ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε9/2025)
21 Οκτωβρίου 2026
[Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Θ. ΘΩΜΑ, Δ/ΣΤΕΣ]
X. S.
Εφεσείουσα/Εναγόμενη
v.
P. L.
Εφεσιβλήτου/Ενάγοντος
--------------------
Χ. Χριστάκη για Χριστάκης Θ. Χριστάκη Δ.Ε.Π.Ε., για την Εφεσείουσα
Σ. Ζευκή (κα) για Α. Δανός & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσίβλητο
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.: Με την ως άνω έφεση της η Εφεσείουσα, εναγόμενη πρωτοδίκως, προσέβαλε την απόφαση του Ε.Δ. Πάφου, ημερ. 9.1.25. Με την εν λόγω απόφαση το πρωτόδικο Δικαστήριο, κατόπιν αίτησης του Εφεσίβλητου εξέδωσε, στη βάση του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Ν.31(Ι)/92 Διάταγμα Επιβάρυνσης επί 1.000 μετοχών της Εφεσείουσας στην εταιρεία Lefig Ltd και Διάταγμα Πώλησης τους με δημόσιο πλειστηριασμό, φροντίδι του Επίσημου Παραλήπτη (Άρθρο 8, Ν.31(Ι)/92).
Τα πιο πάνω μέτρα είχαν ληφθεί στη βάση παλαιότερης δικαστικής απόφασης ημερ. 10.3.16, την οποία ο Εφεσίβλητος είχε εξασφαλίσει στην αγωγή υπ’ αρ. 1421/14, ερήμην της Εφεσείουσας. Μετά την έκδοση της εν λόγω απόφασης ακολούθησαν διάφορες διαδικασίες μεταξύ των διαδίκων (αίτηση παραμερισμού, εκδίκαση προδικαστικών, έφεση, αίτηση στο Α.Δ. κ.λπ.).
Το ουσιώδες είναι ότι στην έφεση, την οποία καταχώρισε η εδώ Εφεσείουσα, ακυρώθηκε στις 19.12.25, η παλαιότερη πρωτόδικη απόφαση ημερ. 10.3.16, η οποία είχε εκδοθεί εναντίον της και στη βάση της οποίας είχαν εκδοθεί τα προαναφερθέντα, Επιβαρυντικό Διάταγμα και Διάταγμα Πώλησης (βλ. Shaodan v. Lawson, Πολ. Έφ. Ε50/2024, ημερ. 19.12.25). Ας σημειωθεί πως στις 9.7.26 το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε και την αίτηση δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) του Ν.33/64, την οποία καταχώρισε ο εδώ Εφεσίβλητος κατά της εν λόγω απόφασης του Εφετείου (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Peter Lawson, Αίτ. 2/2026, ημερ. 9.7.26).
Μετά την τελευταία ως άνω εξέλιξη, η Εφεσείουσα ζήτησε στις 17.9.26 επίσπευση της ακρόασης της παρούσας έφεσης της, αίτημα που έγινε δεκτό, με οδηγίες όπως κατά την προδικασία οι δύο πλευρές τοποθετηθούν ως προς το κατά πόσον η έφεση, μετά την έκδοση των δύο πιο πάνω αποφάσεων, έχει καταστεί άνευ αντικειμένου.
Κατά την προδικασία ενώπιον μας, υπήρξε εισήγηση εκ μέρους της Εφεσείουσας ότι εκ των πραγμάτων, δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά η ακύρωση των επίδικων δύο διαταγμάτων, αφού η έκδοση τους είχε ως υπόβαθρο την προηγηθείσα απόφαση ημερ. 10.3.16, η οποία πλέον δεν υφίσταται. Η συνήγορος του Εφεσίβλητου συμφώνησε με την εισήγηση αυτή.
Συμφωνούμε με τις τοποθετήσεις των συνηγόρων και προσθέτουμε ότι τυγχάνει εφαρμογής η πρόνοια του κ.41.10 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, βάσει του οποίου «Το Εφετείο δύναται να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει απόφαση ή διάταγμα κατώτερου δικαστηρίου χωρίς να αποφασίσει την ουσία της έφεσης με συναίνεση των διαδίκων, αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν καλοί και επαρκείς λόγοι για να το πράξει». Εννοείται ότι η ακύρωση της απόφασης ημερ. 10.3.16 συνιστά, κατά την κρίση μας, καλό και επαρκή λόγο για τον παραμερισμό της εκκαλούμενης πρωτόδικης απόφασης, χωρίς να αποφασιστεί η ουσία της έφεσης, ήτοι χωρίς να κριθεί το βάσιμο ή μη των λόγων έφεσης.
Παρά ταύτα υπήρξε διαφωνία ως προς το ζήτημα των εξόδων. Η κάθε πλευρά υποστήριξε ότι θα πρέπει να επιδικαστούν έξοδα υπέρ της.
Όπως ορίζεται στον κ.39.2 «Ο γενικός κανόνας είναι ότι ο αποτυχών διάδικος διατάσσεται να καταβάλει τα έξοδα τού επιτυχόντα διαδίκου». Μεταξύ άλλων στοιχείων που λαμβάνονται υπ’ όψιν είναι η συμπεριφορά των διαδίκων, καθώς και το κατά πόσον ήταν εύλογο για διάδικο να εγείρει, προωθήσει ή αμφισβητήσει συγκεκριμένο ισχυρισμό ή ζήτημα. Αναμφίβολα και δεδομένου ότι δεν ανεστάλη η εκτέλεση, ο Εφεσίβλητος είχε το δικαίωμα να προωθήσει τα επιβαρυντικά διατάγματα ενόσω ίσχυε η απόφαση ημερ. 10.3.16, όπως παρομοίως είχε το δικαίωμα να προωθήσει και η Εφεσείουσα την έφεση της. Τα προαναφερθέντα όμως δεν αναιρούν καθόλου το γεγονός ότι εν τέλει επιτυχών διάδικος παραμένει η Εφεσείουσα η οποία πέτυχε την ακύρωση της απόφασης στην αγωγή ημερ. 10.3.16 και μέσω αυτής της ακύρωσης πέτυχε και την ακύρωση της προσβαλλόμενης εδώ απόφασης ημερ. 9.1.25.
Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι θα πρέπει να επιδικαστούν έξοδα προς όφελος της Εφεσείουσας.
Στη βάση των ανωτέρω η πρωτόδικη απόφαση ημερ. 9.1.25 παραμερίζεται.
Επιδικάζονται συνολικά έξοδα €2.500 συν Φ.Π.Α. προς όφελος της Εφεσείουσας και εις βάρος του Εφεσίβλητου.
Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.
Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Δ.
Θ. ΘΩΜΑ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο