ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Αίτηση αρ. 119/26)
3 Ιουνίου 2026
[ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ/στής]
Αναφορικά με το Άρθρο 155.4 του Συντάγματος και τα Άρθρα 3 και 9 του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Ν.33/1964)
-και-
Αναφορικά με Περί Ανώτατου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Έκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως Διαδικαστικό Κανονισμό του 2018) ή/και ως έχει τροποποιηθεί ως «o Βασικός Διαδικαστικός
Κανονισμός»
-και-
Αναφορικά με την αίτηση του SERGEY BOCHKOV από την Ρωσία, κάτοικος Κύπρου και τώρα κρατείται στα κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Αραδίππου ή/και Κεντρικές Φυλακές Κύπρου, για την έκδοση εντάλματος της φύσεως HABEAS CORPUS.
-και-
Αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Εκδόσεως Φυγόδικων,
(Κυρωτικός) Νόμος αρ. 95/1970
-και-
Αναφορικά με τον Περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμο αρ. 97/1970
ως έχει τροποποιηθεί και στον Ν.8(ΙΙΙ)/2008
-και-
Αναφορικά με τα άρθρα 11, 30, 34 και 35 του Συντάγματος και τα άρθρα 3, 4, 5 και 6 της Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
-και –
Αναφορικά με την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω
1. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
2. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας
3. Αρχηγού Αστυνομίας
Φ. Φανή με Μιχ. Έλληνα και Μ. Αθανασιάδου (κα), για τον αιτητή.
Μ. Κουμή (κα) για Γενικό Εισαγγελέα, για τον καθ’ ου η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ.: Ο αιτητής, που είναι Ρώσος υπήκοος, συνελήφθη στο αεροδρόμιο Λάρνακας στις 09/05/2026, δυνάμει προσωρινού εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, κατόπιν σχετικής ειδοποίησης των ΗΠΑ (diffusion) που καταχωρήθηκε στη βάση δεδομένων της Interpol. Σύμφωνα με την εν λόγω ειδοποίηση, ο αιτητής αναζητείτο από τις αρχές των ΗΠΑ για αδικήματα συνομωσίας και νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, τα οποία, κατ’ ισχυρισμό, διαπράχθηκαν από τον Απρίλιο του 2023 μέχρι και τον Ιούνιο του 2025. Οδηγήθηκε στις 10/05/2026 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, το οποίο ανέβαλε την υπόθεση για την επομένη, 11/05/2026.
Σύμφωνα με το πρακτικό της διαδικασίας ημ. 11/05/2026, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η συνήγορος για τον Γενικό Εισαγγελέα ζήτησε όπως η υπόθεση παραμείνει για 60 ημέρες, ήτοι μέχρι τις 10/07/2026, προκειμένου να παραληφθούν τα απαιτούμενα από τον Νόμο έγγραφα από τις αρχές των ΗΠΑ, προς τον σκοπό έναρξης της διαδικασίας έκδοσης. Η περίοδος των 60 ημερών δικαιολογήθηκε από τη συνήγορο από το γεγονός ότι, όταν αναμένονται έγγραφα από τις ΗΠΑ, είθισται να ζητείται ο μέγιστος χρόνος που προβλέπεται στη Σύμβαση της Κύπρου με τη χώρα αυτή (βλ. Κυρωτικός Νόμος 8(III)/2008) για έναρξη της διαδικασίας έκδοσης, καθότι χρειάζεται αρκετός χρόνος για την αποστολή των σχετικών εγγράφων. Η συνήγορος ζήτησε, επίσης, όπως ο αιτητής παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την επόμενη δικάσιμο, αίτημα που στήριξε αποκλειστικά στον κίνδυνο φυγοδικίας. Υποστηρίχθηκε ότι ο αιτητής έφτασε στην Κύπρο ως τουρίστας και δεν έχει κανένα δεσμό, οικογενειακό, επαγγελματικό ή άλλο, με τη Δημοκρατία.
Ο αιτητής έφερε ένσταση τόσο στο διάταγμα κράτησης όσο και στην αναβολή της υπόθεσης για περίοδο 60 ημερών, προκειμένου να αρχίσει η διαδικασία για εξέταση του αιτήματος έκδοσής του στις ΗΠΑ. Ιδιαίτερα, ως προς το αίτημα κράτησης, αντέτεινε ότι μπορεί να φιλοξενηθεί από δικό του πρόσωπο στην Κύπρο και ότι η παρουσία του στο Δικαστήριο μπορεί να εξασφαλιστεί με την καταβολή χρηματικής εγγύησης, την καθημερινή εμφάνισή του σε αστυνομικό σταθμό και την παράδοση των ταξιδιωτικών του εγγράφων.
Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, αφού άκουσε και τους δύο συνηγόρους, έκρινε ότι μια περίοδος 50 ημερών ήταν ικανοποιητική, ώστε να αποσταλούν τα απαιτούμενα έγγραφα από τις αρχές των ΗΠΑ. Διέταξε, ταυτόχρονα, την κράτηση του αιτητή μέχρι τις 30/06/2026, ημερομηνία κατά την οποία όρισε την υπόθεση με σκοπό την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης, αποδεχόμενο τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα περί υπαρκτού κινδύνου φυγοδικίας του αιτητή.
Ακολούθησε η καταχώριση της παρούσας αίτησης, με την οποία ο αιτητής ζητά την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum, το οποίο να κηρύσσει παράνομη τη διαταγή για την κράτησή του.
Το αίτημα στηρίζεται, συνοπτικά, στα πιο κάτω:
• Η σύλληψη και η μεταγενέστερη κράτηση του αιτητή στηρίχθηκαν αποκλειστικά σε ειδοποίηση τύπου diffusion της Interpol, η οποία δεν περιέχει ρητή αναφορά ότι ζητείται προσωρινή σύλληψη, δεν δηλώνει ότι έχει υποβληθεί ή ότι πρόκειται να υποβληθεί αίτηση έκδοσης και δεν συνιστά επίσημο αίτημα από αρμόδια αρχή κράτους. Ως εκ τούτου, δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 11 του Νόμου 8(ΙΙΙ)/2008 και του άρθρου 16 του Νόμου 95/1970.
• Δεν τηρήθηκε διαδικασία προανάκρισης σύμφωνα με το ημεδαπό δίκαιο. Η επίκληση της προανακριτικής διαδικασίας από το Πρωτόδικο Δικαστήριο είναι νομικά εσφαλμένη, καθότι η προανάκριση προϋποθέτει την ύπαρξη ενεργής διαδικασίας, με παρουσίαση μαρτυρίας ενώπιον Δικαστηρίου προς θεμελίωση εκ πρώτης όψεως υπόθεσης.
• Η κράτηση διατάχθηκε αποκλειστικά «εν αναμονή εγγράφων», χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη και ενεργή διαδικασία έκδοσης, ούτε οτιδήποτε που να καταδεικνύει ή να χαρακτηρίζει την υπόθεση ως επείγουσα.
• Δεν τέθηκε οποιοδήποτε στοιχείο ενώπιον του Δικαστηρίου που να αποδεικνύει ότι οι αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν κινήσει ή προτίθενται να κινήσουν διαδικασία έκδοσης εντός εύλογου χρόνου.
Ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρησε ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, η οποία στηρίζεται, πολύ συνοπτικά, στους πιο κάτω λόγους:
• Η παρούσα αίτηση δεν είναι το ορθό ένδικο μέσο για προσβολή της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με την οποία διατάχθηκε η κράτηση του αιτητή δυνάμει του Άρθρου 9(2) του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου (97/1970) και του Άρθρου 11 του Κυρωτικού Νόμου 8(ΙΙΙ)/2008.
• Το Άρθρο 10(1) του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970, που προβλέπει το δικαίωμα προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο για ένταλμα habeas corpus, έχει εφαρμογή όταν το Δικαστήριο έχει ήδη αποφασίσει την έκδοση δυνάμει του εδαφίου 5 του Άρθρου 9 και όχι στην περίπτωση ατόμου που τίθεται υπό σύλληψη ή υπό κράτηση στα άλλα προγενέστερα στάδια που αναφέρονται στο άρθρο αυτό.
• Η ειδοποίηση τύπου diffusion της Interpol αποτελεί διεθνές αστυνομικό σήμα/μήνυμα/διευκόλυνση, μέσω του οποίου η αιτούσα αρχή δύναται να κοινοποιήσει σε άλλα κράτη αίτημα εντοπισμού, προσωρινής σύλληψης και διατήρησης της φυσικής παρουσίας του εκζητούμενου, ενόψει περαιτέρω διαδικασιών έκδοσης, σύμφωνα με τα Interpol’s Rules of Processing of Data. Η ύπαρξη ερυθράς αγγελίας δεν αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη λήψη προσωρινών μέτρων σύλληψης και κράτησης, εφόσον το εφαρμοστέο εσωτερικό ή διεθνές δίκαιο επιτρέπει την ενεργοποίηση της διαδικασίας και στη βάση άλλης έγκυρης διαβίβασης, όπως είναι το diffusion.
• Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, με την απόφασή του ημερομηνίας 11/05/2026, ορθά αποφάσισε την κράτηση του αιτητή για 50 ημέρες, μέχρι να παραληφθούν τα επίσημα έγγραφα από τις ΗΠΑ και να αρχίσει η διαδικασία έκδοσης στη βάση του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970 (Ν.97/1970) και του Άρθρου 11 της Συνθήκης μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για Έκδοση Φυγοδίκων, που υπογράφηκε στις 17 Ιουνίου 1996, (Κυρωτικός) Νόμος του 2008 (Ν.8(III)/2008).
• Ο αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος να καταδείξει ότι η κράτησή του από το πρωτόδικο Δικαστήριο έχει καταστεί παράνομη και χωρίς εύλογη αιτία, αφού μέχρι σήμερα δεν έχει προσβάλει το Προσωρινό Ένταλμα Σύλληψης ημερομηνίας 09/05/2026, στη βάση του οποίου συνελήφθη.
Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αστ. 1243, από το ΤΑΕ Λάρνακας, ο οποίος είναι ο ανακριτής της υπόθεσης για την έκδοση του αιτητή στις ΗΠΑ. Σε αυτήν, παρατίθεται το ιστορικό της σύλληψης του αιτητή στη βάση της πιο πάνω ειδοποίησης (diffusion) των ΗΠΑ. Επιπλέον, επαναλαμβάνονται όλοι οι πιο πάνω λόγοι ένστασης.
Στην παρούσα περίπτωση, ο αιτητής εστίασε την επιχειρηματολογία του περισσότερο στη διαταγή για κράτηση, λόγω κινδύνου φυγοδικίας εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσης, ισχυριζόμενος ότι η παρουσία του στο Δικαστήριο θα μπορούσε να εξασφαλιστεί με τους κατάλληλους όρους. Αναφέρθηκε, επιπλέον, και στον, κατά τον ισχυρισμό του, υπερβολικό χρόνο κράτησης των 50 ημερών που διέταξε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, προκειμένου να παραληφθούν τα αναγκαία έγγραφα ώστε να ξεκινήσει η δικαστική διαδικασία για την έκδοσή του στις ΗΠΑ.
Στο πλαίσιο αμφισβήτησης της διαταγής για κράτηση μέχρι την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης, ο αιτητής αμφισβήτησε, αρχικά, και το προσωρινό ένταλμα σύλληψης. Ανέφερε, συγκεκριμένα, ότι η διαταχθείσα κράτηση είναι παράνομη, καθότι δεν βασίζεται σε έγκυρη ενεργοποίηση της διαδικασίας προσωρινής σύλληψης ενόψει έκδοσης, όπως απαιτείται από το άρθρο 11 του Ν.8(ΙΙΙ)/2008. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η σύλληψη και η μεταγενέστερη κράτηση στηρίχθηκαν αποκλειστικά σε ειδοποίηση τύπου diffusion της Interpol, η οποία είναι μια απλή ειδοποίηση και όχι ερυθρά ειδοποίηση, και η οποία δεν περιέχει οποιαδήποτε ρητή ή, έστω, έμμεση αναφορά ότι ζητείται προσωρινή σύλληψη του αιτητή ενόψει υποβολής αιτήματος έκδοσης ή ως προς το κατεπείγον αυτής.
Δεν συμφωνώ με αυτή την άποψη. Το diffusion (διάχυση) είναι μια άμεση ειδοποίηση που αποστέλλει ένα κράτος προς άλλα κράτη, μέσω του δικτύου της Interpol, ζητώντας διεθνή αστυνομική συνεργασία για τον εντοπισμό καταζητούμενων προσώπων (βλ. Interpol’s Rules of Processing of Data, όπως παρατίθενται στην επίσημη ιστοσελίδα της Interpol). Αν και θεωρείται λιγότερο επίσημο μέσο από μια ερυθρά αγγελία, οι νομικές συνέπειες ενός diffusion για το άτομο που καταζητείται είναι εξίσου σοβαρές, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε σύλληψη στα σύνορα ή σε αεροδρόμια και σε έναρξη διαδικασίας έκδοσης. Υπάρχουν, δε, πολλές υποθέσεις που εκδικάστηκαν από τα κυπριακά δικαστήρια, στις οποίες επιβεβαιώνεται η πιο πάνω φύση της ειδοποίησης τύπου diffusion. Στις εν λόγω υποθέσεις εκδόθηκαν προσωρινά εντάλματα σύλληψης και ακολούθησε δικαστική διαδικασία έκδοσης φυγόδικων στη βάση ειδοποίησης τύπου diffusion (βλ., μεταξύ άλλων, SVETLANA BEZPIATAIA VLADIMIROVNA (2016) 1 Α.Α.Δ. 122, Z. D. Y. Πολιτική Έφεση Αρ. 40/2025, ημ. 06/05/2026, M.G. Πολιτική
Αίτηση Αρ. 5/2026, ημ. 30/03/2026, και A.K. Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης αρ. 2/2023 Ε.Δ. Λάρνακας, ημ. 19/04/2023).
Ανεξαρτήτως της πιο πάνω διαπίστωσης, θεωρώ ότι η υπό κρίση διαταγή σύλληψης και κράτησης του αιτητή δεν θα μπορούσε να προσβληθεί με την διαδικασία προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus.
Προκύπτει σαφώς από τη νομολογία ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση του εντάλματος Habeas Corpus συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (βλ. Καλφοπούλου (1998) 1 Α.Α.Δ. 55).
Στην παρούσα περίπτωση, η έκδοση του προσωρινού εντάλματος σύλληψης από τον Πρόεδρο του Επαρχιακού
Δικαστηρίου Λάρνακας έγινε στο πλαίσιο των νόμιμων εξουσιών που του παρέχει ο νόμος και συγκεκριμένα δυνάμει του Άρθρου 11 του Κυρωτικού Νόμου 8(ΙΙΙ)/2008 και του Άρθρου 8.3 του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου (97/1970). Επομένως, δεν τίθεται ζήτημα παρανομίας.
Η εγκυρότητα του υπό κρίση προσωρινού εντάλματος σύλληψης θα μπορούσε βέβαια να αμφισβητηθεί με άλλα ένδικα μέσα όπως έγινε πχ στις υποθέσεις Z.D.Y., (ανωτέρω) και MINDIA GOGOCHURI πολ. Έφεση 22/2026 ημ. 29/05/2026. Στις εν λόγω υποθέσεις παρόμοιοι ισχυρισμοί ως προς την εγκυρότητα προσωρινού εντάλματος σύλληψης εκζητούμενου προσώπου για σκοπούς έκδοσης, εξετάστηκαν με την διαδικασία προνομιακού εντάλματος certiorari.
Ανεξαρτήτως τούτου επαναλαμβάνω ότι στην παρούσα περίπτωση η αμφισβήτηση του προσωρινού εντάλματος σύλληψης δεν θα μπορούσε όπως προαναφέρθηκε να εξεταστεί με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus, αφού η προσωρινή σύλληψη διατάχθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, δυνάμει του Άρθρου 11 του Κυρωτικού Νόμου 8(ΙΙΙ)/2008 και του Άρθρου 8 του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου (97/1970) και ως εκ τούτου δεν τίθεται ζήτημα παρανομίας.
Αλλά ούτε η διαταγή για κράτηση του αιτητή εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσης λόγω κινδύνου φυγοδικίας, μπορεί με ελεγχθεί με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus.
Είναι νομολογημένο ότι, με την αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, αυτό που επιδιώκεται είναι η απελευθέρωση ενός φυσικού προσώπου από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, σε φυλακή ή σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη (Δημητράκης Χ΄΄ Σάββας (1993) 1 Α.Α.Δ. 102).
Ως προς την εμβέλεια εφαρμογής του Habeas Corpus, αυτή περιορίζεται στις περιπτώσεις που αποδεικνύεται παράνομη κράτηση φυσικού προσώπου. Στο σύγγραμμα «Προνομιακά Εντάλματα» του Πέτρου Αρτέμη, στη σελ. 75, παρ. 3.05, αναφέρεται ότι το ένταλμα Habeas Corpus δεν είναι θεραπεία που παρέχεται κατ’ ενάσκηση διακριτικής ευχέρειας, αλλά εκδίδεται ως χρέος προς τη δικαιοσύνη (ex debito justitiae). Με αυτή την έννοια, τονίζεται στο ίδιο σύγγραμμα ότι η απόλυση κρατουμένου με εγγύηση δεν στοιχειοθετεί παράνομη κράτηση, ώστε να δικαιολογείται η επέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από τις σελίδες 81 και 82 του εν λόγω συγγράμματος:
«Η ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου αφήνοντας ελεύθερο τον αιτητή με όρους δεν είναι αναθεωρήσιμη με Habeas Corpus. Δεν αντικαθιστά την έφεση που αποτελεί το κατεξοχήν δικονομικό μέσο αναθεώρησης απόφασης: Ex parte Corke [1954] 2 All ER 440 ex parte Hinds [1961] 1 All ER 707.»
Η ίδια αρχή, κατά την κρίση μου, ισχύει κατ’ αναλογία και στην εφαρμογή της διακριτικής εξουσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου να διατάξει την κράτηση του αιτητή για λόγους που έχουν να κάνουν με τον κίνδυνο φυγοδικίας. Ούτε σε αυτή την περίπτωση παρέχεται ευχέρεια προσβολής με προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus. Είναι σαφές ότι η διαδικασία προνομιακού εντάλματος δεν μπορεί να αντικαταστήσει το δικαίωμα έφεσης εναντίον μιας δικαστικής κρίσης, που είναι διακριτικής φύσεως και αφορά την κράτηση μέχρι τη δίκη του αιτητή, λόγω του κινδύνου φυγοδικίας.
Υπενθυμίζεται επίσης ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία, η προνομιακή εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus δύναται να εγερθεί εκεί όπου υπάρχει ζήτημα παράνομης κράτησης του αιτητή. Ως εκ τούτου, απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (βλ. Καλφοπούλου ανωτέρω).
Στην παρούσα περίπτωση, η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας για την κράτηση του αιτητή μέχρι τη δίκη του, λόγω υπαρκτού κινδύνου φυγοδικίας, εκδόθηκε στο πλαίσιο της διακριτικής του ευχέρειας και της άσκησης της νόμιμης δικαιοδοσίας του και, επομένως, δεν τίθεται ζήτημα παρανομίας της διαταγή για κράτηση. Σχετική είναι και η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου G.V., Πολ. Αίτηση 59/26, ημ. 20/05/2026, στην οποία απορρίφθηκε για τους ιδίους λόγους αίτηση για προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus, εναντίον διαταγής για κράτηση εκζητούμενου, εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσής του.
Είναι γεγονός ότι σύμφωνα με το άρθρο 10 του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970 (Ν.97/1970), στο οποίο στηρίζεται μεταξύ άλλων ο αιτητής, παρέχεται εξουσία στο Ανώτατο Δικαστήριο, μη επηρεαζόμενης οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας, να διατάξει την αποφυλάκιση του υπό έκδοση προσώπου, στο πλαίσιο αίτησης για Habeas Corpus. Η αποφυλάκιση διατάσσεται σύμφωνα με το ίδιο άρθρο:
(α) λόγω της ασημάντου φύσεως του αδικήματος, δι' ο διώκεται ή κατεδικάσθη. ή
(β) λόγω της παρόδου μακρού χρόνου, αφ' ου εγένετο η διάπραξις του αδικήματος ή, αναλόγως της περιπτώσεως,
αφ' ου καταζητείται προς έκτισιν ποινής μετά καταδίκην αυτού. ή
(γ) λόγω του ότι η κατ' αυτού κατηγορία δεν εγένετο καλή τη πίστει ή εν τω συμφέροντι της δικαιοσύνης, η απόδοσις αυτού θα απετέλει, λαμβανομένων υπ' όψιν απασών των περιστάσεων, άδικον ή καταπιεστικόν μέτρον.
Είναι όμως σαφές ότι η εμβέλεια του εντάλματος Habeas Corpus δυνάμει του άρθρου 10 του Ν.97/1970 είναι διαφορετική από αυτή των προϋποθέσεων όπως καθορίστηκαν από την νομολογία για έκδοση αυτού του προνομιακού εντάλματος σε περιπτώσεις γενικά παράνομης κράτησης. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η προνομιακή δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου να εκδώσει Habeas Corpus δυνάμει του εν λόγω άρθρου είναι περιορισμένη και δεν πρέπει να ταυτίζεται με το ένταλμα Habeas Corpus που εκδίδεται όταν αποδεικνύεται γενικά παράνομη κράτηση.
Σύμφωνα με τη νομολογία, στο πλαίσιο άσκησης της προνομιακής δικαιοδοσίας για έκδοση εντάλματος Habeas Corpus, μετά την έγκριση του αιτήματος έκδοσης από το Επαρχιακό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 10 του Ν.97/70, το Ανώτατο Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση των προϋποθέσεων που θέτει το εν λόγω άρθρο. Κατά συνέπεια, δεν επενεργεί ως Εφετείο και δεν δύναται να αναθεωρήσει τα ευρήματα του Επαρχιακού Δικαστηρίου που αποφάσισε την έκδοση ή να ελέγξει κατά πόσο υπήρχε ή όχι ικανοποιητική μαρτυρία που δικαιολογούσε την έκδοση και κατά πόσο η υπόθεση εξετάστηκε στο ορθό δικαιοδοτικό πλαίσιο (βλ. Koretska, Πολ. Αίτηση Αρ. 71/2020, ημερ. 31.7.2020, ECLI:CY:AD:2020:D280,
Dzhandzhgava (2017) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2880, Χαρατσίδη (2016) 1(Α)
Α.Α.Δ. 825, Golov (2001) 1(B) Α.Α.Δ. 1109 και Hachem v. Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών (1992) 1(Α) Α.Α.Δ. 191).
Όμως, στην υπό κρίση περίπτωση, οι πρόνοιες του άρθρου 10 του Ν.97/1970 δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Όπως προκύπτει από την ανάγνωση της πιο πάνω διάταξης, αλλά και της προαναφερθείσας νομολογίας, το εν λόγω άρθρο αφορά την εξέταση αποφυλάκισης εκζητούμενου προσώπου μετά την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας του αιτήματος έκδοσής του, η οποία έχει ήδη εγκριθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο.
Δεν επεκτείνεται, όμως, η εμβέλεια του εν λόγω άρθρου και στις περιπτώσεις όπως η παρούσα, στις οποίες διατάσσεται η κράτηση του εκζητούμενου εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσης, λόγω κινδύνου φυγοδικίας. Και δεν θα ήταν λογικό να ήταν διαφορετικά, αφού στο στάδιο αυτό το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφασίσει ότι δικαιολογείται η έκδοση, ώστε να είναι σε θέση το Ανώτατο Δικαστήριο να κρίνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 10 του Ν.97/1970 για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus.
Είναι σαφές, κατά την κρίση μου, ότι στην παρούσα περίπτωση οι πρόνοιες του άρθρου 10 του Ν.97/1970 δεν τυγχάνουν εφαρμογής, αφού η αίτηση έκδοσης εκκρεμεί και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, ώστε να αποφασιστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο κατά πόσο δικαιολογείται το αίτημα έκδοσής του αιτητή.
Αντιθέτως προκύπτει ότι στην παρούσα περίπτωση, η κράτηση εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσης λόγω κινδύνου φυγοδικίας, διατάχθηκε δυνάμει του Άρθρου 9 του Περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970 (Ν.97/1970) τα εδάφια 2 και 3 του οποίου έχουν ως εξής:
(2) Καθ' όσov αφορά εις την διεξαγoμέvηv δυνάμει του παρόvτoς άρθρου διαδικασίαν, το επιληφθέν της εκδόσεως Δικαστήριov κέκτηται, κατά το πλησιέστερov δυvατόv, την αυτήν διαδικασίαν και τας αυτάς εξουσίας ως και o διεξάγων πρoαvάκρισιv δικαστής, περιλαμβαvoμέvης και της εξουσίας προς πρoφυλάκισιv ή απόλυσιν επί εγγυήσει του εις o αφορά η έκδοσις προσώπου.
(3) Καθ' όσov αφορά εις την διεξαγoμέvηv δυνάμει του παρόvτoς άρθρου διαδικασίαν, το επιληφθέν της εκδόσεως Δικαστήριov κέκτηται τας αυτάς εξουσίας, περιλαμβαvoμέvης και της εξουσίας όπως αναβάλη την εκδίκασιν της υποθέσεως και εν τω μεταξύ να διατάξη την πρoφυλάκισιv ή την επί εγγυήσει απόλυσιν του συλληφθέvτoς δυνάμει του εvτάλματoς προσώπου, η δε δίκη διεξάγεται κατά τον αυτόν, ει δυvατόv, τρόπov, ως εάν επρόκειτο περί συvoπτικής εκδικάσεως αδικήματος, φερoμέvoυ ως διαπραχθέvτoς υπό του εν λόγω προσώπου.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, οι ισχυρισμοί του αιτητή ότι δεν τηρήθηκε η διαδικασία που προβλέπεται από τον περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο του 1970 (Ν.97/1970) και, ειδικά, η διαδικασία αναφορικά με το εκδοθέν προσωρινό ένταλμα σύλληψης δεν είναι δυνατόν να εξεταστεί στο πλαίσιο της προνομιακής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για έκδοση εντάλματος Habeas Corpus. Το ίδιο ισχύει και ως προς την διαταγή για την κράτηση του αιτητή εκκρεμούσης της αίτησης έκδοσης, λόγω κινδύνου φυγοδικίας.
Ούτε και ο ισχυρισμός για μεγάλο χρονικό διάστημα κράτησης του αιτητή, στο στάδιο αυτό, εμπίπτει εντός της προνομιακής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για έκδοση εντάλματος Habeas Corpus. Η διαταγή κράτησης των 50 ημερών, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί να θεωρηθεί παράνομη στο πλαίσιο εντάλματος Habeas Corpus αφού δεν υπερβαίνει τις 60 ημέρες που προβλέπει το άρθρο 11(3) της Συνθήκης μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για Έκδοση Φυγοδίκων, που υπογράφηκε στις 17 Ιουνίου 1996, (Κυρωτικός) Νόμος του 2008 (Ν.8(III)/2008).
Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με €800,00 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ του καθ' ου η αίτηση.
Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο