ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 104/2026)

                                                                                                            (i-justice)

 

25 Μαΐου, 2026

 

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 11 ΚΑΙ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3, 3Α, 9, 11, 14, 15 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) (ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ) (ΑΡ. 2) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2022

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΚΑΙ/Ή ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΣΕ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΤΟΥ AHMAD KAYED, ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ ΛΙΒΑΝΟΥ,              ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΚΑΙ/Ή ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ, ΗΜ. 06/08/2025, ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΚΑΙ/Ή ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ AHMAD KAYED, ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ ΕΚ ΛΙΒΑΝΟΥ, ΝΥΝ ΣΕ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS AD SUBJICIENDUM

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2008/115/ΕΚ ΑΡΘΡΟ 15, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΡΘΡΟ 11(1)(2), ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (ΕΣΔΑ) ΑΡΘΡΑ 5(1) ΚΑΙ 6(1)

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 13, 14 ΚΑΙ 18ΠΣΤ (1)(4)(5)(6)(7) ΚΑΙ (8) ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΝΟΜΟΥ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 3 ΤΟΥ 153(Ι)/2011 ΚΑΙ ΑΡΘΡΟΥ 15, 16 ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 115/2008/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 16^ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΚ) ΑΡ. 343/2003 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 18^ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2003, ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 7(Ι)/2007, ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 5 ΚΑΙ 6 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (ΕΣΔΑ) ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 11, 30, 34 ΚΑΙ 35 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

 

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ                                         1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,                   2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, 3. ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, 4. ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ/ΥΠΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΝ ΑΙΤΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 06/08/2025 ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΝΟΜΩΝ.

______________________________________________________________

 

 Κ. Σοφοκλέους (κα) με Ι. Ιωάννου (κα) για Κ. Σοφοκλέους & Ι. Ιωάννου ΔΕΠΕ,  για τον Αιτητή.

 

Τ. Ιακωβίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τον Καθ’ ου η Αίτηση.

_______________________________________________________________

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος Λιβάνου. Από τις 6/8/2025 τελεί υπό κράτηση στη βάση Διαταγμάτων Κράτησης και Απέλασης.

 

Με την υπό εκδίκαση Αίτηση, αιτείται την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum με το οποίο «να κηρύσσεται η κράτηση και/ή ο περιορισμός του…. και δη το δικαίωμα του στην ελευθερία και να διατάσσεται η άμεση απελευθέρωση του».

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Ιωσηφίνας Ιωάννου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων που εκπροσωπούν τον Αιτητή, η οποία δηλώνει γνώση των γεγονότων έχοντας μελετήσει το φάκελο της υπόθεσης του Αιτητή.

 

Η Δημοκρατία καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση Λειτουργού Μετανάστευσης στο Υφυπουργείο Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας (εφεξής «το Τμήμα»).  

 

Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό, όπως αυτό προκύπτει, τόσο μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, όσο και μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, σε συνάρτηση και με τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου είναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο:

 

·        Ο Αιτητής είναι ο Ahmad Kayed, υπήκοος Λιβάνου με ημερομηνία γέννησης την  [ ]/[ ]/1997.

·        Ο Αιτητής αφίχθηκε στην Κύπρο μέσω κατεχομένων και πέρασε στις ελεύθερες περιοχές από άγνωστο μέρος.

·        Στις 17/7/2019 ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία η οποία απορρίφθηκε στις 19/8/2021. Στις 21/3/2022 η μεταγενέστερη αίτηση ασύλου του Αιτητή κρίθηκε απαράδεκτη.

·        Στις 21/9/2021 παρουσιάσθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για την υπόθεση με αρ. 1957/20 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για τα εξής αδικήματα: 1) Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος. 2) Πράξεις που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. 3) Πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.

·        Στις 23/9/2022 εκδόθηκε Διάταγμα Κράτησης και Απέλασης κατά του Αιτητή δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου.

·        Στις 13/12/2022, 15/2/2023, 15/3/2023, 19/4/2023, 16/6/2023, 19/7/2023, 18/8/2023 εγκρίθηκε από το Τμήμα η συνέχιση της κράτησης του Αιτητή.

·        Στις 11/4/2023 απορρίφθηκε η Προσφυγή 218/2023 του Αιτητή ως εκπρόθεσμη.

·        Στις 7/6/2023 εγκρίθηκε συνοδεία προς απέλαση του Αιτητή. Ο Αιτητής δεν συνεργαζόταν για την απέλαση του, ενώ οι Λιβανικές αρχές δεν τον δέχτηκαν στο Λίβανο.

·        Καταχώρισε την Αίτηση αρ. 111/2023 για έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus, την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε και, ως εκ τούτου, αφέθηκε ελεύθερος στις 10/10/2023.

·        Σημειώνεται ότι υπέβαλε εκ νέου μεταγενέστερη αίτηση, η οποία κρίθηκε ξανά ως απαράδεκτη στις 28/3/2024.

·        Στις 12/4/2024 ο Αιτητής υπέβαλε στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας την Προσφυγή υπ’ αρ. Τ572/2024.

·        Στις 4/7/2025 του επιβλήθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο πλαίσιο της Ποινικής  Υπόθεσης υπ’ αρ. 5500/2024, ποινή τριών μηνών για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία.

·        Στις 6/8/2025 εκδόθηκε Διάταγμα Κράτησης και Απέλασης κατά του Αιτητή δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου.

·        Εναντίον των Διαταγμάτων Κράτησης και Απέλασης ο Αιτητής καταχώρισε στο Διοικητικό Δικαστήριο την Προσφυγή υπ’ αρ. 1154/2025.

·        Στις 17/10/2025 έγινε εισήγηση για αναστολή του Διατάγματος Απέλασης, καθότι η Προσφυγή 1154/2025 είχε ανασταλτικό χαρακτήρα.

·        Στις 4/11/2025 απορρίφθηκε η Προσφυγή του Τ572/2024 στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας.

·        Στις 12/1/2026 απερρίφθη η Προσφυγή του υπ’ αρ. 1154/2025 και επικυρώθηκαν τα Διατάγματα από το Διοικητικό Δικαστήριο.

·        Στις 21/10/2025, 17/11/2025, 19/1/2026 και 19/3/2026 εγκρίθηκε από το Τμήμα η συνέχιση της κράτησης του Αιτητή.

 

 

Όπως είναι καλά γνωστό, το Προνομιακό Ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad Subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Στην υπόθεση Δημητράκης Χ"Σάββας (1993) 1 Α.Α.Δ. 102, τονίσθηκε πως «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση για έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 Α.Α.Δ. 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus, ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας διά της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό, τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε, στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε, ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελίδα 400).

 

Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή όσα οι συνήγοροι έχουν  θέσει ενώπιον του, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν μέσω γραπτής αγόρευσης.

 

Ο Αιτητής έχει κριθεί ως απαγορευμένος μετανάστης κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 6(1) (δ)(κ) των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμων[1] «καθότι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τριών (3) μηνών».

 

Το Άρθρο 14 διαλαμβάνει συναφώς τα ακόλουθα: 

 

«14.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται   να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, αφού εισήλθε στη Δημοκρατία με άδεια να παραμείνει σε αυτή για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο περιλαμβάνεται εντός της κατηγορίας που απαριθμείται στην παράγραφο (9) του εδαφίου (1) του άρθρου 6 να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

 

(Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

Η δε κράτηση του διατάχθηκε, σύμφωνα με το σχετικό Διάταγμα Κράτησης, «καθότι διαπιστώθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής (Άρθρο 18ΠΣΤ(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (1952-2025). Λόγω καταδίκης σε ποινή φυλάκισης, δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων».

 

Η κράτηση, ως περιορισμός του δικαιώματος της ελευθερίας το οποίο διασφαλίζεται όχι μόνο από το Σύνταγμα (Άρθρο 11), αλλά και από την ΕΣΔΑ (Άρθρο 5), δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief ν. Δημοκρατίας (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402:   

 

«Η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας. Η απόκλιση επιτρέπεται από το Άρθρο 11.2(στ) "προς το σκοπό απελάσεως". Δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης, ούτε να απολήγει ουσιαστικά σε αδικαιολόγητη κράτηση. Γενομένη με την προοπτική της απέλασης, εξυπακούεται ότι η απέλαση θα γίνει εντός του ευλόγου χρόνου που απαιτείται προς διευθέτηση της. Άλλως, ο λόγος της συνέχισης της καταρρέει. Τούτο επιτάσσει δε όχι μόνο το όλο πνεύμα του Άρθρου 11 προς το σκοπό προστασίας των δικαιωμάτων του αλλοδαπού αλλά και η ίδια η επιδίωξη της απέλασης που είναι η άνευ χρονοτριβής αποκατάσταση της νομιμότητας με το ακραίο και αποτελεσματικό μέτρο της απομάκρυνσης του διαπιστωθέντος μη δικαιούμενου να ευρίσκεται στη Δημοκρατία αλλοδαπού.»  

 

 

Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τις αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης. Ό,τι βασικά προκύπτει είναι ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να δικαιολογείται η διατήρηση της ή η παράταση της, ενόσω οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, ενόσω, βεβαίως, υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Εν ολίγοις, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. 

 

Αποτελεί αρχή της νομολογίας ότι η διάρκεια της κράτησης δεν εξετάζεται in abstracto, αλλά στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης (βλ. Khlaief (ανωτέρω) και Habibi Pour Ali Fasel (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876). 

 

Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Khoshorauli, Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21/1/2019:   

 

«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.»   

 

 

Σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις, στην υπόθεση Καλφοπούλου (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 55,  αναφέρονται τα ακόλουθα στις                    σελ. 69 - 70:  

 

«Το βάρος απόδειξης ότι εκ πρώτης όψης μια κράτηση είναι παράνομη, το έχει ο αιτητής. Σαν θέμα τακτικής ο αιτητής πρέπει να αποδείξει μια εκ πρώτης όψης υπόθεση που δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα της κράτησής του. Όταν η υπόθεση του βασίζεται πάνω σε γεγονότα έχει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden) να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία που μπορεί να οδηγήσει στην πιθανότητα ενός ευνοϊκού για τον ίδιο συμπεράσματος. Σε μια τέτοια περίπτωση το νομικό βάρος (legal burden) μεταφέρεται στους ώμους του καθ'ου η αίτηση που καλείται να δικαιολογήσει την κράτηση.» 

 

 

Έχοντας εξετάσει τις εισηγήσεις των συνηγόρων, θα πρέπει να υπομνηστεί πως η δικαστική κρίση για το εύλογο ή μη του χρόνου κράτησης είναι ζήτημα πραγματικό και συνυφασμένο με τους λόγους που τυχόν δημιουργούν καθυστέρηση και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, όπως οι ανωτέρω αποφάσεις εξηγούν.   

 

Από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι σαφές ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ενέταξε την υπό κρίση κράτηση του Αιτητή στις πρόνοιες του Άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105. 

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ(5)(α) του Κεφ. 105 διαλαμβάνει ότι η διάρκεια της κράτησης στη βάση του Άρθρου 18ΠΣΤ ελέγχεται με αίτηση Habeas Corpus, ενώ ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης διενεργείται μέσω προσφυγής με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 18ΠΣΤ(3)(α) του Νόμου.

 

Στην υπό συζήτηση περίπτωση η νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης ημερ. 6/8/2025, έχει αποφασιστεί στην Προσφυγή υπ' αρ. 1154/2025 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου και δεν αποτελεί αντικείμενο της Αίτησης για Habeas Corpus, η οποία αφορά τον έλεγχο της νομιμότητας της διάρκειας της κράτησης του Αιτητή. Η διάρκεια της κράτησης μπορεί, βεβαίως, παρά τη νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, να κριθεί παράνομη εφόσον διαπιστωθεί ότι είναι αδικαιολόγητα παρατεταμένη ή όταν οι λόγοι κράτησης έχουν εκλείψει. 

 

Στην υπόθεση Guo Shuying v. Δημοκρατίας (2012) 1 Α.Α.Δ. 2725 τονίστηκε πως, «η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σταθερά αποδέχεται ότι μόνο με αίτηση Habeas Corpus μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού από πλευράς της διάρκειας της συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 18ΠΣΤ του νόμου».

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου, εισήχθη με τον τροποποιητικό Ν. 153(Ι)/2011, για σκοπούς εναρμόνισης µε την πράξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας µε τίτλο «Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 16ης Δεκεµβρίου 2008, σχετικά µε τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη µέλη για την επιστροφή των παρανόµως διαµενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και οι πρόνοιες του είναι επιτακτικές (βλ. Shuying v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).   

  

Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (2014) 1 Α.Α.Δ. 302, «ο πρωταρχικός σκοπός της Οδηγίας ήταν να προβλέψει για τη διαδικασία δικαστικού ελέγχου για κάθε περίοδο κράτησης είτε αρχική, είτε επί παράτασης».  

   

Το εδάφιο (1) του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου εξουσιοδοτεί τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας[2] να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής. Αυτό μπορεί να γίνει «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης». Και τούτο εφόσον στη συγκεκριμένη περίπτωση «δεν επιτρέπεται να εφαρμοστούν αποτελεσματικά άλλα επαρκή αλλά λιγότερο αναγκαστικά μέτρα». Προβλέπεται ότι «τέτοια κράτηση έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διατηρείται μόνο καθόσο χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια».  Περαιτέρω, κάθε διάταγμα κράτησης επανεξετάζεται από τον Υφυπουργό (α) αυτεπάγγελτα ανά δίμηνο και (β) σε οποιοδήποτε εύλογο χρονικό διάστημα, κατ' αίτηση του επηρεαζόμενου υπηκόου τρίτης χώρας. Με το εδάφιο (4)(α) εναποτίθεται στον Υφυπουργό υποχρέωση επανεξέτασης κάθε διατάγματος κράτησης ανά δίμηνο. Η κράτηση εξακολουθεί καθόλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι του Άρθρου 18ΠΣΤ (1) και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση και δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες.  

 

Η κράτηση μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο (8), να παραταθεί από τον Υπουργό Εσωτερικών μόνο για πρόσθετο περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες σε περιπτώσεις όπου (α) ο υπήκοος τρίτης χώρας αρνείται να συνεργαστεί ή (β) καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (ανωτέρω)).

 

Με δεδομένο ότι στο παρόν στάδιο και συγκεκριμένα από τις 6/8/2025 ο Αιτητής τελεί υπό κράτηση στη βάση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης, τα οποία εκδόθηκαν κατά την πιο πάνω ημερομηνία και τα οποία επικυρώθηκαν με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερ. 12/1/2026, η επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή κατά τις 21/10/2025, 17/11/2025, 19/1/2026 και 19/3/2026, ως αυτή προκύπτει από το Τεκμήριο 14 στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, διενεργήθη εντός του προβλεπόμενου από το Νόμο διμήνου. Έχουν προς τούτο παρουσιαστεί τα τέσσερα σχετικά Έντυπα Επανεξέτασης Διατάγματος Κράτησης που αφορούν τον Αιτητή, στα οποία γίνονται εισηγήσεις για συνέχιση της κράτησης του και στη βάση των οποίων λήφθηκαν οι πιο πάνω αποφάσεις. Όπως προκύπτει, στις εν λόγω επανεξετάσεις εμπεριέχονται τα γεγονότα που δικαιολογούν τις σχετικές αποφάσεις για παράταση της κράτησης του Αιτητή στη βάση του κινδύνου διαφυγής ένεκα της ποινικής του καταδίκης, καθώς και του μεταναστευτικού του ιστορικού.

 

Όπως δε προκύπτει από τα όσα ήδη πιο πάνω έχουν καταγραφεί ως αδιαμφισβήτητο ιστορικό της υπόθεσης, τα αιτήματα του Αιτητή για διεθνή προστασία και επανάνοιγμα του φακέλου εξετάστηκαν μέχρι σήμερα τρεις φορές από την Υπηρεσία Ασύλου και απορρίφθηκαν. Επιπλέον ο Αιτητής καταδικάστηκε δύο φορές σε ποινές φυλάκισης από το Επαρχιακό Δικαστήριο για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων. Προκύπτει, επίσης, ότι ο Αιτητής υπήρξε ανέκαθεν αρνητικός και μη συνεργάσιμος για τον επαναπατρισμό του.

 

Όπως συναφώς διαλαμβάνεται στο Άρθρο 18ΟΔ του Κεφ. 105 αναφορικά με την ερμηνεία του όρου «κίνδυνος διαφυγής»:  

 

«"κίνδυνος διαφυγής" σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, οποιουδήποτε από τους ακόλουθους λόγους, που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει: 

 

(α) Μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής,

(β) δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής,

(γ) κατοχή πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων,

(δ) παροχή ψευδών πληροφοριών,

(ε) καταδίκη που καταγράφεται σε μητρώο της Δημοκρατίας ή άλλου κράτους και είναι τέτοια που δημιουργεί εικασία ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας μπορεί να διαφύγει,

(στ) προηγούμενη απέλαση,

(ζ) μη ύπαρξη διεύθυνσης συνήθους διαμονής,

(η) μη κατοχή ταξιδιωτικών ή άλλων εγγράφων ταυτότητας,

(θ) προηγούμενη εξαφάνιση/διαφυγή,

(ι) παραβίαση προηγούμενης απαγόρευσης εισόδου∙

 

                  (O τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου) 

 

Το ότι η Διοίκηση δεν προχώρησε ακόμη σε άμεση απομάκρυνση του Αιτητή οφείλεται, όπως προέκυψε από τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, στο γεγονός της καταχώρισης από τον Αιτητή, ως ήταν, βεβαίως, δικαίωμα του, δικαστικής διαδικασίας που αναφέρθηκε ανωτέρω και συγκεκριμένα υπό το φως της Προσφυγής υπ' αρ. 1154/2025 η οποία εκκρεμούσε από τις 17/10/2025 μέχρις ότου αυτή απερρίφθη στις 12/1/2026.

 

Ως ήδη πιο πάνω έχει επισημανθεί, ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να κρίνεται in abstracto, αλλά θα πρέπει να συσχετισθεί με τους λόγους της καθυστέρησης της απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της. Όπως, μεταξύ άλλων, λέχθηκε στην υπόθεση Habibi Pour Ali Fasel v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876: 

 

«Θα προσθέταμε σ' αυτά, στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, ότι ακριβώς η παράταση της κράτησης του Εφεσείοντα οφείλεται στις δικές του ενέργειες και μόνο. Δεν είναι δηλαδή δυνατόν ν' αποδίδεται η παράταση της κράτησης του Εφεσείοντα στους Εφεσίβλητους επειδή αυτοί ανέστειλαν την εκτέλεση της απέλασης λόγω της εκκρεμοδικίας των αλλεπάλληλων διοικητικών και δικαστικών διαβημάτων που αυτός προβαίνει. Είναι μεν δικαίωμα του η λήψη των μέτρων αυτών - εφόσον το επιθυμεί - όμως ο χρόνος που απαιτείται για διεκπεραίωση τους δεν μπορεί να αποδίδεται στους Καθ' ων η Αίτηση.»

 

Δεν είναι άνευ σημασίας, επίσης, το γεγονός ότι, ως προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, ο Αιτητής δεν είναι κάτοχος ταξιδιωτικού εγγράφου - το διαβατήριο του είναι ληγμένο - καθώς και το ότι δεν συνεργάζεται με τις αρχές για την έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να γίνουν ενέργειες της ΥΑΜ μέσω της Πρεσβείας του για την έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου.

 

Ούτε είναι ακριβής ο ισχυρισμός που προβάλλεται εκ μέρους του Αιτητή ότι ο Λίβανος, η χώρα καταγωγής του δεν τον αποδέχεται για απέλαση. Ο λόγος που δεν επιτεύχθηκε ο επαναπατρισμός του την τελευταία φορά οφείλετο, ως προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα γεγονότα και τεκμήρια, στο γεγονός ότι οι αρχές του Λιβάνου ήθελαν προηγούμενη ενημέρωση και έγκριση μέσω της διαδικασίας της Συμφωνίας Επανεισδοχής.

 

Σε ό,τι αφορά  το χρονικό διάστημα που παρήλθε, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να υποδηλοί είτε εγκατάλειψη του σκοπού για τον οποίο κρατείται ο Αιτητής, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, ούτε και εντοπίζεται παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του Αιτητή.  

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, την εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, τον τρόπο δράσης των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά του ιδίου του Αιτητή, καθώς και το χρόνο που έχει μέχρι σήμερα διαρρεύσει, δεν διαπιστώνεται η διάρκεια κράτησης του να έχει, υπό τις περιστάσεις, εκφύγει του εύλογου χρονικού διαστήματος.   

 

Εν κατακλείδι βρίσκω ότι η νομίμως αρξαμένη κράτηση του Αιτητή συνεχίζει να είναι νόμιμη για σκοπούς απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία. Επομένως, οι αιτιάσεις και τα παράπονα του  Αιτητή  δεν είναι βάσιμα. 

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα.

 

 

 

 

 

 

 

                                      Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,

            Δ.