταξύ των διαδίκων η οποία υφίσταται κατά την έκδοση της απόφασης του.»

 

Στην ουσία εκείνο που επιδιώκεται με τη συνέχιση της έφεσης είναι, όπως άλλωστε δηλώθηκε, σε περίπτωση προσφυγής της φυγόδικου στο Ε.Δ.Α.Δ., οι όποιοι χειρισμοί και άλλες ενέργειες της Δημοκρατίας να φαίνεται εκ των υστέρων ότι έγιναν με καλή πίστη. Αυτή η θέση της Δημοκρατίας αποτελεί σαφώς κατάχρηση της διαδικασίας ενόψει του ότι ενσυνείδητα προωθείται η έφεση για αλλότριο σκοπό. Όπως λέχθηκε στη Σοφοκλέους v. Τσεσμέλογλου (2011) 1 A.A.Δ. 773, αίτηση που επιδίωκε στα πλαίσια οικογενειακής διαφοράς την αναζήτηση εκ των προτέρων καλυπτικής άδειας ότι η ήδη καταχωρηθείσα έφεση εναντίον απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου ήταν εμπρόθεσμη, αποτελούσε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας εφόσον ήδη είχε καταχωρηθεί η έφεση και επομένως το εμπρόθεσμο ή εκπρόθεσμο της θα εξεταζόταν στη διαδικασία της ίδιας της έφεσης. Δεν ήταν δυνατό για το Εφετείο να καταστεί γνωμοδοτικό όργανο ώστε να δώσει εκ των προτέρων καλυπτική άδεια στους όποιους χειρισμούς έγιναν από τον εκεί εφεσείοντα.

 

Η επιδίωξη λοιπόν σκοπού που παραμένει άνευ αντικειμένου και η εμμονή σ' αυτόν, όπως στην ουσία γίνεται εδώ, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η κατάχρηση διαδικασίας είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της, το δε Δικαστήριο έχει την εξουσία καταστολής τέτοιας κατάχρησης ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της Δικαστικής λειτουργίας. (Έλληνας v. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 149, 170 και Γενικός Εισαγγελέας v. Ευσταθίου (2009) 2 Α.Α.Δ. 501, σελ. 531). Στην Εμπεδοκλής (Αρ. 3) (2009) 1 Α.Α.Δ. 529, λέχθηκε στις σελ. 547-548:

 

«Ο έλεγχος της διαδικασίας επιβάλλει όπως διασφαλίζεται απρόσκοπτη δικονομική και ουσιαστική τάξη στην όλη διαδικασία με ενιαία προσέγγιση. Η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και δεν υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορούν να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων.» (Δέστε  Ηλία (Αρ. 3) (1995) 1 Α.Α.Δ. 786 και Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα (1995) 1 Α.Α.Δ. 217.)

 

(Υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Κατά πόσο η έφεση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας εξαρτάται από το περιεχόμενο των λόγων έφεσης τους οποίους παραθέτουμε στη συνέχεια αυτούσιους (έμφαση του Εφεσείοντος):

 

Πρώτος Λόγος Έφεσης

 

«Λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο με την ενδιάμεση του απόφαση ημ. 30/01/2025 διέταξε την επίδοση της αίτησης ημ. 24/01/2025, ενώ η ορθή πορεία θα έπρεπε να ήταν η απόρριψη της επίδικης αίτησης ευθύς εξ αρχής, ήτοι από την στιγμή που το πρωτόδικο δικαστήριο διεπίστωσε έλλειψη επείγοντος ή ιδιαιτέρων περιστάσεων»

 

Δεύτερος Λόγος Έφεσης

 

«Λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο δεν εξέτασε την έλλειψη νομιμοποίησης και την ανυπόστατη, αυτοεπικαλούμενη ιδιότητα, τόσο των  Εφεσιβλήτων 1 και 2, όσο και των φυσικών προσώπων που δήθεν διόρισε ο Εφεσίβλητος 1 για να «εκπροσωπήσουν» τους λοιπούς Εφεσίβλητους, να υπογράψουν διοριστήρια, να καταχωρήσουν και να προωθήσουν την αίτηση ημ. 24.1.25, παρά το ότι το ζήτημα αυτό συνιστούσε τον κυριότερο λόγο ένστασης του Εφεσείοντος. Συνεπεία του σφάλματος αυτού, ουσιαστικά αναγνώρισε σιωπηρώς στους Εφεσίβλητους 1 και 2, αλλά και στα φυσικά πρόσωπα που ο Εφεσίβλητος 1 διόρισε για να εκπροσωπήσουν δήθεν τους λοιπούς Εφεσίβλητους, μια σφόδρα αμφισβητούμενη, από τον Εφεσείοντα, νομιμοποίηση και αναγνώριση των ιδιοτήτων υπό τις οποίες αυτοί εξουσιοδότησαν, καταχώρησαν και προώθησαν την επίδικη αίτηση, με αποτέλεσμα να προκαταλαμβάνονται τα δικαιώματα του Εφεσείοντος σε άλλες διαδικασίες που δεδομένα και δεδηλωμένα οι Εφεσίβλητοι θα εκκινήσουν και/ ή προωθήσουν εναντίον του, υπό τις ίδιες ανυπόστατες ιδιότητες που επικαλέστηκαν πρωτοδίκως».

 

Τρίτος Λόγος Έφεσης

 

«Συναφώς και σε συνέχεια του 2ου λόγου έφεσης, ανωτέρω, λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο επεδίκασε τα έξοδα της διαδικασίας «εναντίον των Αιτητών και υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση», ενώ η ορθή διαταγή θα έπρεπε να ήταν όπως τα έξοδα επιδικαστούν, προσωπικά, εναντίον των φυσικών προσώπων που δήθεν «εκπροσώπησαν» τους «Αιτητές» πρωτοδίκως ή εναντίον των δικηγόρων τους, ως προνοεί η νομολογία, καθότι τα εν λόγω φυσικά πρόσωπα δεν κατέχουν τις ιδιότητες που επικαλέστηκαν για να εξουσιοδοτήσουν, να καταχωρήσουν και να προωθήσουν την επίδικη αίτηση και συνεπώς δεν νομιμοποιούνταν να εκπροσωπήσουν τους «Αιτητές» ούτε πρωτοδίκως, ούτε κατ’ έφεσιν».  

 

 

Εν πρώτοις διαπιστώνεται ότι με την έφεση δεν αμφισβητείται το αποτέλεσμα της εκκαλούμενης απόφασης το οποίο, άλλωστε, ήταν υπέρ του Εφεσείοντος. Τούτο προκύπτει αναμφισβήτητα από το καταληκτικό μέρος της εκκαλούμενης απόφασης (σελ. 21, 22):

   

    «Ε.     Κατάληξη

 

55. Υπό το φως των όσων αναφέρω ανωτέρω, διαπιστώνω ότι δεν πληρούνται οι δικονομικές προϋποθέσεις του Κανονισμού 25.2 για να ενεργοποιηθεί η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πριν την έγερση απαίτησης. Συνεπεία της κρίσης μου αυτής, παρέλκει η εξέταση των λοιπών ζητημάτων.

 

56. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Κρίνω ότι ο Καθ’ ου η αίτηση δικαιούται στα έξοδα του και ως εκ τούτου επιδικάζονται εναντίον των Αιτητών και υπέρ του Καθ’ ου η αίτηση τα έξοδα της υπό κρίση διαδικασίας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο». 

 

 

Στην προκείμενη περίπτωση, ο πρώτος λόγος έφεσης είναι ακαδημαϊκής σημασίας καθότι το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Αίτηση, αφού πρώτα διέταξε να επιδοθεί στον Καθ’ ου η Αίτηση (Εφεσείοντα), και άκουσε τις θέσεις των δυο πλευρών. Δεν έχει επομένως καμία πρακτική σημασία εάν η απόρριψη της Αίτησης δεν έγινε πρωθύστερα κατά το στάδιο της μονομερούς υποβολής της.

 

Ο δεύτερος λόγος είναι επίσης ακαδημαϊκής σημασίας. Είναι πρόδηλο από το κείμενο της εκκαλούμενης απόφασης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προσέδωσε στους Αιτητές καμία αναγνώριση των ιδιοτήτων που αναγράφονται στον τίτλο της εκκαλούμενης απόφασης, καθότι δεν αποφάνθηκε επί του συγκεκριμένου  ζητήματος. Αντιθέτως, το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι εφόσον δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις  του Κανονισμού 25.2 των ΚΔΠ, για να ενεργοποιηθεί η εξουσία έκδοσης διατάγματος πριν την έγερση απαίτησης «παρέλκει η εξέταση των λοιπών ζητημάτων». Επομένως, η εκκαλούμενη απόφαση δεν δημιουργεί δεδικασμένο ή δικαστικό προηγούμενο επί του συγκεκριμένου ζητήματος.

 

Αναφορικά με τη θέση ότι «προκαταλαμβάνονται δικαιώματα του Εφεσείοντος σε άλλες διαδικασίες που δεδομένα και δεδηλωμένα οι Εφεσίβλητοι θα εκκινήσουν και/ ή προωθήσουν εναντίον του, υπό τις ίδιες ανυπόστατες ιδιότητες που επικαλέστηκαν πρωτοδίκως», αυτό συνιστά προώθηση έφεσης για αλλότριο σκοπό, ως ορίζει η νομολογία, δηλαδή για σκοπό άλλο από το αντικείμενο της εκκαλούμενης απόφασης, συνιστώντας κατάχρηση διαδικασίας.

 

Τα ίδια ισχύουν και για τον τρίτο λόγο έφεσης ο οποίος αποτελεί συνέχεια του δευτέρου του οποίου την αιτιολογία υιοθετεί· προσθέτοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο όφειλε να εξετάσει τη νομιμοποίηση των Εφεσιβλήτων 1 και 2 και των φυσικών προσώπων που ο Αιτητής 1 δήθεν «διόρισε», να εξουσιοδοτήσουν, να καταχωρήσουν και να προωθήσουν την επίδικη διαδικασία, πράγμα το οποίο δεν έπραξε με αποτέλεσμα την απόδοση θεραπείας «εναντίον των Αιτητών» δηλαδή των Ιερών Ναών και Μονών. Τούτο κατά τη θέση του συνεπάγεται «νομιμοποίηση των φυσικών προσώπων που δήθεν εκπροσωπούν τους Ναούς και Μονές, να εξουσιοδοτήσουν, να καταχωρήσουν και να προωθήσουν την επίδικη διαδικασία καθώς επίσης συνεπάγεται και αναγνώριση των έντονα αμφισβητούμενων ιδιοτήτων τους, υπό τις οποίες καταχώρησαν και προώθησαν την επίδικη διαδικασία, στην οποία επιδικάστηκαν έξοδα εναντίον των οντοτήτων που δήθεν «εκπροσώπησαν» τα «ανομιμοποίητα» φυσικά πρόσωπα, που διορίστηκαν από τον ανομιμοποίητο και αναρμόδιο Jarrad Kosmas, που αυτοαποκαλείται ότι είναι δήθεν «μητροπολίτης Κιτίου των ΓΟΧ»». Τέλος, διατείνεται ότι «[η] απόφαση αυτή του πρωτόδικου Δικαστηρίου, συνιστά άμεση αναγνώριση των όσων αμφισβήτησε και αμφισβητεί σφόδρα ο Εφεσείων, με αποτέλεσμα να προκαταλαμβάνονται τα δικαιώματα του σε άλλες διαδικασίες τις οποίες δεδηλωμένα θα κινήσουν εναντίον του οι Εφεσίβλητοι».

 

Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος για τον οποίο αμφισβητείται η ορθότητα της διαταγής εξόδων έχει ως επίκεντρο τις ίδιες αιτιάσεις με τον δεύτερο λόγο έφεσης τις οποίες έχουμε ήδη εξετάσει και απορρίψει.  Προς αποφυγή επανάληψης υιοθετούμε το πιο πάνω σκεπτικό μας, τονίζοντας ότι ουδεμία αναγνώριση ή νομιμοποίηση της ιδιότητας ή τίτλου των Αιτητών προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση. Η δε θέση ότι προκαταλαμβάνονται τα δικαιώματα του Εφεσείοντος σε άλλες (απροσδιόριστες) διαδικασίες συνιστά προώθηση έφεσης για αλλότριο σκοπό.

 

Υπό το φως των ανωτέρω η ενώπιον μας Ειδοποίηση Έφεσης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας.

 

Η Αίτηση πετυχαίνει και η Ειδοποίηση Έφεσης απορρίπτεται.

 

Έχουμε υπόψη μας την υπόθεση Έλληνας κ.ά. ν. Χριστοδούλου (1993) 1 Α.Α.Δ. 485, όπου η έλλειψη εγκυρότητας της ειδοποίησης έφεσης οδήγησε στην απόρριψη τόσον της έφεσης όσον και της αντέφεσης, ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση οι Αιτητές καταχώρησαν ειδοποίηση εφεσίβλητου θέτοντας τον ορθό τίτλο της πρωτόδικης απόφασης.  Επομένως, δεν δικαιολογείται, υπό τις περιστάσεις, η απόρριψη της αντέφεσης, η οποία μάλιστα στρέφεται κατά του αποτελέσματος της εκκαλούμενης απόφασης.

 

Επιδικάζονται έξοδα €1.100,00 πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση.

 

 

 

                                                                             Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.

 

 

 

                                                                             Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.

 

 

 

                                                                             Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο