ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 3/2024
19 Μαρτίου, 2026
[Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ/ΣΤΗΣ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ
1964
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ PANICOS THEO HADJIGEORGIOU & CO LIMITED ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 190/2023 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20.12.2023 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ 8/67 ΚΑΙ 24/67 ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 30/2024
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ
1964
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20.12.2023 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 190/2023 ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ 8/67 ΚΑΙ 24/67 ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ
---------------------------------------
Αίτηση διά κλήσεως ημερ. 4.1.2024 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 3/2024
Αίτηση διά κλήσεως ημερ. 5.3.2024 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 30/2024
Ν. Ιακώβου (κα) με Π. Ευαγόρου (κα), για Λέλλος Δημητριάδης, Δικηγορικό γραφείο ΔΕΠΕ, για αιτητές στην 3/2024 και καθ’΄ ων η αίτηση στην 30/2024
Χρ. Κληρίδης με Χρ. Τρύφωνος, για Κληρίδης & Τρύφωνος ΔΕΠΕ, για καθ’ων η Αίτηση στην 3/2024 και αιτητές στην 30/2024
---------------------------------
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.: Οι υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο πολιτικές αιτήσεις έχουν ως κοινό παρονομαστή τη διαφωνία τους με την απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών ημερομηνίας 20.12.2023, γι’ αυτό και συνεκδικάστηκαν. Ειδικά, ως προς το ότι αυτό δεν είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την ενώπιον του αίτηση αρ. 190/2023. Οι αιτητές σε αυτές, συγκλίνουν για διαφορετικό λόγο ο καθένας, που δεν χρειάζεται να εξεταστεί στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης, ότι παρέχεται στο πιο πάνω Δικαστήριο εξουσία, με βάση τον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο του 1967, Νόμος 24/1967, όπως έχει τροποποιηθεί, να προβεί στην εκδίκαση της. Αφού δε ακούστηκαν οι δύο πλευρές, αυτό απέρριψε τις αντίστοιχες θέσεις τους, και παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση από το κατά τόπο αρμόδιο Επαρχιακό Δικαστήριο.
Οι αιτητές, στην παρούσα διαδικασία, ο κάθε ένας μέσω της αίτησης του, αξιώνουν την έκδοση εντάλματος certiorari. Επικαλούνται, συναφώς, την εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος, προς το σκοπό ακύρωσης της πιο πάνω απορριπτικής απόφασης του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Θεωρούν και οι δύο πλευρές, ότι είναι το συγκεκριμένο δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει τη διαφορά, για την οποία ο αιτητής προσέφυγε ενώπιον του, και όχι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού.
Στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι, σύμφωνα με αναντίλεκτα γεγονότα, η διαφορά των διαδίκων προέκυψε όταν η καθ’ ης η αίτηση στην υπόθεση, ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, απέλυσε τον αιτητή από την υπηρεσία της. Αυτός είχε εργοδοτηθεί από την τελευταία στις 20.1.2023, ως διευθυντής πωλήσεων. Η εργοδότηση του έγινε στη βάση γραπτής σύμβασης εργασίας, ημερομηνίας 19.12.2022, για περίοδο δύο ετών με απολαβές [ ].- μηνιαίως, πλέον επίδομα διαμονής, καθότι είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και ένα πρόσθετο ποσό ετησίως, ως φιλοδώρημα, (bonus).
Στις 24.3.2023, εννέα εβδομάδες μετά την εργοδότησή του αιτητή, η καθ’ ης η αίτηση τερμάτισε τις υπηρεσίες του, χωρίς να του δώσει οποιαδήποτε προειδοποίηση. Ως εκ τούτου, ο τελευταίος προσέφυγε στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών Λεμεσού, αξιώνοντας, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις ύψους €37.800.-, για παράνομο και αδικαιολόγητο τερματισμό της εν λόγω σύμβασης, κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Νόμου 24/1967. Η καθ’ ης η αίτηση, αμφισβήτησε την απαίτηση του αιτητή, επί της ουσίας. Προηγουμένως, όμως, ήγειρε προδικαστικά ότι το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει τη διαφορά των ενώπιον του διαδίκων. Πρόκειται για διαπίστωση του Δικαστηρίου, στην υπό αναφορά απόφαση του.
Είναι γεγονός ότι, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, κατά την εξέταση του πιο πάνω νομικού ζητήματος, προέβη σε εκτενή αναφορά στις πρόνοιες που διέπουν τα σχετικά με τη δικαιοδοσία του. Θα μπορούσε, όμως, η εξέταση του ως άνω εγειρόμενου ζητήματος, να είχε γίνει κατευθεία, με αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 3(1) του Νόμου 24/1967. Στο βαθμό που ενδιαφέρει, προβλέπει τα εξής:
«3.-(1) Όταν, κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος άρθρου, ο εργοδότης τερματίζη δι' οιονδήποτε λόγον άλλον ή των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων, την απασχόλησιν εργοδοτουμένου ο οποίος έχει απασχοληθή συνεχώς υπ' αυτού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας, ο εργοδοτούμενος κέκτηται δικαίωμα εις αποζημίωσιν υπολογιζομένην συμφώνως προς τον Πρώτον Πίνακα:…»
Το άρθρο 5 του Νόμου 24/1967, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 3 του εν λόγω νόμου, αφορά στις περιπτώσεις που εργοδότης απολύει εργοδοτούμενο χωρίς προειδοποίηση και αντίστοιχη υποχρέωση για καταβολή αποζημιώσεων. Το Δικαστήριο, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έκαμε οποιαδήποτε αναφορά ότι θα μπορούσε να εφαρμόζεται το άρθρο 5, δεδομένου του προβαλλόμενου λόγου απόλυσης του αιτητή από την καθ’ ης η αίτηση. Είχε ισχυριστεί ότι αυτός επιδείκνυε αδυναμία καλής συνεργασίας, έλλειψη κλίματος εμπιστοσύνης και συμμόρφωση με την κουλτούρα και τις διαδικασίες της καθ’ ης η αίτηση.
Εν πάση περιπτώσει, είναι φανερό πως η συγκεκριμένη πρόνοια στο άρθρο 3, ότι ο εργοδοτούμενος ο όποιος προσφεύγει στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών πρέπει να «έχει απασχοληθή συνεχώς υπ' αυτού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας,..», είναι δικαιοδοτικής φύσεως. Τούτο προκύπτει ευθέως στην υπόθεση Καψού ν. Airliban (1988) 1 C.L.R. 152, τόσον από την απόφαση της πλειοψηφίας όσο και από την απόφαση της μειοψηφίας. Βέβαια, σημαντική, εν προκειμένω, είναι η απόφαση μειοψηφίας. Σύμφωνα με αυτήν, στην περίπτωση που το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δεν έχει καθ’ ύλην δικαιοδοσία να επιληφθεί συγκεκριμένης εργατικής διαφοράς, αυτή πρέπει να τίθεται, με τον ενδεδειγμένο τρόπο, ενώπιον του κατά τόπον αρμόδιου Επαρχιακού Δικαστηρίου. Διαφορετικά, ο απολυθείς εργοδοτούμενος θα στερείται του δικαιώματος να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, κατά παράβαση του Άρθρου 30.1 του Συντάγματος. Η πιο πάνω απόφαση μειοψηφίας, επιβεβαιώθηκε ως προς την πιο πάνω πτυχή από τις μεταγενέστερες υποθέσεις Ηλία ν. Αλωνεύτη (1995) 1 Α.Α.Δ. 938 και Γιάλλουρος ν. Νικολάου (2001) 1 Α.Α.Δ. 558.
Είναι φανερό ότι, στην προκειμένη περίπτωση, για το λόγο ότι ο αιτητής είχε εργοδοτηθεί στην υπηρεσία της καθ’ ης η αίτηση για εννέα μόνο εβδομάδες και όχι 26, τουλάχιστον, η περίπτωση του δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, αλλά στην καθ’ ύλην δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, οι υπό εξέταση Πολιτικές Αιτήσεις δεν μπορεί να επιτύχουν. Επομένως, η απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών επικυρώνεται.
Για τους πιο πάνω λόγους, οι συνεκδικασθείσες Πολιτικές Αιτήσεις αποτυγχάνουν και απορρίπτονται. Υπό τις περιστάσεις, δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα.
Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.
/γκ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο