ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2026(Φ))

                                                                                                            (i-justice)

 

 

2 Μαρτίου, 2026

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν. 33/1964)

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ DAVID OKPUDO ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ [ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΕΣΔΑ, ΝΟΜΟ, ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ κλπ] ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ [ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κλπ]

ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ/ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ/ΥΠΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 11 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

______________________________________________________________

 

Αιτητής παρών προσωπικά.

Π. Βρυωνίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ων η Αίτηση.

______________________________________________________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

                                  (Δοθείσα από Έδρας)

 

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής αιτείται την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum «με το οποίο να κηρύσσεται η κράτηση ή και φυλάκιση … του αιτητή ως παράνομη».

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Αιτητή.

 

Η Δημοκρατία καταχώρισε Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση Λειτουργού στο Τμήμα Μετανάστευσης του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας (εφεξής «το Τμήμα»).

Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό όπως προκύπτει, τόσο μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, όσο και μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, σε συνάρτηση και με τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο:

 

·        Ο Αιτητής είναι υπήκοος Νιγηρίας με ημερομηνία γέννησης την [   ].

·        Ο Αιτητής εισήλθε παράνομα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από άγνωστο σημείο και σε άγνωστο χρόνο.

·        Στις 2/8/2022 ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, η οποία απερρίφθη πρωτοβάθμια από την Υπηρεσία Ασύλου στις 13/8/2023.

·        Εναντίον της πιο πάνω απορριπτικής απόφασης ο Αιτητής άσκησε στις 30/10/2023 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας την Προσφυγή υπ’ αρ. 4032/2023. Η εν λόγω Προσφυγή απερρίφθη στις 30/9/2024 λόγω μη προώθησής της.

·        Στις 29/4/2025 ο Αιτητής υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, η οποία κρίθηκε απαράδεκτη από την Υπηρεσία Ασύλου στις 4/7/2025.

·        Εναντίον της εν λόγω απορριπτικής απόφασης ο Αιτητής άσκησε στις 7/7/2025 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας την Προσφυγή υπ’ αρ. Τ309/2025. Η εν λόγω προσφυγή απερρίφθη στις 12/12/2025.

·        Στις 19/7/2025 ο Αιτητής συνελήφθη στην Αγία Νάπα για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης παραμονής και εναντίον του εκδόθηκαν στις 20/7/2025 Διατάγματα Κράτησης και                  Απέλασης, δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, καθότι ο Αιτητής κρίθηκε από τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης ως απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει του Άρθρου 6(1)(κ) του Κεφ. 105. Τα εν λόγω Διατάγματα ουδέποτε προσεβλήθηκαν από τον Αιτητή ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου.

·        Στις 5/9/2025 ο Αιτητής υπέβαλε παράπονο εναντίον των μελών της ΥΑ & Μ ενώπιον της Ανεξάρτητης Αρχής Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας για κακοποίηση με αρ. Α.Ι.Π.201/2025, του οποίου η εξέταση, από την αρμόδια Αρχή, ακόμη εκκρεμεί.

·        Στις 29/9/2025, 28/11/2025 και 29/1/2026 ετοιμάστηκαν Σημειώματα προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης σε σχέση με τη συνέχιση της κράτησης του Αιτητή. Η Διευθύντρια αποφάσισε τη συνέχιση και την παράταση της συνέχισης της κράτησης του Αιτητή.

·        Στις 27/1/2026 ο Αιτητής καταχώρισε στο Ανώτατο Δικαστήριο την υπό κρίση Αίτηση για έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus.

 

Ο Αιτητής, ο οποίος χειρίζεται την υπόθεση του μόνος του χωρίς τις υπηρεσίες δικηγόρου, υποστήριξε ότι, παρά το γεγονός ότι οι Καθ’ων η Αίτηση επικαλούνται ότι η διάρκεια της κράτησης του είναι εύλογη και δικαιολογημένη, δεν απεδείχθη η ύπαρξη συγκεκριμένων διαβημάτων για σκοπούς απέλασης του ή ότι η απέλαση είναι επικείμενη. Όπως δε ισχυρίστηκε, οι Καθ’ων η Αίτηση σαφώς αναγνωρίζουν ότι η διαδικασία της απέλασης καθυστερεί λόγω εκκρεμουσών διαδικασιών και ερευνών. Επικαλέστηκε επίσης προβλήματα υγείας τόσο παθολογικά όσο και ψυχολογικά τα οποία η παρατεταμένη κράτηση, όπως προβάλλει, τα δυσχεραίνει.

 

Οι Καθ’ων η Αίτηση από την άλλη προβάλλουν ότι ο Αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος να καταδείξει ότι η κράτηση του έχει, ως εκ της διάρκειας της, καταστεί παράνομη και αδικαιολόγητη. Προβάλλουν επίσης ότι η δυνατότητα απομάκρυνσης του Αιτητή από τη Δημοκρατία υφίσταται μέχρι σήμερα και ότι είναι λόγω ενεργειών του Αιτητή που αυτός δεν έχει ακόμα απελαθεί.

 

Όπως είναι καλά γνωστό, το Προνομιακό Ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad Subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημητράκης Χατζησάββα (1993) 1 Α.Α.Δ. 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη πράξη, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση για έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη εκ μέρους του αιτούντος του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998)                         1 Α.Α.Δ. 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας δια της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388,              σελ. 400).

 

Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή τα όσα οι δύο πλευρές έχουν  θέσει ενώπιον του, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν μέσω γραπτής αγόρευσης.

 

Ο Αιτητής έχει κριθεί ως απαγορευμένος μετανάστης κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 6(1)(κ) του Κεφ. 105[1], λόγω του ότι «παρέμεινε στη Δημοκρατία παράνομα από τις 30/09/2024, όταν απορρίφθηκε η προσφυγή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας» και στη βάση αυτή εκδόθηκε εναντίον του Διάταγμα Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του Κεφ. 105, ημερ. 20/7/2025.

 

 Το Άρθρο 14 διαλαμβάνει συναφώς τα ακόλουθα: 

 

«14.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, αφού εισήλθε στη Δημοκρατία με άδεια να παραμείνει σε αυτή για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο περιλαμβάνεται εντός της κατηγορίας που απαριθμείται στην παράγραφο (9) του εδαφίου (1) του άρθρου 6 να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

                          

                       (Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Η δε κράτηση του διατάχθηκε, σύμφωνα με το σχετικό Διάταγμα Κράτησης, λόγω ύπαρξης κινδύνου διαφυγής στη βάση του ότι, «Δεδομένου της μη συμμόρφωσης του με προηγούμενη απόφαση επιστροφής και της απροθυμίας του για επαναπατρισμό, δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων» (Άρθρο 18ΠΣΤ(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου). 

 

Η κράτηση, ως περιορισμός του δικαιώματος της ελευθερίας το οποίο διασφαλίζεται όχι μόνο από το Σύνταγμα (Άρθρο 11), αλλά και από την ΕΣΔΑ (Άρθρο 5), δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief ν. Δημοκρατίας (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402:

  

 «Η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας. Η απόκλιση επιτρέπεται από το Άρθρο 11.2(στ) "προς το σκοπό απελάσεως". Δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης, ούτε να απολήγει ουσιαστικά σε αδικαιολόγητη κράτηση. Γενομένη με την προοπτική της απέλασης, εξυπακούεται ότι η απέλαση θα γίνει εντός του ευλόγου χρόνου που απαιτείται προς διευθέτηση της. Άλλως, ο λόγος της συνέχισης της καταρρέει. Τούτο επιτάσσει δε όχι μόνο το όλο πνεύμα του Άρθρου 11 προς το σκοπό προστασίας των δικαιωμάτων του αλλοδαπού αλλά και η ίδια η επιδίωξη της απέλασης που είναι η άνευ χρονοτριβής αποκατάσταση της νομιμότητας με το ακραίο και αποτελεσματικό μέτρο της απομάκρυνσης του διαπιστωθέντος μη δικαιούμενου να ευρίσκεται στη Δημοκρατία αλλοδαπού.» 

 

 

Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τις αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης. Ό,τι βασικά προκύπτει είναι ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να δικαιολογείται η διατήρηση της ή η παράταση της, ενόσω οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, νοουμένου, βεβαίως, ότι υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Εν ολίγοις, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού.  

 

Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Khoshorauli, Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21/1/2019: 

 

«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.»  

 

 

Αποτελεί αρχή της νομολογίας ότι η διάρκεια της κράτησης δεν εξετάζεται in abstracto, αλλά στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης (βλ. Khlaief (ανωτέρω) και Habibi Pour Ali Fasel v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876).  

 

Σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις αναφέρονται    τα ακόλουθα στην υπόθεση Καλφοπούλου (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 55,             σελ. 69 - 70: 

 

«Το βάρος απόδειξης ότι εκ πρώτης όψης μια κράτηση είναι παράνομη, το έχει ο αιτητής. Σαν θέμα τακτικής ο αιτητής πρέπει να αποδείξει μια εκ πρώτης όψης υπόθεση που δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα της κράτησής του. Όταν η υπόθεση του βασίζεται πάνω σε γεγονότα έχει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden) να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία που μπορεί να οδηγήσει στην πιθανότητα ενός ευνοϊκού για τον ίδιο συμπεράσματος. Σε μια τέτοια περίπτωση το νομικό βάρος (legal burden) μεταφέρεται στους ώμους του καθ'ου η αίτηση που καλείται να δικαιολογήσει την κράτηση.»

 

 

Έχοντας εξετάσει τις εκατέρωθεν εισηγήσεις, θα πρέπει να υπομνηστεί πως η δικαστική κρίση για το εύλογο ή μη του χρόνου κράτησης είναι ζήτημα πραγματικό και συνυφασμένο με τους λόγους που τυχόν δημιουργούν καθυστέρηση και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, όπως οι ανωτέρω αποφάσεις εξηγούν. 

 

Από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι σαφές ότι οι Καθ'ων η Αίτηση ενέταξαν την υπό κρίση κράτηση του Αιτητή στις πρόνοιες του Άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105.

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ(5)(α) του Κεφ. 105 διαλαμβάνει ότι η διάρκεια της κράτησης στη βάση του Άρθρου 18ΠΣΤ ελέγχεται με αίτηση Habeas Corpus, ενώ ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης διενεργείται μέσω προσφυγής με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 18ΠΣΤ(3)(α) του Νόμου. Η διάρκεια της κράτησης μπορεί, βεβαίως, παρά τη νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, να κριθεί παράνομη εφόσον διαπιστωθεί αδικαιολόγητα παρατεταμένη ή όταν οι λόγοι κράτησης έχουν εκλείψει. 

 

Στην υπόθεση Guo Shuying v. Δημοκρατίας (2012) 1 Α.Α.Δ. 2725  τονίστηκε πως, «η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σταθερά αποδέχεται ότι μόνο με αίτηση Habeas Corpus μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού από πλευράς της διάρκειας της συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 18ΠΣΤ του νόμου».  

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου, εισήχθη με τον τροποποιητικό                               Ν. 153(Ι)/2011, για σκοπούς εναρμόνισης µε την πράξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας µε τίτλο «Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 16ης Δεκεµβρίου 2008, σχετικά µε τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη µέλη για την επιστροφή των παρανόµως διαµενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και οι πρόνοιες του είναι επιτακτικές (βλ. Shuying v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). 

Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (2014) 1 Α.Α.Δ. 304, «ο πρωταρχικός σκοπός της Οδηγίας ήταν να προβλέψει για τη διαδικασία δικαστικού ελέγχου για κάθε περίοδο κράτησης είτε αρχική, είτε επί παράτασης».   

 

Το εδάφιο (1) του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου εξουσιοδοτεί τον Υπουργό Εσωτερικών να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής. Αυτό μπορεί να γίνει «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης». Προβλέπεται ότι «τέτοια κράτηση έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διατηρείται μόνο καθόσο χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια».

 

Περαιτέρω, κάθε διάταγμα κράτησης επανεξετάζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών (α) αυτεπάγγελτα ανά δίμηνο και (β) σε οποιοδήποτε εύλογο χρονικό διάστημα, κατ' αίτηση του επηρεαζόμενου υπηκόου τρίτης χώρας. Με το εδάφιο (4)(α) εναποτίθεται στον Υπουργό υποχρέωση επανεξέτασης κάθε διατάγματος κράτησης ανά δίμηνο. Η κράτηση εξακολουθεί καθόλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι του Άρθρου 18ΠΣΤ (1) και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση και δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες[2]. Η κράτηση μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο (8), να παραταθεί από τον Υπουργό Εσωτερικών μόνο για πρόσθετο περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες σε περιπτώσεις όπου (α) ο υπήκοος τρίτης χώρας αρνείται να συνεργαστεί ή (β) καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες[3] (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (ανωτέρω)).

 

Στην Ένορκη Δήλωση του Λειτουργού γίνεται αναφορά σε τρεις αποφάσεις συνέχισης της κράτησης του Αιτητή μετά από σχετικές αξιολογήσεις που πραγματοποιήθηκαν στις 29/9/2025, 28/11/2025 και 29/1/2026. Έχουν παρουσιαστεί τα τρία σχετικά Έντυπα Επανεξέτασης Διατάγματος Κράτησης που αφορούν τον Αιτητή, στα οποία γίνονται εισηγήσεις για συνέχιση της κράτησης του και στη βάση των οποίων λήφθηκαν οι πιο πάνω αποφάσεις. Όπως προκύπτει, στις εν λόγω επανεξετάσεις εμπεριέχονται τα γεγονότα που δικαιολογούν τις σχετικές αποφάσεις για παράταση της κράτησης του Αιτητή.

 

Το ότι η Διοίκηση δεν προχώρησε ακόμη σε άμεση απομάκρυνση του Αιτητή οφείλεται, όπως προέκυψε από τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, στο γεγονός της καταχώρισης από τον Αιτητή, ως ήταν, βεβαίως, δικαίωμα του, δικαστικής διαδικασίας που αναφέρθηκε ανωτέρω και συγκεκριμένα υπό το φως της Προσφυγής υπ’ αρ. Τ309/2025 η οποία εκκρεμούσε από τις 7/7/2025 μέχρις ότου αυτή απερρίφθη στις 12/12/2025. Επιπλέον υπήρξε και η εκκρεμότητα με την καταγγελία που ο Αιτητής είχε υποβάλει εναντίον μελών της ΥΑΜ στην Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας,   Αρ. Υπόθεσης ΑΙΠ 201/2025, η οποία ευρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση.

 

Ορθή επίσης είναι και η επισήμανση των Καθ’ων η Αίτηση με παραπομπή στην υπόθεση Habibi Pour Ali Fasel (ανωτέρω) ότι ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να κρίνεται in abstracto, αλλά θα πρέπει να συσχετισθεί με τους λόγους της καθυστέρησης της απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της. Στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

 

«Θα προσθέταμε σ' αυτά, στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, ότι ακριβώς η παράταση της κράτησης του Εφεσείοντα οφείλεται στις δικές του ενέργειες και μόνο. Δεν είναι δηλαδή δυνατόν ν' αποδίδεται η παράταση της κράτησης του Εφεσείοντα στους Εφεσίβλητους επειδή αυτοί ανέστειλαν την εκτέλεση της απέλασης λόγω της εκκρεμοδικίας των αλλεπάλληλων διοικητικών και δικαστικών διαβημάτων που αυτός προβαίνει. Είναι μεν δικαίωμα του η λήψη των μέτρων αυτών - εφόσον το επιθυμεί - όμως ο χρόνος που απαιτείται για διεκπεραίωση τους δεν μπορεί να αποδίδεται στους Καθ' ων η Αίτηση.»

 

 

Όσον δε αφορά τα προβλήματα υγείας που ο Αιτητής επικαλείται ότι αντιμετωπίζει, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, και ειδικότερα το σημείωμα ημερ. 29/1/2026, γι’ αυτά έχει τύχει άμεσης ανταπόκρισης και παραπέμφθηκε σε ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων οι οποίοι τον εξέτασαν και του παρείχαν εκεί που κρίθηκε αναγκαίο την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Έτυχε επίσης και ψυχολογικής αξιολόγησης, ενώ είχε αριθμό - συνολικά οκτώ - συναντήσεων με ψυχολόγο. Είχε, επίσης, συνάντηση και με ψυχίατρο. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να υποστηριχθεί η θέση ότι κατά τη διάρκεια της κράτησης του Αιτητή δεν παρασχέθηκε σε αυτόν η αναγκαία ιατρική υποστήριξη.

 

Κατ' ακολουθίαν όλων όσων πιο πάνω έχουν αναφερθεί, το Δικαστήριο συμφωνεί με την πλευρά των Καθ’ων η Αίτηση ότι δεν εντοπίζεται περιττή και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση και έλλειψη δέουσας επιμέλειας στις ενέργειες για την προώθηση των αναγκαίων διαδικασιών ή οποιαδήποτε υπαιτιότητα εκ μέρους τους, τέτοια που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου Προνομιακού Εντάλματος. 

 

Σε ό,τι αφορά  το χρονικό διάστημα που παρήλθε, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να υποδηλοί είτε εγκατάλειψη του σκοπού για τον οποίο κρατείται ο Αιτητής, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, ούτε και εντοπίζεται παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του Αιτητή. 

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, την εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, τον τρόπο δράσης των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά του ιδίου του Αιτητή, καθώς και το χρόνο που έχει μέχρι σήμερα διαρρεύσει, δεν διαπιστώνεται η διάρκεια κράτησης του να έχει, υπό τις περιστάσεις, εκφύγει του εύλογου χρονικού διαστήματος.

  

Εν τέλει, ο Αιτητής δεν απέσεισε το βάρος που έφερε προς απόδειξη ότι η διάρκεια της κράτησης δεν ήταν εύλογη και ότι, ως εκ της διάρκειάς της, κατέστη παράνομη. Η κράτηση του Αιτητή για σκοπούς απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει, ως αρχικά ήταν, να είναι νόμιμη.  

 

Επομένως, οι αιτιάσεις και τα παράπονα του Αιτητή είναι ανεδαφικά. 

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα.

 

 

 

 

 

 

                                      Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,

            Δ.