ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 33/2026)

(i-justice)

 

3 Απριλίου, 2026

 

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν. 33/1964)

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ SUBASH MALLA, ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΠΑΛ ΤΩΡΑ ΧΩΚΑΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ HABEAS CORPUS

 

 

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ 18ΠΣΤ ΤΟΥ Ν.3 ΤΟΥ 153(Ι) ΤΟΥ 2011, ΕΣΔΑ, Ν.7(Ι)/2007, ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

ΚΑΙ

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

 

1.  ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,

2.  ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

 

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ:

 

 

(Α) ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΕΥΣΗ ΔΥΟ ΜΗΝΩΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ, ΚΑΙ

 

(Β) ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΘ’ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΡΡΕΥΣΑΝ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΑΝ ΓΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ, ΚΑΙ

 

(Γ)  Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ ΑΝΑ ΔΙΜΗΝΟ ΟΠΩΣ ΠΡΟΝΟΕΙ ΤΟ ΕΔΑΦΙΟ 4 ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 18ΠΣΤ, ΚΑΙ

 

(Δ)   ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ SUBASH MALLA, ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΠΑΛ, ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΧΩΚΑΜ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 18ΠΣΤ ΤΟΥ Ν.3 ΤΟΥ 153(Ι) ΤΟΥ 2011 ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

 

______________________________________________________________

 

Ι. Γιάννης για ΑΛΤΑΧΕΡ ΜΠΕΝΕΤΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.

 

Π. Κωνσταντίνου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τον Καθ’ου η Αίτηση.

 

______________________________________________________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

(Δοθείσα Αυθημερόν)

 

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής κατάγεται από το Νεπάλ. Από τις 26/9/2025 κρατείται για σκοπούς απέλασης.

 

Με την υπό εκδίκαση Αίτηση, αιτείται την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum με το οποίο «να κηρύσσεται η διάρκεια της κράτησης και/ή η περαιτέρω κράτηση παράνομη».

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Δημήτρη Δημητρίου, ασκούμενου δικηγόρου στο γραφείο του δικηγόρου που εκπροσωπεί τον Αιτητή, ο οποίος δηλώνει προσωπική γνώση των όσων καταγράφει.  

 

Η Δημοκρατία καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση Λειτουργού στο Υφυπουργείο Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας (εφεξής «το Υφυπουργείο»).  

 

Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό, όπως αυτό προκύπτει, τόσο μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, όσο και μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, σε συνάρτηση και με τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου είναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο:

§  Ο Αιτητής είναι ο Subash Malla, υπήκοος Νεπάλ με ημερομηνία γέννησης [   ].

§  Στις 3/12/2008 το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης εξέδωσε άδεια προσωρινής παραμονής στον Αιτητή σαν φοιτητή με ισχύ μέχρι τις 30/6/2013.

§  Στις 16/6/2013 ο Αιτητής καταχώρισε αίτηση για ανανέωση της άδειας διαμονής του η οποία απορρίφθηκε με επιστολή στις 31/3/2014, καθότι διαπιστώθηκε ότι εργάζεται παράνομα παραβιάζοντας τους όρους παραμονής του.

§  Στις 30/5/2014 και 1/9/2023 τα στοιχεία του Αιτητή καταχωρήθηκαν στο “stoplist” για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία και διαμονή σε άγνωστη και μη δηλωθείσα διεύθυνση.

§  Στις 29/5/2014 το Υπουργείο Εσωτερικών παρέλαβε επιστολή από τη δικηγόρο του Αιτητή για παράταση της άδειας του και την επανεξέταση της περίπτωσης ανθρωπιστικά, στην οποία το Τμήμα απάντησε στις 19/11/2014.

§  Στις 23/4/2014 το Τμήμα παρέλαβε εκ νέου επιστολή από το δικηγόρο του Αιτητή σχετικά με την απέλαση του.

§  Στις 19/8/2014 το Τμήμα παρέλαβε επιστολή από την Επίτροπο Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με την απόρριψη της ανανέωσης της άδειας του Αιτητή.

§  Στις 6/10/2015 ο Αιτητής προβαίνει σε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, η οποία απορρίπτεται με επιστολή στις 19/11/2015, καθότι διαπιστώθηκε ότι η Ευρωπαία σύζυγος έχει αποχωρήσει από τη Δημοκρατία. Στις 2/5/2017 εκδίδεται διαζύγιο μεταξύ των διαδίκων.

§  Στις 17/6/2016 ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση για άσυλο η οποία απορρίφθηκε καθότι αποσύρθηκε από τον Αιτητή στις 27/4/2018.

§  Στις 12/12/2017 ο Αιτητής τελεί γάμο και στις 20/12/2017 προβαίνει εκ νέου σε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης με άλλη Ευρωπαία πολίτιδα.

§  Στις 25/7/2018 απεστάλη σημείωμα από την Αστυνομία σχετικά με έλεγχο που διενήργησε αναφορικά με τη γνησιότητα του γάμου, όπου διαπιστώθηκε ότι η σύζυγος αποχώρησε από τη Δημοκρατία.

§  Στις 26/7/2018 με επιστολή του Τμήματος ο Αιτητής ενημερώθηκε ότι η αίτηση του για άδεια παραμονής απορρίφθηκε.

§  Στις 2/8/2018 ο Αιτητής προβαίνει σε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, η οποία απορρίφθηκε με επιστολή που στάλθηκε στις 20/11/2019 καθότι διαπιστώθηκε ότι δεν συμβιώνει με την Ευρωπαία σύζυγό του.

§  Στις 27/11/2019 ο Αιτητής προβαίνει εκ νέου σε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, η οποία απορρίφθηκε με επιστολή που στάλθηκε στις 10/9/2020, καθότι διαπιστώθηκε ότι δεν συμβιώνει με την Ευρωπαία σύζυγό του.

§  Η Ευρωπαία σύζυγος με ένορκη δήλωση επιβεβαιώνει το γάμο της με τον Αιτητή, καθώς και τη συστηματική αποστολή χρημάτων από τον ίδιο και τους λόγους για τους οποίους δεν διαμένει στην Κύπρο.

§  Στις 3/4/2023 και 22/10/2023 το Τμήμα παρέλαβε ηλεκτρονικά μηνύματα σχετικά με εμπλοκή του Αιτητή σε εικονικούς γάμους και απάτες.

§  Στις 6/10/2020 και 3/3/2023 ο Αιτητής προβαίνει εκ νέου σε αίτηση για άδεια διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, η οποία απορρίφθηκε με επιστολές που στάλθηκαν στις 28/8/2023 καθότι δεν πληροί τα κριτήρια.

§  Την 1/9/2023 τα στοιχεία του Αιτητή καταχωρούνται εκ νέου στο “stoplist".

§  Στις 6/9/2023 ο δικηγόρος του Αιτητή απέστειλε ιεραρχική προσφυγή προσβάλλοντας την απόφαση για απόρριψη για μόνιμη διαμονή του Αιτητή, η οποία απορρίπτεται με επιστολή που στάλθηκε στις 14/12/2023 και 25/1/2023, λόγω του ότι η Ευρωπαία σύζυγος δεν διαμένει μόνιμα στη Δημοκρατία.

§  Στις 26/9/2025 συνελήφθηκε στην Λευκωσία, για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία.

§  Στις 26/9/2025 εκδόθηκε Διάταγμα Κράτησης και Απέλασης κατά του Αιτητή δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου.

§  Εναντίον των ως άνω Διαταγμάτων Κράτησης και Απέλασης ο Αιτητής καταχώρισε στο Διοικητικό Δικαστήριο την Προσφυγή υπ’ αρ. 1126/2025.

§  Στις 9/10/2025 είχε γίνει εισήγηση αναστολής του Διατάγματος Απέλασης, καθώς η Προσφυγή 1126/2025 είχε ανασταλτικό χαρακτήρα. Στις 10/11/2025 το Δικαστήριο επικύρωσε τα Διατάγματα.

§  Όσον αφορά την αναφορά για ύπαρξη ανήλικων παιδιών στην προσφυγή, δεν έχει δοθεί οποιοδήποτε στοιχείο για να γίνει η σχετική έρευνα.

§  Στις 26/11/2025 και 27/1/2026 εγκρίθηκε η συνέχιση της κράτησης του Αιτητή.

 

 

Όπως είναι καλά γνωστό, το Προνομιακό Ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad Subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στη Δημητράκης Χ" Σάββας (1993) 1 Α.Α.Δ. 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση δι' έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 Α.Α.Δ. 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus, ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας διά της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό, τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε, στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε, ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελίδα 400).

 

Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή όσα οι συνήγοροι έχουν  θέσει ενώπιον του, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν μέσω γραπτής αγόρευσης.

 

Η Δημοκρατία ενίσταται στη χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας, προβάλλει δε και λόγο απόρριψης της Αίτησης, χωρίς να εξεταστεί η ουσία της, στη βάση ότι αυτή δεν συνοδεύεται από νομότυπη ένορκη δήλωση, καθότι τη δήλωση ορκίστηκε ασκούμενος δικηγόρος του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον Αιτητή, κατόπιν εξουσιοδότησης, όπως αναφέρεται, από τον τελευταίο.

 

Η πιο πάνω εισήγηση δεν γίνεται αποδεκτή. Παρόμοια εισήγηση έγινε και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Alexey Korotenko, Αίτηση αρ. 269/2025, ημερ. 12/1/2026 και απερρίφθη στη βάση του ακόλουθου σκεπτικού το οποίο το παρόν Δικαστήριο υιοθετεί πλήρως και στην υπό κρίση περίπτωση:

 

«Όπου χρειάζεται να καταδειχθεί υπόβαθρο γεγονότων για να ενεργήσει το Δικαστήριο, ο προσφεύγων έχει, κατά κανόνα, την υποχρέωση να το παρουσιάσει.  Η ένορκη δήλωση είναι τρόπος προσαγωγής μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου.  Στο τέλος της ημέρας, αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο που δικαιολογεί τη χορήγηση της αξιούμενης θεραπείας. Ποιος είναι κατάλληλος μάρτυρας, εν προκειμένω ομνύοντας, εξαρτάται από την κάθε περίπτωση. Δεν υπάρχουν στερεότυπα, ούτε εκ προοιμίου αποκλεισμοί, πέραν του περιορισμού σε σχέση με τους δικηγόρους οι οποίοι χειρίζονται οι ίδιοι την υπόθεση (Rybolovlev v. Rybolovleva (2010) 1(Α) Α.Α.Δ. 82) και εκεί, όχι για λόγους που αφορούν στο αποδεικτικό δίκαιο.»

 

 

Έχοντας, λοιπόν, κατά νουν τα πιο πάνω το Δικαστήριο θα εξετάσει την ουσία της υπόθεσης και των ζητημάτων που εγέρθηκαν αναφορικά με αυτή.

 

Ο Αιτητής έχει κριθεί ως απαγορευμένος μετανάστης κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 6(1)(κ)[1] του Κεφ. 105, λόγω του ότι «παρέμεινε στη Δημοκρατία παράνομα όταν απορρίφθηκε η ιεραρχική του προσφυγή κατά της απόφασης του Τμήματος Μετανάστευσης από τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας» και στη βάση αυτή εκδόθηκε εναντίον του Διάταγμα Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του Κεφ. 105, ημερ. 12/9/2025.

 

Το Άρθρο 14 διαλαμβάνει συναφώς τα ακόλουθα: 

 

«14.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, αφού εισήλθε στη Δημοκρατία με άδεια να παραμείνει σε αυτή για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο περιλαμβάνεται εντός της κατηγορίας που απαριθμείται στην παράγραφο (9) του εδαφίου (1) του άρθρου 6 να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

 

(Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Η δε κράτηση του διατάχθηκε, σύμφωνα με το σχετικό Διάταγμα Κράτησης, «καθότι διαπιστώθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής (Άρθρο 18ΠΣΤ(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου). Δεδομένου ότι είναι αρνητικός στον επαναπατρισμό του και δεν συμμορφώθηκε με απόφαση επιστροφής, δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων».

 

Η κράτηση, ως περιορισμός του δικαιώματος της ελευθερίας το οποίο διασφαλίζεται όχι μόνο από το Σύνταγμα (Άρθρο 11), αλλά και από την ΕΣΔΑ (Άρθρο 5), δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief ν. Δημοκρατίας (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402:   

 

«Η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας. Η απόκλιση επιτρέπεται από το Άρθρο 11.2(στ) "προς το σκοπό απελάσεως". Δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης, ούτε να απολήγει ουσιαστικά σε αδικαιολόγητη κράτηση. Γενομένη με την προοπτική της απέλασης, εξυπακούεται ότι η απέλαση θα γίνει εντός του ευλόγου χρόνου που απαιτείται προς διευθέτηση της. Άλλως, ο λόγος της συνέχισης της καταρρέει. Τούτο επιτάσσει δε όχι μόνο το όλο πνεύμα του Άρθρου 11 προς το σκοπό προστασίας των δικαιωμάτων του αλλοδαπού αλλά και η ίδια η επιδίωξη της απέλασης που είναι η άνευ χρονοτριβής αποκατάσταση της νομιμότητας με το ακραίο και αποτελεσματικό μέτρο της απομάκρυνσης του διαπιστωθέντος μη δικαιούμενου να ευρίσκεται στη Δημοκρατία αλλοδαπού.»

 

 

Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τις αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης. Ό,τι βασικά προκύπτει είναι ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να δικαιολογείται η διατήρηση της ή η παράταση της, ενόσω οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, ενόσω, βεβαίως, υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Εν ολίγοις, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. 

 

Αποτελεί αρχή της νομολογίας ότι η διάρκεια της κράτησης δεν εξετάζεται in abstracto, αλλά στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης (βλ. Khlaief (ανωτέρω) και Habibi Pour Ali Fasel (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876). 

 

Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Khoshorauli, Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21/1/2019:  

 

«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.» 

 

 

Σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις, στην υπόθεση Καλφοπούλου (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 55,  αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 69 - 70: 

 

«Το βάρος απόδειξης ότι εκ πρώτης όψης μια κράτηση είναι παράνομη, το έχει ο αιτητής. Σαν θέμα τακτικής ο αιτητής πρέπει να αποδείξει μια εκ πρώτης όψης υπόθεση που δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα της κράτησής του. Όταν η υπόθεση του βασίζεται πάνω σε γεγονότα έχει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden) να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία που μπορεί να οδηγήσει στην πιθανότητα ενός ευνοϊκού για τον ίδιο συμπεράσματος. Σε μια τέτοια περίπτωση το νομικό βάρος (legal burden) μεταφέρεται στους ώμους του καθ'ου η αίτηση που καλείται να δικαιολογήσει την κράτηση.» 

 

 

Έχοντας εξετάσει τις εισηγήσεις των συνηγόρων, θα πρέπει να υπομνηστεί πως η δικαστική κρίση για το εύλογο ή μη του χρόνου κράτησης είναι ζήτημα πραγματικό και συνυφασμένο με τους λόγους που τυχόν δημιουργούν καθυστέρηση και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, όπως οι ανωτέρω αποφάσεις εξηγούν.  

 

Από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι σαφές ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ενέταξαν την υπό κρίση κράτηση του Αιτητή στις πρόνοιες του Άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105. 

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ(5)(α) του Κεφ. 105 διαλαμβάνει ότι η διάρκεια της κράτησης στη βάση του Άρθρου 18ΠΣΤ ελέγχεται με αίτηση Habeas Corpus, ενώ ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης διενεργείται μέσω προσφυγής με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 18ΠΣΤ(3)(α) του Νόμου. Στην υπό συζήτηση περίπτωση η νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, ημερ. 12/9/2025, έχει αποφασιστεί στην Προσφυγή 1014/2025 και δεν αποτελεί αντικείμενο της Αίτησης για Habeas Corpus, που αφορά στον έλεγχο της νομιμότητας της διάρκειας της κράτησης του Αιτητή. Η διάρκεια της κράτησης μπορεί, βεβαίως, παρά τη νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, να κριθεί παράνομη εφόσον διαπιστωθεί αδικαιολόγητα παρατεταμένη ή όταν οι λόγοι κράτησης έχουν εκλείψει.  

 

Στην υπόθεση Guo Shuying v. Δημοκρατίας (2012) 1 Α.Α.Δ. 2725 τονίστηκε πως, «η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σταθερά αποδέχεται ότι μόνο με αίτηση Habeas Corpus μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού από πλευράς της διάρκειας της συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 18ΠΣΤ του νόμου».   

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου, εισήχθη με τον τροποποιητικό Ν. 153(Ι)/2011, για σκοπούς εναρμόνισης µε την πράξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας µε τίτλο «Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 16ης Δεκεµβρίου 2008, σχετικά µε τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη µέλη για την επιστροφή των παρανόµως διαµενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και οι πρόνοιες του είναι επιτακτικές (βλ. Shuying v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).    

 

Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (2014) 1 Α.Α.Δ. 302, «ο πρωταρχικός σκοπός της Οδηγίας ήταν να προβλέψει για τη διαδικασία δικαστικού ελέγχου για κάθε περίοδο κράτησης είτε αρχική, είτε επί παράτασης».    

 

Το εδάφιο (1) του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου εξουσιοδοτεί τον Υπουργό Εσωτερικών να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής. Αυτό μπορεί να γίνει «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης». Προβλέπεται ότι «τέτοια κράτηση έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διατηρείται μόνο καθόσο χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια».  Περαιτέρω, κάθε διάταγμα κράτησης επανεξετάζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών              (α) αυτεπάγγελτα ανά δίμηνο και (β) σε οποιοδήποτε εύλογο χρονικό διάστημα, κατ' αίτηση του επηρεαζόμενου υπηκόου τρίτης χώρας. Με το εδάφιο (4)(α) εναποτίθεται στον Υπουργό υποχρέωση επανεξέτασης κάθε διατάγματος κράτησης ανά δίμηνο. Η κράτηση εξακολουθεί καθόλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι του Άρθρου 18ΠΣΤ (1) και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση και δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες.  

 

Η κράτηση μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο (8), να παραταθεί από τον Υπουργό Εσωτερικών μόνο για πρόσθετο περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες σε περιπτώσεις όπου (α) ο υπήκοος τρίτης χώρας αρνείται να συνεργαστεί ή (β) καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (ανωτέρω)).

 

Με δεδομένο ότι στο παρόν στάδιο και συγκεκριμένα από τις 26/9/2025 ο Αιτητής τελεί υπό κράτηση στη βάση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης, τα οποία εκδόθηκαν κατά την πιο πάνω ημερομηνία και τα οποία επικυρώθηκαν με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερ. 10/11/2025, η επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή κατά την 26/11/2025 και κατά την 27/1/2026, ως αυτή προκύπτει από το Τεκμήριο 23 στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, διενεργήθη εντός του προβλεπόμενου από το Νόμο διμήνου. Έχουν προς τούτο παρουσιαστεί τα δύο σχετικά Έντυπα Επανεξέτασης Διατάγματος Κράτησης που αφορούν τον Αιτητή, στα οποία γίνονται εισηγήσεις για συνέχιση της κράτησης του και στη βάση των οποίων λήφθηκαν οι πιο πάνω αποφάσεις. Όπως προκύπτει, στις εν λόγω επανεξετάσεις εμπεριέχονται τα γεγονότα που δικαιολογούν τις σχετικές αποφάσεις για παράταση της κράτησης του Αιτητή. Με βάση, δε, το μεταναστευτικό βιογραφικό του Αιτητή και τη δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής και τον κίνδυνο διαφυγής, κρίθηκε αναγκαία η συνέχιση της κράτησής του. 

 

Όσον αφορά τη θέση του Αιτητή ότι η επανεξέταση για τη συνέχιση της κράτησης  του Αιτητή λήφθηκε χωρίς τη συμμετοχή ή την οποιαδήποτε λήψη απόφασης από τον Υπουργό Εσωτερικών, ως η πρόνοια του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 23, οι επανεξετάσεις της κράτησης του Αιτητή που έγιναν από Λειτουργό του Τμήματος, εγκρίθηκαν στην μια περίπτωση από τη Διευθύντρια του Τμήματος, Μ.Α. Με δεδομένο ότι ο Υπουργός δύναται, δυνάμει του Άρθρου 3(2) του περί Εκχωρήσεως της Ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου του 1962 (Ν. 23/1962), να εξουσιοδοτήσει άλλο πρόσωπο το οποίο κατέχει αρμόδια θέση στην υπηρεσία του να ενασκεί τις εξουσίες εκ μέρους του, θεωρώ ότι εφαρμόζεται, εν προκειμένω, το τεκμήριο της κανονικότητας. Όπως δε προκύπτει από την Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, Αρ. 4904, ημερ. 28/3/2025, στη Λειτουργό Π.Φ., που προσυπογράφει τη μια από τις δύο αξιολογήσεις, έχουν εκχωρηθεί οι εξουσίες του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου.

 

Όπως συναφώς διαλαμβάνεται στο Άρθρο 18ΟΔ του Κεφ. 105 αναφορικά με την ερμηνεία του όρου «κίνδυνος διαφυγής»:  

 

«"κίνδυνος διαφυγής" σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, οποιουδήποτε από τους ακόλουθους λόγους, που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει: 

 

(α) Μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής,

(β) δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής,

(γ) κατοχή πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων,

(δ) παροχή ψευδών πληροφοριών,

(ε) καταδίκη που καταγράφεται σε μητρώο της Δημοκρατίας ή άλλου κράτους και είναι τέτοια που δημιουργεί εικασία ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας μπορεί να διαφύγει,

(στ) προηγούμενη απέλαση,

(ζ) μη ύπαρξη διεύθυνσης συνήθους διαμονής,

(η) μη κατοχή ταξιδιωτικών ή άλλων εγγράφων ταυτότητας,

(θ) προηγούμενη εξαφάνιση/διαφυγή,

(ι) παραβίαση προηγούμενης απαγόρευσης εισόδου∙

 

                               (O τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

 

Το ότι η Διοίκηση δεν προχώρησε ακόμη σε άμεση απομάκρυνση του αλλά ανέστειλε την εκτέλεση της απέλασης του οφείλεται, όπως προέκυψε από τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, στο γεγονός της καταχώρισης από τον Αιτητή, ως ήταν, βεβαίως, δικαίωμα του, των δικαστικών διαδικασιών που αναφέρθηκαν ανωτέρω, μέσω των οποίων προσέβαλε τα Διατάγματα Κράτησης και Απέλασης, ημερ. 26/9/2025, μέσω της Προσφυγής υπ' αρ. 1126/2025, διαδικασία η οποία επενεργούσε ανασταλτικά στις όποιες ενέργειες οι Καθ' ων η Αίτηση θα μπορούσαν να λάβουν με σκοπό την απέλαση του Αιτητή. Επισημαίνεται ότι ζήτημα ανασταλτικό στην όλη προσπάθεια για επαναπατρισμό του Αιτητή αποτελεί, όπως προκύπτει από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, και το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν είναι κάτοχος ταξιδιωτικού εγγράφου και γίνονται ενέργειες μέσω της Πρεσβείας του Νεπάλ για έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου για να προωθηθεί η απέλαση του.

 

Σε ό,τι αφορά  το χρονικό διάστημα που παρήλθε, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να υποδηλοί είτε εγκατάλειψη του σκοπού για τον οποίο κρατείται ο Αιτητής, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, ούτε και εντοπίζεται παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του Αιτητή. 

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, την εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, τον τρόπο δράσης των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά του ιδίου του Αιτητή, καθώς και το χρόνο που έχει μέχρι σήμερα διαρρεύσει, δεν διαπιστώνεται η διάρκεια κράτησης του να έχει, υπό τις περιστάσεις, εκφύγει του εύλογου χρονικού διαστήματος.  

 

Καταληκτικά βρίσκω ότι η νομίμως αρξαμένη κράτηση του Αιτητή συνεχίζει να είναι νόμιμη για σκοπούς απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία. Επομένως, οι αιτιάσεις και τα παράπονα του  Αιτητή είναι ανεδαφικά. 

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται, χωρίς έξοδα.

 

 

 

                                       Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.