OLEG IGOREVICH ROZENBERG v. ARTHUR KHOSTIKIAN, Πολιτική Έφεση Αρ.: 283/2018, 10/11/2026
print
Τίτλος:
OLEG IGOREVICH ROZENBERG v. ARTHUR KHOSTIKIAN, Πολιτική Έφεση Αρ.: 283/2018, 10/11/2026

ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

(Πολιτική Έφεση Αρ.: 283/2018)

 

10 Νοεμβρίου 2026

 

[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

OLEG IGOREVICH ROZENBERG,

Εφεσείοντας,

v.

 

ARTHUR KHOSTIKIAN,

Εφεσίβλητος.

___________________

 

Μ. Καραγιαννίδου (κα) για Ιωάννης Παπαζαχαρία Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσείοντα.

Λ. Πατσαλίδου (κα) για Βελάρης & Βελάρης Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσίβλητο.

 

ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον δικαστή Δρουσιώτη.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.:   Η παρούσα έφεση αφορά απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία επιδικάστηκε υπέρ του εφεσίβλητου το ποσό των USD303.924,00.

 

Εφεσείοντας και εφεσίβλητος ήταν οι βασικοί δικαιούχοι (beneficial owners) της εταιρείας Rozco Middle East Limited, ιδρυθείσας στην Κύπρο, εναγόμενη 1 στην αγωγή, η οποία στο εξής θα αναφέρεται ως «η εταιρεία».  Ο εφεσείοντας κατά 75% και ο εφεσίβλητος κατά 25%.  Το έτος 2004 εφεσείοντας και εφεσίβλητος συμφώνησαν μεταξύ τους όπως ο εφεσίβλητος μεταβιβάσει τις μετοχές που διατηρούσε στην εταιρεία στον εφεσείοντα.  Ο εφεσίβλητος μεταβίβασε τις μετοχές του στον εφεσείοντα και ο εφεσείοντας κατά διάφορα διαστήματα κατέβαλε στον εφεσίβλητο το συνολικό ποσό των USD756.602,83.  Η διαφορά τους έγκειται στο ότι ο εφεσίβλητος ισχυρίζεται πως ο εφεσείοντας του οφείλει, για ολοκλήρωση της συμφωνίας, το ποσό των USD303.924,00, είχε δε και κάποιες άλλες αξιώσεις, ενώ ο εφεσείοντας ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε άλλο ποσό.

 

Τόσο ο εφεσείοντας όσο και ο εφεσίβλητος είναι κάτοικοι Ρωσίας.  Η εταιρεία είναι περιορισμένης ευθύνης, εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με το γενικό εμπόριο.  Η αγωγή καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας από τον εφεσίβλητο εναντίον της εταιρείας και του εφεσείοντα.  Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή εναντίον της εταιρείας, γιατί έκρινε ότι δεν είχε τεθεί μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει την αξίωση του εφεσίβλητου εναντίον της εταιρείας.  Έκδωσε, ωστόσο, απόφαση εναντίον του εφεσείοντα για το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό και απέρριψε τις  υπόλοιπες αξιώσεις του εφεσίβλητου.

 

Ο εφεσείοντας, μέσω της παρούσας έφεσης, διαφώνησε με την, πρωτόδικη, εκδοθείσα εναντίον του απόφαση και με τρεις (3) λόγους έφεσης ζητεί την ακύρωση της.

 

Μελετήσαμε, με ιδιαίτερη προσοχή, όλα όσα σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση, περιλαμβανομένων των περιγραμμάτων αγόρευσης των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων.   

 

Με τον πρώτο λόγο έφεσης, ο εφεσείοντας ισχυρίζεται ότι λανθασμένα και σε αντίθεση με την ενώπιον του μαρτυρία, δικογραφία και έγγραφα, το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι τα κυπριακά Δικαστήρια, και συγκεκριμένα ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την αγωγή.  Σύμφωνα με την αιτιολογία αυτού του λόγου, ο εφεσείοντας θέτει δύο ζητήματα προς εξέταση, (α) πως λανθασμένα ο εφεσίβλητος περιέλαβε ως εναγόμενη 1 την εταιρεία και συνεπώς το πρωτόδικο Δικαστήριο αφού απέρριψε την αξίωση εναντίον της θα έπρεπε να απορρίψει και ολόκληρη την αξίωση, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας και (β) πως λανθασμένα κατέληξε ότι η βάση της αγωγής δεν ήταν η σύναψη της συμφωνίας αλλά η παράβαση της συμφωνίας, καθότι αυτή η θέση δεν στηρίζεται στις δικογραφημένες θέσεις του εφεσίβλητου, αλλά ούτε στη μαρτυρία που προβλήθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου. 

 

Για το συγκεκριμένο θέμα το πρωτόδικο Δικαστήριο, με αναφορά στο Άρθρο 21(1)(α) και (β) του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960, στην απόφαση του ανέφερε τα ακόλουθα:

 

«Οι διάδικοι όμως είναι αυτοί που αναγράφονται επί του Κλητηρίου Εντάλματος, και η δικαιοδοσία προκύπτει ακριβώς από τα δικόγραφα.  Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Εναγομένους θα έπρεπε να είχε προβεί σε διάβημα δυνάμει της Δ.27 για διαγραφή της απαίτησης εναντίον της Εναγομένης αρ. 1 εάν ήταν η θέση του ότι από το δικόγραφο δεν προκύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της, πράγμα το οποίο δεν έπραξε.  Δεν δύναται, συνεπώς, να αφαιρεθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στο τελικό αυτό στάδιο απλώς και μόνο επειδή το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε απόρριψη της αγωγής κατά της Εναγομένης αρ. 1.»

 

Μέσα από το δικόγραφο της υπεράσπισης, γίνεται αναφορά από τους εναγόμενους για το ρόλο της εταιρείας και από το περιεχόμενο των αναφορών τους διαπιστώνεται να υπάρχει κοινή γραμμή αντιμετώπισης των ισχυρισμών που προβάλλονται στην έκθεση απαίτησης, τόσο από τον εφεσείοντα όσο και από την εταιρεία.  Περαιτέρω, γίνεται αναφορά στην υπεράσπιση τους, στην από κοινού εκχώρηση (εταιρείας και εφεσείοντα) προς τον εφεσίβλητο, ενός ακινήτου στην Αγγλία και η οποία αφορά την ολοκλήρωση της συμφωνίας μεταξύ εφεσείοντα και εφεσίβλητου.  Για το ίδιο θέμα παραδέχονται ότι ο εφεσείοντας και η εταιρεία προέβησαν σε διάφορες πληρωμές προς τον εφεσίβλητο, με τον ισχυρισμό ότι αυτές οι πληρωμές δεν έγιναν με τον τρόπο που ο εφεσίβλητος ισχυρίζεται στην έκθεση απαίτησης του.

 

Μετά την απόρριψη της αγωγής εναντίον της εταιρείας, το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε και εξέτασε την υπόθεση όσον αφορά τις αξιώσεις του εφεσίβλητου, εξετάζοντας συνάμα και θέμα δικαιοδοσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου.

 

Η ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντα μας παρέπεμψε στην υπόθεση Artesa Trading Co Limited κ.α. v. Credit Bank of Moscow, Πολιτική Έφεση Αρ. 147/2012, ημερομηνίας 03.04.2018, και με την εισήγηση ότι από την στιγμή που το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή εναντίον της εταιρείας θα έπρεπε να απορρίψει και την αγωγή εναντίον του εφεσείοντα.  Θα διαφωνήσουμε με αυτή την εισήγηση καθότι στην υπόθεση Artesa (ανωτέρω) η απόρριψη της αγωγής έγινε, αφενός, κατόπιν αίτησης βασιζόμενης στην Δ.27 Θ.3, με αναφορά ότι ζητήματα απόρριψης της αγωγής εξετάζονται κατά κανόνα από την αρχή της διαδικασίας με σχετική αίτηση που εισάγεται από τον αντίδικο και, αφετέρου, η αγωγή απορρίφθηκε διότι ηγέρθηκε για λογαριασμό και εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου που δεν συνιστούσε συγκροτημένο σώμα και ήταν χωρίς νομική προσωπικότητα.

 

Η Δ.27 Θ.3 των παλαιών Θεσμών δίδει στο Δικαστήριο ως περαιτέρω διακριτική ευχέρεια να απορρίψει, κατόπιν σχετικής αίτησης, την αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής. 

 

Όπως διαπιστώνεται, το πρωτόδικο Δικαστήριο,  σε σχέση με την εταιρεία, απέρριψε την αγωγή όχι στη βάση αίτησης, αλλά γιατί, όπως αναφέρει στην εκκαλούμενη απόφαση, δεν τέθηκε ενώπιον του, κατά την ακρόαση της αγωγής, μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει την αξίωση του εφεσίβλητου εναντίον της εταιρείας και, ως περαιτέρω εξηγεί, η επίδικη συμφωνία αφορούσε σε πώληση των μετοχών της εταιρείας και ήταν αναφορικά με τις μετοχές του εφεσίβλητου και εφεσείοντα.  Δεν απέρριψε την αγωγή εναντίον του εφεσείοντα θέτοντας ότι ο εφεσείοντας δεν προχώρησε με αίτηση σύμφωνα με την Δ.27 Θ.1.   

 

Στην υπόθεση Safarino v. Σταυρινού (1991)  Α.Α.Δ. 1059, αναφέρθηκε ότι:

 

«Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία [βλ. μεταξύ άλλων, Γεώργιος Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd) (1991) 1 Α.Α.Δ. 24 Homeros Th. Courtis and Others v. Panos K. Iasonides (1970) 1 C.L.R. 180, και Christakis Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd (1971) 1 C.L.R. 134]. Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα είναι εκείνα τα οποία συγχρόνως στοιχειοθετούν και τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (βλ. "SEVEGEP" Limited v. United Sea Transport Limited and Another (1989) 1 Α.Α.Δ. (G) 729.

 

Εξετάζοντας τα πιο πάνω κρίνουμε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν απέρριψε την αγωγή σε σχέση με τον εφεσείοντα και προχώρησε και εξέτασε τόσο την απαίτηση όσο και το θέμα δικαιοδοσίας με τα δεδομένα, πλέον, πως έστω ότι και οι δύο διάδικοι είναι κάτοικοι Ρωσίας, ότι τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι αυτά τα οποία συνθέτουν την απαίτηση.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο βασιζόμενο στη μαρτυρία του εφεσίβλητου ότι τα ποσά που καταβλήθηκαν από τον εφεσείοντα σε σχέση με την επίδικη συμφωνία έγιναν σε λογαριασμό εταιρείας του στην Κύπρο, και ότι η βάση της αγωγής δεν ήταν η σύναψη της συμφωνίας αλλά η παράβαση της, κατέληξε ότι τα κυπριακά Δικαστήρια κέκτηνται δικαιοδοσίας για εκδίκαση της αγωγής.

 

Η παράγραφος 13 της έκθεσης απαίτησης, αναφέρει τα ακόλουθα:

 

«13.  Στη βάση της πιο πάνω Κυρίως Συμφωνίας, κατά το έτος 2005 οι Εναγόμενοι κατέβαλαν στον Ενάγοντα και/ή κατέβαλαν υπέρ του και/ή για υπηρεσίες που η Εναγόμενη 1 πρόσφερε στον Ενάγοντα για πληρωμή εξόδων της Εναγόμενης 1, στα οποία συνείσφερε ο Ενάγοντας βάσει της αναλογίας των μετοχών τους, συνολικό ποσό ύψους USD 287.943,17, κατά το 2006 ποσό ύψους USD 284.952,53 και κατά το 2007 ποσό ύψους USD 183.707,13.  Όλα τα πιο πάνω ποσά καταβλήθηκαν έναντι της συνολικής οφειλής των USD 1.060.526,80 με αποτέλεσμα να παραμένει απλήρωτο υπόλοιπο συνολικού ύψους USD 303.924,00.»

 

Ο εφεσίβλητος, στο κοινό με την εταιρεία δικόγραφο της υπεράσπιση του, στην παράγραφο 2, αναφέρει:

 

«2.  Χωρίς βλάβη της πιο πάνω γενικής άρνησης τους, οι εναγόμενοι παραδέχονται τις παραγράφους 1, 2, 3 και 13 της Ε/Α.» 

 

Στην παράγραφο 13 της έκθεσης απαίτησης αναφέρονται οι πληρωμές που έγιναν από τον εφεσείοντα με αποτέλεσμα να παραμείνει απλήρωτο το υπόλοιπο συνολικού ύψους USD303.924,00.  Στην παράγραφο 14 της έκθεσης απαίτησης ο εφεσίβλητος ισχυρίστηκε ότι κάλεσε τον εφεσείοντα να εξοφλήσει τα οφειλόμενα ποσά και ότι εξ αιτίας αυτής της παράλειψης αναγκάστηκε να ζητήσει τις υπηρεσίες δικηγόρων και να καταχωρίσει την αγωγή.

 

Ο εφεσίβλητος στη μαρτυρία του, κατά το στάδιο της αντεξέτασης, κατέθεσε ότι το 2010 ήταν κάτοικος Ρωσίας, όλες οι συμφωνίες που αφορούν την πώληση του 25% της εταιρείας έγιναν στη Μόσχα, η μεταβίβαση και η φορολογία έγιναν στην Κυπριακή Δημοκρατία και τα ποσά από τον εφεσείοντα καταβάλλονται σε τραπεζικό λογαριασμό στην Κύπρο, γεγονός το οποίο ο εφεσείοντας το παραδέχεται στο περίγραμμα της αγόρευσης του.

 

Στην ερμηνεία του όρου «βάση της αγωγής» στο Άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, αναφέρεται:

 

«"βάσις της αγωγής" περιλαμβάνει το σύvoλov των γεγovότωv των θεμελιoύvτωv το αγώγιμov δικαίωμα, περί ου η αγωγή, αλλά εις αγωγάς εκ συμβάσεως δεν σημαίνει κατ' αvάγκηv oλόκληρov την βάσιν της αγωγής. Βάσις της αγωγής θα θεωρήται ότι έχει προκύψει εντός της δικαιoδoσίας εάν η σύμβασις συνήφθη εντός αυτής, καίτοι η διάρρηξις δυvατόv να επήλθεν αλλαχού, και επίσης εάν η διάρρηξις επήλθεν εντός της δικαιoδoσίας, καίτοι η σύμβασις δυvατόv να συνήφθη αλλαχού∙»

 

Στην υπόθεση Χριστοφόρου κ.α. v. Paneuropean Insurance Co Ltd (2002) 1 Α.Α.Δ. 1644, σε σχέση με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

 

«Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει καθορισθεί ο τόπος πληρωμής της οφειλής στο επίδικο γραμμάτιο.  Σε τέτοια περίπτωση ο οφειλέτης υπέχει υποχρέωση ν' αναζητήσει τον πιστωτή για να τον πληρώσει στον τόπο της εργασίας του ή της διαμονής του.  Αυτός ο κανόνας έχει διατυπωθεί αρχικά στην Theofanous v. Georghiou (1969) 1 C.L.R. 203, 205, 206* και υιοθετηθεί στην Stefanidou v. Pirgoti (1975) 1 C.L.R. 100, 102.  Έχει, επίσης, υιοθετηθεί στην C & K Kyriakou και Α/φοί Λτδ ν. Ιωάννου (1990) 1 Α.Α.Δ. 479, 481, 482 στην οποία λέχθηκαν και τα εξής:

 

«Ο τόπος στον οποίο εκδηλώθηκε (η διάρρηξη), η Λευκωσία, προσδιορίζει και το δικαστήριο που είναι τοπικά αρμόδιο να επιληφθεί της διαφοράς βάσει του άρθρου 21(1) του Ν 14/60. Στον όρο 'βάσις της αγωγής', όπως ερμηνεύεται στο εισαγωγικό μέρος του Ν. 14/60 - άρθρο 2 - μνημονεύεται ότι όταν η διάρρηξη συμφωνίας αποτελεί τη βάση της αγωγής, αρμοδιότητα για την επίλυση της διαφοράς έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο της περιοχής όπου η διάρρηξη εκδηλώθηκε.»

 

Στην παρούσα υπόθεση αποτελούσε κοινό έδαφος ότι ο τόπος εργασίας των εφεσιβλήτων ήταν η Λευκωσία· και εφόσον δεν είχε καθορισθεί τόπος πληρωμής στην επίδικη συμφωνία οι εφεσείοντες υπέχουν υποχρέωση να αναζητήσουν τους πιστωτές τους - τους εφεσίβλητους - στον τόπο εργασίας τους στη Λευκωσία για να τους πληρώσουν.  Ακολουθεί πως εν όψει της μη πληρωμής η διάρρηξη της σύμβασης έχει λάβει χώραν στη Λευκωσία.  Κατά συνέπεια η εισήγηση περί έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας δεν ευσταθεί.  Ο σχετικός λόγος της έφεσης απορρίπτεται.»

 

Στην παρούσα υπόθεση, όπως ορθά επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, «ερωτηθείς ο Ενάγοντας που θα πληρωνόταν, και που όντως πληρώθηκαν τα ποσά που καταβλήθηκαν σε σχέση με την επίδικη συμφωνία μεταβίβασης μετοχών, απάντησε ότι οι πληρωμές θα γίνονταν σε λογαριασμό στην Κύπρο.  Η βάση της αγωγής δεν είναι η σύναψη της συμφωνίας αλλά η παράβαση αυτής.  Η παράβαση έλαβε χώρα με την μη καταβολή του ποσού και άρα τα Κυπριακά Δικαστήρια κέκτηνται δικαιοδοσίας για εκδίκαση της αγωγής».

 

Από τα πιο πάνω γεγονότα τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον εφεσείοντα, και ειδικά το γεγονός ότι ενόψει της μη πληρωμής η διάρρηξη της σύμβασης έχει λάβει χώρα στην Κυπριακή Δημοκρατία, η εισήγηση του ότι τα κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία δεν ευσταθεί και ο πρώτος λόγος έφεσης απορρίπτεται.

 

Με τον δεύτερο λόγο έφεσης ο εφεσείοντας ισχυρίζεται ότι:

 

«Το Πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα και καθ υπέρβαση και χωρίς επαρκή αιτιολογία προχώρησε σε έκδοση απόφασης εναντίον του εναγόμενου αρ. 2 – εφεσείοντα, βασιζόμενο αποκλειστικά στην κατ ισχυρισμό ύπαρξη ρητής παραδοχής στην δικογραφία των εναγομένων όσον αφορά το οφειλόμενο προς τον ενάγοντα ποσό παρά το γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν απόσεισε το βάρος απόδειξης που είχε στους ώμους του σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα της αγωγής και η βάση αγωγής του απορρίφθηκε ρητά και παρά την ρητή άρνηση και απόρριψη της αξίωσης από τους εναγομένους».   

 

Στην αιτιολογία του συγκεκριμένου λόγου ο εφεσείοντας ισχυρίζεται ότι σε καμία περίπτωση δεν έχει παραδεχτεί την αξίωση του εφεσίβλητου στα δικόγραφα, όπως σημειώνει το πρωτόδικο Δικαστήριο.

 

Με αυτό τον ισχυρισμό διαφωνούμε καθότι στην παράγραφο 2 του δικογράφου της υπεράσπισης, τόσο ο εφεσείοντας όσο και η εταιρεία, παραδέχονται ρητά την παράγραφο 13 της έκθεσης απαίτησης του εφεσίβλητου.  Στην παράγραφο 13 της έκθεσης απαίτησης ο εφεσίβλητος αναφέρει ρητά ότι παραμένει απλήρωτο υπόλοιπο συνολικού ύψους USD303.924,00.

 

Στη υπόθεση Παρλάτα v. Δημητρίου (2014) 1 Α.Α.Δ. 994, στην οποία μας έχουν παραπέμψει οι δικηγόροι του εφεσίβλητου, αναφέρεται ότι:

 

«…όπως είναι σαφώς νομολογημένο καθόριζε την πορεία της υπόθεσης και της μαρτυρίας που ήταν επιτρεπτό να δοθεί. Με την παραδοχή είχε, τρόπον τινά, τοποθετηθεί μια από τις ράγες της σιδηροδρομικής γραμμής επί της οποίας θα κυλούσε το τραίνο της αντιδικίας των διαδίκων. Η δίκη κατά πάγια νομολογία δρομολογείται κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και όχι έξω από αυτήν, (Kourtis a.o. v. Iasonides (1970) 1 C.L.R. 180) και Παπαγεωργίου ν. Κλάππα (Investments Services) Ltd (1991) 1 Α.Α.Δ. 24). Το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκτείνεται και να συζητά ή να επιλύει θέματα άλλα από αυτά που είναι ή παραμένουν επίδικα κατά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων ή που νομότυπα προστίθενται κατά την ημέρα ή τη διάρκεια της δίκης, (Παφίτης ν. Κακουρή (1992) 1 Α.Α.Δ. 1154 και Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd (2003) 1 Α.Α.Δ. 1091). Παραδοχές είτε ρητές, είτε αυτές που λογίζονται ως τέτοιες κατά τη Δ.19 θ.11, (δέστε και Χρίστου ν. Khoreva (2001) 1 Α.Α.Δ. 1874), σφραγίζουν την πορεία της δίκης. Ακόμη και γενική άρνηση θετικού ισχυρισμού δεν εξυπακούει την προβολή θετικών ισχυρισμών, (Latifundia Properties Ltd v. Ψακή κ.ά. (2003) 1 Α.Α.Δ. 670).»

 

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε το θέμα της παραδοχής του εφεσείοντα σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι δεν προσφέρθηκε μαρτυρία εκ μέρους του.  Το θέμα της παραδοχής ηγέρθηκε και στην αγόρευση του εφεσίβλητου χωρίς να αμφισβητηθεί από τον εφεσείοντα.  Η παραδοχή του εφεσείοντα και της εταιρείας στο δικόγραφο τους είναι δεδομένη και θα διαφωνήσουμε με την εισήγηση ότι οι αναφορές στο δικόγραφο της υπεράσπισης έγιναν χωρίς βλάβη των προνοιών της παραγράφου 1 του ίδιου δικογράφου, γιατί στην παράγραφο 1 αναφέρεται για όλες τις παραγράφους της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή, ως να γίνετο χωριστή παράθεση και άρνηση τους ξεχωριστά «εκτός εκείνων που γίνονται ρητά παραδεκτές κατωτέρω».  Η παράγραφος 13 της έκθεσης απαίτησης είναι μια εκ των παραγράφων για την οποία γίνεται ρητή παραδοχή και δεν διαπιστώνουμε οποιοδήποτε λάθος στο εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με την συγκεκριμένη απαίτηση. 

 

Ως αναφέρεται και στο Σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης – Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» των κ.κ. Ηλιάδη & Σάντη, στη σελίδα 274:

 

«Οι παραδοχές διαχωρίζονται σε τυπικές ή επίσημες (formal) και άτυπες ή ανεπίσημες (informal).  Η τυπική παραδοχή, περιλαμβάνεται στα δικόγραφα ή παίρνει τη μορφή δήλωσης ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς δικαστικής διαδικασίας και αποτελεί απόδειξη του γεγονότος που περιέχεται στη δήλωση έτσι που παύει πλέον να αποτελεί επίδικο θέμα και να χρειάζεται να αποδειχθεί με μαρτυρία (R v. Coulson (1997) 1 Crim. LR 866)»

 

Συνεπώς, με αυτά τα δεδομένα ο δεύτερος λόγος έφεσης δεν κρίνεται επιτυχής και απορρίπτεται.

 

Με βάση την κατάληξη μας, ως ανωτέρω, και την απόρριψη του πρώτου και δεύτερου λόγου έφεσης, η ενασχόληση μας με τον τρίτο λόγο έφεσης θα είναι εκ του περισσού καθότι αφορά τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας και, ως αναφέρεται και στην αιτιολογία του τρίτου λόγου, αυτό θα αποτελέσει συνακόλουθο σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης και παραμερισμού της πρωτόδικης απόφασης.

 

Συνεπώς, η απόρριψη του πρώτου και δεύτερου λόγου έφεσης έχει ως συνακόλουθο και την απόρριψη του τρίτου λόγου έφεσης.

 

Η έφεση απορρίπτεται.  Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.

 

Επιδικάζονται έξοδα €4.000,00 πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, υπέρ του εφεσίβλητου και εναντίον του εφεσείοντα.

 

 

                                                                             Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.

 

 

 

                                                                             Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.

 

 

 

                                                                             Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο