ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9(3)(γ) ΤΟΥ Ν.33/1964
(Αίτηση Αρ.40/2024)
6 Φεβρουαρίου 2025
[ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στές]
Αναφορικά με την Αίτηση του: Κωνσταντή Καντούνα
Αναφορικά με νομικά θέματα που προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου στην Πολιτική Δικαιοδοσία στην Πολιτική Έφεση Αρ.54/2024, ημερομηνίας 18.10.2024
Μεταξύ:
Κωνσταντή Καντούνα
Εφεσείοντα
και
1. Χρίστου Ηλιάδη
2. Λεώνης Αργυρίδου
3. Έφης Παπαδοπούλου
4. Μάριου Ηλιάδη
5. Μάριου Παπαδόπουλου
Εφεσίβλητων
Κωνσταντής Α. Καντούνας για Κωνσταντή Α. Καντούνα Δ.Ε.Π.Ε. και Αλεξάνδρα Κ. Λυκούργου, για τον Αιτητή.
Α. & Α.Κ. Αιμιλιανίδης και Κ. Κατσαρός & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. για τους Καθ΄ων η Αίτηση.
____________________
Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Μαλαχτό, Δ.
_____________________
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Την 13.2.2024 εκδόθηκαν αποφάσεις από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σε δύο συνενωμένες αγωγές. Ο ενώπιον μας Αιτητής ήταν ο Εναγόμενος και στις δύο. Στη μια (8145/2013) προσωπικά και στην άλλη (8357/2013) ως εκτελεστής της διαθήκης αποβιώσαντα. Σε αμφότερες τις αγωγές οι εναντίον του αξιώσεις απορρίφθηκαν, ενώ πέτυχαν οι ανταπαιτήσεις του. Τα έξοδα επιδικάστηκαν υπέρ του Αιτητή σε αμφότερες τις αγωγές. Για λόγους που το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε, διέταξε όπως αυτά καταβληθούν από την περιουσία του αποβιώσαντα.
Ο Αιτητής δεν ικανοποιήθηκε από το τελευταίο σκέλος της διαταγής για τα έξοδα, δηλαδή να καταβληθούν από την περιουσία του αποβιώσαντα και, αφού εξασφάλισε, την 8.3.2024, την απαιτούμενη άδεια από το Εφετείο, καταχώρισε, την 11.3.2024, την αναφερόμενη στον τίτλο πολιτική έφεση, που αφορά την πρώτη αγωγή, όπου οι πέντε ενάγοντες ήταν οι ενώπιον μας Καθ’ ων η Αίτηση. Σύμφωνα με την Ειδοποίηση Εφεσείοντα, η διαταγή που με την έφεση ο Αιτητής ζητά από το Εφετείο, είναι όπως τα υπέρ του επιδικασθέντα έξοδα καταβληθούν από τους πέντε ενάγοντες.
Οι τελευταίοι, Εφεσίβλητοι στην έφεση, καταχώρισαν στο Εφετείο αίτηση ημερ.7.6.2024 για παράταση χρόνου καταχώρισης ειδοποίησης εφεσίβλητου, η οποία εκδικάστηκε από το Εφετείο, το οποίο με την αναφερόμενη στον τίτλο απόφαση του ημερ.18.10.2024, την ενέκρινε.
Αναφορικά με την τελευταία αυτή απόφαση, ο Αιτητής καταχώρισε την παρούσα Αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο, αιτούμενος άδεια για να υποβάλει αίτηση δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως 2024, οι Νόμοι.
Στην Αίτηση διατυπώνονται τέσσερα θέματα. Εξυπηρετεί να τα μεταφέρουμε αυτούσια:
«Νομικό θέμα αρ.1:
Στην Ενδιάμεση Απόφαση ημερ.18.10.2024, το Πολιτικό Εφετείο (το Εφετείο) ερμηνεύει το Μέρος 1.2.(1) και (2) και το Μέρος 3.8.(1) και (2) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (οι Κανονισμοί) με αδικαιολόγητη ευρύτητα και χρησιμοποιεί τις διατάξεις αυτές με ευκολία, πρώτον, για να διασώσει την τυπικά απαράδεκτη και θνησιγενή αίτηση ημερ.07.06.2024 και, δεύτερον, για να την εγκρίνει και να επιτρέψει την εκπρόθεσμη καταχώρηση ειδοποίησης Εφεσιβλήτου χωρίς να συντρέχουν οι νομοθετημένες και νομολογικές προϋποθέσεις.
Νομικό θέμα αρ.2:
Στην Ενδιάμεση Απόφαση ημερ.18.10.2024, το Εφετείο διαφοροποιείται από την βοηθητική, πλούσια και πάγια νομολογία του (παλαιού) Ανωτάτου Δικαστηρίου που αφορά στο ζήτημα της τυπικά παραδεκτής ενδιάμεσης αίτησης καθώς και στο ζήτημα της κατ΄εξαίρεσιν και για σοβαρούς λόγους παράτασης προθεσμίας, την οποίαν ορίζει ο νόμος, για την διενέργεια ορισμένου διαδικαστικού διαβήματος.
Νομικό θέμα αρ.3:
Το Εφετείο απέκλινε από την πάγια και πλούσια νομολογία του (παλαιού) Ανωτάτου Δικαστηρίου και, αφ΄ενός, υποβάθμισε το γεγονός ότι στην αίτηση ημερ.07.06.2024 δεν καταγράφεται η ορθή και πλήρης νομική της βάση και, αφ΄ετέρου, προχώρησε στην έκδοση «διατάγματος διόρθωσης του σφάλματος» αυτού μονομερώς, χωρίς να συντρέχουν οι νομολογικές προϋποθέσεις (μεταξύ άλλων, Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α. (1990), Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου (1999) 1(Α) 366). Αυτά πράττοντας, το Εφετείο παραβίασε και το δικαίωμα του Εφεσείοντος σε δίκαιη δίκη.
Νομικό θέμα αρ.4:
Η κατάληξη του Εφετείου ότι ο Εφεσείων έδωσε «αχρείαστη έκταση στην επίδικη παράλειψη» των Εφεσιβλήτων και, ως αποτέλεσμα, δεν επιδίκασε υπέρ του τα έξοδα της διαδικασίας εκδίκασης της αίτησης ημερ.07.06.2024, τον αδικεί και παραγνωρίζει, τουλάχιστον, το δικαίωμά του να ενίσταται σε δικονομικά διαβήματα τα οποία τον ζημιώνουν. Παραγνωρίζει, επίσης, την ανάγκη της νομολογικής ερμηνείας των Κανονισμών.»
Το «Νομικό θέμα αρ.1» δεν συνιστά νομικό θέμα, αλλά την άποψη του Αιτητή για τον τρόπο με τον οποίο το Εφετείο «ερμηνεύει» τις πρόνοιες των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 που αναφέρονται. Κατά την εκτίμηση του Αιτητή «με αδικαιολόγητη ευρύτητα και χρησιμοποιεί τις διατάξεις αυτές με ευκολία».
Η δεύτερη επιφύλαξη του άρθρου 9(3)(γ) προβλέπει ότι «σε τέτοια περίπτωση η απόφαση του Εφετείου αντικαθίσταται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου». Εννοείται, εφόσον χορηγηθεί η άδεια, η απόφαση επί του νομικού θέματος, εφόσον αυτή διαφέρει από την απόφαση του Εφετείου. Δεν αναδεικνύεται, εν προκειμένω, ζήτημα ερμηνείας των σχετικών διατάξεων που θα διαφοροποιούσε την απόφαση του Εφετείου ώστε να απορριφθεί η αίτηση των Καθ’ ων η Αίτηση.
Το Εφετείο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια και ενέκρινε την αίτηση των Καθ’ ων η Αίτηση. Δεν είναι στη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου να κρίνει κατά πόσο το Εφετείο την άσκησε με ορθό ή λανθασμένο τρόπο, πολύ περισσότερο να υποκαταστήσει την κρίση του Εφετείου με τη δική του, γιατί αυτό επιζητείται κατ’ ουσία (Κλεοβούλου, Αίτηση Αρ.6/2023, ημερ.3.6.2024 και Γαβριηλίδη, Αίτηση Αρ.2/2024, ημερ.11.11.2024).
Ούτε και ζήτημα «συνοχής του δικαίου επί συγκρουομένων ή αντιφατικών αποφάσεων του Εφετείου» εγείρεται. Η παραπομπή του Αιτητή στην απόφαση του Εφετείου (υπό άλλη σύνθεση) στην Θεοδώρου ν. Μαλούπα κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ.62/2018, ημερ.5.4.2024, στην προσπάθεια του να υποδείξει ότι η επίδικη απόφαση του Εφετείου συγκρούεται ή είναι αντιφατική με αυτή, ήταν άστοχη. Ό,τι εκεί αποφασίστηκε αφορούσε εντελώς διαφορετικό ζήτημα.
Ούτε το «Νομικό θέμα αρ.2» συνιστά νομικό θέμα, παρά μόνο διατυπώνεται παράπονο εκ μέρους του Αιτητή ότι το Εφετείο έχει στην απόφαση του «διαφοροποιείται από τη βοηθητική, πλούσια και πάγια νομολογία του (παλαιού) Ανωτάτου Δικαστηρίου». Η λέξη «διαφοροποιείται» με αναφορά στην πάγια νομολογία, δεν πρέπει να αφεθεί να προκαλέσει εντυπώσεις. Αυτό που στην ουσία επικαλείται ο Αιτητής είναι ότι το Εφετείο δεν ακολούθησε τη νομολογία και ως εκ τούτου η απόφαση του είναι εσφαλμένη.
Ζήτημα διαφοροποίησης της πάγιας νομολογίας δεν εγείρεται κατά τον τρόπο που προτάσσει ο Αιτητής. Όπως εξηγήθηκε στη Γαβριηλίδη, ζήτημα διαφοροποίησης της πάγιας νομολογίας εγείρεται «όταν το Εφετείο εφάρμοσε την πάγια νομολογία, αλλά ο αιτητής εισηγείται ότι αυτή δικαιολογείται να διαφοροποιηθεί». Όταν το Εφετείο σφάλλει γιατί παραγνωρίζει και δεν ακολουθεί την πάγια νομολογία, κάτι που δεν πρέπει να συμβαίνει, δεν εγείρεται κανένα νομικό ζήτημα συναρτώμενο με διαφοροποίηση της πάγιας νομολογίας. Απλώς η απόφαση του Εφετείου είναι εσφαλμένη. Όμως, η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 9(3)(γ) δεν επεκτείνεται στη διαπίστωση σφαλμάτων, όπως στην περίπτωση που νόμος θα επέτρεπε έφεση κατά της εφετειακής απόφασης.
Τα ίδια ισχύουν αναφορικά και με το «Νομικό θέμα αρ.3»
Ούτε το «Νομικό θέμα αρ.4» συνιστά νομικό θέμα, αλλά την άποψη του Αιτητή ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Εφετείου, αναφορικά με το ζήτημα των εξόδων της ενώπιον του αίτησης, ασκήθηκε εσφαλμένα. Επαναλαμβάνουμε τα όσα σχετικά αναφέραμε αναφορικά με το «Νομικό θέμα αρ.1».
Η Αίτηση απορρίπτεται.
€1.500 έξοδα της Αίτησης, πλέον Φ.Π.Α. αν υπάρχει, επιδικάζονται υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή.
Χ. Μαλαχτός, Δ.
Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Δ.
Ε. Εφραίμ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο