ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 129/26
18 Ιουνίου, 2026
[Α. ΔΑΥΙΔ, Δ/ΣΤΗΣ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ AΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964, ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ,
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018,
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ 1. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΜΑ, Δ.Τ. [ ], ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΙ 2 ΕΩΣ 7 ΩΣ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 17.4.2026 ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΟ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ 2007 ΩΣ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ
----------------------
Χρ. Τριανταφυλλίδης με Μιχ. Καλογήρου για Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης Δ.Ε.Π.Ε και με Μ. Ορφανίδης για Ορφανίδης, Χριστοφίδης και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε, για Αιτητές
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΑΥΙΔ, Δ.: Στις 17.4.2026, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (το «κατώτερο Δικαστήριο»), εξέδωσε διάταγμα δέσμευσης και επιβάρυνσης ρευστοποιήσιμης περιουσίας των Αιτητών (χρηματικά ποσά, οχήματα και ακίνητα), κατ’ εφαρμογή των προνοιών του περί Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007, Ν.188(Ι)/2007, ως έχει τροποποιηθεί (ο «Νόμος»).
Η ως άνω εξέλιξη, δεν άφησε ευχαριστημένους τους Αιτητές. Οι τελευταίοι, καταχώρησαν την παρούσα αίτηση, μέσω της οποίας επιζητούν την άδεια του Δικαστηρίου όπως τους επιτραπεί να καταχωρίσουν διά κλήσεως αίτηση, για την έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari, προκειμένου να ακυρωθεί το ως άνω διάταγμα.
Ως προκύπτει από την Έκθεση και την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύουν την Αίτηση, ως επίσης τα επισυνημμένα στην τελευταία τεκμήρια, η έκδοση του ως άνω διατάγματος συνδέεται με τη διερεύνηση και την καταχώριση τελικά στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ποινικής υπόθεσης σε βάρος των Αιτητών 1, 2 και 3 (αρ. υπόθεσης 208/2026), η οποία, μεταξύ άλλων αφορά αδικήματα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατά παράβαση του ως άνω Νόμου. Το ως άνω διάταγμα, προβάλλουν οι Αιτητές, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο, και παρά τις πρόνοιες των άρθρων 7(2)(α), 14 και 15 του Ν.188(Ι)/2007, δεσμεύει και επιβαρύνει περιουσιακά τους στοιχεία που αποκτήθηκαν ή μεταβιβάστηκαν σε αυτούς σε περίοδο πέραν των έξι ετών πριν από την 5.2.2026, ημερομηνία έναρξης της ως άνω ποινικής διαδικασίας. Παράλληλα, υποδεικνύουν πως το γεγονός ότι το κατώτερο Δικαστήριο, εκδίδοντας το διάταγμα ημερ. 17.4.2026, δεν το όρισε επιστρεπτέο (returnable), στέρησε από τους αιτητές την δυνατότητα να προβάλλουν τις θέσεις τους ενώπιων του Δικαστηρίου, υπο τα ίδια ακριβώς δεδομένα που τα προβάλλουν οι διάδικοι που εμφανίζονται σε διάταγμα που τους αφορά και ορίζεται επιστρεπτέο. Εν προκειμένω, εισηγούνται, με δεδομένη τη μη εφαρμογή του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ. 6, το βάρος να πεισθεί το Δικαστήριο για την ορθότητα της ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος μετατίθεται στους ώμους τους, ενώ στην περίπτωση που παρέχεται η δυνατότητα καταχώρισης ένστασης, το βάρος να πειστεί το Δικαστήριο για την ορθότητα της έκδοσης τους διατάγματος και της συνέχισης της ισχύος του, θα βαρύνει το μέρος προς όφελος του οποίου έχει εκδοθεί το σχετικό διάταγμα. Η ως άνω εξέλιξη, προβάλλουν, έχει σαν αποτέλεσμα να παραβιάζονται οι Κανόνες της Φυσικής Δικαιοσύνης σε σχέση με το διάδικο του οποίου τα δικαιώματα επηρεάζονται από την έκδοση διατάγματος όταν αυτό δεν καθίσταται επιστρεπτέο, όπως αυτό της 17.4.2026.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή, κατά το στάδιο της παρουσίασης της υπό συζήτηση αίτησης, επανέλαβαν τις εισηγήσεις και τις θέσεις του τελευταίου, ως αναδύονται στην Αίτηση του.
Έχω διεξέλθει με προσοχή το προσβαλλόμενο διάταγμα, την Έκθεση και Ένορκη Δήλωση που συνοδεύουν την υπό συζήτηση Αίτηση ως, επίσης, τις αναφορές, επισημάνσεις και εισηγήσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των Αιτητών.
Τα προνομιακά εντάλματα, ως κατάλοιπο της εξουσίας του Ανώτατου Δικαστηρίου για έλεγχο των κατώτερων Δικαστηρίων, χορηγούνται κατ' εξαίρεση. Άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση προνομιακού εντάλματος, παρέχεται όπου από το πρακτικό του κατώτερου Δικαστηρίου διαφαίνεται έλλειψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας, έκδηλη νομική πλάνη, δόλος, προκατάληψη και μη τήρηση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης (βλ. Πέτρου Αρτέμη, «Προνομιακά Εντάλματα Αρχές και Υποθέσεις», σελ. 109 κ.επ., Ανθίμου (1991) 1 Α.Α.Δ. 41, Perrella (Αρ.2) (1995) 1 Α.Α.Δ. 692, Αίτηση του Κωνσταντινίδη (2003) 1 Α.Α.Δ. 1298 και Ευδόκας (2016) 1(Γ) Α.Α.Δ. 3018). Μέσω της συγκεκριμένης, προνομιακής του δικαιοδοσίας, η οποία ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν υποκαθιστά τους χειρισμούς ούτε τη διαδικασία που ακολουθήθηκε από το κατώτερο Δικαστήριο. Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει προνομιακά εντάλματα, δεν έχει ως αντικείμενο την ορθότητα των αποφάσεων κατώτερων Δικαστηρίων, ούτε τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας τους.
Περαιτέρω, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου υπάρχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση, η άδεια δεν δίδεται όπου προσφέρεται άλλο ένδικο μέσο ή θεραπεία, εκτός και αν καταδειχθεί επαρκώς ότι συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις για παρέκκλιση από τον ως άνω κανόνα (Hellenger Trading Ltd (2000) 1 ΑΑΔ 1965, Σ. Μαρκίδης κ.ά. (2004) 1 ΑΑΔ 552, Base Metal Trading Ltd v. Fastact Developments Ltd κ.ά. (2004) 1 ΑΑΔ 1535).
Ό,τι πρωτίστως απασχολεί στην παρούσα, είναι κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις που περιβάλλουν την υπό συζήτηση υπόθεση, παρέχεται η δυνατότητα για ενεργοποίηση της εξαιρετικής προνομιακής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Τα διατάγματα δέσμευσης και επιβάρυνσης περιουσίας, προβλέπονται και ρυθμίζονται από τα άρθρα 14 και 15 του Ν188(Ι)/2007. Τόσο το άρθρο 14 όσο και το άρθρο 15, προβλέπουν ότι διάταγμα δέσμευσης και επιβαρυντικό διάταγμα, αντίστοιχα, εκδίδονται κατόπιν μονομερούς αίτησης (ex parte) του Γενικού Εισαγγελέα (άρθρα 14(5)(α) και 15(3) αντίστοιχα). Ο ίδιος πιο πάνω νόμος, προέβλεψε επίσης, τους μηχανισμούς αμφισβήτησης και ελέγχου των διαταγμάτων του είδους, που εκδίδονται δυνάμει του εν λόγω Νόμου. Ειδικότερα, το άρθρο 72 (1) και (2) προνοεί ότι:
«72. (1) Κατά την έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, δυνάμει του παρόντος Νόμου, στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ρητή πρόνοια στον παρόντα Νόμο, εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν οι σχετικές διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εξαιρουμένων των διατάξεων του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, που αφορά την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση:
Νοείται ότι δικαστήριο που επιλαμβάνεται αιτήσεων για την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος, που προβλέπεται στο παρόντα Νόμο, εφαρμόζει το μέτρο απόδειξης που εφαρμόζεται σε πολιτική διαδικασία.
(2) Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου (1) του άρθρου 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου, διατάγματα που εκδίδονται ή/και αποφάσεις του Δικαστηρίου που λαμβάνονται με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, με εξαίρεση το διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει των άρθρων 45 και 46 αυτού, υπόκεινται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο, με εφαρμογή κατ’ αναλογίαν των σχετικών διατάξεων του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στο βαθμό που δεν υπάρχει σχετική πρόνοια στον παρόντα Νόμο».
Ως στο άρθρο 72(1) ρητά προβλέπεται, η εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, εξαιρείται. Ελλείψει δε ειδικής ρύθμισης στον Νόμο, εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν οι διατάξεις της Πολιτικής Δικονομίας. Τόσο η Δ.48, θ.8(4) των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όσο και το Μέρος 23.14 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, παρέχουν τη δυνατότητα υποβολής αίτησης από επηρεαζόμενο πρόσωπο για παραμερισμό ή διαφοροποίηση μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος ενώπιον του Δικαστηρίου που το εξέδωσε. Ταυτόχρονα, στο ίδιο πιο πάνω άρθρο 72(2), προβλέπεται πως τα διατάγματα και οι αποφάσεις που εκδίδονται βάσει του Νόμου υπόκεινται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο, στο πλαίσιο άσκησης της πολιτικής του δικαιοδοσίας (βλ. Chryslalis Holdings Ltd ν. Αστυνομίας (2014) 2 ΑΑΔ 8 και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Μάριου Λοΐζου κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 43/2018, ημερ. 21.05.2018, ECLI:CY:AD:2018:D242).
Υπό το φως των πιο πάνω διατάξεων, καθίσταται σαφές ότι παρέχεται στον επηρεαζόμενο από ένα τέτοιο διάταγμα, εναλλακτικός και ολοκληρωμένος μηχανισμός για την αμφισβήτηση και τον έλεγχο της ορθότητας διατάγματος ως το εκκαλούμενο, που εκδόθηκε στη βάση των άρθρων 14 και 15 του Ν. 188(Ι)/2007. Ως υπεδείχθη άλλωστε στην Αναφορικά με την Αίτηση των Λ. Λοίζου κ.α., Πολιτική Αίτηση 45/2020, ημερ. 18.5.2020, ECLI:CY:AD:2020:D153, στις περιπτώσεις του είδους,: «Άλλος είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα επηρεαζόμενο πρόσωπο μπορεί να επιδιώξει δικαστική προστασία των συμφερόντων του και αυτός οπωσδήποτε δεν είναι η εξαιρετική διαδικασία του προνομιακού εντάλματος Certiorari.».
Παρεμβάλλεται ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση δεν έγινε οποιαδήποτε εισήγηση περί ύπαρξης «εξαιρετικών περιστάσεων», οι οποίες θα επέτρεπαν, παρά την ύπαρξη άλλου ένδικου μέσου ή θεραπείας, την παραχώρηση άδειας ως η αιτούμενη. Ούτε, βεβαίως, ο προβαλλόμενος ισχυρισμός περί παραβίασης συνταγματικών ή άλλων δικαιωμάτων, ως αποτέλεσμα της εξαίρεσης της εφαρμογής του άρθρου 9 του Κεφ. 6, από μόνος του, καταδεικνύει «εξαιρετικές περιστάσεις» ικανές να δικαιολογήσου την παρέκκλιση από τον καθιερωμένο κανόνα ότι η προνομιακή δικαιοδοσία δεν ασκείται όταν υπάρχει άλλη διαθέσιμη θεραπεία. Πέραν του γεγονότος ότι το ζήτημα μπορεί να προβληθεί στο πλαίσιο της προβλεπόμενης από το Νόμο διαδικασίας, θα πρέπει να σημειωθεί, εκ του περισσού και κατά συνοπτικό έστω τρόπο, ότι η επιλογή του νομοθέτη να εξαιρέσει την εφαρμογή του άρθρου 9 του Κεφ. 6, δεν είναι πρωτοφανής, (βλ. ενδεικτικά τον περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμο του 1992, Ν.31(Ι)/1992), ούτε συνεπάγεται, αφ’ εαυτής, παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη και στέρηση του δικαιώματος ακρόασης.
Με δεδομένο ότι οι ειδικότερες περιστάσεις της παρούσας, δεν αποκαλύπτουν «εξαιρετικές περιστάσεις» που να δικαιολογούν τελικά την παραχώρηση της αιτούμενης άδειας, τούτο, ως υποδεικνύεται και στην Base Metal Trading Ltd (ανωτέρω), συνιστά, a fortiori, λόγο απόρριψης της αίτησης.
Η ως άνω κατάληξη, σφραγίζει την τύχη της υπό συζήτηση αίτησης.
Η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται.
Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.
ΠΑΡΑΡΤΗMA A
2) Triple AAA Productions Limited, H.E. 313358
3) Triple AAA Village Studios Limited, H.E. 335052
4) MAREDIANE PROPERTIES LTD (HE 455074)
5) G. KOUMAS INVESTMENTS LIMITED (HE 106403)
6) UZVARA LIMITED (HE 141167)
7) NEOKOYM ΛΙΜΙΤΕΔ (HE 141168)
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο