ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
Πολιτική Αίτηση Αρ. 298/2025
(i-Justice)
6 Φεβρουαρίου, 2026
[ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν.33/1964)
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ HASAN KEKLIK, ΥΠΗΚΟΟΥ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΧΩΚΑΜ ΜΕΝΟΓΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ HABEAS CORPUS
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 18ΠΣΤ ΤΟΥ Ν.3 ΤΟΥ 153(Ι)/2011, ΤΗΝ ΕΣΔΑ, ΤΟΝ Ν.7(Ι)/2007 ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
1. ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2. ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
_______________
Ε.Κ. Ευσταθίου και Δ. Νικολετόπουλος, για Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου Δ.Ε.Π.Ε., για τον Αιτητή.
Μ. Φιλίππου (κα), για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας.
_______________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.:- Ο αιτητής, υπήκοος Τουρκίας, κουρδικής καταγωγής, τελεί υπό κράτηση από τις 4/3/2025 (δηλαδή για περίοδο έντεκα μηνών), για σκοπούς απέλασης. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, είχαν εκδοθεί εναντίον του διατάγματα απέλασης και κράτησης. Στις 29.8.2025 έγινε επανάνοιγμα του φακέλου του αιτητή, και στις 2.10.2025 εξεδόθη νέο διάταγμα κράτησης δυνάμει του άρθρου 9ΣΤ(2) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, Ν.6(Ι)/2000. Στις 31.10.2025 απερρίφθη η αίτηση που υπέβαλε για διεθνή προστασία και στις 9.12.2025 καταχώρισε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, η οποία είναι ορισμένη για οδηγίες στις 22.5.2026.
Ο αιτητής, με την υπό εκδίκαση αίτηση, την οποία έχει καταχωρίσει μέσω συνηγόρων, αξιώνει την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum, αφού θεωρεί πως η περαιτέρω κράτησή του έχει καταστεί «παράνομη και/ή αδικαιολόγητη και/ή καταχρηστική». Ως λεπτομερώς καταγράφεται στην παράγραφο 13 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση, «Η παρατεταμένη αυτή στέρηση της προσωπικής του ελευθερίας, χωρίς ουσιαστική πρόοδο στη διαδικασία επιστροφής και χωρίς ρεαλιστικό ορίζοντα απομάκρυνσης, έχει μετατραπεί σε αυθαίρετη, δυσανάλογη και καταχρηστική κράτηση, αποσυνδεδεμένη πλήρως από τον σκοπό της προετοιμασίας και εκτέλεσης της επιστροφής».
Να επαναλάβω πως με την αίτηση για έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum, αυτό που επιδιώκεται είναι η άμεση απελευθέρωση ενός φυσικού προσώπου από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, σε φυλακή ή σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη (Δημητράκης Χ΄΄ Σάββας (1993) 1 ΑΑΔ, 102 και XXX Al Lakoud v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση αρ. 77/20, απόφαση ημερ. 8.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:A231). Πρόκειται για την πιο αποτελεσματική διασφάλιση της ελευθερίας του ανθρώπου. Για την ιστορική προέλευση του εν λόγω εντάλματος, παραπέμπω στα όσα ενδιαφέροντα παρατίθενται στην Καλφοπούλου (1998) 1(A) Α.Α.Δ. 56.
Ο Γενικός Εισαγγελέας, καταχώρισε ένσταση, η οποία μάλιστα υποστηρίζεται από αρκετούς λόγους, είκοσι δύο τον αριθμό, το περιεχόμενο των οποίων έχω θέσει ενώπιον μου. Κατά την ακρόαση της αιτήσεως, ορθά κάποιοι από αυτούς εγκαταλείφθηκαν ενώ ορθά απεσύρθη και η προδικαστική ένσταση, η οποία αφορούσε στο γεγονός ότι η αίτηση πάσχει επειδή δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή αλλά από ένορκη δήλωση άλλου προσώπου, δεόντως εξουσιοδοτημένου από αυτόν.
Η ένσταση του Γενικού Εισαγγελέα συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Α. Μαζέρη, Λειτουργού στο Τμήμα Μετανάστευσης του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας. Δεν θα παραθέσω το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του, η οποία καλύπτει με ιδιαίτερη λεπτομέρεια τα γεγονότα και μάλιστα με αναφορά σε συγκεκριμένα έγγραφα, τα οποία επισυνάπτει ως τεκμήρια.
Σημειώνω από τώρα πως το περιεχόμενο της παραγράφου 11 από την Ένορκη Δήλωση του κ. Μαζέρη, ότι με την υπό εκδίκαση αίτηση «επιδιώκεται ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης ημερομηνίας 4/3/2025. Τα εν λόγω διατάγματα αποτελούν διοικητική πράξη η οποία εμπίπτει στη σφαίρα του Δημοσίου δικαίου», με κάθε σεβασμό, ουδόλως με βρίσκει σύμφωνο. Το ίδιο ισχύει και για τη θέση του ότι «…. δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο ένταλμα Habeas Corpus, επειδή σε αντίθετη περίπτωση, το Σεβαστό Δικαστήριο θα διατυπώσει γνώμη σε θέματα που δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας αίτησης.» Όπως εύστοχα τέθηκε στην Haghilo (2011) 1(Γ) A.A.Δ. 2219:
«Η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση δεν έχει έρεισμα. Με την καταχώρηση μιας προσφυγής εξετάζεται η νομιμότητα της διοικητικής ενέργειας των αρμοδίων αρχών για απόρριψη του αιτήματος ασύλου και η έκδοση του διατάγματος απέλασης. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Khaief (Αρ. 1) (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1402, η νομιμότητα των πιο πάνω πράξεων θα κριθεί κατά το χρόνο λήψης τους. Το αντικείμενο εξέτασης της νομίμως αρξανόμενης αλλά ενδεχομένως παρανόμως συνεχιζόμενης κράτησης, για σκοπούς απέλασης, δεν μπορεί παρά μόνο να ελεγχθεί στα πλαίσια της διαδικασίας του Habeas Corpus.
Παράλληλα, στην Kane v. Cyprus, Υπόθεση Αρ. 33655, ημερ. 13.9.2011, απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ., κρίθηκε επάναγκες να προηγηθεί ο έλεγχος της νομιμότητας της περιόδου κράτησης δικαστικώς και δη με τη διαδικασία του habeas corpus, προτού αμφισβητηθεί η διοικητική πράξη της απόρριψης αιτήσεως ασύλου.»
[Η υπογράμμιση γίνεται από το παρόν Δικαστήριο]
Συνεπώς, το Ανώτατο Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει κατά πόσο κράτηση κατέστη παράνομη, ανεξάρτητα αν έχει καταχωριστεί ή όχι προσφυγή κατά οιασδήποτε διοικητικής πράξης ή απόφασης που επιτρέπει την κράτηση. Άλλωστε, εν προκειμένω ο αιτητής δεν ζητά να κηρυχθούν διατάγματα κράτησης ή απέλασης του άκυρα ή παράνομα. Ούτε αξιώνει θεραπεία, η οποία αξιώνεται και με την πιο πάνω εκκρεμούσα προσφυγή του. To παράπονο του, με την υπό εκδίκαση αίτηση, είναι ότι ο διαρρεύσας χρόνος κράτησης του μαζί με τις εν γένει ενέργειες της διοίκησης, καθιστά την κράτηση του παράνομη, κάτι που εξετάζεται και αποφασίζεται στο πλαίσιο Αίτησης για έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum. Μάλιστα είναι η θέση του πως «η εκτέλεση απομάκρυνσης προς τη χώρα καταγωγής του, ήτοι την Τουρκία είναι στην πράξη εξαιρετικά δυσχερής, αν όχι ανέφικτη, ιδίως υπό το πρίσμα των ειδικών και εξατομικευμένων συνθηκών της υπόθεσής του, των απαιτούμενων διοικητικών και διπλωματικών διευθετήσεων, καθώς και των διαδικασιών που αφορούν την έκδοση ή διασφάλιση των αναγκαίων ταξιδιωτικών εγγράφων.» Όσον αφορά στα ταξιδιωτικά έγγραφα, δεν φαίνεται να έχει ακόμη δρομολογηθεί διαδικασία για εξασφάλιση τους από τις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο αιτητής είχε καταχωρίσει και στο παρελθόν αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus (Πολ. Αίτηση Αρ. 153/25), η οποία απερρίφθη στις 4/8/2025, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο (πρωτοβάθμια Δικαιοδοσία) έκρινε πως δεν είχε καταδειχθεί «πως στο παρόν στάδιο η κράτηση του αιτητή έχει καταστεί παράνομη». Είχε παρέλθει τότε «συνολικό χρονικό διάστημα πέντε μηνών», από το οποίο, ως καταγράφεται στην απόφαση, δεν απεκαλύπτετο «ολιγωρία και αδράνεια των αρχών».
Και οι δύο πλευρές αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεών τους. Έχω θέσει ενώπιον μου όλα όσα ανέφεραν με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, ενώ το ίδιο ισχύει και για τη Νομολογία στην οποία παρέπεμψαν. Θα κάνω ειδική αναφορά σε αυτά, όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο.
Ως γνωστό, η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ελευθερίας, και σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αυτοσκοπός. Η στέρηση της ελευθερίας θα πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια, και να υφίσταται καθ΄ ον χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης προωθείται με τη δέουσα επιμέλεια. Η δικαστική κρίση σε σχέση με το κατά πόσο η κράτηση έχει υπερβεί τον εύλογο χρόνο, για σκοπούς απομάκρυνσης από τη χώρα, είναι κρίση που θα πρέπει να βασίζεται επί των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε υπόθεσης, όπως αυτά τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου (Khlaief (Αρ. 1) (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ, 1402).
Εν προκειμένω, ο αιτητής ουδέποτε έδωσε ψευδή στοιχεία στις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες γνώριζαν από την πρώτη στιγμή το ονοματεπώνυμό του, την ημερομηνία γέννησής του (16.1.1980) και τη χώρα καταγωγής του. Συνεπώς, ουδέποτε αυτός επεδίωξε να οικοδομήσει επί δικών του παραλείψεων και αδυναμιών (Oktru (2004) 1(A) Α.Α.Δ. 608). Μάλιστα, με τα πραγματικά του στοιχεία, υπέβαλε στις αρμόδιες αρχές αιτήσεις για διεθνή προστασία και με αυτά τα στοιχεία προσέφυγε και στη Δικαιοσύνη.
Το χρονικό διάστημα των έντεκα μηνών που ο αιτητής συνεχίζει να τελεί υπό κράτηση, δεν είναι εν προκειμένω ευκαταφρόνητο. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που αυτός τελεί υπό κράτηση, όχι μόνο δεν έγινε προσπάθεια για απέλαση του, αλλά ούτε καν προλείανση του εδάφους για κάτι τέτοιο, αφού, ως ελέχθη, ουδεμία προσπάθεια έγινε για εξασφάλιση ταξιδιωτικών εγγράφων. Μάλιστα, η ευπαίδευτη δικηγόρος που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα, δήλωσε πως δεν υπάρχει ενδεχόμενο απέλασής του μέχρι και την εκδίκαση της πιο πάνω προσφυγής του, η οποία είναι, ως η ευπαίδευτη δικηγόρος ανέφερε, ορισμένη για οδηγίες στις 22/5/2026. Με άλλα λόγια, στο παρόν στάδιο δεν τίθεται θέμα απέλασης του αιτητή, στην καλύτερη περίπτωση, ούτε για τους επόμενους μήνες. Ούτε μπορεί να καταλογιστεί ευθύνη στον αιτητή για τον χρόνο που θα απαιτηθεί για την εκδίκαση της πιο πάνω προσφυγής του, την οποία αυτός είχε κάθε δικαίωμα να καταχωρίσει. Ούτε έχει αναφερθεί ότι είναι ο αιτητής που ευθύνεται για το γεγονός ότι η προσφυγή του είναι ορισμένη για οδηγίες τέλη Μαίου του 2026. Εν πάση περιπτώσει, η υποχρέωση των Δικαστηρίων να διασφαλίζουν την τελεσιδικία μιας διαφοράς εντός εύλογου χρόνου, σύμφωνα με το Άρθρο 30 του Συντάγματος, είναι δεδομένη (Παρίσση ν. Στυλιανού κ.ά. (2011) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1936 ).
Ουκ ολίγες φορές το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου έχει τονίσει ότι η κράτηση είναι επιτρεπτή στο βαθμό που είναι αναγκαία για σκοπούς απέλασης και ότι αυτή πρέπει να περιορίζεται στο συντομότερο χρονικό διάστημα, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.
Στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης του κ. Μαζέρη, γίνεται αναφορά πως «οι καθ’ ων η αίτηση συνεχίζουν τις προσπάθειες για να πεισθεί ο αιτητής να απελαθεί.» Το γεγονός όμως ότι ο αιτητής δεν πείθεται να συγκατατεθεί στην απέλασή του, δεν δικαιολογεί την περαιτέρω κράτησή του. Ούτε βεβαίως έχει υποχρέωση να πεισθεί. Παρόμοια θέματα εξετάστηκαν στην υπόθεση Khalil (2013) 1(B) A.A.Δ. 1284, 1290, από την οποία παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:
«Σύμφωνα με τα ενώπιον μου στοιχεία, βλέπε τεκμήριο 16 στην ένσταση, η παράταση κράτησης του αιτητή κρίθηκε επιβεβλημένη γιατί ο αιτητής «αρνείται να συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές για την εξασφάλιση των αναγκαίων εγγράφων, ώστε να καταστεί εφικτή η επιστροφή του στο Λίβανο». Ανεξάρτητα από το κατά πόσο η απόφαση για παράταση της κράτησης είναι ή όχι τρωτή, θέμα για το οποίο δεν αποφαίνομαι, εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει είναι οι ενέργειες στις οποίες οι καθ' ων η αίτηση έχουν προβεί κατά τη διάρκεια των επτά περίπου μήνες που ο αιτητής τελεί υπό κράτηση, με στόχο την άρση του εμποδίου που ο τελευταίος παρεμβάλλει αρνούμενος συνεργασία. Αυτός όμως παραμένει άγνωστος, όπως άγνωστο παραμένει και το αν οι καθ' ων η αίτηση προέβησαν σε οποιεσδήποτε ενέργειες προς την κατεύθυνση υλοποίησης του σκοπού για τον οποίο ο αιτητής κρατείται, που είναι ο επαναπατρισμός του. Όπως προκύπτει από το ενώπιον μου υλικό, οι αρμόδιοι σε κανένα διάβημα δεν φαίνεται να έχουν προβεί όλη αυτή την περίοδο που ο αιτητής κρατείται, εκτός από την υποβολή εισήγησης για παράταση της κράτησης του αιτητή για τους λόγους που έχω προαναφέρει. Παραμένουν επίσης άγνωστοι οι λόγοι που επέβαλαν την κράτηση του αιτητή για τη συγκεκριμένη περίοδο των έξι μηνών και όχι για λιγότερη περίοδο.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, θεωρώ ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν ενήργησαν στην παρούσα περίπτωση με τη δέουσα επιμέλεια, όπως είχαν υποχρέωση δυνάμει του Νόμου να ενεργήσουν».
[Η υπογράμμιση γίνεται από το παρόν Δικαστήριο]
Στην Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧ ΧΧΧ Abdelmogheeth για την Έκδοση Εντάλματος Habeas Corpus, Πολ. Αίτηση Αρ. 56/2020, ημερ. 15.9.2020, ECLI:CY:AD:2020:D305, ο αιτητής τελούσε υπό κράτηση για λόγους εθνικής ασφάλειας (κάτι που εν προκειμένω δεν συμβαίνει) για περίοδο περίπου δεκαεννέα μηνών. Το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση, αφού βρήκε πως:
«Ορθή εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας υπό το πρίσμα των πιο πάνω και δίκαιη εξισορρόπηση των εκατέρωθεν δικαιωμάτων, Κράτους και Αιτητή, οδηγεί στην αποδοχή της αίτησης και στην έκδοση ανάλογου διατάγματος απελευθέρωσης του Αιτητή».
Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Aldabbas Muammar για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus, Πολ. Αίτηση Αρ. 74/2024, ημερ. 5.6.2024, εξεδόθη το αιτούμενο Ένταλμα Habeas Corpus ad Subjiciendum, παρόλο που το Δικαστήριο βρήκε πως έλαβαν χώρα προσπάθειες για απέλαση του αιτητή, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν δικαιούχος διεθνούς προστασίας, χωρίς όμως να καρποφορήσουν. Κρίθηκε πως «το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα των εννέα και πλέον μηνών που ο αιτητής συνεχίζει να τελεί υπό κράτηση για σκοπούς απέλασης του, καθώς και το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, η συνέχιση της κράτησης του αιτητή δεν δικαιολογείται».
Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Malek Alawaad για την Έκδοση Εντάλματος Habeas Corpus, Πολ. Αίτηση Αρ. 111/2024, ημερ. 30.7.2024, επίσης εξεδόθη το αιτούμενο Ένταλμα Habeas Corpus ad Subjiciendum. Είχε προηγηθεί η έκδοση διατάγματος κράτησης του ημερ. 19.1.2024 δυνάμει του άρθρου 9ΣΤ(2)(ε) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, Ν.6(Ι)/2000. Η έκδοση του βασίστηκε σε πληροφορίες που είχαν τεθεί ενώπιον της αρμόδιας αρχής, οι οποίες έφεραν τον αιτητή να αποτελεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια και τη δημόσια τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, στοιχεία που εδώ ελλείπουν. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού σημείωσε πως ο χρόνος κράτησης του αιτητή υπερέβαινε τους επτά μήνες, υπέδειξε τα ακόλουθα:
«Σε καμιά περίπτωση δεν γίνονται εκπτώσεις σε σχέση με το δικαίωμα της ελευθερίας του ατόμου, παρά μόνο όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και ως σχετικός νόμος ορίζει. Ακόμα, όμως, και τότε, τελικώς κριτής είναι το Δικαστήριο το οποίο αποφασίζει στη βάση των ιδιαίτερων περιστάσεων της κάθε περίπτωσης και της αποδεκτής ως προς τούτο αιτιολογίας. Στην παρούσα υπόθεση ό,τι έχει αναφερθεί από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εξέταση της αίτησης του αιτητή για διεθνή προστασία και συνακόλουθα τη διάρκεια της κράτησης του, χαρακτηρίζεται από γενικότητες και αοριστία. Επομένως, η παρούσα περίπτωση δικαιολογεί την παρέμβαση του Δικαστηρίου, προς όφελος του αιτητή.»
Συμφωνώ απόλυτα με την πιο πάνω προσέγγιση του αδελφού Δικαστή ότι, σε θέματα που αφορούν στην ελευθερία των ατόμων, δεν επιτρέπονται εκπτώσεις. Να επαναλάβω αυτό που η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου σημείωσε στη Ζανάς (2013) 1(Β) Α.Α.Δ. 1156, πως «Η ελευθερία του ατόμου είναι το ύψιστο αγαθό που πρέπει να διασφαλίζεται σε κάθε δημοκρατική κοινωνία, διεπόμενη από το κράτος δικαίου».
Αυτό που αποκαλύπτεται είναι ότι, εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο ένταλμα, ο αιτητής θα συνεχίσει να τελεί υπό κράτηση για περαιτέρω, απροσδιόριστο, χρονικό διάστημα, χωρίς να υπάρχει, στο παρόν στάδιο, στη βάση των ιδιαίτερων γεγονότων της υπόθεσης, λογική προοπτική απομάκρυνσης του από τη χώρα (Eazadi (2012) 1(Γ) A.Α.Δ. 2553). Στην τελευταία αυτή απόφαση ο αιτητής είχε κριθεί ανεπιθύμητος μετανάστης και μάλιστα δεν συνεργαζόταν για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων. Το Ανώτατο Δικαστήριο διατάσσοντας την αποφυλάκιση του με το Προνομιακό Ένταλμα Habeas Corpus ad Subjisiendum, σημείωσε τα ακόλουθα:
«Έχοντας κατά νουν τα προαναφερόμενα και το ότι, από τα ενώπιον μου στοιχεία, φαίνεται επίσης πρόδηλο, ότι δεν υφίσταται λογική προοπτική απομάκρυνσης του αιτητή, ενόψει προφανώς της μη συνεργασίας του με την Ιρανική Πρεσβεία στην Κύπρο αλλά και της απροθυμίας της Ιρανικής Πρεσβείας να εκδώσει ταξιδιωτικά έγγραφα στον αιτητή, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η κράτηση του αιτητή για σκοπούς απέλασης δεν δικαιολογείται και ότι αυτός θα πρέπει να απολυθεί αμέσως. Στην υπόθεση El Dridi, ημερ. 28.4.2011, C-61/11 PPU, απόφαση του ΔΕΚ, σε προδικαστικό ερώτημα του Corte d' Appello di Trento, το ΔΕΚ έκρινε ότι η στέρηση της ελευθερίας, κατά το Άρθρο 15 της Οδηγίας, πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια, και η μέγιστη διάρκεια που προβλέπεται σ' αυτό, σκοπό έχει να θέσει περιορισμούς στη στέρηση της ελευθερίας των υπηκόων τρίτων χωρών που τελούν υπό αναγκαστική απομάκρυνση. Η αρχή της αναλογικότητας επιτάσσει να μην παρατείνεται, για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απέλασης ή έκδοσης (Δέστε: Υπόθεση 762/11, Asghar v. Δημοκρατίας, ημερ. 30.6.2011).»
Εν κατακλείδι, έχοντας ενώπιόν μου το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, το οποίο δεν είναι ευκαταφρόνητο, που ο αιτητής συνεχίζει να τελεί υπό κράτηση (από 4.3.2025), χωρίς στο παρόν στάδιο, επαναλαμβάνω, να υπάρχει προοπτική απέλασης του, λαμβανομένου υπόψη και του όλου ιστορικού της υπόθεσης, βρίσκω πως υπάρχει παρατεταμένη και αδικαιολόγητη διάρκεια κράτησης, η οποία όχι μόνο δεν βαραίνει τον αιτητή, αλλά αυτή συνηγορεί υπέρ της απελευθέρωσης του (Αναφορικά με την Aίτηση του xxx xxx xxx Yassa για έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus, Πολ. Αίτ. 9/2019, ημερ. 6.2.2019). Εξισορρόπηση των δικαιωμάτων του Κράτους και του αιτητή, οδηγεί εν προκειμένω στην έκδοση του αιτούμενου εντάλματος.
Η Αίτηση κρίνεται βάσιμη, δικαιολογημένη και εγκρίνεται. Εκδίδεται το αιτούμενο Προνομιακό Ένταλμα. Οι αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον αιτητή.
Επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντος αιτητή €700 έξοδα αίτησης, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ.
/ΜΑχιλλέως
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο