ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ. 315/2016)
12 Μαΐου, 2026
[ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, Δ/στές]
ALPHA PANARETI PUBLIC LTD,
Εφεσείουσα/Ενάγουσα,
ν.
ALEXANDER HAMM,
Εφεσίβλητου/Εναγόμενου.
______________________________________________________________
Χρ. Πουτζιουρής για Χρίστος Πουτζιουρής & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για την Εφεσείουσα.
Καμία εμφάνιση για τον Εφεσίβλητο.
_______________________________________________________________
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.: Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από τη Δικαστή Δημητριάδου-Ανδρέου.
____________________________________________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Με την παρούσα Έφεση η Εφεσείουσα, προσβάλλει την ορθότητα της Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (εφεξής «πρωτόδικο Δικαστήριο»), ημερ. 22/7/2016, η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής υπ’ αρ. 685/2010. Με την εν λόγω Απόφαση η απαίτηση της Εφεσείουσας απερρίφθη ενώ εκδόθηκε στην Ανταπαίτηση απόφαση υπέρ του Εφεσίβλητου και εναντίον της για το ποσό των €30.062,85, πλέον τόκο, προς 5.5% ετησίως επί του εν λόγω ποσού από 8/3/2010 μέχρι 31/12/2014 και τόκο προς 4% ετησίως επί του ιδίου ποσού από 1/5/2015 μέχρι εξόφλησης, καθώς και αναγνωριστική απόφαση ότι η Εφεσείουσα παρέβη τη Συμφωνία ημερ. 22/12/2006, η οποία και τερματίστηκε νόμιμα από τον Εφεσίβλητο.
Με βάση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης, η Εφεσείουσα, ιδιοκτήτρια δύο τεμαχίων στην Πάφο τα οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο επρόκειτο να αναπτύξει ανεγείροντας σε αυτά συγκρότημα διαμερισμάτων, στις 22/12/2006, δυνάμει Πωλητηρίου Εγγράφου, συμφώνησε να πωλήσει στον Εφεσίβλητο διαμέρισμα στο πιο πάνω αναφερόμενο συγκρότημα, για το ποσό των €200.418,95. Έναντι του εν λόγω τιμήματος πώλησης ο Εφεσίβλητος είχε καταβάλει από ίδια κεφάλαια το ποσό των €30.062,85, και μέσω δανείου το ποσό των €30.000.
Για την αγορά του επίδικου διαμερίσματος ο Εφεσίβλητος έλαβε στεγαστικό δάνειο από την Alpha Bank Cyprus Ltd, δυνάμει Συμφωνίας Δανείου ημερ. 8/4/2009. Για καλύτερη και επιπρόσθετη εξασφάλιση των υποχρεώσεων του, ταυτόχρονα με τη Συμφωνία Δανείου υπέγραψε Εκχωρητήριο Έγγραφο, εκχωρώντας προς την Τράπεζα όλα τα δικαιώματα που απέρρεαν από το πιο πάνω αναφερόμενο Πωλητήριο Έγγραφο (Assignment of Contract of Sale by Buyer).
To πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού αξιολόγησε την προσαχθείσα μαρτυρία, κατέληξε ότι το επίδικο διαμέρισμα, όπως τελικά ανεγέρθηκε, διέφερε ουσιωδώς από το διαμέρισμα το οποίο είχε συμφωνηθεί να ανεγερθεί και πωληθεί από την Εφεσείουσα στον Εφεσίβλητο. Στη βάση του ως άνω ευρήματος του έκρινε πως υπήρχε παράβαση συγκεκριμένου όρου του Πωλητηρίου Εγγράφου - όρος 4 - ο οποίος διαλάμβανε, μεταξύ άλλων, ότι «The Vendor shall build the property substantially in accordance with the plans and specifications attached hereto which having been initialled by the parties form part of this agreement….». Έκρινε περαιτέρω, πως «η ανέγερση του επίδικου διαμερίσματος σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά σχέδια ή ουσιωδώς παρόμοιου με το συμφωνηθέν αποτελεί βασική πρόνοια του πωλητήριου εγγράφου άρρηκτα συνδεδεμένη με την επίτευξη του κύριου σκοπού της συμφωνίας των μερών» και ότι απόκλιση από τα αρχικά αρχιτεκτονικά σχέδια, τα οποία, ως σημείωσε, αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος του Πωλητήριου Εγγράφου, «σε βαθμό ώστε το διαμέρισμα που συμφωνήθηκε να αγορασθεί να μην είναι το ίδιο ή ουσιωδώς παρόμοιο με αυτό που συμφωνήθηκε να αγορασθεί» άγγιζε, ως κατέληξε, την ρίζα της επίδικης Σύμβασης αποστερώντας από τον Εφεσίβλητο ουσιαστικά όλο το όφελος που αυτός σκόπευε να αποκομίσει από το Πωλητήριο Έγγραφο. Στη βάση των πιο πάνω έκρινε πως δικαιολογημένα ο Εφεσίβλητος είχε τερματίσει τη Σύμβαση λόγω παραβίασης από μέρους της Εφεσείουσας ουσιώδους όρου αυτής και απέρριψε την Αγωγή.
Σε ό,τι αφορά την Ανταπαίτηση, κατέληξε πως η έγερση της αναφορικά με το ποσό που πληρώθηκε από το δάνειο, ήτοι €30.000, θα ήταν επιτρεπτή μόνο αν ο Εφεσίβλητος είχε συνενώσει ως διάδικο και την Τράπεζα στην οποία, δυνάμει Εγγράφου Εκχώρησης, είχε εκχωρήσει όλα τα δικαιώματα που πήγαζαν από το Πωλητήριο Έγγραφο και η οποία, λόγω της εκχώρησης, ως επεσήμανε, είχε τον πρώτο λόγο στη διαδικασία. Με βάση τα πιο πάνω απέρριψε την Ανταπαίτηση για το εν λόγω ποσό. Έκρινε, ωστόσο, διάφορη την περίπτωση σχετικά με το υπόλοιπο ποσό των €30.062,85 που αφορούσε το ποσό που ο Εφεσίβλητος είχε πληρώσει με δικά του χρήματα και όχι από το δάνειο που του παρείχε η Τράπεζα, με το σκεπτικό ότι το ποσό αυτό δεν καλύπτετο από την Εκχώρηση και δεν αποτελούσε αντικείμενο της Εκχώρησης. Στη βάση των πιο πάνω εξέδωσε, στο πλαίσιο της Ανταπαίτησης, απόφαση υπέρ του Εφεσίβλητου και εναντίον της Εφεσείουσας για το ποσό των €30.062,85.
Η Εφεσείουσα προσβάλλει την ορθότητα της πρωτόδικης Απόφασης με έξι Λόγους Έφεσης.
Με τον 1ο Λόγο Έφεσης προσβάλλει ως λανθασμένο το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το επίδικο διαμέρισμα, όπως τελικά είχε ανεγερθεί, διέφερε ουσιωδώς από το συμφωνηθέν και/ή πωληθέν διαμέρισμα αναφορικά με τα χαρακτηριστικά και/ή το μέγεθός του. Με τους 2ο και 3ο Λόγους Έφεσης, προσβάλλεται το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ο Εφεσίβλητος είχε δικαίωμα να τερματίσει και τερμάτισε νόμιμα την επίδικη σύμβαση λόγω παραβίασης ουσιωδών όρων εκ μέρους της Εφεσείουσας και ότι η Εφεσείουσα δεν δικαιούτο στις αξιούμενες θεραπείες και/ή στην καταβολή της αξίας των επιτελεσθεισών εργασιών. Με τον 4ο Λόγο Έφεσης προβάλλεται ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε εύρημα, χωρίς ο Εφεσίβλητος να προσκομίσει μαρτυρία, ότι νόμιμα αυτός τερμάτισε την επίδικη Σύμβαση και ότι δικαιούται σε αποζημιώσεις. Με τον 5ο Λόγο Έφεσης βάλλεται ως λανθασμένη η ερμηνεία που το πρωτόδικο Δικαστήριο έδωσε στη Σύμβαση Εκχώρησης ημερ. 8/4/2009 και συνακόλουθα το συμπέρασμα ότι ο Εφεσίβλητος, παρά το γεγονός της εκχώρησης των δικαιωμάτων του προς την Alpha Bank Cyprus Ltd, διατήρησε το δικαίωμα τερματισμού της επίδικης Σύμβασης Πώλησης. Μέσω του 6ου Λόγου Έφεσης προβάλλεται ως λανθασμένη η απόρριψη της αξίωσης της Εφεσείουσας και η έκδοση Απόφασης στην Ανταπαίτηση του Εφεσίβλητου.
Κατά την ακρόαση της παρούσας Έφεσης ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εφεσείουσας επικεντρώθηκε στην προώθηση του 5ου Λόγου Έφεσης δηλώνοντας ευθαρσώς ότι αυτό που ενδιαφέρει την Εφεσείουσα, είναι ο παραμερισμός της Απόφασης επί της Ανταπαίτησης. Στο πλαίσιο της ανάπτυξης του συγκεκριμένου Λόγου, υποστήριξε ότι ο Εφεσίβλητος είχε εκχωρήσει πλήρως και ανεπιφύλαχτα στην Alpha Bank Cyprus Ltd όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν από το Πωλητήριο Έγγραφο, δυνάμει του Εκχωρητηρίου Εγγράφου ημερ. 8/4/2009 και, ως εκ τούτου, στερείτο locus standi να εγείρει οποιαδήποτε αξίωση με βάση το εν λόγω έγγραφο.
Στην Κύπρο, σε αντίθεση με την Αγγλία, δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση σε σχέση με το θέμα της εκχώρησης. Ωστόσο αναγνωρίζεται από το Δίκαιο της Επιείκειας από το οποίο έλκει τη ρίζα της (βλ. Ανδρέας Λουκά v. Eurolife Ltd (2009) 1 Α.Α.Δ. 1524, Φετοκάκης κ.ά. v. Cyprus Trading Corporation PLC κ.ά., Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 328/2010 και 431/2011, ημερ. 31/3/2017 και Ηρακλέους v. Phar lap Estates Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 237/2014, ημερ. 16/5/2022, ECLI:CY:AD:2022:A187). Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Φασαρία v. American Life Insurance Company, Πολιτική Έφεση Αρ. 352/2012, ημερ. 20/1/2022:
«Η εκχώρηση (assignment) στην Κύπρο διέπεται από τις αρχές της επιείκειας από την οποία και προέρχεται (βλ. μεταξύ άλλων την Λουκά (ανωτέρω), την Chrysostomou v. Chalkousi & Sons (1978) 1 CLR 10, Markidou v. Kiliari and Another (1983) 1 CLR 392). Συνέπεια της εκχώρησης, εάν αυτή είναι απόλυτη (absolute), είναι η μεταβίβαση του χρέους και συνεπακόλουθα του αντίστοιχου αγωγίμου δικαιώματος (chose in action). Όπως ελέχθη στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστόπουλου (1994) 1 ΑΑΔ 479:
«Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά αποφάσισε ότι ο εκδοχέας νομιμοποιείται να καταχωρίσει την αγωγή του και να διεκδικήσει αυτοδίκαια τα δικαιώματα από την εκχώρηση, χωρίς να χρειάζεται να συνενώσει τον εκχωρητή (Chrysostomou v. Chalkousi & Sons (1978) 1 CLR 10, Markidou v. Kiliari and Another (1983) 1 CLR 392).»
Με δεδομένο ότι δικαίωμα αγωγής έχει απευθείας ο εκδοχέας, στη Λουκά εξετάστηκε κατά πόσο τέτοιο δικαίωμα έχει παράλληλα και από μόνος του ο εκχωρητής. Το ερώτημα απαντήθηκε με αναφορά στην Three Rivers DC v. Bank of England [1995] 4 All ER 312, όπου ελέχθησαν τα ακόλουθα (αντιγράφουμε από τη Λουκά):
«Where there was an agreement to assign a legal chose, in equity the assignee became the owner and controller of the legal chose and was entitled to sue for the recovery of the chose, although as a matter of practice he was normally required by the court to join the assignor either as plaintiff or, if he refused to give his consent, as defendant. However (Staughton L.J. dissenting), where the assignor wished to sue and it was known that there had been an assignment the court required the assignee to be joined and would not permit the assignor to maintain the action in the absence of the assignee. The assignor was entitled to sue as trustee for the assignee if the assignee so wished, but in that event he was required to reveal his representative capacity . . ."
Σε ελεύθερη μετάφραση:
Όπου υπάρχει συμφωνία εκχώρησης νομικού δικαιώματος αγωγής, σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας ο εκδοχέας καθίσταται ο δικαιούχος και ελέγχων του δικαιώματος αγωγής και δικαιούται να ενάγει με βάση το δικαίωμα αυτό, παρόλο ότι, ως θέμα πρακτικής, κανονικά θα απαιτηθεί από το Δικαστήριο να συνενώσει τον εκχωρητή είτε ως ενάγοντα είτε, εάν αρνείται να δώσει την συγκατάθεσή του, ως εναγόμενο. Εντούτοις, όπου ο εκχωρητής επιθυμεί να καταχωρήσει αγωγή, όπου είναι γνωστό ότι υπήρξε εκχώρηση, το Δικαστήριο ζητά όπως ο εκδοχέας συνενωθεί και δεν επιτρέπει στον εκχωρητή να συντηρεί την αγωγή στην απουσία του εκδοχέα. Ο εκχωρητής δικαιούται να ενάγει ως εμπιστευματοδόχος του εκδοχέα εάν τούτο επιθυμεί ο εκδοχέας, αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αποκαλύπτει την εκπροσωπευτική του ιδιότητα ...»
Στη Λουκά τα ωφελήματα ασφαλιστικού εγγράφου είχαν απολύτως εκχωρηθεί, με όρο παρόμοιο όπως στην παρούσα υπόθεση (τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στην αίτηση για προσθήκη διαδίκου), σε τράπεζα η οποία παρέσχε στεγαστικό δάνειο στον εφεσείοντα. Εκκρεμούσας της οφειλής του εφεσείοντα για αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου, αυτός υπέστη ατύχημα και καταχώρισε αγωγή εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας με βάση το ασφαλιστικό συμβόλαιο το οποίο είχε εκχωρήσει απόλυτα στην τράπεζα. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού αναφέρθηκε ως άνω στην αρχή της Three Rivers κατέληξε ως εξής:
«Όλα τα πιο πάνω είναι καθοδηγητικά και στην υπό κρίση υπόθεση, αφού και εδώ το θέμα αφορούσε «νομικό αντικείμενο αγωγής» (legal chose in action).
Ο εφεσείων-εκχωρητής ενήγαγε προσωπικά, χωρίς να έχει συνενώσει και τον εκδοχέα ως διάδικο, που, φυσιολογικά και νομικά είχε τον πρώτο λόγο στη διαδικασία λόγω της εκχώρησης. Πουθενά δε δεν φαίνεται να τον είχε εξουσιοδοτήσει ο εκδοχέας να τον εκπροσωπεί ως εμπιστευματοδόχος του.
Με βάση τις πιο πάνω αρχές, καταλήγουμε πως ο εφεσείων-ενάγων δεν είχε δικαίωμα αγωγής προσωπικά εναντίον των εφεσίβλητων-εναγομένων εκτός αν συνένωνε και τον εκδοχέα ή αν ενεργούσε κατ' εντολήν του και ως εκ τούτου η αγωγή του θα έπρεπε να είχε απορριφθεί γι'αυτό το λόγο.»
Επανερχόμενοι στην υπό συζήτηση υπόθεση και στο ειδικότερο ζήτημα που εδώ απασχολεί, σημειώνουμε πως αποτέλεσε αδιαμφησβήτητο γεγονός ότι στο πλαίσιο της χορήγησης στον Εφεσίβλητο δανείου από την Alpha Bank Cyprus Ltd, ο τελευταίος, ως εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που έλαβε, υπέγραψε το Έγγραφο Εκχώρησης “Assignment of Contract of Sale by the Buyer” ημερ. 8/4/2009, δια του οποίου εκχώρησε προς την ως άνω Τράπεζα όλα τα δικαιώματα του τα οποία προέκυπταν από το Πωλητήριο Έγγραφο ημερ. 22/12/2006. Σχετικός είναι ο Όρος 2 ο οποίος διαλάμβανε τα ακόλουθα:
«The Assignor, for better and further security of the obligations of the Principal Debtor, by this document assigns for the benefit of the Bank all his rights which derive from the Contract of Sale and especially his right for specific performance of the Contract of Sale and registration of the Property in his name, as well as in case the Contract of Sale has not been lodged at the District Lands Office for the purpose of its specific performance, he has the right to take legal action as a result of breach of the Contract of Sale and demand compensation. Provided that the Bank has the right to institute legal proceedings without the prior approval of the Assignor who is obliged to become a party to the proceedings and to furnish any evidence which is necessary for the effective exercise of the Bank’s rights.»
(Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)
Η απόλυτη και σαφής εκχώρηση όλων των δικαιωμάτων που πήγαζαν από το Πωλητήριο Έγγραφο δεν άφηνε πλέον περιθώριο νομιμοποίησης του Εφεσίβλητου - Εκχωρητή, στη διατήρηση αυτόνομου δικαιώματος αγωγής και, στην προκείμενη περίπτωση, Ανταπαίτησης εναντίον της Εφεσείουσας, εκτός αν συνένωνε και την Τράπεζα, τον Εκδοχέα, ή αν ενεργούσε κατ’ εντολή της.
Ορθά δε το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού καθοδηγήθηκε από τις ως άνω αυθεντίες που διέπουν το θέμα της εκχώρησης, σημείωσε ότι στην προκείμενη περίπτωση η προώθηση της Ανταπαίτησης από τον Εκχωρητή, ήτοι τον Εφεσίβλητο, στην απουσία και χωρίς τη συνένωση ως διαδίκου του Εκδοχέα, ήτοι της Τράπεζας, η οποία είχε τον πρώτο λόγο στη διαδικασία, δεν ήταν επιτρεπτή.
Το σφάλμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου έγκειται στο γεγονός ότι διέκρινε την περίπτωση της έγερσης της Ανταπαίτησης αναφορικά με το ποσό που πληρώθηκε από το δάνειο, ήτοι €30.000, από την περίπτωση του υπόλοιπου ποσού των €30.062,85 που αφορούσε στο ποσό που ο Εφεσίβλητος είχε πληρώσει με δικά του χρήματα και όχι από το δάνειο που του παρείχε η Τράπεζα, με το σκεπτικό ότι το ποσό αυτό δεν καλύπτετο από την Εκχώρηση και δεν αποτελούσε αντικείμενο της Εκχώρησης.
Δεν συμπλέουμε με την ως άνω προσέγγιση.
Όπως ορθά υποστηρίχθηκε από μέρους του ευπαίδευτου συνηγόρου της Εφεσείουσας, αντικείμενο της Εκχώρησης δεν ήταν τα χρήματα ή η πηγή τους, όπως λανθασμένα έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, αλλά τα δικαιώματα που πηγάζουν από το Πωλητήριο Έγγραφο χωρίς να έχει οποιαδήποτε σημασία η πηγή χρηματοδότησης των ποσών που καταβλήθηκαν έναντι του τιμήματος πώλησης. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να έχει οποιαδήποτε σημασία το γεγονός ότι η Εκχώρηση έγινε ως εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Εφεσίβλητου προς την Τράπεζα για το δάνειο που του χορήγησε. Σημασία έχει το γεγονός ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση η εκχώρηση ήταν απόλυτη και καθολική, αφορώντας όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν από τη Συμφωνία Πώλησης, καθιστώντας τοιουτοτρόπως την Τράπεζα ιδιοκτήτη και δικαιούχο των εν λόγω δικαιωμάτων.
Στη βάση των πιο πάνω, έχοντας ο Εφεσίβλητος, δυνάμει του Εγγράφου Εκχώρησης ημερ. 8/4/2009, εκχωρήσει στην Alpha Bank Cyprus Ltd όλα τα δικαιώματα που πήγαζαν από το Πωλητήριο Έγγραφο, δεν νομιμοποιείτο να εγείρει οποιαδήποτε αξίωση προσωπικά εκτός αν συνένωνε και την Τράπεζα ή αν ενεργούσε κατ’ εντολή της. Ως εκ των ανωτέρω, η Ανταπαίτηση του Εφεσίβλητου έπασχε θεμελιακά και, συνεπώς, δεν ήταν επιτρεπτή η εξέταση των αξιώσεων της Ανταπαίτησης και η απόδοση οποιασδήποτε θεραπείας αναφορικά με δικαιώματα τα οποία πήγαζαν από το Πωλητήριο Έγγραφο.
Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης μας και της σαφούς δήλωσης που ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εφεσείουσας προέβη ενώπιον μας κατά την ακρόαση της Έφεσης, ως προς το τι ουσιαστικά προωθούσε μέσω της παρούσας Έφεσης, ήτοι να καταδειχθεί το λανθασμένο της τοποθέτησης του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσον αφορά την εκχώρηση και, συνεπακόλουθα, να ανατραπεί η Απόφαση του επί της Ανταπαίτησης, η εξέταση των υπόλοιπων Λόγων Έφεσης καθίσταται ατελέσφορη/αλυσιτελής και θεωρητικής, πλέον, σημασίας.
Ως αποτέλεσμα ο 5ος Λόγος Έφεσης επιτυγχάνει. Η Απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου επί της Ανταπαίτησης υπέρ του Εφεσίβλητου και εναντίον της Εφεσείουσας για το ποσό των €30.062,85, πλέον τόκο, ως και η Αναγνωριστική/Δηλωτική Απόφαση ότι η Συμφωνία Πώλησης ημερ. 22/12/2006 τερματίσθηκε δεόντως από τον Εφεσίβλητο, παραμερίζονται.
Τα έξοδα της Έφεσης, τα οποία υπολογίζονται στη βάση του επιδικασθέντος ποσού της Ανταπαίτησης, καθορίζονται σε ποσό €3.400, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, και επιδικάζονται προς όφελος της Εφεσείουσας.
Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Π.
Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.
Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο