ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Έφεση Αρ. 99/2017)

 

 

 16 Ιουνίου, 2026

 

 

[ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΑΥΙΔ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ/στές]

 

 

 

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

SOT. ARGYRIS COURT NO. 2

 

 

 

 

Εφεσείοντες/Ενάγοντες,

 

ν.

 

 

EMILE FAKHOURY ELIANA,

 

 

 

 

Εφεσίβλητης/Εναγόμενης.

 

______________________________________________________________

 

     Χ. Γαλανός για Χαράλαμπος Γαλανός ΔΕΠΕ, για τους Εφεσείοντες.

 

 Εφεσίβλητη παρούσα προσωπικά.

 

_____________________________________________________________

 

Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί από τη

Δικαστή Δημητριάδου-Ανδρέου.

______________________________________________________________

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Αντικείμενο της υπό κρίση Έφεσης είναι η Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερ. 8/2/2017, με την οποία απερρίφθη η Αγωγή που καταχώρισαν οι Εφεσείοντες εναντίον της Εφεσίβλητης. Οι Εφεσείοντες, υπό την ιδιότητα τους ως Διαχειριστική Επιτροπή πολυκατοικίας, με Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα αξίωναν από την Εφεσίβλητη, ιδιοκτήτρια ενός διαμερίσματος στην πολυκατοικία, συνολικό ποσό €2.062 που περιλάμβανε το ποσό των €1.012 για επιδιορθώσεις στην πολυκατοικία και ποσό €1.050 για το ηλιακό ντεπόζιτο του διαμερίσματος της.

 

Επειδή το επίδικο ποσό της Αγωγής δεν υπερέβαινε τις €3.000 η υπόθεση εκδικάστηκε με τη διαδικασία της «Ταχείας Εκδίκασης», με βάση τις πρόνοιες της Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως τότε ίσχυαν, με την κατάθεση εγγράφως της μαρτυρίας των διαδίκων με ένορκες δηλώσεις και χωρίς αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.

 

Από πλευράς των Εφεσειόντων κατέθεσε ο αντιπρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής της πολυκατοικίας (Μ.Ε.1). Στην ένορκη του δήλωση ανέφερε ότι σε γενική συνέλευση της Διαχειριστικής Επιτροπής στις 31/8/2008 λήφθηκε απόφαση όπως εισπραχθεί από τους ενοίκους της πολυκατοικίας το ποσό των €100.000 για επιδιορθώσεις. Στις 5/10/2009 έγινε συμφωνία μεταξύ των Εφεσειόντων και συγκεκριμένης εταιρείας για την εκτέλεση των εργασιών. Λόγω του ότι είχαν προκύψει ζητήματα που αφορούσαν στην απαίτηση από την εν λόγω εταιρεία περισσότερων χρημάτων, οι Εφεσείοντες, αφού εξόφλησαν την εταιρεία αυτή για τις εκτελεσθείσες εργασίες, τερμάτισαν τη συνεργασία τους μαζί της και ανέθεσαν τη συνέχιση των εργασιών σε άλλη εταιρεία. Στην Εφεσίβλητη με βάση τα τετραγωνικά του διαμερίσματος της η χρέωση που της αναλόγησε για τις επιδιορθώσεις καθορίστηκε στο ποσό των €2.762. Δεδομένης της καταβολής από μέρους της σε διάφορες ημερομηνίες του συνολικού ποσού των €1.750 παρέμεινε οφειλόμενο υπόλοιπο για ποσό €1.012. Όσον αφορά τα έξοδα για εγκατάσταση ηλιακού, αυτά ανήλθαν στο ποσό των €1.250 έναντι του οποίου η Εφεσίβλητη κατέβαλε το ποσό των €200 και παρέμεινε οφειλόμενο υπόλοιπο για ποσό €1.050. 

 

Η Εφεσίβλητη στην ένορκη δήλωση της, ανέφερε ότι η Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας πρότεινε ένα σχέδιο για την επιδιόρθωση και βελτίωση της επίδικης πολυκατοικίας έναντι του ποσού των €100.000, το οποίο σχέδιο δεν έχει τηρηθεί.  Ακολούθως, παρουσιάστηκε από τη Διαχειριστική Επιτροπή σε συνεδρίαση, προσφορά στην οποία περιλαμβάνονταν «δύο φάσεις ποσών», €66.668 για την πρώτη φάση και €97.741 για τη δεύτερη φάση, πλέον Φ.Π.Α. Αυτή ήταν και η μόνη προσφορά η οποία παρουσιάστηκε, όπου στην παράγραφο Ε αναφέρεται το κόστος για την αλλαγή θερμοσίφωνων, τόσο των παλιών, όσο και των καινούριων.

 

Η συνεργασία  με την εταιρεία αυτή τερματίστηκε από την ίδια τη Διαχειριστική Επιτροπή η οποία και ανέθεσε την συνέχιση των εργασιών σε άλλη εταιρεία. Λαμβάνοντας υπόψη το συνολικό εμβαδόν όλων των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας, το οποίο είναι 2,962 τ.μ., σε συνάρτηση με το ποσό που καταβλήθηκε από τους Εφεσείοντες για τις επιδιορθώσεις, το οποίο ανήλθε στο ποσό των €73.450,84, η δική της αναλογία, με βάση τα τετραγωνικά μέτρα του διαμερίσματος της που είναι 82, ανερχόταν στο ποσό των €2.033,41 ενώ ή ίδια είχε καταβάλει το ποσό των €2.250.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού αξιολόγησε την προσαχθείσα μαρτυρία, απέρριψε την εκδοχή των Εφεσειόντων στα αμφισβητούμενα γεγονότα και αποδέχτηκε την εκδοχή της Εφεσίβλητης. Στη βάση αυτή κατέληξε ότι η Εφεσίβλητη είχε καταβάλει το ποσό των €2.250, ενώ, με βάση το μερίδιο που της αναλογούσε σύμφωνα με τα τετραγωνικά μέτρα του διαμερίσματος της, θα έπρεπε να είχε καταβάλει το ποσό των €2.033,41 και όχι το ποσό των €2.762,00 που ισχυρίζονταν οι Εφεσείοντες ότι της αναλογούσε. Η κατάληξη αυτή οδήγησε στην απόρριψη της Αγωγής, με έξοδα σε βάρος των Εφεσειόντων και υπέρ της Εφεσίβλητης.

Οι Εφεσείοντες δεν έμειναν ικανοποιημένοι από την πιο πάνω Απόφαση και καταχώρισαν την υπό κρίση Έφεση, προωθώντας τέσσερις Λόγους Έφεσης. Συγκεκριμένα, οι Εφεσείοντες παραπονούνται πως το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα αποδέχτηκε τον ισχυρισμό της Εφεσίβλητης ότι το κόστος των εργασιών που αφορούσε τους θερμοσίφωνες περιλαμβάνετο στην προσφορά για τις εργασίες επιδιόρθωσης της επίδικης πολυκατοικίας και ότι δεν αφορούσε συγκεκριμένο αριθμό διαμερισμάτων (1^ος Λόγος Έφεσης). Περαιτέρω, οι Εφεσείοντες παραπονούνται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε στο εύρημα ότι το ποσό που αναλογούσε στην Εφεσίβλητη ανερχόταν σε €2.033,41, αποδεχόμενο τον ισχυρισμό της ότι έπρεπε να χρεωθεί επί του ποσού των €73.450,84 και όχι επί του ποσού των €100.000, που απαιτείτο για τις εργασίες επιδιόρθωσης της πολυκατοικίας (2^ος Λόγος Έφεσης). Οι Εφεσείοντες παραπονούνται, επίσης, ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχτηκε τη θέση της Εφεσίβλητης ότι το ποσό των €300 που κατέβαλε δόθηκε σε αυτούς και όχι στον εργολάβο για εργασίες που αυτός έκανε ξεχωριστά (3^ος Λόγος Έφεσης). Τέλος, οι Εφεσείοντες ισχυρίζονται πως το πρωτόδικο Δικαστήριο βασίστηκε σε λανθασμένα και/ή αδικαιολόγητα ευρήματα για να κρίνει δυσμενώς την αξιοπιστία των Εφεσειόντων (4^ος Λόγος Έφεσης).

 

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εφεσειόντων και η Εφεσίβλητη με τις γραπτές αγορεύσεις τους, τις οποίες υιοθέτησαν, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Τούτο έπραξαν και δια ζώσης, στο βαθμό που έκριναν αναγκαίο.

 

Έχουμε εξετάσει με προσοχή τις αναφορές, τις τοποθετήσεις, τα επιχειρήματα και εισηγήσεις των πλευρών για τα ζητήματα που εγείρονται στο πλαίσιο της παρούσας.

 

Στο βαθμό που αναδεικνύονται από την πλευρά των Εφεσειόντων ζητήματα αξιολόγησης της μαρτυρίας και κατάληξης σε σχετικά συμπεράσματα εκ μέρους του πρωτόδικου Δικαστηρίου, είναι σημαντική η υπόμνηση, εξ’ αρχής, των αρχών που διέπουν την εξουσία επέμβασης του Εφετείου στην πρωτόδικη κρίση σε σχέση με αυτά. Πάγια και καλά εδραιωμένη είναι η νομολογία των Δικαστηρίων μας επί του ζητήματος. Το Εφετείο δεν επεμβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εκτός εάν αυτά, εξ αντικειμένου κρινόμενα, φαίνονται ανυπόστατα ή αντιστρατεύονται την κοινή λογική, δεν βρίσκουν έρεισμα ή βρίσκονται σε αντίθεση με την προσαχθείσα μαρτυρία ή μέρη αυτής ή είναι καταφανώς εσφαλμένα. Εκεί όπου με βάση το σύνολο της μαρτυρίας, ήταν εύλογα επιτρεπτό στο πρωτόδικο Δικαστήριο  να καταλήξει στις υπό αμφισβήτηση σχετικά με την αξιοπιστία διαπιστώσεις, το Εφετείο δεν επεμβαίνει (Παπακόκκινου κ.ά. v. Σμυρλή κ.ά. (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1653, Φραντζής κ.ά. ν. Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ (2010) 1(Α) Α.Α.Δ. 254, Χατζηγαβριήλ ν. Ellinas Finance Public Company Limited (2013) 1 Α.Α.Δ. 668 και Μιχαηλίδης ν. Οικονομίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 94/2013, ημερ. 30/6/2022, ECLI:CY:AD:2022:D288).

 

Δεν παραβλέπουμε, βεβαίως, το γεγονός ότι στην παρούσα υπόθεση οι μάρτυρες της υπόθεσης δεν κατέθεσαν προφορικά και ούτε αντεξετάστηκαν.  Ωστόσο, η αξιοπιστία τους κρίθηκε στη βάση του περιεχομένου της γραπτής μαρτυρίας τους και των Τεκμηρίων που κατέθεσαν. Η όποια παρέμβαση του Εφετείου επίσης θα πρέπει να δικαιολογείται στη βάση των ίδιων κριτηρίων.

 

Στην υπόθεση Α. Ο. v. D. T. V., Έφεση Αρ. 19/2022, ημερ. 20/10/2022 επισημάνθηκαν τα εξής σχετικά:

 

«Όταν η υπόθεση εκδικάζεται στη βάση γραπτών ενόρκων δηλώσεων που έχουν καταχωριστεί και δεν υπήρξε προφορική αντεξέταση των δηλούντων, τα διαχρονικά διακηρυγμένα για την πλεονεκτική θέση που βρίσκεται το πρωτόδικο δικαστήριο έναντι του Εφετείου να κρίνει την αξιοπιστία των μαρτύρων, στη βάση της εντύπωσης που αποκομίζει μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία της παρακολούθησης της δίκης εξ αντικειμένου, δεν ισχύουν. Ωστόσο, παρά το ότι σε τέτοιες περιπτώσεις το πρωτόδικο δικαστήριο δεν είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, η αξιολόγηση της αξιοπιστίας τους του ανήκει. Το γεγονός δε ότι το Εφετείο είναι στην ίδια καλή θέση να κρίνει την αξιοπιστία τους, δεν αλλοιώνει τη δικαιοδοσία και το ρόλο του ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο και δεν του επιτρέπει να υποκαθιστά την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με τη δική του εκτίμηση. Η έφεση δεν αποτελεί δεύτερη ευκαιρία, για ευνοϊκότερη ίσως κρίση της αξιοπιστίας μάρτυρα, αλλά το μέσο ελέγχου της πρωτόδικης κρίσης.

 

Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της παρέμβασης του Εφετείου στην κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων παραμένουν και για τις περιπτώσεις αυτές, αναλλοίωτες. Κατά κανόνα το Εφετείο σπάνια επεμβαίνει, όταν τα ευρήματα καταφαίνονται εξ αντικειμένου ανυπόστατα ή όταν είναι παράλογα ή αυθαίρετα ή δεν υποστηρίζονται από τη μαρτυρία που έγινε αποδεχτή ως αξιόπιστη. Εάν ήταν εύλογα επιτρεπτό στο πρωτόδικο δικαστήριο να κάμει τα ευρήματα τα οποία έκαμε σε σχέση με την αξιοπιστία το Εφετείο δεν επεμβαίνει (Σολωμού ν. Vineyard View Tourist Enterprises Ltd (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 300, 320-1 και Baloise Insur. Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά. (2008) 1(Β) Α.Α.Δ. 1275, 1290-1).»

 

Ο 1^ος και ο 2^ος Λόγος Έφεσης, ως εκ της συνάφειας τους, θα εξετασθούν μαζί.

 

Το πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολογώντας την προσαχθείσα μαρτυρία και έχοντας ενώπιον του και τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια, αποδέχτηκε την εκδοχή της Εφεσίβλητης ότι το κόστος για την αλλαγή των θερμοσίφωνων περιλαμβάνετο στην προσφορά που δόθηκε και έγινε αποδεκτή σε σχέση με τις εργασίες επιδιόρθωσης της πολυκατοικίας, απορρίπτοντας συγχρόνως τη θέση των Εφεσειόντων ότι αυτό το κόστος συνιστούσε ξεχωριστό κονδύλι για σκοπούς χρέωσης. Δεν συμμεριζόμαστε τη θέση των Εφεσειόντων ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλλε στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσκόμισε η Εφεσίβλητη. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε ως Τεκμήριο Γ στη Ένορκη Δήλωση του Μ.Ε.1 και ως Τεκμήριο ΙΙ στην Ένορκη Δήλωση της Εφεσίβλητης αντίγραφο της προσφοράς, στο σημείο Ε της οποίας περιλαμβάνονταν «ξεκάθαρα», όπως και το πρωτόδικο Δικαστήριο το έθεσε, οι εργασίες για απομάκρυνση και αντικατάσταση των θερμοσίφωνων.

 

Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού του ποσού που αναλογούσε στην Εφεσίβλητη. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έχοντας ενώπιον του και τις σχετικές αποδείξεις ως προς τις πληρωμές που είχαν γίνει από τους Εφεσείοντες, ήτοι τα Τεκμήρια VI και VII, οι οποίες ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των €73.450,84, το εμβαδόν του συνόλου των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας, καθώς και το εμβαδόν του διαμερίσματος της Εφεσίβλητης, εύλογα αποδέχτηκε ως ορθό τον καθορισμό, από την Εφεσίβλητη, του ποσού των €2.033,41 ως το ποσό που της αναλογούσε έναντι των εξόδων που  έγιναν.

 

Ως εκ των ανωτέρω, ο 1^ος και ο 2^ος Λόγος Έφεσης δεν είναι βάσιμοι και, συνεπώς, απορρίπτονται.

 

Αντικείμενο του 3^ου Λόγου Έφεσης είναι το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το ποσό των €300 που η Εφεσίβλητη κατέβαλε για τη σύνδεση του ηλιακού δόθηκε στους Εφεσείοντες και όχι στον εργολάβο για εργασίες που αυτός έκανε ξεχωριστά. Όπως προκύπτει από την Απόφαση, το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχτηκε την εκδοχή της Εφεσίβλητης θεωρώντας την «πιο πειστική και λογική», στη βάση του ότι αφενός οι Εφεσείοντες δεν είχαν αναφέρει το όνομα του υδραυλικού που ισχυρίζονταν ότι είχε έρθει σε απευθείας επαφή με την Εφεσίβλητη και  αφετέρου δεν είχαν προσκομίσει τη μαρτυρία του εν λόγω υδραυλικού. Στο πλαίσιο προώθησης του Λόγου αυτού προβλήθηκε από μέρους των Εφεσειόντων ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του το Τεκμήριο XII στο οποίο, όπως τονίστηκε, γίνεται λεπτομερής αναφορά για το κόστος των νέων ηλιακών με ρητή αναφορά σε ποσό €300 σχετικά με τη διασωλήνωση.

 

Δεν συγκλίνουμε με την ως άνω εισήγηση. Το γεγονός ότι στο Τεκμήριο XII, στο οποίο καταγράφεται το κόστος των νέων ηλιακών, περιλαμβάνεται και το κόστος της διασωλήνωσης, δεν είναι αντιληπτό πώς οδηγεί στην κατάληξη πως η πληρωμή από την Εφεσίβλητη του ποσού των €300 δεν έγινε στους Εφεσείοντες αλλά σε τρίτο άτομο, ήτοι υδραυλικό. Εξάλλου, ως ήδη πιο πάνω έχει επισημανθεί, η προσφορά που είχε δοθεί και γίνει αποδεκτή για τις εργασίες επιδιόρθωσης της πολυκατοικίας, ως το πρωτόδικο Δικαστήριο εύλογα σημείωσε, στο σημείο Ε αυτής, περιλαμβάνονταν και οι εργασίες που αφορούσαν στην απομάκρυνση και αντικατάσταση των θερμοσίφωνων, εμπίπτοντας, επομένως, και αυτές οι εργασίες στο πλαίσιο του όλου έργου.

 

Συνακόλουθα ο 3^ος Λόγος Έφεσης απορρίπτεται.

 

Σε ό,τι αφορά τον 4^ο Λόγο Έφεσης και τη θέση των Εφεσειόντων περί λανθασμένου ευρήματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι είχε καταβληθεί το ποσό των €73.450,84, αρκεί να επισημανθεί πως το εν λόγω ποσό εύλογα προέκυπτε από τα Τεκμήρια VI και VII που η ίδια η Εφεσίβλητη είχε καταθέσει, μέσω των οποίων διαφαίνονταν κατά αναλυτικό και λεπτομερή τρόπο το σύνολο των πληρωμών που είχαν διενεργηθεί από τους Εφεσείοντες, ενώ οι Εφεσείοντες είχαν επισυνάψει στην ένορκη δήλωση του Μ.Ε.1 τις αποδείξεις Τεκμήρια Δ και Η, οι οποίες αφορούσαν πληρωμές συνολικού ποσού €66.167. Το ότι οι Εφεσείοντες είχαν επισυνάψει ως Τεκμήριο Ι και κατάλογο που τιτλοφορείτο ως «Ταμείο Επιδιορθώσεων, Εισπράξεις και Έξοδα μέχρι 31.03.2015», στο οποίο περιλαμβάνετο το ποσό των €73.850,34 ως «έξοδα προηγούμενου ελέγχου 25-09-12», ουδόλως επηρέαζε ή ακύρωνε το σχετικό ως άνω εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Εν πάση δε περιπτώσει, στο Τεκμήριο Ι γινόταν απλώς αναφορά στο συνολικό ποσό χωρίς, όμως, να περιλαμβάνεται λεπτομερής και αναλυτική αναφορά σε σχέση με κάθε πληρωμή που είχε διενεργηθεί όπως στα Τεκμήρια VI και VII.

 

Όσον αφορά το εύρημα το πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με το ποσό που αναλογούσε στην Εφεσίβλητη, ήτοι το ποσό των €2.033 και όχι το ποσό των €2.762 που ισχυρίζονταν οι Εφεσείοντες, ως ήδη πιο πάνω έχει επισημανθεί,  το πρωτόδικο Δικαστήριο, αξιολογώντας την ενώπιον του μαρτυρία, εύλογα είχε αποδεχτεί τη θέση της Εφεσίβλητης ως προς τον τρόπο υπολογισμού του σχετικού ποσού. Συγκεκριμένα, με δεδομένο ότι ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου υπήρχε μαρτυρία, τόσο σε σχέση με το σύνολο των πληρωμών που είχαν διενεργηθεί από τους Εφεσείοντες, όσο και σε  σχέση με το εμβαδόν του συνόλου των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας, καθώς και το εμβαδόν του διαμερίσματος της Εφεσίβλητης, το πρωτόδικο Δικαστήριο εφαρμόζοντας προς τούτο ό,τι προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία για καθορισμό του σχετικού μεριδίου[1], ήτοι διαιρώντας το σύνολο των πληρωμών δια του συνολικού εμβαδού της πολυκατοικίας και πολλαπλασιάζοντας το σχετικό ποσό που προέκυπτε από την εν λόγω διαίρεση με το εμβαδόν του διαμερίσματος της Εφεσίβλητης, εύλογα αποδέχτηκε ως ορθό τον καθορισμό, από την Εφεσίβλητη, του ποσού των €2.033,41 ως το ποσό που της αναλογούσε έναντι των εξόδων που είχαν γίνει [€73.450,84 ÷ 2.962 x 82 = 2.033].  Δεν παρέλειψε δε να επισημάνει πως οι Εφεσείοντες, οι οποίοι έφεραν και το σχετικό βάρος απόδειξης για την ορθότητα των χρεώσεων στην Εφεσίβλητη, εν αντιθέσει με την τελευταία, δεν είχαν παρουσιάσει μαρτυρία για το συνολικό εμβαδόν της πολυκατοικίας ούτως ώστε να μπορεί να γίνει ο σχετικός υπολογισμός του ποσού της αναλογούσε.

 

Έπεται πως και ο 4^ος Λόγος Έφεσης δεν είναι βάσιμος και απορρίπτεται.

 

Εν κατακλείδι δεν εντοπίζουμε στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, οποιαδήποτε πλημμελή αξιολόγηση των δεδομένων που παρουσιάστηκαν, ούτε κρίνουμε ότι το Δικαστήριο κατέληξε σε ευρήματα τα οποία είναι ανυπόστατα ή παράλογα ή αυθαίρετα, έτσι ώστε να απαιτείται η παρέμβαση μας.

 

Η Έφεση απορρίπτεται.

 

Επιδικάζονται υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον των Εφεσειόντων έξοδα, ύψους €900, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.

 

 

 

                                      Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.

 

 

                                      Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.

 

 

                                      ΑΛ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Δ.